บทที่ 1: ลำพังเนตรคู่ก็เป็นวิถีไร้เทียมทานอยู่แล้ว ยิ่งมีกระดูก ยิ่งมีหนทาง

บทที่ 1: ลำพังเนตรคู่ก็เป็นวิถีไร้เทียมทานอยู่แล้ว ยิ่งมีกระดูก ยิ่งมีหนทาง

จักรวรรดิเทียนโต่ว หมู่บ้านตี้หุน

หยางหยวนยืนอยู่บนภูเขาด้านหลัง ทอดสายตามองทิวทัศน์เบื้องล่าง

สายลมโชยพัดแผ่วเบาปะทะใบหน้า แววตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

ภายในหัวของเขา แถบความคืบหน้าที่มองเห็นได้เพียงคนเดียว กำลังขยับเดินหน้าไปอย่างช้าๆ

99.998%

99.999%

100%

เมื่อแถบความคืบหน้าถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ ลมหายใจของหยางหยวนก็ถี่กระชั้นขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

หกปี!

หลังจากทะลุมิติมายังทวีปโต้วหลัวได้หกปี ในที่สุดนิ้วทองคำของเขาก็เปิดใช้งานก่อนการปลุกวิญญาณยุทธ์

"ติ๊ง!"

เสียงดังกังวานนั้นราวกับเสียงดนตรีสวรรค์ในหูของหยางหยวน

"เม็ดทรายเพียงเม็ดเดียวอาจถมสมุทรได้กว้างใหญ่ หญ้าเพียงใบเดียวอาจฟาดฟันได้ทั้งตะวัน จันทรา และดวงดาว"

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ระบบหลุดพ้นสูงสุดแห่งโลกสมบูรณ์แบบเปิดใช้งานแล้ว"

"หืม?"

หยางหยวนฟังเสียงที่ดูเหมือนเครื่องจักรของระบบแล้วเลิกคิ้วขึ้น

โลกสมบูรณ์แบบ?

นี่มันทวีปโต้วหลัวไม่ใช่หรือ?

อึก...

หยางหยวนกลืนน้ำลายอึกใหญ่

ลางสังหรณ์อันเลวร้ายพลันถาโถมเข้ามาในใจ

แย่แล้ว!

ความคิดนี้วาบขึ้นมา แล้วเสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

สิ่งที่เขาหวาดกลัวได้เกิดขึ้นจริงๆ

เสียงของระบบเหมือนกับสัญญาณที่ขาดหายไป

"ซ่า..."

"ตรวจพบความผิดปกติของโลกปัจจุบัน"

"การผูกมัดโฮสต์ผิดพลาด..."

"กำลังยกเลิกการผูกมัดระบบ..."

เมื่อได้ยินเสียงนั้น สีหน้าของหยางหยวนก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงทันที

ล้อกันเล่นหรือเปล่าลูกพี่?

ฉันรอมาตั้งหกปี ในที่สุดระบบก็เปิดใช้งาน

แล้วตอนนี้มาบอกว่าผูกมัดผิดพลาดเนี่ยนะ?

"ระบบ ระบบ!"

หยางหยวนรีบตะโกนเรียก

"อยู่นี่!"

เสียงเครื่องจักรที่ติดขัดของระบบหยุดลงชั่วคราวและตอบกลับหยางหยวน

"นายคงไม่ทิ้งฉันไว้ที่นี่แล้วหนีไปเฉยๆ หรอกใช่ไหม?"

ระบบตอบหยางหยวนว่า "โลกใบนี้เล็กเกินไป ฉันต้องไปแล้ว ขอให้โชคดี!"

สีหน้าของหยางหยวนดูไม่สู้ดีนักเมื่อได้ยินเช่นนั้น ไม่ว่าใครที่เจอสถานการณ์แบบนี้ก็คงมีปฏิกิริยาไม่ต่างกัน

แต่เขารู้ดีว่า

ถ้าระบบตั้งใจจะยกเลิกการผูกมัด เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เขาต้องตักตวงผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด

ด้วยวิธีนี้ เขาจะได้มีรากฐานในการตั้งตัวในทวีปโต้วหลัว

ระบบของโลกสมบูรณ์แบบ ต่อให้ให้แค่เศษเนื้อเศษหนัง มันก็คงเพียงพอให้เขาใช้ในทวีปโต้วหลัวแล้วใช่ไหม?

หยางหยวนจึงตัดสินใจพูดขึ้นเพื่อเรียกร้องผลประโยชน์ให้ตัวเอง

"นายพาฉันมาที่โลกนี้และอาศัยอยู่ในตัวฉันมาถึงหกปี"

"ตอนนี้นายจะไปแล้ว อย่างน้อยก็ควรทิ้งอะไรไว้เป็นหลักประกันให้ฉันบ้างสิ?"

ระบบลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้นๆ

"ตกลง!"

"มอบค่าชดเชยให้แล้ว ไปสำรวจเอาเอง"

"ลบล้างกรรมเสร็จสิ้น การยกเลิกผูกมัดระบบสำเร็จ"

เมื่อสิ้นคำพูดประโยคสุดท้าย เสียงของระบบก็ดับวูบไปทันที

วินาทีต่อมา แสงสว่างจ้าพุ่งออกมาจากกลางศีรษะของหยางหยวนและหายวับไปในพริบตา

หยางหยวนสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งหลุดลอยออกจากร่างกายไปอย่างกะทันหัน

แต่ความสนใจของเขาไม่ได้อยู่ที่ระบบที่จากไปแล้ว

เขาสอดส่ายสายตาสำรวจร่างกายตัวเอง เพื่อดูว่าค่าชดเชยที่ระบบให้มาคืออะไรกันแน่

น่าเสียดายที่ผ่านไปพักใหญ่ เขากลับไม่พบสิ่งใดเลย

หยางหยวนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

มันมองไม่เห็นจากภายนอก เป็นไปได้ไหมว่าค่าชดเชยที่ระบบให้มาจะปรากฏขึ้นหลังจากการปลุกวิญญาณยุทธ์เท่านั้น?

ดูเหมือนนี่จะเป็นคำอธิบายเพียงอย่างเดียว

ขณะนั้นเอง เด็กผู้ชายวัยไล่เลี่ยกันก็วิ่งขึ้นมาจากตีนเขา

"หยางหยวน หัวหน้าหมู่บ้านให้ฉันมาตามนายแน่ะ"

"มาแล้ว"

เมื่อได้ยินเสียง หยางหยวนก็หันกลับและวิ่งไปหา

เมื่อนึกถึงค่าชดเชยที่ระบบพูดถึง ความหวังสายหนึ่งก็จุดประกายขึ้นในใจ

ค่าชดเชยของระบบจะเป็นอะไรกันนะ?

...ในฐานะหมู่บ้านที่เคยให้กำเนิดจักรพรรดิวิญญาณ

หมู่บ้านตี้หุนค่อนข้างมีชื่อเสียงในหมู่บ้านละแวกใกล้เคียง เป็นรองก็เพียงหมู่บ้านเซิ่งหุนเท่านั้น

และที่บริเวณหน้าบ้านหลังใหญ่ใจกลางหมู่บ้านตี้หุน

ปู่เฒ่าเจอร์รี่ ผู้อาวุโสของหมู่บ้าน ได้รวบรวมเด็กวัยหกขวบของหมู่บ้านมาไว้ด้วยกัน

เพราะวันนี้เป็นวันสำคัญยิ่ง

สำนักวิญญาณยุทธ์จะส่งเจ้าหน้าที่มาที่หมู่บ้านตี้หุน เพื่อทำพิธีปลุกวิญญาณยุทธ์ให้กับเด็กๆ ที่อายุครบหกขวบ

สำหรับเด็กๆ

นี่อาจเป็นโอกาสเดียวในชีวิตที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของพวกเขาได้

เมื่อหยางหยวนมาถึง เด็กทุกคนก็มารวมตัวกันครบแล้ว

ปู่เฒ่าเจอร์รี่เห็นเขาจึงยิ้มและกวักมือเรียก

"เสี่ยวหยวน รีบมานี่สิ"

"ปู่เจอร์รี่"

หยางหยวนรีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาทันที

เขาเป็นเด็กกำพร้า พ่อแม่เสียชีวิตไปหมดแล้ว

ถ้าไม่ได้ปู่เฒ่าเจอร์รี่รับเลี้ยงมาตั้งแต่เกิด เขาก็คงไม่มีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้

"วันนี้เป็นวันปลุกวิญญาณยุทธ์ เดี๋ยวอย่าตื่นเต้นไปล่ะ"

"ถ้าหลานปลุกพลังวิญญาณแต่กำเนิดได้ นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด"

"แต่ถ้าปลุกพลังวิญญาณแต่กำเนิดไม่ได้ ก็อย่าท้อแท้ไปเลยนะ"

ปู่เฒ่าเจอร์รี่กล่าวอย่างจริงใจ

แม้จะไม่มีสายเลือดเดียวกัน

แต่เขาก็ปฏิบัติกับหยางหยวนราวกับเป็นหลานชายแท้ๆ ของตัวเองมาโดยตลอด

หยางหยวนเป็นเด็กดีและรู้ความมาตั้งแต่เด็ก มีความคิดความอ่านเป็นผู้ใหญ่

และด้วยเหตุผลนี้เอง ปู่เฒ่าเจอร์รี่จึงเป็นห่วง

ถ้าหยางหยวนไม่สามารถปลุกพลังวิญญาณแต่กำเนิดขึ้นมาได้ เขาจะรับมือกับความผิดหวังไหวหรือไม่?

หยางหยวนมองความคิดของปู่เฒ่าเจอร์รี่ออกอย่างเป็นธรรมชาติ

เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"ผมเข้าใจครับ ปู่เจอร์รี่"

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน จู่ๆ เสียงกีบเท้าม้าก็ดังขึ้นจากที่ไกลๆ

ร่างเพรียวบางบนหลังม้าฝีเท้าจัดควบตะบึงมาแต่ไกล

"เจ้าหน้าที่จากสำนักวิญญาณยุทธ์มาถึงแล้ว"

"เสี่ยวหยวน ยืนอยู่ตรงนี้อย่าขยับไปไหนล่ะ"

ปู่เฒ่าเจอร์รี่บอก ก่อนจะเดินออกไปต้อนรับ

"ท่านมหาวิญญาณาจารย์ซูอวิ๋นเทา ครั้งนี้ต้องรบกวนท่านอีกแล้ว"

ซูอวิ๋นเทาพยักหน้าเล็กน้อยให้ปู่เฒ่าเจอร์รี่ ท่าทางดูเย็นชาอยู่บ้าง

แต่ปู่เฒ่าเจอร์รี่ชินกับท่าทีของซูอวิ๋นเทาเสียแล้ว

เขารู้ด้วยว่าแม้ซูอวิ๋นเทาจะดูเย็นชา แต่แท้จริงแล้วเขาเป็นคนแข็งนอกอ่อนใน

"ปู่เจอร์รี่ ฉันมีเวลาไม่มากนัก เรามาเริ่มกันเลยเถอะ"

ปู่เฒ่าเจอร์รี่ตอบพร้อมรอยยิ้ม "ตามที่ท่านต้องการครับ"

พูดจบ เขาก็วางเรียกเด็กๆ ให้มายืนเข้าแถว

ปีนี้มีเด็กอายุครบหกขวบในหมู่บ้านตี้หุนเพียงสิบเอ็ดคนเท่านั้น

หยางหยวนยืนเป็นคนแรกของแถว

เขาลอบสังเกตซูอวิ๋นเทามาตลอดในขณะที่ปู่เฒ่าเจอร์รี่กำลังคุยอยู่กับอีกฝ่าย

ท้ายที่สุดแล้ว ใครบ้างจะไม่รู้ว่า หากมีคำประกาศว่าเป็นขยะจากปากของพี่เทา ราชันเทพอีกองค์ก็เตรียมถือกำเนิดขึ้นมาได้เลย?

เขาแค่สงสัยว่าตัวเองจะกลายเป็นวิญญาณยุทธ์ขยะจากคำพูดของพี่เทาด้วยหรือเปล่า

ขณะที่หยางหยวนกำลังจมอยู่ในภวังค์

ปู่เฒ่าเจอร์รี่และซูอวิ๋นเทาก็เดินเข้ามา นำพาเด็กๆ เข้าไปในบ้านหลังใหญ่กลางหมู่บ้าน

บ้านหลังใหญ่นี้คือสภาวิญญาณยุทธ์ประจำหมู่บ้าน

และเป็นสถานที่ที่เด็กๆ จะใช้ทำพิธีปลุกวิญญาณยุทธ์

หลังจากเข้ามาในสภาวิญญาณยุทธ์ประจำหมู่บ้าน ซูอวิ๋นเทาก็แนะนำตัวเองเป็นอันดับแรก:

"ฉันชื่อซูอวิ๋นเทา เป็นมหาวิญญาณาจารย์ระดับยี่สิบหก และจะเป็นผู้นำทางให้กับพวกเธอ"

"ตอนนี้ฉันจะปลุกวิญญาณยุทธ์ให้พวกเธอทีละคน"

พูดจบ เขาก็วางหินสีดำหกก้อนลงบนพื้น และมองไปยังหยางหยวนที่ยืนอยู่หน้าสุดของเด็กๆ ด้วยสายตาเป็นเชิงสั่ง

"เข้ามาตรงกลางค่ายกล ไม่ต้องตื่นเต้น"

น้ำเสียงของซูอวิ๋นเทาตอนที่พูดกับหยางหยวน ไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนที่พูดกับปู่เฒ่าเจอร์รี่

แน่นอนว่าคำพูดของเขาเป็นเรื่องเกินความจำเป็น

หยางหยวนไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เขากระตือรือร้นที่จะลองดูเสียด้วยซ้ำ

เขาอยากรู้จริงๆ

ว่าค่าชดเชยที่ระบบทิ้งไว้ให้ก่อนจากไปคืออะไรกันแน่?

"หมาป่าเดียวดาย สถิตร่าง!"

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ซูอวิ๋นเทาก็ส่งเสียงตะโกนเบาๆ

เขาประทับร่างวิญญาณยุทธ์เสร็จสิ้นทันที ท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของเด็กๆ

เมื่อสิ้นเสียง ร่างกายของเขาก็ขยายใหญ่ขึ้นทันที

มีขนสีเทางอกออกมาจากมือ

ดูราวกับมนุษย์หมาป่าที่เดินสองขา

เด็กๆ รอบข้างพากันกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวทันที

"ไม่ต้องกลัว นี่คือวิญญาณยุทธ์ของฉัน"

ซูอวิ๋นเทากล่าวอย่างเรียบเฉย

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อาการตื่นตระหนกของเด็กๆ ก็ทุเลาลงบ้าง

จากนั้นซูอวิ๋นเทาก็มมองไปที่หยางหยวน ซึ่งยืนอยู่กลางค่ายกล

เขาพบว่าหยางหยวนยังคงนิ่งเฉย แม้ในขณะที่เขากำลังประทับร่างวิญญาณยุทธ์ แววตาประหลาดใจจึงปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

น่าสนใจทีเดียว

เขาชักอยากรู้แล้วว่าหยางหยวนจะปลุกวิญญาณยุทธ์แบบไหนออกมา

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซูอวิ๋นเทาก็ตบมืออย่างรวดเร็ว

แสงสีเขียวหกสายพุ่งเข้าไปในหินสีดำทั้งหกก้อนทันที

ชั่วพริบตา แสงสีทองจางๆ ก็เข้าปกคลุมร่างของหยางหยวน

ภายในแสงสีทองนั้น หยางหยวนรู้สึกราวกับว่าบางสิ่งภายในร่างกายเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ความรู้สึกปวดบวมแล่นปราดมาจากดวงตาอย่างกะทันหัน

ความปวดบวมนั้นทำให้หยางหยวนหลับตาลงตามสัญชาตญาณ

ทว่า

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเขากลับกลายเป็นเนตรคู่ไปเสียแล้ว

เนตรคู่นี้เปล่งประกายด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ สะท้อนภาพอักขระที่อัดแน่น

รางเลือนว่าภายในเนตรคู่นั้น มีการจำลองการก่อกำเนิดและการดับสูญของโลก หมุนเวียนไปมาระหว่างพลังชีวิตอันไร้ขีดจำกัดและการทำลายล้าง

แรงกดดันที่มองไม่เห็นแผ่กระจายออกมาจากร่างของหยางหยวนในวินาทีที่เนตรคู่ปรากฏขึ้น

แต่นี่ยังไม่ใช่ทั้งหมด

หยางหยวนยังสัมผัสได้ถึงพลังงานอีกสายหนึ่งที่กำลังรวมตัวกันอยู่ที่หน้าอก

เขาสามารถมองเห็นกระดูกชิ้นพิเศษในหน้าอกของตนผ่านเนตรคู่นั้นได้

กระดูกชิ้นนั้นเปล่งประกายด้วยแสงที่ไหลเวียน ส่องสว่างไปด้วยอักขระอันไร้ที่สิ้นสุด

หยางหยวนเข้าใจในทันที

ค่าชดเชยที่ระบบมอบให้เขาก็คือเนตรคู่และกระดูกสูงสุดนี่เอง

แม้ว่าเนตรคู่และกระดูกสูงสุดที่ระบบมอบให้ จะถือว่าเป็นเพียงเวอร์ชันพื้นฐานที่สุดของที่สุดก็ตาม

แต่นั่นก็ไม่ได้ลดทอนความแข็งแกร่งของเนตรคู่และกระดูกสูงสุดลงเลย

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังที่พลุ่งพล่านภายในร่างกาย หยางหยวนก็รู้สึกถึงอิสระอันไร้ขอบเขตในทันที

ดังคำกล่าวที่ว่า ลำพังเนตรคู่ก็เป็นวิถีไร้เทียมทานอยู่แล้ว ยิ่งมีกระดูก ก็ยิ่งมีหนทาง