บทที่ 910 สมกับเป็นน้องหมาในฝันจริงๆ (ฟรี)
บทที่ 910 สมกับเป็นน้องหมาในฝันจริงๆ (ฟรี)
“เรารู้ว่าเจ้าต้องการพลังงานเพื่อความอยู่รอด ดังนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลไป”
อาร์เซอุสส่งแสงสีทองลงมาอีกสายหนึ่ง ซึ่งมุดหายเข้าไปในร่างของเนครอสมา บาดแผลบนร่างของเนครอสมาสมานตัวอย่างรวดเร็ว พลังงานที่ขาดหายไปจากการสูญเสียเพลตแห่งการสร้างโลกและโซลกาเลโอก็ได้รับการเติมเต็มจนเต็มเปี่ยม พลังงานที่เอ่อล้นทำให้เนครอสมากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
“เพื่อเป็นการชดใช้ความวุ่นวายที่เจ้าก่อขึ้น จากนี้ไปจงทำหน้าที่ดูแลโลกของเจ้าให้ดี”
โทรจิตของอาร์เซอุสนั้นนุ่มนวลและสงบเงียบ แต่เนครอสมากลับสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน พลังที่สามารถเติมเต็มพลังงานให้มันได้ตามใจชอบแบบนี้...
“รับทราบ...”
แม้จะไม่รู้ว่าอาร์เซอุสหมายถึงอะไรกันแน่ แต่เนครอสมาก็ตอบตกลงไป ทว่าในใจของมันยังคงมีความไม่ยินยอมอยู่บ้าง ส่วนหัวที่มีสีรุ้งของมันส่องประกายวูบหนึ่งขณะปรายตามองฮูปาร่างปลดปล่อย
สุดท้ายมันก็ยังไม่สามารถเอาชนะเจ้าหมอนี่ได้อย่างเด็ดขาดเสียที!
อาร์เซอุสพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะแผ่แสงสีทองออกไปเป็นวงกว้าง แสงที่อบอุ่นไหลผ่านร่างของฮูปาร่างปลดปล่อยและเหล่าตำนานตัวอื่นๆ บาดแผลและความเหนื่อยล้าทางจิตใจของพวกมันถูกรักษาจนหายเป็นปลิดทิ้งในพริบตา
“งั้นก็พอแค่นี้เถอะ”
ร่างของอาร์เซอุสลอยสูงขึ้นและหายลับไปบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว มาไวไปไวยิ่งกว่าสายลมเสียอีก
พลังงานสีดำบนร่างของฮูปาร่างปลดปล่อยหดตัวลง มันกลับคืนสู่ร่างผนึกแล้วเบ้ปากอย่างเซ็งๆ พวกมันสู้กันแทบตายกว่าจะล้มอัลตร้าเนครอสมาได้ แต่อาร์เซอุสกลับไม่มีรางวัลอะไรให้เลยสักนิด
“สมกับเป็นผู้ดูแลใจดำจริงๆ”
เนครอสมาปรายตามองฮูปาอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองโซลกาเลโอ โซลกาเลโอรีบถอยห่างและจ้องมองมันด้วยความระแวดระวังทันที
“...”
เนครอสมานิ่งเงียบ มันเพิ่งถูกอัลปาก้าตัวนั้นเตือนมา มีหรือที่มันจะกล้าลงมือกับโซลกาเลโออีก แต่มันก็ไม่ได้แปลกใจอะไร
เนครอสมาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ช่องว่างอัลตร้าที่เหมือนตาข่ายปรากฏขึ้น และมันก็มุดหายเข้าไปข้างในทันที
ทั้งที่แข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้แล้วแต่ก็ยังพ่ายแพ้...
แต่อย่างน้อยจากนี้ไปมันก็ไม่ต้องทนทุกข์กับการขาดแคลนพลังงานอีกแล้ว ถือว่าเป็นการปลอบใจในความโชคร้ายก็แล้วกัน เนครอสมาคิดว่ามันคงต้องไปหาที่สงบๆ เพื่อทบทวนตัวเองสักหน่อย
“ในเมื่อไม่มีอะไรแล้ว ฉันก็ขอตัวก่อนล่ะ”
เร็คควอซาไชน์นี่ทิ้งท้ายไว้อย่างเท่ๆ ก่อนที่ร่างมังกรที่สง่างามจะบินหายลับไปบนท้องฟ้า
สำหรับมันแล้ว การถูกฮูปาเรียกมาเป็นมือปืนรับจ้างไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร นานๆ ทีได้ออกกำลังกายบ้างก็ดีเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นการลอยไปลอยมาอยู่ในชั้นบรรยากาศทุกวันมันก็น่าเบื่อจะตายไป
ซาเชียนร่างราชาแห่งดาบพยักหน้าให้ฮูปา ก่อนจะกลายเป็นแสงสีฟ้าหายลับไปที่เส้นขอบฟ้า
ไคออกาต้นกำเนิดมองตามทิศทางที่เร็คควอซาไชน์นี่จากไป แล้วมุดหัวกลับลงไปในมหาสมุทรอินเดีย เห็นเพียงเงาดำขนาดมหึมาที่กำลังว่ายห่างออกไป
กิราตินาร่างดั้งเดิมและดีอัลการ่างดั้งเดิมต่างก็กลับเข้าสู่มิติของตัวเอง ส่วนมุเก็นไดนาไชน์นี่ก็มุดเข้าไปในวงแหวนมิติที่ฮูปาเตรียมไว้ให้
เพราะมันยังมีภารกิจที่กู่ซินมอบหมายให้ทำอยู่ นั่นคือการติดตั้งจุดพลังงานทีละจุด ซึ่งเป็นงานที่หนักหนาสาหัสเอาการเลยทีเดียว!
โซลกาเลโอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยและจากไปเช่นกัน
“คิวเรม ให้หนูไปส่งไหมฮะ?”
ฮูปาร่างผนึกเกาหัวพลางหันไปถามไวท์คิวเรมที่เหลืออยู่เป็นตัวสุดท้าย ไวท์คิวเรมถลึงตาใส่ฮูปาอย่างดุดัน
“อย่ามองหนูแบบนั้นสิฮะ เรื่องแบบนี้ใครจะไปคาดคิดล่ะว่าจะเกิดขึ้น”
ฮูปาหดคอลงพลางหัวเราะแห้งๆ อย่างจนใจ ถึงมันจะหน้าด้านแค่ไหนแต่ตอนนี้มันก็รู้สึกผิดจริงๆ นั่นแหละ
เดิมทีมันตั้งใจจะรอดูเรื่องสนุกระหว่างคิวเรมกับเจ้าเต่าน้อยตัวนั้นแท้ๆ แต่ดันมีอัลตร้าเนครอสมาโผล่มาหาเรื่องถึงที่เสียอย่างนั้น
และไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเจ้าเต่าน้อยนั่นคงหนีไปไกลแล้ว เพราะตอนนั้นอัลตร้าเนครอสมาปล่อยกลิ่นอายออกมาอย่างบ้าคลั่ง เจ้าเต่านั่นต้องสัมผัสได้แน่นอน
“ช่วยข้าตามหาเจ้าเต่านั่นให้เจอ” โทรจิตที่ทุ้มต่ำและแหบพร่าของไวท์คิวเรมฟังดูไร้อารมณ์
“ไว้ใจหนูได้เลยฮะ!” ฮูปาตบหน้าอกรับคำอย่างมั่นใจ
“เหอะ!”
ไวท์คิวเรมแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะบินจากไป แม้การถูกลากมาพัวพันกับการต่อสู้ของฮูปาจะทำให้มันหงุดหงิด แต่การต่อสู้ครั้งนี้มันสะใจของแทร่! ไม่ได้สู้แบบสุดเหวี่ยงขนาดนี้มานานแล้ว!
“อ้าว? คิวเรม ไม่ต้องให้หนูไปส่งจริงๆ เหรอฮะ? บินกลับเองมันเหนื่อยนะ!”
“ไปให้พ้น!”
คำตอบที่ได้รับมีเพียงคำเดียวสั้นๆ ฮูปาทำเสียง ‘ชิ’ ในลำคอ ก่อนจะกางวงแหวนมิติแล้วมุดหายเข้าไป
“มาแล้วเหรอ”
กู่ซินยิ้มทักทายฮูปาที่โผล่ออกมาจากวงแหวนมิติ โดยมีอัลปาก้าตัวจิ๋วยืนอยู่บนไหล่ และมีโซลกาเลโอยืนอยู่ด้านหลังพวกเขาทุกคน
“ซิน สู้กันลำบากมากเลยนะฮะ~ แต่สุดท้ายหนูก็ชนะล่ะ” ฮูปาลอยมาตรงหน้ากู่ซินพลางโอ้อวดอย่างภูมิใจ
“พวกเราเห็นหมดแล้ว! ฮูปาเก่งที่สุดเลย!”
“เจ๋งมากเลยฮูปา ขนาดตัวที่เก่งขนาดนั้นยังโดนแกจัดการได้เลย!”
“ฮูปาเมื่อกี้เท่สุดๆ ไปเลยนะฮะ~”
ฉู่เค่อเหลียนและคนอื่นๆ ต่างก็เก็บอาการตื่นเต้นไว้ไม่ไม่อยู่ ต่างคนต่างแย่งกันชมจนฮูปายิ้มแก้มแทบปริ
“ฮิฮิฮิ~” ฮูปาหัวเราะร่าจนปากจะฉีกถึงรูหู
“แต่เถ้าแก่ครับ ปล่อยให้เนครอสมาไปแบบนั้นจะดีเหรอครับ?”
เฉินหยุนถามกู่ซินด้วยความสงสัย เพราะอัลตร้าเนครอสมานั้นแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ จากการต่อสู้ครั้งนี้จะเห็นได้เลยว่า หากไม่มีมุเก็นไดนาร่างมุเก็นไดแมกซ์คอยถ่วงเวลาไว้ การจะหาโอกาสจัดการมันคงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
“ถ้ามีครั้งหน้า ก็คงไม่ปล่อยไปง่ายๆ แบบนี้แล้วล่ะ” กู่ซินส่ายหน้ายิ้มๆ “เนครอสมาเองก็เข้าใจเรื่องนี้ดี มันไม่ได้โง่หรอก”
กู่ซินอธิบายต่อว่า การยึดเพลตพลังจิตคืนและแยกโซลกาเลโอออกมาก็ถือเป็นการสั่งสอนเบาๆ แล้ว หากมันยังกล้าก่อเรื่องอีก ผลลัพธ์คงไม่จบลงแค่นี้แน่
“การให้เนครอสมาคอยดูแลอัลตร้าสเปซน่ะดีที่สุดแล้ว” กู่ซินเสริม “อัลตร้าสเปซไม่ใช่พื้นที่ที่เสถียรนัก บางทีอาจจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญจากโลกคู่ขนานโผล่มาก็ได้ การให้เนครอสมาอยู่ที่นั่นก็เหมือนให้มันคอยเป็นผู้คุมกฎไปในตัว”
“เข้าใจแล้วครับ” เฉินหยุนพยักหน้าเห็นด้วย
“เอาละทุกคน ดูการต่อสู้จบแล้ว พวกคุณจะกลับไปที่ไหนกันต่อ?”
กู่ซินลูบหัวโอการ์ปองพลางหันไปถามพวกเฉินหยุน เรื่องวุ่นวายของอัลตร้าเนครอสมาจบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว ซึ่งกู่ซินก็พอใจมาก
สมกับเป็นตำนานที่แข็งแกร่งที่สุด พลังการต่อสู้ช่างน่าทึ่งจริงๆ แต่ที่คาดไม่ถึงคืออัลตร้าเนครอสมาดันโผล่มาหาเรื่องฮูปาถึงโลกปัจจุบันเสียนี่...
อืม… ดูท่าฮูปาจะสร้างความประทับใจให้เนครอสมาไว้ลึกซึ้งจริงๆ
“พวกเราจะกลับไปที่เขตทิเบตครับ แล้วพวกคุณไป๋ล่ะ?”
เฉินหยุนและเอ็ดเวิร์ดมองหน้ากันก่อนจะตัดสินใจ พวกเขาตั้งใจจะไปผจญภัยที่เทือกเขาฮิมาลัยต่อ แต่ไม่นึกว่าจะเจอเรื่องวุ่นวายเยอะขนาดนี้ แต่โดยรวมแล้วถือว่าได้เปิดหูเปิดตาครั้งใหญ่เลยล่ะ!
“พวกฉันจะไปกับพวกนายด้วยค่ะ ซารู้ดยังอยู่ที่นั่นเลย”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนลังเลเล็กน้อยก่อนจะปรึกษากับฉู่เค่อเหลียนและโอวหยางซิน แม้จะอยากตามกู่ซินกลับไปที่ร้าน แต่เจ้าลิงดำซารู้ดยังรออยู่ที่เขตทิเบต
“ฉันจะกลับไปที่ร้านกับเถ้าแก่ค่ะ ไม่ได้กลับไปนานแล้วเหมือนกัน” ฉู่ยี่เหรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เผลอแป๊บเดียวเธอก็ออกมาข้างนอกเกือบสองเดือนแล้ว
“ตกลง ฮูปา” กู่ซินพยักหน้า ฮูปากางวงแหวนมิติออกสองวง
“เถ้าแก่ ยี่เหริน บ๊ายบายนะฮะ~”
“เถ้าแก่ไว้เจอกันนะ เดี๋ยวพวกเราจะรีบตามไปที่ร้านแน่นอน”
ทุกคนโบกมือลากัน ก่อนจะเดินเข้าสู่วงแหวนมิติที่มุ่งหน้าไปยังเขตทิเบต ส่วนกู่ซินและฉู่ยี่เหรินก็กลับมาที่ร้านบ้านโปเกมอน
ทันทีที่ก้าวออกมาจากวงแหวนมิติ พวกเฉินหยุนก็เห็นซารู้ดนั่งเหม่อลอยอยู่บนก้อนหิน
“พวกนายกลับมากันสักทีนะ!!!”
พอเห็นทุกคนเดินออกมาจากวงแหวน ซารู้ดก็พุ่งเข้าใส่ทันที
สวรรค์เป็นพยานเถอะ! มันยอมเสี่ยงชีวิตช่วยมนุษย์พวกนี้สกัดกั้นไรโคที่ ‘คลุ้มคลั่ง’ จนเกือบจะถูกไฟฟ้าช็อตจนสุกอยู่แล้ว ถึงจะมีซุยคูนมาช่วย แต่ขนาดรวมพลังกันพวกมันก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของไรโคที่ถูกเสริมพลังเลย
มันต้องทนลำบากขนาดไหน!
แล้วพอไรโคได้สติขึ้นมาอย่างกะทันหัน ซารู้ดก็รู้ทันทีว่าพวกมนุษย์ทำสำเร็จแล้ว มันรู้สึกโล่งใจมาก แต่พอจะมาหาพวกไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน กลับไม่เห็นใครเลยสักคน!
ถ้าไม่ใช่เพราะไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนทิ้งข้อความไว้บนพื้นให้มันรออยู่ที่นี่ ซารู้ดคงสติแตกไปแล้วจริงๆ!
“ลำบากนายแล้วนะซารู้ด ต้องขอบใจนายมากจริงๆ”
ฉู่เค่อเหลียนยิ้มพลางตบไหล่ซารู้ด ถึงเจ้าลิงตัวนี้จะปากเสียและขี้เกียจไปบ้าง แต่เวลาคับขันมันพึ่งพาได้ของแทร่! มีเรื่องอะไรมันลุยให้ตลอด!
“หึหึ~” ซารู้ดเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
“โอ้~ ซุยคูน!”
สายตาของเอ็ดเวิร์ดหยุดกึกอยู่ที่ซุยคูนซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตาของเขาเป็นประกายทันที
ซุยคูน!
เอ็ดเวิร์ดมองซุยคูนด้วยความตื่นเต้นยินดี สมกับเป็นน้องหมาในฝันของเขาจริงๆ! ยังดูสง่างามและมีเสน่ห์เหมือนเดิมเลย
ซุยคูนมองเอ็ดเวิร์ด แววตาของมันสั่นไหวเล็กน้อย และข้างกายของมันคือไรโคที่กำลังก้มหน้าทำท่าทางหงอยเหงา
“อืมมม~ พวกมันอยากจะมาขอบคุณพวกนายน่ะ เลยตามมาด้วย” ซารู้ดกัดผลไม้ที่ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนส่งให้พลางเอ่ยพึมพำ
“เอ๋? จริงๆ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พวกเราไม่ได้เป็นคนจัดการโมโมวาโร่สักหน่อย” ฉู่เค่อเหลียนกระพริบตาปริบๆ
“อู๋~” ซุยคูนครางเบาๆ ถึงอย่างนั้น ความจริงที่ว่าไรโคสร้างความเดือดร้อนให้มนุษย์กลุ่มนี้ก็เป็นเรื่องจริง ในฐานะองครักษ์ของโฮโอ เรื่องแบบนี้จะหนีความรับผิดชอบไม่ได้เด็ดขาด
ไรโค : “...”
.
.
.
บ้านโปเกมอน
“ว้าว! ยี่เหริน เธอกลับมาแล้ว!”
เหราเสี่ยวเฟยที่กำลังเล่นมือถืออยู่เงยหน้าขึ้นมาเห็นกู่ซินและฉู่ยี่เหรินเดินเข้าร้านมา พนักงานสาวตัวน้อยดีใจมาก
“อื้ม กลับมาพักผ่อนสักหน่อยน่ะ”
ฉู่ยี่เหรินเดินเข้าไปกอดเหราเสี่ยวเฟย ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หากจะพูดถึงพี่น้องที่สนิทที่สุดของฉู่ยี่เหริน ก็คงหนีไม่พ้นเหราเสี่ยวเฟยที่เคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวันนี่แหละ
โอการ์ปองมองไปรอบๆ ร้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจกับสิ่งใหม่ๆ
“จากนี้ไปที่นี่คือบ้านใหม่ของเธอนะ ถ้าอยากออกไปเที่ยวเล่นเมื่อไหร่ก็บอกได้ตลอด” กู่ซินยิ้มพลางบอกโอการ์ปองอย่างอ่อนโยน
“โปเนะ~!” โอการ์ปองยิ้มจนตาหยี กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ
“เถ้าแก่คะ นี่คือโปเกมอนตัวใหม่ที่คุณจับได้เหรอคะ?”
เหราเสี่ยวเฟยเดินเข้ามานั่งยองๆ ตรงหน้าโอการ์ปอง โอการ์ปองไม่มีท่าทีหวาดกลัว มันเอียงคอมองสบตากับเหราเสี่ยวเฟย
“ใช่แล้ว เด็กคนนี้ชื่อโอการ์ปอง”
“โอการ์ปอง สวัสดีจ้า จากนี้ไปพวกเรามาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ”
“โปเนะ~” โอการ์ปองสัมผัสได้ถึงความหวังดีของเหราเสี่ยวเฟย มันจึงส่งเสียงตอบรับพร้อมรอยยิ้ม
“น่ารักจังเลยค่ะ~” เหราเสี่ยวเฟยมองโอการ์ปองด้วยความเอ็นดู แบบนี้ในร้านก็มีสมาชิกตัวน้อยเพิ่มมาอีกหนึ่งแล้ว
“แล้วก็ตัวนี้ด้วย”
กู่ซินโยนโปเกบอลออกไป แสงสีขาวสว่างวาบขึ้น โมโมวาโร่ปรากฏตัวออกมา บาดแผลของมันไม่ได้สาหัสมากนัก เพียงแต่ก่อนหน้านี้มันถูกโอการ์ปองอัดจนจิตตกไปหน่อยเท่านั้นเอง
“โมโม... ไท~?”
โมโมวาโร่มองไปรอบๆ ด้วยความมึนงง ที่นี่ที่ไหนกัน?
“หืม~ โปเกมอนตัวนี้ดูแปลกๆ นะคะ แต่หนูจะช่วยดูแลให้เป็นอย่างดีเลยค่ะ” เหราเสี่ยวเฟยพินิจมองโมโมวาโร่ก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจัง
“เด็กคนนี้ค่อนข้างพิเศษน่ะ” กู่ซินแนะนำโมโมวาโร่สั้นๆ “หลังจากนี้สักพัก โมโมวาโร่ เธอมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ก่อนนะ ตกลงไหม?” กู่ซินยิ้มถามโมโมวาโร่
“โมโมไท~...”
โมโมวาโร่ชะงักไปครู่หนึ่ง มันเหลือบมองโอการ์ปองที่กำลังเข้าไปหาจิราชิ ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างหงอยๆ และส่งเสียงตอบรับเบาๆ
ยังไงซะมันก็เป็นผู้แพ้ จะยังไงก็ช่างเถอะ
“อืม...” เมื่อเห็นโมโมวาโร่ที่จู่ๆ ก็ดูจิตตก เหราเสี่ยวเฟยก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก
“อย่าทำหน้าเศร้าขนาดนั้นเลย โลกนี้ยังมีสิ่งสวยงามอีกเยอะแยะ เธอต้องลองออกไปค้นหาดูด้วยตัวเองนะ แค่เธอทำตัวให้ร่าเริงเข้าไว้ เดี๋ยวคนอื่นเขาก็จะชอบเธอเองนั่นแหละ” กู่ซินหัวเราะเบาๆ พลางปลอบใจโมโมวาโร่
“เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป เธอต้องมองไปข้างหน้าบ้าง”
“โมโมไท~?” โมโมวาโร่ชะงักไป
“ใช่แล้ว ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปเถอะ เดี๋ยวเธอก็จะรู้เองว่า ต่อให้ไม่มีโมจิพิษ ทุกคนก็สามารถรักและเอ็นดูเธอได้เหมือนกัน” กู่ซินพยักหน้ายืนยัน
โมโมวาโร่ถึงกับอึ้งไป มันจ้องมองกู่ซินตาค้าง