บทที่ 27: หยุดตีกันได้แล้ว ขืนปล่อยไว้ฉันคงนอนตายตาไม่หลับ

บทที่ 27: หยุดตีกันได้แล้ว ขืนปล่อยไว้ฉันคงนอนตายตาไม่หลับ

ในวินาทีนั้นเอง ฝ่ามือของหยางหยวนก็ตวัดวูบออกไป

เพียะ!

รวดเร็วและดุดัน รังสีหมัดแหวกอากาศก่อนจะกระแทกเข้าที่ใบหน้าของลูกน้องคนหน้าสุดอย่างจัง

คนอื่นๆ มองเห็นเพียงแค่ภาพพร่ามัว

คนที่พุ่งเข้ามาคนแรกปลิวถอยหลังกลับไปเร็วยิ่งกว่าตอนพุ่งมา ราวกับว่าวปานสายป่านขาด

อึก...

คนอื่นๆ เบรกกันตัวโก่ง กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดผวา

นั่นมันพละกำลังบ้าอะไรกันวะเนี่ย?

คนที่เพิ่งถูกซัดปลิวไปไม่ใช่ไก่อ่อนที่ไหน แต่เป็นถึงมหาวิญญาณาจารย์ระดับยี่สิบสาม

จะมาหมอบกระแตง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน?

เสวี่ยเปิงได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว

มิน่าล่ะไอ้เด็กบ้านนอกนี่ถึงไปเตะตาเสวี่ยชิงเหอ จนได้รับอภิสิทธิ์ให้เข้ามาเรียนในสถาบันตระกูลราชาเทียนโต่ว ที่แท้ก็มีฝีมืออยู่บ้างนี่เอง

แต่ไอ้เด็กนี่ดูยังไงก็อายุเต็มที่แค่แปดเก้าขวบ มันจะไปแข็งแกร่งได้สักแค่ไหนเชียว?

ลูกน้องของเขาคงจะประมาทไปเองแน่ๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น เสวี่ยเปิงก็ตวาดใส่พวกลูกน้องที่กำลังลังเล "มัวรออะไรกันอยู่? เข้าไปสิโว้ย!"

"กะอีแค่เด็กบ้านนอกคนเดียว พวกแกถึงกับปอดแหกเลยหรือไง?"

"พวกแกยังเหลือกันอีกตั้งหกคน หกรุมหนึ่ง จะไปกลัวอะไรวะ?"

"จัดการมันซะ!"

หกคนที่เหลือหันมามองหน้ากัน

หนึ่งในนั้นกัดฟันกรอดและปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ออกมา

วิญญาณยุทธ์ของเขาคือเสือดาว ลวดลายเสือดาวปรากฏชัดขึ้นตามผิวหนัง

วงแหวนวิญญาณสีเหลืองสองวงลอยขึ้นมาจากใต้ฝ่าเท้า

นักเรียนที่เข้าเรียนในสถาบันตระกูลราชาเทียนโต่วล้วนมาจากครอบครัวที่มีอิทธิพลพอตัว การมีวงแหวนวิญญาณวงแรกเป็นระดับสิบปีจึงแทบไม่เคยปรากฏให้เห็น

คนอื่นๆ ก็ปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ของตนออกมาเช่นกัน ทั้งโล่ ดาบโค้ง แรด และนกนางแอ่น

เมื่อปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์แล้ว ทั้งหกคนก็พุ่งกระโจนเข้าไปพร้อมกัน

ทว่าพวกมันกลับไม่มีการประสานงานกันเลยแม้แต่น้อย

วิญญาณาจารย์เสือดาวเป็นผู้นำทัพ ในฐานะวิญญาณาจารย์สายโจมตีว่องไว เขาจึงเร็วกว่าใครเพื่อน

เมื่อเห็นหยางหยวนยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง เขาก็ลอบดีใจ

ไอ้เด็กบ้านนอกหน้าโง่ หยิ่งยโสเสียจนไม่ยอมแม้แต่จะปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ออกมา

รนหาที่ตายชัดๆ

วิญญาณาจารย์ที่ไม่ปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ ย่อมสามารถดึงพลังออกมาใช้ได้ไม่ถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ

วิญญาณาจารย์เสือดาวประชิดตัวและเข้าถึงหยางหยวนในชั่วพริบตา

เขาแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม

อยากโชว์ออฟนักใช่ไหม? คอยดูเถอะ ฉันจะซัดแกให้ตื่นจากฝันเอง!

แต่วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็แข็งทื่อ

ร่างของหยางหยวนวูบไหว ฝ่ามือหนึ่งพุ่งออกไปตะปบเข้าที่ใบหน้าของวิญญาณาจารย์เสือดาวก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ตอบสนอง

โลกทั้งใบพลันมืดมิด

หยางหยวนจับหัวของเขากระแทกลงกับพื้นอย่างจัง

ตูม!

ดินและเศษหินปลิวว่อน หัวของวิญญาณาจารย์เสือดาวฝังจมลงไปในผืนดิน

อีกห้าคนที่เหลือถึงกับผงะกับภาพอันโหดเหี้ยมนี้ แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

ทั้งห้าคนระดมโจมตีเข้ามาพร้อมกัน

แต่หยางหยวนเร็วกว่ามาก

เขาปล่อยมือจากวิญญาณาจารย์เสือดาว ก้าวเท้าด้วยวิชาเคลื่อนไหวดุจเงาพราย หลบหลีกพริ้วไหวผ่านทุกการโจมตีราวกับภูตผี

จากนั้นก็พุ่งทะลวงเข้าไปดั่งพยัคฆ์ร้ายบุกฝูงแกะ ซัดฝ่ามือใส่ทีละคนเรียงตัว

หลังจากดูดซับวงแหวนวิญญาณพันปีไปถึงสองวง พลังวิญญาณของหยางหยวนก็ทะยานขึ้นไปถึงระดับยี่สิบสี่แล้ว

หากเขาไม่ออมมือ แค่ตบเดียวก็สามารถปลิดชีพวิญญาณจารย์ระดับสามสิบธรรมดาๆ ได้สบายๆ นับประสาอะไรกับเด็กพวกนี้

เสียงกระแทกดังทึบสะท้อนก้อง ร่างทั้งห้าปลิวถลาออกไปไกลเจ็ดแปดเมตรและสลบเหมือดไปในทันที

แม้หยางหยวนจะอารมณ์ร้อนแต่ก็ไม่ได้คิดจะเอาชีวิตใคร ทว่าเขาก็ไม่คิดจะปล่อยพวกมันไปง่ายๆ เช่นกัน

ฝ่ามือเหล่านั้นรับประกันได้เลยว่าพวกมันต้องนอนหยอดน้ำข้าวกลืนน้ำตาอยู่บนเตียงไปอีกหลายเดือน

เสวี่ยเปิงเบิกตาโพลงด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

"ป... เป็นไปได้ยังไงกัน?"

ลูกน้องทุกคนมีพลังวิญญาณเกินระดับยี่สิบกันทั้งนั้น หกรุมหนึ่งแท้ๆ แต่กลับถูกบดขยี้ไม่เหลือซาก

ไอ้เด็กบ้านนอกนี่มันอยู่ระดับไหนกันแน่เนี่ย?

เมื่อคิดว่าเสวี่ยชิงเหอสามารถดึงตัวอัจฉริยะแบบนี้มาได้ เสวี่ยเปิงก็เต็มไปด้วยความริษยาและโกรธแค้น

ขณะที่เขากำลังก่นด่าสาปแช่งอยู่ภายในใจ ร่างๆ หนึ่งก็มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

เมื่อเสวี่ยเปิงสบเข้ากับเนตรคู่นั้น แรงกดดันอันลึกล้ำราวกับห้วงเหวก็ทำเอาวิญญาณของเขาสั่นสะท้าน

ดวงตาคู่นั้นราวกับจะกระชากวิญญาณของเขาหลุดออกจากร่าง

"ก... แกจะทำอะไร?"

"ข้าคือองค์ชายสี่แห่งจักรวรรดิเทียนโต่วนะ เสด็จพ่อไม่มีทางปล่อยแกไว้แน่ถ้าแกกล้าแตะต้องตัวข้า!"

เขาเค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก พยายามทำใจดีสู้เสือ

"ยังจะปากดีอยู่อีกเหรอ?"

"คิดว่าฉันไม่กล้าหรือไง?"

หยางหยวนแค่นเสียงเย็นชาและตบเข้าที่ใบหน้าของเสวี่ยเปิงอย่างจัง

เพียะ! แก้มของเสวี่ยเปิงบวมปูดขึ้นมาทันที ฟันที่โชกไปด้วยเลือดสี่ซี่หลุดกระเด็นออกจากปาก

หยางหยวนไม่ได้อัดให้เขาสลบ เขาเปลี่ยนสลับมือไปมา ตั้งใจจะฉีกหน้าให้ถึงที่สุด

ไอ้เด็กเวรนี่ทำให้เขารู้สึกขยะแขยง ถ้าไม่ได้สั่งสอนให้หลาบจำ หยางหยวนคงนอนตายตาไม่หลับแน่

ถึงยังไงก็มีเชียนเริ่นเสวี่ยคอยตามเช็ดตามล้างให้อยู่แล้ว แค่ปล่อยให้องค์ชายยังมีลมหายใจอยู่ก็พอ

ไม่ไกลออกไป ยามเฝ้าประตูยืนมองดูเหตุการณ์ด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด

องค์ชายสี่กำลังถูกคนขององค์รัชทายาทหยามเกียรติ ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ยามเฝ้าประตูอย่างเขาคงต้องซวยไปด้วยแน่ๆ

เขารีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามา พลางตะโกนลั่น

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

"พอได้แล้ว ขืนตีกันต่อได้มีคนตายแน่!"

ถึงตอนนี้ นักเรียนของสถาบันตระกูลราชาเทียนโต่วหลายคนได้มามุงดูกันแล้ว

เมื่อเห็นเสวี่ยเปิงถูกหยามหน้ากลางสาธารณชน พวกเขาก็แอบปรบมือและสะใจกันอยู่ห่างๆ

เมื่อสังเกตเห็นยามเฝ้าประตู หยางหยวนก็ซัดฝ่ามือสุดท้ายส่งเสวี่ยเปิงให้สลบเหมือดไป

ยามเฝ้าประตูได้แต่ชี้หน้าหยางหยวน "เจ้านี่มันก่อเรื่องใหญ่แล้วรู้ตัวไหม!"

หยางหยวนยักไหล่

"เอาเถอะ พาฉันไปพบกับคณะกรรมการทั้งสามท่านก็แล้วกัน เล่าให้พวกเขาฟังไปตามที่นายเห็น รับรองว่าจะไม่มีใครเอาผิดนายได้หรอก"

ยามเฝ้าประตูจำใจตกลงและนำทางเขาไปยังห้องทำงานของคณะกรรมการ

หลังจากพวกเขาก้าวออกไป ไทยมุงทั้งหลายก็เริ่มกรูกันเข้ามา

เมื่อเห็นสภาพอันสะบักสะบอมขององค์ชายและพรรคพวก พวกเขาก็พากันสูดลมหายใจเข้าลึก

"ไอ้สัตว์ประหลาดนั่นมันโผล่มาจากไหนกันวะเนี่ย?"

"โคตรเถื่อนเลย!"

"เสวี่ยเปิงเอาแต่กร่างรังแกคนอื่นไปทั่ว ในที่สุดก็เจอดีเข้าให้แล้ว!"

"สมน้ำหน้ามัน!"