บทที่ 970 พวกเราโดนเทรนเนอร์ต้าเซี่ยล้อมไว้หมดแล้ว (ฟรี)

“โกธิรูเซลของผู้เข้าแข่งขันทรัมป์หมดสภาพการต่อสู้ ตอนนี้ทรัมป์เหลือโปเกมอนแค่สองตัวเท่านั้นครับ”

“ทรัมป์ถูกต้อนจนมุมแล้ว! เขาจะมีโอกาสพลิกกลับมาชนะได้หรือไม่?”

เสียงตะโกนอย่างเร้าใจของพิธีกรแว่นดำดังก้องไปทั่วสนาม

“แม่ย้อยเอ๊ย! แบบนี้จะพลิกเกมยังไงไหว?”

“โอ้~ โน! ทรัมป์! (เสียงสะอื้น)”

“แบบนี้สู้กับผีสากกะเบือเถอะ โดนคู่แข่งปั่นหัวเล่นตลอดทั้งเกม”

“แม่เจ้าโว้ย~ ฉันเริ่มชอบแม่หนูชาวต้าเซี่ยคนนี้ซะแล้วสิ! สไตล์การต่อสู้ของเธอโคตรจะยูนีค!”

“พูดก็พูดเถอะ ทรัมป์แพ้ก็ไม่แปลกหรอก เทรนเนอร์ประเภทผีคนนี้ของจริงว่ะ”

“ถือซะว่าเสียสละเพื่อจอห์นละกัน ยังไงก็ไม่ได้หวังให้ทรัมป์คว้าแชมป์แต่แรกอยู่แล้ว”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในสนามดังอื้ออึงไม่หยุดหย่อน มีหลายคนที่ด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยว เห็นได้ชัดว่าฟอร์มการเล่นของทรัมป์ทำให้พวกเขาผิดหวังอย่างแรง

แต่มันก็ช่วยไม่ได้ เพราะทรัมป์เป็นถึงแชมป์การแข่งระดับประเทศของสหรัฐอเมริกาปีนี้ แถมปกติยังทำตัวโดดเด่นเป็นสง่า

การประลองฝีมือกับคนอื่นที่ผ่านมาก็ชนะรวด ผลงานในการแข่งระดับโลกจนถึงตอนนี้ก็ถือว่ายอดเยี่ยม

ใครจะไปรู้ล่ะว่าพอมาถึงรอบ 32 คนสุดท้ายจะมาตกม้าตายเอาดื้อๆ แถมผลงานยังดูไม่ได้ขนาดนี้

ยังจะพลิกเกม? เอาหัวเดินต่างตีนเหรอถึงจะพลิกได้?

“รูจูลา! ไปเลยเบบี้!”

สีหน้าของทรัมป์ยังคงเคร่งขรึม แม้จะถูกต้อนจนมุมแล้ว แต่อารมณ์ของเขาก็ยังไม่ถึงขั้นสติแตก

หรือว่า... จะยอมรับชะตากรรมได้แล้ว?

ทรัมป์โยนโปเกบอลลูกที่หกของตัวเองออกมา โปเกมอนรูปร่างคล้ายมนุษย์ตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ผมยาวสีทอง ผิวสีม่วง แขนสีขาว สวมชุดกระโปรงยาวสีแดง

รูจูลา นั่นเอง

<ติ๊ด~ รูจูลา ประเภทน้ำแข็งและพลังจิต โปเกมอนรูปร่างเหมือนคน>

<คุณสมบัติพิเศษ: ผิวแห้ง>

<ท่าไม้ตาย: พายุหิมะ, เพลงแห่งความตาย, ไซโคคิเนซิส, ไอซ์พันช์, เลียนแบบ, ไฮเปอร์วอยซ์, เอนเนอร์จี้บอล, โฟกัสบลาสท์......>

<ท่าเดินเหมือนส่ายเอวไปมา ว่ากันว่าถ้าเผลอไม่ระวังตัว จะขยับตัวเต้นตามจังหวะไปโดยไม่รู้ตัว>

ฝีมือน่าจะใช้ได้เลย

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกะพริบตาปริบๆ มองดูข้อมูลของรูจูลาตัวนี้ ยังไงซะนี่ก็เป็นรูจูลาสุดที่รักของทรัมป์ เป็นลูกรักอันดับหนึ่งเลยก็ว่าได้

ความเก่งกาจของรูจูลาตัวนี้ถือว่าน่าจับตามอง แต่ก็คงไม่มีประโยชน์อะไรแล้วล่ะ

“ไม่รู้เหมือนกันว่าคู่ต่อไปจะเป็นใครเจอกับใคร” ฉู่เค่อเหลียนหาวออกมาอย่างเบื่อหน่าย เธอหมดอารมณ์ดูคู่เดิมแล้ว

ทรัมป์ไม่ใช่คู่มือของหลงเล่ยแน่นอน แถมโซโรอาร์คร่างฮิซุยก็ยังฟิตปั๋ง รูจูลาก็ไม่น่าจะสู้โซโรอาร์คร่างฮิซุยไหว

ไม่ต้องพูดถึงความสามารถภาพมายาที่รับมือยากและคาดเดาไม่ได้นั่น แค่วัดกันที่ความแข็งแกร่งเพียวๆ โซโรอาร์คร่างฮิซุยก็ไม่มีทางแพ้รูจูลาหรอก

“ทรัมป์เองก็กดดันให้ยัยหนูเล่ยงัดของออกมามากกว่านี้ไม่ได้แล้วด้วย” ฉู่เค่อเหลียนเบะปากอย่างเซ็งๆ

หลงเล่ยเป็นคู่ต่อสู้ที่ตึงมือ เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย

และฉู่เค่อเหลียนเองก็ให้ความสำคัญกับหลงเล่ยมากทีเดียว เพราะเคยปะทะฝีมือกันมาแล้วในการแข่งระดับประเทศ

และตอนนี้ฝีมือของหลงเล่ยก็แกร่งขึ้น แท็คติกก็แพรวพราวขึ้น

ถ้าไม่ระวังตัวให้ดี อาจจะเรือล่มปากอ่าวได้ง่ายๆ ฉู่เค่อเหลียนจึงระมัดระวังตัวแจ

แต่การต่อสู้ครั้งนี้ ทรัมป์กลับบีบให้หลงเล่ยปล่อยของออกมาได้ไม่เท่าไหร่เลย

อ้อ แต่คุณสมบัติพิเศษภาพมายาของโซโรอาร์คร่างฮิซุยที่พัฒนาจนสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น อันนี้ก็น่าจดจำไว้เหมือนกัน

“ถ้าเทียบกับทรัมป์ เจ้าจอห์นนั่นน่าสนใจกว่าเยอะ”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนพยักหน้าเห็นด้วย ฝีมือของทรัมป์ถือว่าใช้ได้ แต่หลังจากเมทากรอสร่างเมก้าโดนหลงเล่ยเล่นงานทีเผลอไป ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจอีกแล้ว

เทียบกับทรัมป์แล้ว จอห์นที่เป็นแชมป์ของสหรัฐอเมริกาต่างหากที่น่าระวังกว่า

เพราะก่อนหน้านี้การต่อสู้ระหว่างจอห์นกับแชมป์อินเดีย ก็เป็นการไล่ตบอยู่ฝ่ายเดียวเหมือนกัน

“หมอนั่นเหรอ... เทรนเนอร์ที่ถนัดประเภทไฟ ฝีมือก็ถือว่าใช้ได้แหละ”

ฉู่เค่อเหลียนเอียงคอเล็กน้อย น้ำเสียงดูไม่ได้ให้ความสำคัญเป็นพิเศษ

ก็ประเภทไฟมันแพ้ทางประเภทมังกรนี่นา ส่วนไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนที่ถนัดประเภทน้ำ ยิ่งชนะทางจอห์นแบบเต็มๆ

สองสาวคุยกันไปเรื่อยเปื่อย ขณะที่การต่อสู้ในสนามยังคงดำเนินต่อไป

แต่ก็เป็นไปตามที่ทั้งสองคนคาดการณ์ไว้ การต่อสู้ไม่มีอะไรให้ลุ้นแล้ว

ในฐานะโปเกมอนซิกเนเจอร์ของทรัมป์ รูจูลามีฝีมือที่ยอดเยี่ยมจริงๆ แต่โซโรอาร์คร่างฮิซุยของหลงเล่ยกลับเหนือชั้นกว่า

บวกกับการรบกวนจากคุณสมบัติพิเศษภาพมายา ทำให้ทรัมป์ต้องคอยระแวงหน้าพะวงหลังตลอดเวลา การต่อสู้ครั้งนี้สำหรับทรัมป์แล้ว เรียกได้ว่าอึดอัดจนแทบกระอักเลือดเลยทีเดียว

หลังจากโซโรอาร์คร่างฮิซุยแฝงตัวเข้าไปประชิดตัวแล้วใช้ชาโดว์คลอว์ รูจูลาก็ล้มลงไปกอง

และโปเกมอนตัวสุดท้ายที่เหลืออยู่ของทรัมป์คืออิเอซซัน ก็ถูกโซโรอาร์คร่างฮิซุยจัดการตามไปติดๆ

“อิเอซซันหมดสภาพการต่อสู้ โซโรอาร์คเป็นฝ่ายชนะ เนื่องจากโปเกมอนหลักทั้งหกตัวของผู้เข้าแข่งขันทรัมป์หมดสภาพการต่อสู้ทั้งหมด”

“ดังนั้นการต่อสู้ครั้งนี้ ผู้ชนะและได้ผ่านเข้ารอบคือผู้เข้าแข่งขันหลงเล่ย”

กรรมการประกาศผลการต่อสู้ในที่สุด

“โว้ว~!!”

“ยัยหนูเล่ย! เทพธิดาของพี่! หนูสุดยอดมาก!”

“อ๊ากกก~ สมกับเป็นเทรนเนอร์ของต้าเซี่ยเราจริงๆ!”

“ชิ~ นึกว่าทรัมป์จะมีน้ำยาอะไร ที่แท้ก็แค่นี้?”

“ขำจะขิต ก่อนแข่งโม้ไว้ซะดิบดี หลังแข่งเงียบกริบเป็นเป่าสาก”

“ฟ*ค ยู! อุตส่าห์ลงเดิมพันข้างนาย ทรัมป์! ไก่อ่อนเอ๊ย!”

เสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่าชัยชนะของหลงเล่ยเป็นสิ่งที่ผู้ชมจำนวนมากยินดีปรีดา

ก็ทรัมป์เล่นทำตัวเด่นดังบนโลกออนไลน์ซะขนาดนั้น คนหมั่นไส้เขาก็เยอะเป็นธรรมดา

“หึ~ ทรัมป์มันก็มีน้ำยาแค่นี้แหละ”

จอห์นกอดอกพิงกำแพง ยักไหล่ให้กับภาพตรงหน้าอย่างไม่แปลกใจนัก เขาไม่ค่อยชอบขี้หน้าเจ้าอ้วนทรัมป์นี่เท่าไหร่มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

“มีศัตรูตัวฉกาจเพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้วสิ” เดวิดตบแก้มตัวเองอย่างปวดหัว ทรัมป์ตกรอบเขาไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษหรอก แต่ฟอร์มของหลงเล่ยนี่สิที่เหนือความคาดหมาย

“เพื่อนเอ๋ย เรื่องแค่นี้มันอยู่ในคาดการณ์อยู่แล้ว ยัยหนูหลงเล่ยคนนี้เคยฟัดกับฉู่เค่อเหลียนมาแล้วนะเว้ย” จอห์นกลับไม่ได้แปลกใจอะไร

“เฮ้~ ยังไงสหรัฐอเมริกาก็ต้องพึ่งพวกเราสองพี่น้องอยู่ดี ต่อไปก็พยายามเข้านะ เดวิด”

จอห์นตบไหล่เดวิดเบาๆ จริงๆ แล้วสหรัฐอเมริกาทำผลงานได้ดีมากแล้ว มีเทรนเนอร์ผ่านเข้ารอบ 32 คนสุดท้ายตั้ง 3 คน

การที่ทรัมป์มาถึงรอบนี้ได้ จอห์นยังนึกว่ามันใช้ดวงล้วนๆ ด้วยซ้ำ

“ฉันว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก” เดวิดกรอกตามองบน

ถึงพวกเขาสองคนจะเข้ารอบ 16 คนสุดท้ายแล้ว แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ในรอบ 16 คนสุดท้าย ส่วนใหญ่ต้องเป็นเทรนเนอร์จากต้าเซี่ยแน่ๆ

หมายความว่า พวกเขาโดนเทรนเนอร์ต้าเซี่ยล้อมไว้หมดแล้ว!

อีกด้านหนึ่ง ปูตินนั่งหน้านิ่งมองทรัมป์ด้วยสายตาเรียบเฉย แต่ในใจกลับปั่นป่วนดุจคลื่นทะเลคลั่ง

ไอ้หมูตอนนี่ ไร้ประโยชน์เกินไปหน่อยมั้ย!

ยังไม่ทันได้เจอเขาเลย ดันชิงตกรอบไปซะก่อน

……

ในสนามประลอง

หลังจากเก็บอิเอซซันที่หมดสภาพการต่อสู้กลับมา ทรัมป์ก็เตรียมจะเดินจากไปพร้อมใบหน้าอูมๆ ที่เคร่งเครียด

เขากลายเป็นผู้แพ้ไปแล้ว

ในฐานะผู้นำสหรัฐอเมริกา ทรัมป์ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า ตอนนี้บนอินเทอร์เน็ตคงเต็มไปด้วยข่าวของเขาแน่ๆ

แต่ทรัมป์ก็ไม่ได้กังวลอะไรมากนัก ถึงก่อนแข่งจะโม้ไว้เยอะ แต่การแข่งขันกีฬาน่ะ การโม้ข่มขวัญคู่ต่อสู้ก่อนแข่งเพื่อปลุกใจตัวเองมันผิดตรงไหน?

รู้จักคำว่าแทรชทอล์คมั้ย?

ใช่ ผมบอกว่าผมจะคว้าแชมป์ แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าผมจะโดนคนอื่นตบยับไม่ได้นี่หว่า? ผิดตรงไหน? ไม่ผิดสักหน่อย!

อืม ช่วงสั้นๆ นี้แกล้งตายไปก่อนละกัน รอจังหวะดีๆ ค่อยโผล่หัวออกมาใหม่

เรื่องแบบนี้ทรัมป์ถนัดนักแล!

“คุณลุงทรัมป์ขา~”

“......”

ได้ยินเสียงใสแจ๋วของเด็กสาวดังมาจากด้านหลัง ทรัมป์รู้สึกความดันขึ้นหน้าอีกแล้ว

แต่ท่ามกลางสายตาประชาชี แถมในฐานะผู้นำสหรัฐอเมริกา เขาต้องรักษามาดและมารยาทเอาไว้

ทรัมป์จำใจหันกลับไป ฝืนยิ้มแห้งๆ บนใบหน้าอูมๆ อย่างกระอักกระอ่วน

“เป็นการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมมากเลยนะคะคุณลุงทรัมป์ คุณลุงก็คิดแบบนั้นเหมือนกันใช่มั้ยคะ?”

หลงเล่ยเงยหน้าตุ๊กตาที่น่ารักของเธอขึ้น ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

แต่...

ยอดเยี่ยมพ่องสิ! มีแต่เธอคนเดียวแหละมั้งที่คิดว่ายอดเยี่ยม?

ทรัมป์หน้าดำคร่ำเครียด ถ้าเลือกได้ เขาขอสาบานว่าจะไม่ขอสู้กับยัยผู้หญิงที่ภายนอกดูใสซื่อแต่ข้างในดำมืดคนนี้อีกเด็ดขาด

นี่มันไม่ใช่การแข่งโปเกมอนแล้ว!

“......ครับ เป็น... การต่อสู้ที่มีความหมายมากครับ”

ทรัมป์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มแข็งทื่อ เขาไม่ได้โกหกนะ

ความหมายของการต่อสู้ครั้งนี้ก็คือ ต่อไปนี้เขาจะไม่มีวันสู้กับเทรนเนอร์ประเภทผีหน้าไหนอีกแล้ว

“ฮี่ๆ~ คุณลุงทรัมป์ก็คิดเหมือนกันสินะคะ หวังว่าวันหน้าจะได้มีโอกาสประลองกับคุณลุงทรัมป์อีกนะคะ!”

“หนูมีความสุขมากเลยค่า”

หลงเล่ยยิ้มกว้างกว่าเดิม สองมือไขว้หลัง ดูเป็นสาวน้อยน่ารักสดใส ทำให้ผู้ชมหนุ่มๆ หลายคนถึงกับส่งเสียงหอนโหยหวนด้วยความเอ็นดู

แต่ในสายตาของทรัมป์ เด็กสาวตรงหน้ากลับมีเขาและหางงอกออกมา รอยยิ้มนั้นก็ดูชั่วร้ายและน่าสยดสยอง

นี่มันปีศาจชัดๆ! โคตรน่ากลัวเลยว้อย!

เชี่ยเอ๊ย! สงสัยจะมีอาการหลอนตกค้าง รู้สึกเหมือนยังโดนภาพมายาเล่นงานอยู่เลย!

ทรัมป์สะบัดหัวไล่ภาพหลอนตรงหน้าออกไป

“เอาไว้มีโอกาสค่อยว่ากันนะครับ”

ทรัมป์ยิ้มแห้งๆ โบกมือให้หลงเล่ย แล้วรีบหันหลังเดินจ้ำอ้าวเข้าอุโมงค์นักกีฬาไปอย่างรวดเร็ว

ยังจะมีโอกาสประลองอีกเหรอ? ฝันไปเถอะ ชาตินี้ขออย่าได้เจอกันอีกเลย และจะไม่มีวันสู้กับเธออีกเด็ดขาด!

“คิกคิกคิก~”

เห็นทรัมป์เดินหนีอย่างกับเห็นผี หลงเล่ยก็หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี กระโดดโลดเต้นออกจากสนามประลองไปอย่างมีความสุข

วันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆ น้า~

“ดูเหมือนผู้เข้าแข่งขันหลงเล่ยกับผู้เข้าแข่งขันทรัมป์จะมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันนะครับเนี่ย การต่อสู้มักจะทำให้เกิดมิตรภาพที่เข้าใจกันได้ง่ายจริงๆ”

บนแท่นพิธี พิธีกรแว่นดำเห็นหลงเล่ยและทรัมป์เดินเข้าอุโมงค์นักกีฬาไป ก็พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

อืม… ถึงเขาจะรู้ว่าตอนนี้อารมณ์ของทรัมป์คงไม่ค่อยจอยเท่าไหร่ แต่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยล่ะ

“เอาล่ะครับ งั้นเรามาดูผู้เข้าแข่งขันคู่ต่อไปกันเลยดีกว่า”

สิ้นเสียงของพิธีกรแว่นดำ รูปประจำตัวของผู้เข้าแข่งขันที่เหลือบนหน้าจอขนาดใหญ่ก็เริ่มหมุนวน ดึงดูดสายตาของคนทั้งสนาม

ไม่รู้ว่าคู่ต่อไปจะเป็นใครเจอกับใครนะ?