บทที่ 24 พิชิตใจมอสคีโตเกิร์ล

บทที่ 24 พิชิตใจมอสคีโตเกิร์ล

หลังจากที่ มอสคีโตเกิร์ล ถูกตัดขาไป เธอก็ใช้ปีกบินเพื่อเคลื่อนที่แทน

“ไอ้เจ้านั่นมันตัวอะไรกันแน่? ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วฉันต้องโดนเก็บแน่” จากสถานการณ์การต่อสู้เมื่อครู่ เจนอส แข็งแกร่งกว่าที่มอสคีโตเกิร์ลจินตนาการไว้มาก

ทว่า...

“ถึงพวกมนุษย์บนถนนจะหลบไปหมดแล้ว แต่พวกสัตว์ในป่ามันต่างออกไป” แววตาเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นในดวงตาของมอสคีโตเกิร์ล จากนั้นสัตว์น้อยใหญ่ในป่าก็ถูกสูบเลือดจนแห้งเหือด

ยุงทุกตัวในฝูงบินกลับมาด้วยสภาพพุงกาง แล้วรวมตัวกันถ่ายทอดพลังงานให้กับมอสคีโตเกิร์ล

เลือดจำนวนมหาศาลขนาดนี้ ไม่เพียงพอแค่รักษาอาการบาดเจ็บ แต่มันยังช่วยยกระดับความสามารถโดยรวมของเธอได้อีกด้วย

“ถ้าปล่อยให้ยัยนั่นรวบรวมเลือดได้มากกว่านี้ มันจะไม่ใช่แค่อาหารแล้ว ดูท่าต้องรีบจัดการให้จบๆ ไป” เจนอสรวบรวมพลังงานสำหรับ ปืนใหญ่เผาไหม้ ไว้ที่ฝ่ามืออย่างต่อเนื่อง

ในขณะเดียวกัน ไซตามะที่ถือกระป๋องยาฆ่าแมลงก็กำลังไล่กวดริมูรุในร่างยุงอย่างบ้าคลั่ง

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! เรายังไม่ได้ตัดสินแพ้ชนะกันเลย!”

ริมูรุโอดครวญในใจ แต่ยังถือว่าโชคดีที่ระยะเวลาของ คาถาแปลงกาย ใกล้จะหมดแล้ว

และโชคดีชั้นสองคือยาฆ่าแมลงของไซตามะดันหมดพอดี ทำให้ริมูรุหนีรอดมาได้

ริมูรุเข้าไปหลบในตึกแถวนั้น และเฝ้าดูสถานการณ์ผ่านทางหน้าต่าง

ไซตามะวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเจนอส มองดูฝูงยุงขนาดมหึมาบนท้องฟ้า

“มีอะไรขยับอยู่ด้วย? ยุงเหรอ?” ไซตามะอุทานด้วยความแปลกใจ

เจนอสหันมาและกล่าวกับไซตามะอย่างใจเย็น “เฮ้ รีบไปหลบภัยเดี๋ยวนี้ครับ ยุงพวกนี้มันมีความคิดนะ ทันทีที่มันเจอคุณ มันจะพุ่งเข้าใส่ทันที!”

แต่ไซตามะที่เคยชินกับการเป็นฮีโร่ กลับโบกมือไล่ให้เจนอสไปหลบภัยแทน และพูดว่า “บ้าน่า? จบกัน หนีเร็ว!”

ในเวลานี้ มอสคีโตเกิร์ลได้ดูดซับเลือดทั้งหมดเข้าไปแล้ว พลังโดยรวมของเธอเพิ่มขึ้นอีกระดับ

เจนอสหันกลับไปมองด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จากนั้นรวบรวมพลังงานทั้งหมดและยิง ปืนใหญ่เผาไหม้ ที่มีอานุภาพทำลายล้างน่าสะพรึงกลัวออกไป

พริบตาเดียว เปลวเพลิงความร้อนสูงก็ลุกโชน เผาผลาญยุงทั้งหมดจนวอดวาย

ริมูรุที่แอบอยู่ตรงบันไดหนีไฟสัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนระอุ

“ความแข็งแกร่งของ คลาส S น่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ?” ริมูรุอุทานด้วยความตกตะลึง

แรงระเบิดค่อยๆ สงบลง ตึกรามบ้านช่องตรงหน้ากลายเป็นซากปรักหักพัง ฝูงยุงมหาศาลก็หายวับไปกับตา

เจนอสกล่าวเสียงเย็น “เห็นว่าพูดได้ นึกว่าจะมีสติปัญญาเหมือนมนุษย์ซะอีก สุดท้ายก็เป็นแค่แมลงสินะ?”

ทันใดนั้น เจนก็นึกขึ้นได้ว่าไซตามะยังอยู่ในรัศมีการโจมตีของเขา “แย่ล่ะ ฉันฆ่าคนไปซะแล้ว!”

เสื้อผ้าของไซตามะถูกเผาจนเกลี้ยง เขายืนเปลือยกายล่อนจ้อน พลางเอ่ยชม

“ว้าว นายเนี่ยสุดยอดไปเลยนะ ท่าเมื่อกี้คือ ประกายแสงยากันยุง รึเปล่า? ล้อเล่นน่า”

ริมูรุรู้สึกหนาวสันหลังวาบเมื่อได้ยินประโยคนั้น ไซตามะนี่มันอัจฉริยะด้านมุกแป้กจริงๆ

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะของมอสคีโตเกิร์ลก็ดังขึ้นอีกครั้ง รูปลักษณ์ของเธอเปลี่ยนไปอย่างมาก ผิวกลายเป็นสีแดงเลือด ร่างกายขยายใหญ่ขึ้น แต่ทรวดทรงยังคงความเย้ายวน

มอสคีโตเกิร์ลตวัดแขนผ่าอากาศ ตึกที่อยู่ตรงหน้าก็ถูกตัดขาดเป็นชิ้นๆ ถล่มลงมาทันที

พลังทำลายระดับนี้ทำเอาแม้แต่เจนอสยังตกตะลึง สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

“ฉันกลายเป็น... ผู้แข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” มอสคีโตเกิร์ลพอใจกับพลังที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก

พูดจบ ความเร็วของมอสคีโตเกิร์ลก็พุ่งสูงขึ้น จนเจนอสตั้งรับไม่ทัน

ฉัวะ!

ร่างของเจนอสถูกฟันขาด จังหวะที่เจนอสกำลังจะสวนกลับ เขาก็ถูกมอสคีโตเกิร์ลซัดกระเด็นขึ้นไปบนฟ้า แล้วระดมโจมตีใส่อย่างต่อเนื่อง

ริมูรุมองสถานการณ์แล้วถอนหายใจ ส่ายหน้าเบาๆ “สมกับเป็นนักรบงบน้อยจริงๆ เจนอสผู้ประมาท”

เพราะจากการวิเคราะห์ข้อมูลของระบบ ความแข็งแกร่งของมอสคีโตเกิร์ลร่างวิวัฒนาการนั้นไม่ได้สูงกว่าเจนอสมากนัก

อย่างน้อยเจนอสก็ไม่ควรแพ้ยับเยินขนาดนี้

“ไม่มีโอกาสชนะเลย ในเวลานี้ทางเลือกเดียวคือระเบิดตัวเอง ขอโทษด้วยครับด็อกเตอร์”

ในขณะที่มอสคีโตเกิร์ลกำลังจะปิดฉาก ฝ่ามือของไซตามะก็ตบเข้าที่มอสคีโตเกิร์ลเต็มรัก

เพี๊ยะ!

มอสคีโตเกิร์ลถูกตบกระเด็นไปกระแทกตึกด้านหลังจนเลือดอาบไปทั้งตัว

[ติ๊ง ภารกิจระบบ]

ในเวลานี้เอง ระบบก็มอบภารกิจใหม่

[เนื้อหาภารกิจ: ช่วยเหลือมอสคีโตเกิร์ล]

ริมูรุคาดไม่ถึงว่าระบบจะให้เขาไปช่วยมอสคีโตเกิร์ล โดนตบด้วยฝ่ามืออรหันต์ของไซตามะเข้าไปแบบนั้น มอสคีโตเกิร์ลน่าจะม่องเท่งไปแล้วแน่นอน

ไซตามะยิ้มแล้วพูดว่า “ยุงเนี่ย น่ารำคาญชะมัด”

ส่วนเจนอสที่ตกตะลึงในพลังของไซตามะ ก็รีบพูดขึ้น “เดี๋ยวก่อนครับ! ขอทราบชื่อของคุณหน่อยครับ!”

ไซตามะหยุดเดินแล้วตอบ “อ้อ ฉันชื่อไซตามะ”

“ได้โปรดรับผมเป็นศิษย์ด้วยครับ!” เจนอสกล่าวด้วยความจริงใจสุดขีด

หลังจากนั้น ไซตามะก็ปฏิเสธและเดินจากไปคนเดียว

เจนอสยังไม่ยอมแพ้ เขาเรียกเฮลิคอปเตอร์กู้ภัย แล้วห้อยตัวบินจากไปเช่นกัน

ตอนนี้ เหลือเพียงริมูรุคนเดียว

“หวังว่ามอสคีโตเกิร์ลจะยังไม่ตายนะ” ริมูรุเดินเข้าไปช้าๆ ด้วยความกังวล เกิดมอสคีโตเกิร์ลฟื้นตัวเต็มที่แล้วอยากฆ่าเขาขึ้นมาจะทำไง?

กล้าได้อายอด!

ริมูรุหยิบ ถั่วเซียน ที่ระบบให้เป็นรางวัลคราวก่อนออกมาจากกระเป๋า ตราบใดที่มอสคีโตเกิร์ลยังมีลมหายใจ เขาก็ช่วยเธอได้

ที่ซากตึก ถุงเลือดของมอสคีโตเกิร์ลแตกกระจาย ร่างกายของเธอกลายเป็นก้อนเนื้อโชกเลือด

เธอมองริมูรุเดินเข้ามาด้วยแววตาหวาดกลัว เพราะตอนนี้เธอเหลือเพียงลมหายใจรวยริน ใครก็สามารถฆ่าเธอได้ง่ายๆ

มอสคีโตเกิร์ลไม่มีแรงแม้แต่จะพูด พูดตามตรง ต่อให้ริมูรุไม่มา ด้วยบาดแผลสาหัสขนาดนี้ มอสคีโตเกิร์ลก็ต้องตายอยู่ดี

“ฉันมาช่วยเธอ” ริมูรุกล่าว

จากนั้นเขาก็หยิบถั่วเซียนออกมาแล้วยัดใส่ปากมอสคีโตเกิร์ล

“เธอน่าจะยังพอกลืนไหวใช่มั้ย? กลืนลงไปซะ” ริมูรุสั่ง

ดวงตาของมอสคีโตเกิร์ลเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ เธอไม่คิดว่าจะมีใครมาช่วยเธอ

เธอกลืนถั่วเซียนลงไป

ทันใดนั้น แขนขาที่ขาดไป บาดแผล และเลือดที่เสียไป ก็ฟื้นฟูกลับมาอย่างรวดเร็ว

และในระหว่างการฟื้นฟู เธอไม่ได้กลับไปเป็นร่างครึ่งคนครึ่งยุงเหมือนเดิม

แต่เธอกลับมีความเป็นมนุษย์มากขึ้น รูปร่างและหน้าตาของเธอยิ่งดูเย้ายวนใจกว่าเดิม

ริมูรุถึงกับตะลึง เขาไม่เคยเห็นใครสวยขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

[ติ๊ง ภารกิจสำเร็จ]

[รางวัลระบบ: 500 แต้มสถานะ]

[รางวัลภารกิจ: ได้รับความประทับใจจากมอสคีโตเกิร์ล]

มอสคีโตเกิร์ลไม่มีท่าทีบ้าคลั่งหรือดุร้ายเหมือนก่อนหน้านี้ เธอยิ้มให้ริมูรุอย่างอ่อนโยน ความงดงามนั้นช่างตราตรึงใจ

“ขอบคุณนะ”

หัวใจของริมูรุเต้นแรง ลมหายใจเริ่มติดขัด ระบบให้รางวัลเป็นความประทับใจจากมอสคีโตเกิร์ล แบบนี้มันหมายความว่า...

เขากำลังจะได้แฟนงั้นเหรอ?...

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล   จบตอน   By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล   ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═