บทที่ 14 คุณรู้จักเฉินซู่ไหม?

บทที่ 14 คุณรู้จักเฉินซู่ไหม?

【ข่าวกรองวันนี้ (ระดับ B): ปู่หลี่ แห่งวิลล่าหมายเลข 3 ย่านคฤหาสน์หรงเฉียว คือผู้เชี่ยวชาญด้านชาที่มีชื่อเสียงในประเทศ เขามีชาผู่เอ๋อร์ชั้นยอดมูลค่า 350,000 หยวนอยู่ในคอลเลกชัน คืนนี้เวลา 19:00 น. ขณะที่ภรรยาของเขากำลังจัดตู้เก็บของ เธอเข้าใจผิดคิดว่าคราบฝ้าขาวบนผิวชาผู่เอ๋อร์ก้อนนี้คือเชื้อรา จึงนำไปทิ้ง เธอทิ้งมันลงในถังขยะสีแดงใบที่สาม ตรงหัวมุมแรก ห่างจากทางเข้าหมู่บ้านไป 50 เมตร】

ชาแผ่นเดียวราคาตั้งสามแสนห้า?

โลกของคนรวยนี่มันคาดเดาไม่ได้จริงๆ

เฉินซู่นอนยิงยาวจนถึงสิบโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น

หลังจากลุกจากเตียงและล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ

เขาอุ่นนมหนึ่งแก้ว กินคู่กับขนมปังปิ้งที่เหลือในตู้เย็นเป็นมื้อเช้าแบบลวกๆ

เขาลงไปที่จุดรับส่งพัสดุข้างล่าง เพื่อแพ็กและจัดส่งเสื้อยืดพร้อมลายเซ็นที่ขายได้เมื่อคืนทีละตัว

เฉินซู่ใจป้ำเลือกใช้บริการของ SF Express เสียด้วย

ในเมื่อลูกค้าจ่ายเงินก้อนโตมาซื้อ พวกเขาก็สมควรได้รับบริการที่ดีที่สุด

การส่งถึงหน้าบ้านเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

หลังจากส่งของเสร็จ เฉินซู่ก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาออกไปซื้อถุงมือหนึ่งคู่

แล้วแวะร้านขายรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า ควักเงินสองพันหยวนถอยสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้ามาหนึ่งคัน

เดิมทีเฉินซู่ตั้งใจจะซื้อรถเก๋งราคาแสนกว่าหยวนมาไว้ขับไปทำงาน

แต่หลังจากผ่านไปไม่กี่วัน เขาก็ตรึกตรองได้ว่า มีระบบนี้อยู่กับตัว เขาไม่ต้องกลัวว่าจะหาเงินไม่ได้

เขาตัดสินใจรอให้เก็บเงินได้มากกว่านี้ค่อยซื้อรถที่ดีกว่านี้ทีเดียว

ผู้ชายคนไหนบ้างไม่มีความฝันอยากขับ BBA?

หลังจากจบงานคืนนี้ เฉินซู่ก็น่าจะมีความสามารถพอที่จะก้าวไปสู่ก้าวแรกของการทำตามความฝันนั้นแล้ว

หลังจากซื้อสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้า เขาก็จัดการจดทะเบียนป้ายรถทันที... ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลลับขอบฟ้าทางทิศตะวันตก

คอนเสิร์ตแรกของซูเปอร์สตาร์เต๋อหัวจะจัดขึ้นในคืนนี้เวลาหนึ่งทุ่มตรง ที่สนามกีฬาเมเปิ้ลซิตี้

ในฐานะราชาเพลงป๊อปค้างฟ้า เสน่ห์ของคอนเสิร์ตซูเปอร์สตาร์เต๋อหัวนั้นมหาศาล

แม้แต่คนที่ไม่ได้ซื้อบัตรก็ยังมาออเปนเนืองแน่นอยู่หน้าสนามกีฬา

ถนนหนทางโล่งโจ้ง

บรรยากาศทั่วทั้งเมืองเมเปิ้ลซิตี้ถูกจุดชนวนด้วยการนับถอยหลังสู่คอนเสิร์ตของซูเปอร์สตาร์เต๋อหัว

"7"

"6"

..."3"

"2"

"1"

การแสดงเริ่มขึ้นแล้ว... ในขณะเดียวกัน เฉินซู่ขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าคู่ใจมาถึงย่านคฤหาสน์หรงเฉียวเพื่อดูลาดเลาแล้ว

"ทุ่มสิบห้าแล้ว ป่านนี้ยายแก่คงเอามาทิ้งแล้วมั้ง"

หลังจากแอบตามลูกบ้านคนหนึ่งเข้าไปในหมู่บ้าน...

เขากำหนดทิศทางแล้วเดินไปยังตำแหน่งที่ระบบระบุไว้

ตรงไป 50 เมตร

เมื่อถึงหัวมุมแรก เฉินซู่เห็นถังขยะเรียงรายอยู่แถวหนึ่งแดง เขียว และน้ำเงิน

เขาเดินตรงไปที่ถังขยะสีแดงใบที่สาม

มองดูขยะที่อัดแน่นเต็มถัง ปะปนไปกับกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเศษอาหาร

เฉินซู่ข่มความพะอืดพะอม แล้วเริ่มคุ้ยหา... บรรยากาศในคอนเสิร์ตถูกซูเปอร์สตาร์เต๋อหัวปลุกเร้าจนถึงขีดสุด

"เต๋อหัว ฉันรักคุณ!"

"เอาอีก! เอาอีก!"

...ภายในสนามกีฬา แฟนคลับต่างกรีดร้องตะโกนจนสุดเสียง

เด็กสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดสวมหน้ากากอนามัย

เธอสวมเสื้อยืดสีขาวที่มีลายเซ็นสดของซูเปอร์สตาร์เต๋อหัว โบกแท่งไฟในมืออย่างบ้าคลั่ง

เด็กสาวคนนี้เป็นคนท้องถิ่นในเมเปิ้ลซิตี้ และบริการส่งด่วนภายในเมืองของ SF Express ก็สามารถส่งถึงภายในครึ่งวัน

เธอได้รับเสื้อยืดพร้อมลายเซ็นตั้งแต่ก่อนสี่โมงเย็น

ก่อนจะเริ่มร้องเพลง ซูเปอร์สตาร์เต๋อหัวสังเกตเห็นว่าเสื้อที่เด็กสาวคนนี้ใส่อยู่ คือตัวเดียวกับที่เขาเซ็นให้เฉินซู่เมื่อวานนี้เปี๊ยบ

นึกถึงพ่อหนุ่มผู้กระตือรือร้นคนเมื่อวาน ซูเปอร์สตาร์เต๋อหัวก็รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา

หลังจากร้องเพลงจบ เขามองไปที่เด็กสาวแถวหน้าสุดด้วยสีหน้าขี้เล่น

"สาวน้อย คุณรู้จักเฉินซู่ไหม?"

"หนูเหรอคะ?"

เด็กสาวที่สวมเสื้อยืดลายเซ็นชี้ที่ตัวเองด้วยท่าทางไม่อยากจะเชื่อ

"ใช่ครับ คุณนั่นแหละ" ซูเปอร์สตาร์เต๋อหัวพยักหน้า

"ไอดอลเรียกฉันด้วยตัวเองแถมยังคุยกับฉันด้วย!"

"กรี๊ด! ตื่นเต้นจะตายอยู่แล้ว! พระเจ้าเข้าข้างฉันชัดๆ เสื้อยืดตัวนี้คุ้มค่าเงินจริงๆ!"

เสียงในใจของเด็กสาวกู่ร้องอย่างบ้าคลั่ง

เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี

"หนู"

...กลับมาที่กองขยะในย่านคฤหาสน์หรงเฉียว

"ให้ตายสิ นี่มันอะไรกันวะเนี่ย? ทำไมกลิ่นมันแปลกๆ?"

"เชี่ยเอ๊ย นี่อะไร? ถุงน่องเหรอ? ทำไมมันถึงขาดวิ่นเละเทะขนาดนี้?"

..."แล้วนี่อะไร? กางเกงใน? คนรวยเขาเล่นกันดุขนาดนี้เลยเหรอ?"

เขาค้นหาต่อไป แต่หลังจากคุ้ยขยะไปกว่าครึ่งถัง เขาก็ยังหาไม่เจอ

"ไม่น่าใช่สิ ก็เอามาทิ้งตอนทุ่มนึงไม่ใช่เหรอ? มันน่าจะอยู่ชั้นบนๆ สิ ทำไมคุ้ยไปครึ่งถังแล้วยังไม่เจออีก?"

สิ่งที่เขาไม่รู้คือ หลังจากภรรยาของปู่หลี่เอาขยะถุงเล็กมาทิ้งได้ไม่นาน...

ก็มีผู้หญิงแต่งตัวหรูหราคนหนึ่งเดินมาทิ้งขยะห้าถุงใหญ่ลงในถังใบนี้

มันทำให้ถังขยะเต็มเอี๊ยดในทันที

สิ่งที่เฉินซู่คุ้ยเจออยู่ด้านบนล้วนเป็นขยะที่ผู้หญิงไฮโซคนนั้นทิ้ง

หลังจากคุ้ยหาต่ออีกสักพัก ก็เหลือขยะถุงเล็กๆ เพียงถุงเดียวอยู่ที่ก้นถัง

ข่มความคลื่นไส้ไว้...

เขาเปิดมันออก

ชาอัดแผ่นที่ดูเหมือนมีราขึ้นนิดหน่อยห่อด้วยกระดาษทิชชูปรากฏแก่สายตา

เลือนรางยังพอเห็นตัวอักษรเบลอๆ คำว่า "ผู่เอ๋อร์" บนนั้น

นี่ต้องเป็นมันแน่ๆ

เฉินซู่เก็บชาผู่เอ๋อร์ใส่กระเป๋า

หลังจากโกยขยะที่คุ้ยออกมากลับลงไปในถัง...

เขาก็เดินออกจากหมู่บ้าน กระโดดขึ้นสกู๊ตเตอร์ลูกรัก แล้วบิดหนีไปอย่างรวดเร็ว

สายลมยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้า

เฉินซู่ผิวปากอย่างอารมณ์ดี

บิดด้วยความเร็ว 50 ไมล์ จิตใจช่างปลอดโปร่งโล่งสบาย... "หนูเป็นเมียเขาค่ะ!"

เด็กสาวคนนี้ย่อมรู้ดีว่าเฉินซู่ที่ซูเปอร์สตาร์เต๋อหัวพูดถึงคือใคร

ในโพสต์ไวรัลเรื่องซูเปอร์สตาร์เต๋อหัวไปกินข้าวร้านเฟิงเหวินจวิน...

เธอคือหนึ่งในแก๊งสาวๆ ที่ตามหาตัวเฉินซู่อย่างบ้าคลั่งที่สุด

"อ้อ? อย่างนั้นเหรอครับ? งั้นคุณขอเพลงต่อไปได้เลย อยากฟังเพลงอะไรครับ? จัดให้ตามคำขอ"

ได้รับรางวัลที่ไม่คาดคิดขนาดนี้ เด็กสาวยิ่งตื่นเต้นหนักเข้าไปใหญ่

"กรี๊ด! เลือกเพลงได้จริงๆ เหรอคะ? หนูอยากฟัง 'รักคุณหมื่นปี' ค่ะ!"

"ตกลงครับ 'รักคุณหมื่นปี' ผมหวังว่าเฉินซู่จะรักคุณหมื่นปีเหมือนกันนะครับ"

ได้ยินซูเปอร์สตาร์เต๋อหัวแซว หน้าของเด็กสาวก็แดงซ่านขึ้นมาทันที

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!"

เสียงหัวเราะครื้นเครงดังลั่นไปทั่วสนาม

ซูเปอร์สตาร์เต๋อหัวเชื่อสนิทใจเลยว่าเด็กสาวคนนี้คือภรรยาของเฉินซู่

ก็เฉินซู่เคยบอกไว้นี่นา ว่าขอลายเซ็นไปฝากครอบครัว... เสียงเพลงค่อยๆ บรรเลงขึ้น

"รักคุณหมื่นปี..."

"รักคุณจนผ่านบททดสอบ..."

"โบยบินข้ามขีดจำกัดของกาลเวลา..."

...เฉินซู่ไม่รู้เลยว่าตัวเองได้เมียมาฟรีๆ ในคอนเสิร์ตของซูเปอร์สตาร์เต๋อหัว

ตอนนี้เขากำลังอยู่ในห้องน้ำ ระดมถูสบู่และสระผมอย่างบ้าคลั่ง

เขาตั้งใจจะกำจัดกลิ่นที่ติดตัวมาจากย่านคฤหาสน์หรงเฉียวออกไปให้สิ้นซาก

การอาบน้ำครั้งนี้กินเวลานานกว่าครึ่งชั่วโมง

เขามองดูชาผู่เอ๋อร์บนโต๊ะที่มี "จุดรา" ขึ้นประปราย

จะพูดให้ถูกคือ จุดราพวกนี้คือ "เกล็ดน้ำค้างขาว" หรือ "ไป๋ซวง" ตามที่ระบบบอก

เกล็ดน้ำค้างขาวเป็นชนิดของ "ฝ้า" ที่เกิดขึ้นในช่วงท้ายของกระบวนการจัดเก็บและบ่มชาผู่เอ๋อร์ หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า "แทนนิน" มันเป็นผลผลิตจากการหมักและบ่มของชาผู่เอ๋อร์ และเป็นสารที่มีคุณค่ามาก

สำหรับคนนอก มันดูเหมือนเชื้อราจริงๆ และมักจะถูกโยนทิ้งได้ง่ายๆ

เฉินซู่บิเศษชาชิ้นเล็กๆ ออกมาจากแผ่นชา แล้วชงให้ตัวเองหนึ่งแก้ว

ตั้งแต่เกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นชาแพงระยับขนาดนี้

ไม่ต้องพูดถึงการได้ดื่มเลย

เขาจิบชาจากถ้วยไปอึกเล็กๆ เฉินซู่ขมวดคิ้ว

"อื๋อ ทำไมรสชาติมันเหมือนฝาหม้อขึ้นสนิมแบบนี้วะ?"

"ไอ้ของพรรค์นี้ราคาตั้งสามแสนห้าจริงๆ เหรอ?"

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เขาลองกระดกเข้าปากไปอีกอึกใหญ่

"ถุย! แหวะ!"

รสชาติหมาไม่แดกชัดๆ!!

จบบท