บทที่ 61 ซูเปอร์อัลลอย ดาร์กไชน์

บทที่ 61 ซูเปอร์อัลลอย ดาร์กไชน์

“เอาล่ะ เมทัลแบท เชิญลองดูครับ” เจนอสกล่าว

“หึ! งั้นก็จัดมา” การพ่ายแพ้ต่อ ‘อาชูร่าคาบูโตะ’ ในคราวก่อนเป็นความทรงจำที่น่าเจ็บใจสำหรับเมทัลแบท วันนี้เขาจะได้ล้างตาสักที

พูดจบ เมทัลแบทก็สวมเครื่องจำลอง

[ระบบสังหารเสมือนจริง: ผู้เล่น เมทัลแบท เริ่มต้นการฝึกฝนเสมือนจริง]

บนหน้าจอ เมทัลแบทและอาชูร่าคาบูโตะยืนประจันหน้ากัน

“โย่! มาสู้กันเถอะ” อาชูร่าคาบูโตะเอ่ยท้า ดวงตาแดงก่ำแผ่รังสีฆ่าฟัน

เมทัลแบทกระชับไม้เบสบอลในมือแน่น แสยะยิ้มหยิ่งผยอง “คราวนี้แหละ ชั้นจะทุบแกให้เละเป็นโจ๊ก!”

ทั้งสองฝ่ายพุ่งเข้าหากันแทบจะพร้อมๆ กัน

วินาทีถัดมา การปะทะกันซึ่งหน้าก็บังเกิดขึ้น

ตูม!!!

ไม้เบสบอลฟาดเข้าแสกหน้าอาชูร่าคาบูโตะเต็มรัก ส่งร่างยักษ์ของมันปลิวละลิ่วถอยหลังไป

“สวิงสวยมาก!” ซูเปอร์อัลลอย ดาร์กไชน์ ที่ยืนดูอยู่ชมเปาะ

เมื่อการต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้น ร่างกายของอาชูร่าคาบูโตะก็เริ่มขยายใหญ่ กล้ามเนื้อเปลี่ยนสี และเขาบนศีรษะงอกยาวขึ้น

“โหมดอาชูร่า!”

สีหน้าของเจนอสเปลี่ยนไปเล็กน้อย เพราะด้วยพลังของเขาในตอนนี้ แค่อาชูร่าคาบูโตะร่างปกติยังเอาชนะไม่ได้เลย

แต่เมทัลแบทกลับบีบให้มันงัดโหมดอาชูร่าออกมาใช้ได้

“เข้ามาเลยโว้ยยย!” ความฮึกเหิมของเมทัลแบทพุ่งสูงขึ้นราวกับไฟลามทุ่ง

แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีต่อมา จู่ๆ หน้าจอก็ดับวูบลง

[ระบบสังหารเสมือนจริง: ผู้เล่น เมทัลแบท ล้มเหลว ยุติการฝึกฝนเสมือนจริง]

เมทัลแบทถอดเครื่องออกด้วยความมึนงง “เฮ้ย! ชั้นยังไม่แพ้นะเว้ย!”

เจนอสวิเคราะห์ “คุณเมทัลแบทแพ้แล้วเหรอครับ? แต่สำหรับการสู้ครั้งแรก การยื้อได้ถึง 3 นาทีก็ถือว่าทำได้ดีมากแล้วครับ”

“หา? ชั้นแพ้ได้ไงวะ?!” เมทัลแบทยังไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงแพ้

เจนอสชี้แจง “คุณแพ้ครับคุณเมทัลแบท เพราะคุณได้รับบาดเจ็บสาหัส ระบบจึงตัดสินอัตโนมัติว่าคุณไม่สามารถทำการต่อสู้ต่อได้”

“หา? พูดบ้าอะไรของแก! ชั้นยังไหวโว้ย!” เมทัลแบทโวยวายอย่างไม่ยอมรับ

ริมุรุเคยเห็นการต่อสู้ครั้งก่อนกับตา เมทัลแบทเกือบจะเอาชนะอาชูร่าคาบูโตะได้อยู่รอมร่อ

แต่ในโลกเสมือนจริง เขากลับแพ้อย่างรวดเร็ว

คำตอบมีเพียงอย่างเดียว... ระบบตัดสินให้เมทัลแบทแพ้ก่อนที่เขาจะทันได้สะสม ‘ความฮึกเหิม’  จนถึงขีดสุดนั่นเอง

เพราะไอ้สิ่งที่เรียกว่า ‘ความฮึกเหิม’ มันเป็นอะไรที่นามธรรมมากเกินกว่าระบบจะคำนวณได้

“นายถูกตัดสินว่า ‘ตาย’ ในโลกเสมือนจริงน่ะ” ริมุรุเดินเข้ามาอธิบาย

เมทัลแบทเถียงขาดใจ “ไม่ๆๆ ในเกมอาจจะนับว่าแพ้ แต่ในความเป็นจริงมันไม่ใช่แบบนั้นเว้ย”

“ในเกมถ้าตายก็คือจบ แต่ความจริงน่ะ ต่อให้ตายไปรอบนึง ชั้นก็ยังฟื้นขึ้นมาใหม่ด้วยความฮึกเหิมแล้วเริ่มสู้ใหม่ได้นะเฮ้ย!”

สเน็คสวนทันควัน “ไม่หรอก... ปกติคนเราถ้าตายแล้วมันก็จบสิฟะ...”

แต่สำหรับฮีโร่คลาส S ที่เป็นเหมือนสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์ สามัญสำนึกคนทั่วไปคงใช้ตัดสินพวกนี้ไม่ได้จริงๆ

เมทัลแบทยังคงอารมณ์ค้าง

ซูเปอร์อัลลอย ดาร์กไชน์ เข้ามาไกล่เกลี่ย “ใจเย็นน่า เมทัลแบทคุง ขืนนายมาตีกับเจนอสคุงในโลกความจริงตรงนี้ เดี๋ยวจะยุ่งเอานะ”

“ชิ... ฝากไว้ก่อนเถอะ” เมทัลแบทสบถอย่างหัวเสีย แล้วเดินไปยืนหน้ามุ่ยอยู่มุมห้อง

ซอมบี้แมนก้าวออกมาข้างหน้า “เอาล่ะ งั้นตาชั้นบ้างแล้วกัน”

“ได้ยินมาว่าคุณเป็นฮีโร่ผู้เป็นอมตะสินะครับ” เจนอสยื่นเครื่องจำลองให้ซอมบี้แมน

“ถ้าเครื่องนี้อ่านคลื่นสมองแล้วจำลองความสามารถทางกายภาพของชั้นไปใช้ในโลกเสมือนได้จริงๆ ล่ะก็... ชั้นไม่มีทางแพ้หรอก” ซอมบี้แมนกล่าวอย่างมั่นใจ แล้วสวมเครื่อง

[ระบบสังหารเสมือนจริง: ผู้เล่น ซอมบี้แมน เริ่มต้นการฝึกฝนเสมือนจริง]

ทันทีที่เริ่ม อาชูร่าคาบูโตะก็ระเบิดร่างซอมบี้แมนจนเละเป็นโจ๊ก หัวขาดกระเด็น แขนขาขาดกระจุย ภาพบนหน้าจอโหดร้ายเลือดสาดสุดๆ

แต่ระบบยังไม่ตัดสินว่าซอมบี้แมนแพ้ การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป

“เฮ้ๆ เจ้าซอมบี้แมนที่ปกติต่อสู้แบบชิลๆ โดนยำเละอยู่ฝ่ายเดียวเลยแฮะ” เมทัลแบทพูดด้วยความแปลกใจ

สเน็คถอนหายใจ “เฮ้อ... ชั้นทนดูไม่ไหวแล้ว”

“ร่างกายของซอมบี้แมนค่อยๆ ถูกทำลายไปเรื่อยๆ จะไม่หยุดจริงเหรอ? ภาพมันชักจะสยดสยองเกินไปแล้วนะ” ซูเปอร์อัลลอย ดาร์กไชน์กล่าว

“เกิดอะไรขึ้น? ซอมบี้แมนโดนยำเละขนาดนี้ ทำไมระบบถึงยังไม่ตัดสินว่าแพ้อีก?” เจนอสเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

ซอมบี้แมนที่ได้ยินเสียงทุกคน ตอบกลับมาจากในโลกเสมือน “ก็เพราะสมองของชั้นไม่ได้มองว่าสถานการณ์นี้อันตรายไงล่ะ แค่นี้น่ะยังไม่นับว่าเป็นความเสียหายด้วยซ้ำ”

“ไม่ๆๆๆ! ล้อเล่นกันใช่ไหมเนี่ย?! นั่นไม่ใช่บทพูดของคนที่เหลือแต่หัวควรจะพูดนะเว้ย!” เมทัลแบทเองก็เริ่มทนดูไม่ไหวแล้ว

การต่อสู้ยืดเยื้อยาวนาน หน้าจอยังคงฉายภาพซอมบี้แมนถูกฆ่าตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เจนอสตัดสินใจเร่งเวลาในโลกเสมือนจริง แม้ในโลกจริงจะผ่านไปไม่นาน แต่ในโลกเสมือนจริง เวลาได้ล่วงเลยไปถึงหนึ่งสัปดาห์เต็ม

ซอมบี้แมนถอดเครื่องออกด้วยท่าทีสงบนิ่ง

“โอ้! ซอมบี้แมนกลับมาแล้ว!” ซูเปอร์อัลลอย ดาร์กไชน์ทัก

เมทัลแบทเหลือบตามอง “ในที่สุดก็ยอมแพ้แล้วสินะ?”

แต่คำตอบที่ได้กลับผิดคาด “ชั้นชนะแล้ว”

เจนอสตาโต “คุณว่าไงนะครับ?”

ซอมบี้แมนอธิบายเรียบๆ “หลังจากเจ้านั่นแปลงร่างเป็นโหมดอาชูร่าอะไรนั่น มันก็คลุ้มคลั่งอาละวาดอยู่ 7 วัน จนพลังงานหมดเกลี้ยงขยับตัวไม่ได้ ชั้นเลยฉวยโอกาสนั้นฆ่ามันซะ”

ริมุรุใจหายวาบ ‘ใช้ความเป็นอมตะยื้อเวลามนุษย์ประหลาดระดับมังกรอย่างอาชูร่าคาบูโตะ จนมันหมดแรงตายงั้นเรอะ?!’

สเน็คตาซ้ายกระตุกยิกๆ “แพ้รวดมาตลอดหนึ่งอาทิตย์ แต่สุดท้ายพลิกกลับมาชนะตอนจบเนี่ยนะ”

ซูเปอร์อัลลอย ดาร์กไชน์ ประกาศก้อง “ต่อไปตาชั้นบ้าง!”

ตั้งแต่พ่ายแพ้ให้กับกีนิว ความมั่นใจของเขาก็สั่นคลอน แต่หลังจากเข้าใจคำสอนของแบงก์ เขาก็ฮึดสู้ขึ้นมาใหม่ จิตใจแกร่งกล้ากว่าเดิม

“ในเมื่อเป็นโลกเสมือนจริง จะระเบิดพลังกล้ามเนื้อให้สุดเหวี่ยงก็คงไม่เป็นไรสินะ” ดาร์กไชน์สวมเครื่องจำลองอย่างมุ่งมั่น

[ระบบสังหารเสมือนจริง: ผู้เล่น ซูเปอร์อัลลอย ดาร์กไชน์ เริ่มต้นการฝึกฝนเสมือนจริง]

บนหน้าจอ อาชูร่าคาบูโตะและซูเปอร์อัลลอย ดาร์กไชน์ พุ่งเข้าปะทะกัน

ทั้งคู่ไม่มีกระบวนท่าหวือหวา มีเพียงการแลกหมัดวัดพลังกันแบบดิบเถื่อน

“ตาย! ตาย! ตาย! ตาย! ตาย! ตาย!” อาชูร่าคาบูโตะเข้าสู่โหมดอาชูร่าทันที

ซอมบี้แมนตาเป็นประกาย “เป็นการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม”

เจนอสวิเคราะห์สถานการณ์ “ได้ผล! แบบนี้หมายความว่าพละกำลังของซูเปอร์อัลลอย ดาร์กไชน์ เหนือกว่าพลังป้องกันของอาชูร่าคาบูโตะ!”

“ฮึ่ม!”

ซูเปอร์อัลลอย ดาร์กไชน์ แค่นเสียง แล้วซัดหมัดเปรี้ยงเดียว ร่างของอาชูร่าคาบูโตะระเบิดกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

หลังจากทั้งคู่แลกหมัดกันอยู่นาน 15 นาที

[ระบบสังหารเสมือนจริง: ศัตรูถูกกำจัด ผู้เล่น ซูเปอร์อัลลอย ดาร์กไชน์ เป็นฝ่ายชนะ ยุติการฝึกฝนเสมือนจริง]

“เยส! ชั้นชนะแล้ว! เจ้านั่นแกร่งกว่าที่คิดแฮะ ใช้เวลาตั้ง 15 นาทีแน่ะ” ดาร์กไชน์กล่าวด้วยความตื่นเต้น

“มีคู่ต่อสู้คนอื่นอีกไหม?” เขารู้สึกว่ายังเครื่องร้อนไม่พอ

เจนอสตอบ “มีครับ แต่ตอนนี้เรายังไม่มีข้อมูลของมนุษย์ประหลาดตัวไหนที่แข็งแกร่งไปกว่าอาชูร่าคาบูโตะแล้ว”

“หือ? ปุ่มนี้คืออะไรน่ะ?” ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ดาร์กไชน์จึงกดปุ่มปริศนานั้น

ทันใดนั้น หน้าจอก็แสดงภาพตัวละครใหม่ออกมา

ชายหัวล้าน สวมชุดสีเหลืองตุ่นๆ ผ้าคลุมสีขาวปลิวไสว

“หือ? ศัตรูแบบไหนกันล่ะนั่น?” เมทัลแบทถามด้วยความสงสัย

ส่วนสเน็คและริมุรุแทบจะตะโกนออกมาพร้อมกัน “ไซตามะ?!”

“นี่ก๊อปปี้ข้อมูลการต่อสู้ของอาจารย์มาด้วยเหรอเนี่ย?” เจนอสคิดในใจ

ซูเปอร์อัลลอย ดาร์กไชน์ ยักไหล่ “คงไม่มีใครเก่งไปกว่าอาชูร่าคาบูโตะแล้วมั้ง? ช่างเถอะ ลองสู้ดูสักตั้งก็แล้วกัน”

เปรี้ยง!!!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แล้วหน้าจอก็ดับมืดลงทันที

[ระบบสังหารเสมือนจริง: ผู้เล่น ซูเปอร์อัลลอย ดาร์กไชน์ ล้มเหลว ยุติการฝึกฝนเสมือนจริง!]

หมัดเดียว...

ซูเปอร์อัลลอย ดาร์กไชน์ ถูกสังหารในชั่วพริบตา...

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล   จบตอน   By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล   ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═