บทที่ 1025 ห้ามเทรนเนอร์ลงไปต่อยกันเองนะ! (ฟรี)
บทที่ 1025 ห้ามเทรนเนอร์ลงไปต่อยกันเองนะ! (ฟรี)
“ทั้งสองฝ่ายใช้ท่าเพิ่มพลังกันไปแล้ว ต่อไปก็เป็นการต่อสู้ซึ่งหน้าแล้วล่ะ”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนมองวูลาโอสรูปแบบจู่โจมครั้งเดียวกับเกศากระพือที่กำลังเผชิญหน้ากันในสนามด้วยความสนใจ
เพราะเธอเองก็มีวูลาโอสเหมือนกัน แต่เป็นรูปแบบจู่โจมต่อเนื่อง
“รูปแบบจู่โจมครั้งเดียวแพ้ทางแฟรี่สี่เท่า ถ้าเอาชนะเกศากระพือตัวนี้ได้ การต่อสู้กับซุกะโด้งหลังจากนี้ก็น่าจะได้เปรียบอยู่”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนวิเคราะห์ วูลาโอสรูปแบบจู่โจมครั้งเดียวจริงๆ แล้วค่อนข้างได้เปรียบประเภทผี เพราะท่าประเภทผีทำดาเมจใส่วูลาโอสรูปแบบจู่โจมครั้งเดียวได้ไม่ดีนัก แถมวูลาโอสรูปแบบจู่โจมครั้งเดียวยังมีประเภทความมืดที่ชนะทางโปเกมอนประเภทผีอีกด้วย
แต่ก่อนอื่นต้องจัดการเกศากระพือตัวนี้ให้ได้ก่อน!
“รอดูผลงานของคุณชายเจิ้งกันเถอะ” ฉู่เค่อเหลียนเอียงคอจ้องมองทั้งสองคน
ส่วนในสนามประลองขณะนี้
ดวงตาของหลงเล่ยเป็นประกายวูบไหว ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“เกศากระพือ แดซเซิลลิ่งกลีม!”
เกศากระพือที่ลอยตัวอยู่ส่งเสียงกรีดร้องบาดหู แสงสีชมพูของประเภทแฟรี่ส่องประกายบนร่าง
ลำแสงสีชมพูถูกยิงออกไปอย่างรุนแรง พุ่งเข้าใส่วูลาโอสรูปแบบจู่โจมครั้งเดียวด้วยความเร็วสูง
ท่าแดซเซิลลิ่งกลีมประเภทแฟรี่!
“ลอบโจมตี!”
วูลาโอสคำรามต่ำ แสงสีดำวาบขึ้นในดวงตา ร่างกายหายวับไปจากจุดเดิมในพริบตา
ท่าลอบโจมตีที่มีผลโจมตีก่อน!
วูลาโอสที่ได้รับความเร็วจากท่าลอบโจมตีนั้นรวดเร็วมาก หลบแดซเซิลลิ่งกลีมที่พุ่งเข้ามาได้อย่างง่ายดาย จนแทบจะมองเห็นเป็นเพียงเงาสีดำจางๆ
ชั่วพริบตาเดียว วูลาโอสก็มาโผล่ที่ด้านหลังของเกศากระพือแล้ว
วูลาโอสย่อเข่าส่งแรงกระโดด พุ่งเข้าใส่เกศากระพือที่ลอยอยู่กลางอากาศโดยตรง
“มูนบลาสท์!”
เกศากระพือหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วพร้อมกรีดร้องอีกครั้ง เงาพระจันทร์เต็มดวงสว่างไสวลอยขึ้นด้านหลัง แสงจันทร์สาดส่องลงมาไม่ขาดสาย
ลูกบอลพลังงานมูนบลาสท์ก่อตัวขึ้น
“หมัดความมืด!”
วูลาโอสรูปแบบจู่โจมครั้งเดียวคำรามลั่น ออร่าสีดำแดงอันมหาศาลรอบตัวควบแน่นจนเป็นรูปร่าง หมัดแห่งความมืดอันรุนแรงสวนกลับไปอย่างหนักหน่วง
ท่าไม้ตายเฉพาะตัวของวูลาโอสรูปแบบจู่โจมครั้งเดียว
หมัดความมืด!
นี่คือการโจมตีอันรุนแรงที่เกิดจากการฝึกฝนวิถีแห่งความมืดจนถึงขั้นสูงสุด! พลังทำลายล้างรุนแรงจนน่าตกตะลึง
ตูม!
มูนบลาสท์ปะทะกับหมัดความมืดอย่างจัง
ลมกรรโชกแรงพัดกระจายไปทั่วทิศ แต่พร้อมกับเสียงคำรามต่ำของวูลาโอส หมัดสีดำแดงอันทรงพลังก็กระแทกมูนบลาสท์จนแตกกระจายกลายเป็นผุยผง!
“พละกำลังน่ากลัวจริงๆ แฮะ~”
หลงเล่ยเห็นฉากนี้ก็เลียริมฝีปาก ยิ้มร่าโดยไม่มีความกังวลใดๆ
เกศากระพือของเธอมีพลังโจมตีเวทที่รุนแรงมาก แต่เมื่อปะทะกันตรงๆ มูนบลาสท์ที่เป็นท่าตรงสายของเกศากระพือกลับถูกหมัดความมืดของวูลาโอสรูปแบบจู่โจมครั้งเดียวทำลายได้!
พละกำลังน่ากลัวจริงๆ ดูท่าคงต้องใช้วิธีอ้อมค้อมหน่อยแล้วสิ
แต่วูลาโอสแม้จะทำลายมูนบลาสท์ได้ แต่เกศากระพือก็อาศัยจังหวะนี้ทิ้งระยะห่างจากวูลาโอสรูปแบบจู่โจมครั้งเดียวไปแล้ว
และวูลาโอสที่บินไม่ได้ เมื่อแรงส่งหมดลงก็ทำได้แค่ร่วงกลับลงสู่พื้น
นี่คือข้อเสียของการบินไม่ได้
“เกศากระพือ มีนลุค”
ดวงตาของเกศากระพือส่องแสงสีดำระยิบระยับ จ้องเขม็งไปที่วูลาโอส
สายตาอันน่าขนลุกทำให้วูลาโอสรู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง
“วูลาโอส! หินถล่ม!”
เจิ้งซื่อเชียนสีหน้าเคร่งเครียด สังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที
วูลาโอสคำรามต่ำ ก้อนหินขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นเหนือหัวเกศากระพือ
แสงสีดำในดวงตาของเกศากระพือค่อยๆ จางหายไป พันธนาการที่มองไม่เห็นได้เกิดขึ้นกับวูลาโอสรูปแบบจู่โจมครั้งเดียวแล้ว
ภายใต้ผลของมีนลุค คู่ต่อสู้จะไม่สามารถหนีไปไหนได้!
นั่นหมายความว่า วูลาโอสรูปแบบจู่โจมครั้งเดียวไม่สามารถกลับเข้าโปเกบอลได้อีกแล้ว จนกว่าจะจัดการคู่ต่อสู้ได้ทั้งหมด หรือไม่ก็เป็นฝ่ายถูกจัดการซะเอง
ครืนนน!
หินถล่มกระแทกใส่ร่างเกศากระพืออย่างต่อเนื่อง เกศากระพือร้องด้วยความเจ็บปวด
หินถล่มของวูลาโอสยังคงรุนแรง แรงกระแทกนี้เกือบทำให้เกศากระพือร่วงลงมาเลยทีเดียว
“ยอมเสี่ยงขนาดนี้เพื่อใช้มีนลุค...”
ทาเคชิลูบคาง เขาพอจะเดาออกแล้ว
“จำกัดการเคลื่อนไหวของวูลาโอสรูปแบบจู่โจมครั้งเดียวแบบนี้ คงกะจะใช้เพลงแห่งความตายสินะคะ...”
ลิโกะพูดเสียงเบา
แต่พอพูดจบ ลิโกะก็พบว่าสายตาของคาสึมิและคนอื่นๆ หันมามองเธอเป็นตาเดียว
หน้าของลิโกะแดงก่ำทันที หดคอลงมองทุกคนด้วยสายตาหวาดหวั่น หรือว่าเธอเดาผิด? แต่เธอคิดว่าน่าจะเป็นแบบนั้นจริงๆ นะ
สไตล์การต่อสู้ของหลงเล่ยคนนี้มันค่อนข้าง ‘เจ้าเล่ห์เพทุบาย’ อยู่แล้ว คอมโบมีนลุคต่อด้วยเพลงแห่งความตายเนี่ย เธอทำได้แน่ๆ ใช่ไหมล่ะ?
“หนูลิโกะฉลาดจังเลย ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”
คาสึมิมองลิโกะด้วยความประหลาดใจ ทั้งที่เป็นแค่เทรนเนอร์มือใหม่ที่เพิ่งได้รับโปเกมอนแท้ๆ แต่เซนส์ดีขนาดนี้เชียวเหรอ
“มะ... ไม่หรอกค่ะ...” ลิโกะหน้าแดงกว่าเดิม
แค่ช่วงไม่กี่วันนี้ได้ดูการต่อสู้ของเทรนเนอร์เก่งๆ มาเยอะ ลิโกะเลยรู้สึกว่าตัวเองได้เรียนรู้แทคติกการต่อสู้มาเพียบเลย
“ต้องเป็นเพลงแห่งความตายแน่นอน วูลาโอสรูปแบบจู่โจมครั้งเดียวตัวนี้พลังการต่อสู้สูงมาก การใช้เพลงแห่งความตายจัดการมัน จะช่วยลดความเสียหายได้มากที่สุด”
ซินเธียพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและมั่นใจ
“ฉันไม่ค่อยชอบสู้กับคนแบบนี้เท่าไหร่แฮะ”
ซาโตชิแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขาไม่ค่อยชอบสู้กับเทรนเนอร์สไตล์หลงเล่ยนัก
เขาชอบการต่อสู้แบบตรงไปตรงมา การต่อสู้ที่ดุเดือดเลือดพล่านจะทำให้เขาตื่นเต้น
แต่เทรนเนอร์สายมืดที่ถนัดใช้ท่าร่วมชะตากรรม เพลงแห่งความตาย คำสาป แบบนี้... คงไม่มีคนปกติที่ไหนชอบสู้ด้วยหรอกมั้ง?
......
ในสนามประลอง
เมื่อเก็บวูลาโอสรูปแบบจู่โจมครั้งเดียวกลับไม่ได้แล้ว
เจิ้งซื่อเชียนหน้าถอดสี วูลาโอสโดนมีนลุคตรึงไว้แล้ว งั้นต่อไปล่ะ?
เพลงแห่งความตาย? หรือคำสาป? หรือจะเป็นร่วมชะตากรรมในจังหวะสุดท้าย?
ไม่ว่าจะเป็นอันไหน เจิ้งซื่อเชียนก็รู้สึกเวียนหัวไปหมด
“หลงเล่ย!”
เจิ้งซื่อเชียนกัดฟันเค้นชื่อนี้ออกมา
“ค่า! อยู่นี่ค่ะเฮีย!”
หลงเล่ยขานรับเสียงใสพร้อมรอยยิ้ม
“เกศากระพือ เพลงแห่งความตาย!”
เกศากระพือลอยตัวสูงขึ้น เริ่มกรีดร้องขับขานบทเพลงอันน่าขนลุกและบาดหู
ตัวโน้ตสีดำที่เป็นรูปธรรมเริ่มลอยลงมา
ท่าเพลงแห่งความตายประเภทปกติ หลังจากผ่านไปสักพัก โปเกมอนที่ได้ยินเพลงนี้จะหมดสภาพต่อสู้
“หินถล่ม!”
เจิ้งซื่อเชียนรู้ดีว่าหยุดเพลงแห่งความตายไม่ได้ เว้นแต่จะจัดการเกศากระพือให้ได้ในตอนนี้เลย
แต่เกศากระพือบินสูงขนาดนั้น ก็เพื่อป้องกันไม่ให้วูลาโอสระเบิดพลังโจมตีใส่เต็มแรงนั่นแหละ
ก้อนหินยักษ์ปรากฏขึ้นเหนือหัวเกศากระพือ
เพลงแห่งความตายก่อตัวสมบูรณ์แล้ว ตัวโน้ตสีดำปรากฏขึ้นบนร่างของทั้งเกศากระพือและวูลาโอสพร้อมกัน
สถานะเพลงแห่งความตายเริ่มทำงานแล้ว และสถานะเพลงแห่งความตายไม่นับเป็นสถานะผิดปกติ ดังนั้นมิสต์เทอร์เรนจึงป้องกันไม่ได้
ครืนนน!
หินถล่มกระแทกใส่ร่างเกศากระพืออย่างต่อเนื่อง เกศากระพือกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
พลังป้องกันกายภาพของมันต่ำมาก หินถล่มครั้งที่สองของวูลาโอสทำให้มันทรงตัวไม่อยู่จนเกือบจะร่วงลงมา
หลงเล่ยตัดสินใจเก็บเกศากระพือที่บาดเจ็บหนักกลับเข้าโปเกบอลทันที
เกศากระพือของเธอไม่ได้โดนมีนลุคตรึงไว้ จึงสามารถเก็บกลับเข้าโปเกบอลได้ และเมื่อเก็บกลับเข้าโปเกบอล สถานะเพลงแห่งความตายก็จะถูกล้างออกไป
เห็นฉากนี้ เจิ้งซื่อเชียนกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
เขาเริ่มหัวร้อนจริงๆ แล้วนะ!
เดิมทีขอแค่เกศากระพือร่วงลงมา วูลาโอสซ้ำอีกสักสองทีก็จัดการเกศากระพือได้แล้ว
แต่ตอนนี้ล่ะ?
เขาทำได้แค่มองดูวูลาโอสค่อยๆ เข้าสู่ ‘การนับถอยหลังสู่ความตาย’
ผู้ชมทุกคนย่อมเข้าใจสถานการณ์ของเจิ้งซื่อเชียนดี มองดูคุณชายอันดับหนึ่งแห่งหลงเฉิงผู้หล่อเหลาที่ตอนนี้อกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด ก็รู้แล้วว่าค่าความโกรธของเขากำลังพุ่งสูงปรี๊ด
“น่ารังเกียจจริงๆ!”
“ถ้ากฎไม่ห้ามเทรนเนอร์ลงไปต่อยกันเอง ฉันว่าคุณชายเจิ้งคงไม่รังเกียจที่จะใช้หมัดสั่งสอนให้รู้ซึ้งถึง ‘บารมีพี่ชาย’ หรอก”
“กล้าสู้กันซึ่งหน้าไหม? เธอกล้ามาวัดกับฉันตรงๆ ไหมฮะ?!!”
“ถึงจะรู้ว่าเป็นสไตล์ของเทรนเนอร์สายผี แต่ฉันก็อดขำไม่ได้จริงๆ ทั้งจิตใจและโปเกมอน คุณชายเจิ้งโดนทรมานยับเยินเลย”
“ตอนนี้ฉันอยากรู้มากกว่าว่า จบการแข่งแล้วสองคนนี้จะเป็นยังไงต่อ?”
ผู้ชมวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ วูลาโอสเป็นไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเจิ้งซื่อเชียนอย่างไม่ต้องสงสัย
แต่ไพ่ตายใบนี้ ตอนนี้โดนยัดเยียดสถานะเพลงแห่งความตายไปแล้ว การล้มลงก็เป็นแค่เรื่องของเวลา
หลงเล่ยไม่จำเป็นต้องปะทะกับวูลาโอสตรงๆ อีกต่อไป แค่ถ่วงเวลาไว้ก็พอ
“โดราพัลท์ ฝากด้วยนะ”
หลงเล่ยโยนโปเกบอลลูกที่ห้าของเธอออกไป โดราพัลท์ลอยตัวอย่างแผ่วเบาอยู่ตรงหน้าหลงเล่ย
มันคือโดราพัลท์นั่นเอง
แต่ลิโกะบนอัฒจันทร์มองข้อมูลที่ปรากฏบนโปเกเด็กซ์โรตอม แล้วอดทำหน้าแปลกๆ ไม่ได้ เงียบกริบไปเลย
“จะใช้ความเร็วสูงของโดราพัลท์ถ่วงเวลางั้นเหรอ?”
เจิ้งซื่อเชียนบังคับตัวเองให้สูดหายใจลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ แม้จะติดสถานะเพลงแห่งความตาย แต่อย่างน้อยก่อนที่เพลงแห่งความตายจะออกฤทธิ์เต็มที่ วูลาโอสของเขาก็ยังสู้ได้!
ต้องใช้เวลาช่วงนี้ให้คุ้มค่าที่สุด
และการที่หลงเล่ยเลือกโดราพัลท์ เจิ้งซื่อเชียนก็ไม่แปลกใจเลย เพราะโดราพัลท์มีความเร็วสูงมากแถมยังบินได้อีกต่างหาก
“วูลาโอส หินถล่ม!”
เจิ้งซื่อเชียนตัดสินใจเปิดฉากโจมตีก่อน เขาเหลือเวลาไม่มากแล้ว
วูลาโอสรูปแบบจู่โจมครั้งเดียวคำรามต่ำ ก้อนหินยักษ์จากท่าหินถล่มปรากฏขึ้นเหนือหัวโดราพัลท์
“เฮีย ยังใช้หินถล่มอยู่อีกเหรอคะ เวลาเหลือน้อยแล้วนะ”
หลงเล่ยยิ้มตาหยี ยังมีอารมณ์มาแซวพี่ชายตัวเองอีกแน่ะ
และโดราพัลท์ก็ไม่ต้องรอคำสั่งจากหลงเล่ยเลย มันแค่ขยับตัวถอยหลังก็หลบหินถล่มได้อย่างง่ายดายสบายๆ
หินถล่มตกลงสู่พื้นเสียงดังสนั่น ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย
ต้องอาศัยจังหวะนี้พุ่งเข้ามาแน่ๆ
หลงเล่ยมองฝุ่นควันที่บดบังสายตาเบื้องหน้า มุมปากยกสูงขึ้นกว่าเดิม
และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ หินถล่มเมื่อกี้เป็นแค่การลองเชิงเท่านั้น
วูลาโอสพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง หมัดที่มีแสงสีดำล้อมรอบเหวี่ยงใส่โดราพัลท์อย่างแรง
“ดราก้อนพัลส์!”
แต่โดราพัลท์กลับพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าในพริบตา ปากเริ่มรวบรวมแสงมังกรสีเขียวคราม
“อย่าให้มันหนีไปได้! ลอบโจมตี!”
ความเร็วของโดราพัลท์นั้นสูงมากจริงๆ แต่วูลาโอสในสถานะลอบโจมตีนั้นเร็วกว่า
วูลาโอสกระโดดขึ้นสูง อาศัยความเร็วสูงสุดจากท่าลอบโจมตีไล่ตามโดราพัลท์ทัน
หมัดแสงสีดำเหวี่ยงใส่ปากของโดราพัลท์อย่างแรง หมัดลอบโจมตีที่มาพร้อมกับลมกรรโชกแรง พลังทำลายล้างเต็มพิกัด!
โดนแน่!
เจิ้งซื่อเชียนกำหมัดแน่นในใจ ท่าลอบโจมตีนี้ต้องโดนแน่! ดราก้อนพัลส์ยังไม่ทันได้ใช้ก็จะถูกขัดจังหวะ!
เพราะท่าลอบโจมตีเล็งไปที่ปากของโดราพัลท์ตรงๆ เลยนี่นา!
แต่ทว่า...
ภายใต้สายตาของเจิ้งซื่อเชียน ท่าลอบโจมตีกลับทะลุผ่านปากของโดราพัลท์ไปเฉยๆ ทะลุผ่านไปเลย!
เจิ้งซื่อเชียนชะงักกึก
ทะลุผ่านไปได้ยังไง? ท่าลอบโจมตีประเภทความมืดชนะทางโดราพัลท์นะ!
งั้นก็แปลว่า...
โดราพัลท์ตัวนี้เป็นภาพลวงตา! ตัวที่ลงสนามมาตั้งแต่แรกคือโซโรอาร์คร่างฮิซุยต่างหาก!
เจิ้งซื่อเชียนเข้าใจทุกอย่างในทันที กัดฟันมองไปที่หลงเล่ยฝั่งตรงข้าม
เขาประมาทเอง เขาคิดแค่ว่าหลงเล่ยจะใช้โดราพัลท์ถ่วงเวลาเพลงแห่งความตาย ไม่คิดเลยว่าในสถานการณ์แบบนี้ หลงเล่ยจะยังเอาโซโรอาร์คร่างฮิซุยมาปั่นหัวเขาอีก!
“ฮิฮิ~ เฮีย ไม่นึกเลยว่าจะหลงกลรอบสองนะเนี่ย หินถล่มของเฮียช่วยได้เยอะเลยล่ะ”
ใบหน้าขาวเนียนแก้มป่องของหลงเล่ย ในสายตาของเจิ้งซื่อเชียนตอนนี้ช่างดูน่ารังเกียจและชั่วร้ายเหลือเกิน
บนโลกนี้มีคนน่ารังเกียจขนาดนี้ได้ยังไงกัน!