บทที่ 783 ของขวัญปีใหม่จากกู่ซิน (ฟรี)
บทที่ 783 ของขวัญปีใหม่จากกู่ซิน (ฟรี)
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเอ็ดเวิร์ดชอบพาโมมาก หรือจะเรียกว่าหลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลยก็ได้ เขากอดมันไว้แน่นไม่ยอมวาง
แม้ว่าอุ้งมือของพาโมจะมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ไหลผ่าน จนทำให้เอ็ดเวิร์ดรู้สึกจั๊กจี้ไปบ้าง แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยพาโมลงพื้นอยู่ดี
“รู้สึกว่าพี่เอ็ดเวิร์ดต้องมีหินคงสภาพสักก้อนแล้วล่ะค่ะ”
ฉู่ยี่เหรินเอียงคอเล็กน้อย มองดูเอ็ดเวิร์ดที่เอาหน้าใหญ่ๆ ของตัวเองไปถูไถกับแก้มอ้วนๆ ของพาโมไม่หยุด
ดูเหมือนว่าพี่เอ็ดเวิร์ดจะไม่มีภูมิต้านทานต่อโปเกมอนสายมุ้งมิ้งแบบนี้เลยจริงๆ
“ถึงจะชอบมากแต่หมอนี่ก็เคารพการตัดสินใจของโปเกมอนตัวเองเสมอนั่นแหละ”
หลินเซิงยักไหล่ เอ็ดเวิร์ดปฏิเสธโปเกมอนน่ารักๆ ไม่ได้ก็จริง แต่เขาก็ไม่เคยบังคับให้โปเกมอนใส่หินคงสภาพเพียงเพราะความชอบส่วนตัวของเขา
เพราะไม่ใช่โปเกมอนทุกตัวที่ไม่อยากวิวัฒนาการนี่นา
“เถ้าแก่! ถึงตาผมแล้ว! ผมอยากสุ่มได้จิ้งจอกตัวใหม่~!”
แต่เพียงชั่วครู่ ดวงตาของหลินเซิงก็ลุกโชนไปด้วยความกระหายการต่อสู้
พี่เฉินกับเอ็ดเวิร์ดต่างก็ได้โปเกมอนที่ถูกใจกันไปแล้ว ก็ควรจะถึงตาเขาบ้างสักที!
“เชิญครับ” กู่ซินหัวเราะเบาๆ
และแล้ว...
“นี่มัน...”
สองนาทีต่อมา หลินเซิงจ้องมองโปเกเด็กซ์โรตอมด้วยสายตาว่างเปล่า บนหน้าจอคือปลาสีแดงตัวใหญ่ที่มีดวงตาเหม่อลอย
อืม... คอยคิง
เขาสุ่มไปห้าครั้งรวด แต่กลับไม่ได้จิ้งจอกเลยแม้แต่ตัวเดียว
.
.
.
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวก็ถึงคืนวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว
ใช่แล้ว ตอนนี้เป็นเวลาผ่านไป 2 เดือนหลังจากที่การแข่งขันระดับประเทศสิ้นสุดลง
เทศกาลปีใหม่เวียนมาบรรจบอีกครั้ง ภายในร้านบ้านโปเกมอนในตอนนี้ก็ถูกประดับประดาไปด้วยสีแดงสดใสมากมาย
สิ่งของเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ฉู่ยี่เหรินและเหราเสี่ยวเฟย สองสาวน้อยออกไปช่วยกันคัดสรรมาอย่างตั้งใจ
“เรียบร้อย~ ดีแอนซีสวยจังเลยค่ะ”
“ขอบคุณนะ~”
ฉู่ยี่เหรินช่วยจัดคอเสื้อให้ดีแอนซี เธอจ้องมองดีแอนซีที่สวมชุดกระโปรงสีแดงตัวใหม่แล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ
สมกับเป็นยัยหนูดีแอนซีจริงๆ สวยหยดย้อยเลย~
ดีแอนซีกระพริบตาโตๆ จ้องมองตัวเองในชุดสีแดงผ่านกระจก เห็นได้ชัดว่าเธอเองก็ชอบมันมากเช่นกัน
“วิคทินี แกอ้วนขึ้นกว่าปีที่แล้วหรือเปล่าเนี่ย ทำไมชุดนี้ใส่แล้วมันดูแน่นๆ ล่ะ”
อีกด้านหนึ่ง เหราเสี่ยวเฟยกำลังช่วยวิคทินีใส่ชุดสีแดงตัวใหญ่ เธอเอียงคอด้วยความสงสัย
แปลกจัง ทั้งที่วัดขนาดตามปีที่แล้วเป๊ะๆ แต่ทำไมเมื่อปีที่แล้วใส่ได้สบายๆ ปีนี้กลับดูคับๆ ซะงั้น
“ทินี! ทินี ทินี!”
เดิมทีวิคทินีกำลังอารมณ์ดีอยู่แท้ๆ แต่พอได้ยินคำพูดของเหราเสี่ยวเฟย แก้มทั้งสองข้างก็พองลมขึ้นมาทันที มันดูขัดใจมาก
นี่หมายความว่าไงเนี่ย? นี่กำลังจะบอกว่ามันอ้วนขึ้นเหรอ?!
มันแค่กินเนื้อเพิ่มขึ้นนิดหน่อยในแต่ละมื้อของปีนี้เองนะ มันไม่ได้อ้วนขึ้นสักหน่อย!
“โอเคๆ ต่อไปจะกินเยอะไม่ได้แล้วนะ ไม่อย่างนั้นแกจะกลายเป็นเหมือนเจ้าอ้วนโอเนเอานะ”
“ทินี...”
เหราเสี่ยวเฟยเห็นแบบนั้นก็ปิดปากหัวเราะเบาๆ วิคทินีมองดูพุงน้อยๆ ของตัวเองที่นูนออกมาจนดึงรั้งชุดสีแดงอย่างลำบากใจ
อืม...
“คิกๆ~ วิคทินีพุงพลุ้ย”
ฮูปาร่างผนึกลอยมาตอนไหนไม่รู้ มันเองก็นวมสีแดงตัวเล็กๆ แถมบนหัวยังใส่หมวกสีแดงใบจิ๋วอีกด้วย ถึงจะดูแปลกๆ ไปบ้าง แต่มันก็น่ารักมุ้งมิ้งอย่างไม่น่าเชื่อ
แต่ประเด็นไม่ใช่ตรงนั้น ประเด็นคือพอมันได้ยินคำพูดของเหราเสี่ยวเฟย มันก็ชี้นิ้วไปที่พุงของวิคทินีแล้วหัวเราะจนปากหุบไม่ลง
“ทินี!” วิคทินีโมโหแล้วนะ
“อย่าไปหัวเราะวิคทินีเขาสิ ฮูปา แกเองก็ดูอ้วนขึ้นเหมือนกันนะนั่น”
เหราเสี่ยวเฟยค้อนใส่ฮูปาร่างผนึก เจ้าตัวเล็กนี่พุงกางออกมาตั้งเยอะ จนวงแหวนทองคำแทบจะรัดเข้าไปในเนื้อแล้ว
“งื้ม~ เพราะไม่ได้ออกกำลังกายเลย รู้สึกเหมือนต้องลดน้ำหนักแล้วล่ะ”
ฮูปาร่างผนึกก้มมองร่างกายตัวเองด้วยความกลัดกลุ้ม ปกติมันก็ไม่ได้กินเยอะอะไรนักหนาหรอก แต่เพราะตลอดทั้งปีมันแทบไม่ได้ 'ออกกำลังกาย' เลย ก็ช่วยไม่ได้นี่นา
ก็กู่ซินไม่ยอมให้มันใช้วงแหวนมิติเรียกตัวตำนานตัวอื่นมาดวลฝีมือกันเลยนี่
ความจริงไม่ใช่แค่ฮูปาร่างผนึกกับวิคทินีเท่านั้น แต่พวกเจ้าตัวเล็กในบ้านโปเกมอนปีนี้ต่างก็อ้วนท้วนสมบูรณ์ขึ้นกันถ้วนหน้า
ก็เพราะอาหารการกินมันดีเกินไปน่ะสิ กินแล้วนอน นอนแล้วเล่น เล่นแล้วกิน กินแล้วก็นอนอีก ชีวิตแบบนี้จะไม่ให้อ้วนได้ยังไง
แต่ความกลัดกลุ้มอันแสนหวานนี้ก็อยู่ได้ไม่นาน กู่ซินที่เปลี่ยนมาใส่ชุดใหม่ที่ดูสะอาดสะอ้านก็เดินออกมาจากห้อง
“เตรียมตัวกันพร้อมหรือยัง?”
กู่ซินรับตัวมานาฟี่ที่พุ่งเข้ามากอดอ้อนเขาไว้ได้ทันพอดี เขาใช้นิ้วจิ้มแก้มใสๆ ของเจ้าตัวเล็กเบาๆ ก่อนจะถามสองสาวด้วยรอยยิ้ม
“เรียบร้อยแล้วค่ะ แถมยังเตรียมหมวกใบใหม่ไว้อีกหลายใบด้วยนะ”
ฉู่ยี่เหรินลุกขึ้นยืนพลางชูหมวกสีแดงใบใหญ่ในมือให้กู่ซินดู
“งั้นก็ไปที่สวนหลังร้านกันเถอะครับ”
ปีใหม่แล้ว บรรยากาศใหม่ๆ ก็ต้องมา
หลังจากช่วยกันใส่ชุดใหม่ให้เจ้าตัวเล็กทุกตัวในร้านเรียบร้อยแล้ว กู่ซินก็พากลุ่มเด็กๆ เหล่านี้ไปที่สวนหลังร้าน
“ฮูปา”
“ฮูปารู้หน้าที่จ้า!”
ฮูปาร่างผนึกหัวเราะคิกคัก ก่อนจะโยนวงแหวนมิติทั้งสามวงออกไปทันที
“ฮูปา~ ตกได้ตัวใหญ่แล้ว~”
วงแหวนมิติขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว พื้นที่ตรงกลางวงแหวนทองคำเริ่มบิดเบี้ยว
วินาทีถัดมา พื้นที่ใจกลางวงแหวนมิติทั้งสามวงก็เกิดแรงกระเพื่อมเป็นระลอกคลื่น
เสียงมังกรคำรามทุ้มต่ำดังกังวาน หัวขนาดมหึมาของกิราตินามุดออกมาจากวงแหวนมิติ ดวงตามังกรจ้องมองฮูปาร่างผนึกด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนัก
ถ้าเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วนี่ไม่มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลให้มันล่ะก็ มันจะกำนัลด้วยชาโดว์บอลสักลูกแน่นอน!
ส่วนภายในวงแหวนมิติอีกสองวง โซลกาเลโอกับลูนาอาลาก็พุ่งบินออกมาเช่นกัน แต่สายตาของทั้งคู่ก็ดูจะไม่เป็นมิตรเท่าไหร่นัก
พวกมันกำลังสวีทกันอยู่แท้ๆ!
“ทุกคน มาถ่ายรูปครอบครัวด้วยกันหน่อย”
ยังไม่ทันที่เจ้าตัวใหญ่ทั้งสามจะทำอะไร กู่ซินก็ชิงพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
“?”
กิราตินาเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความมึนงง
เพราะมันไม่ได้เห็นแค่กู่ซินเท่านั้น แต่มันยังเห็นอาร์เซอุสที่กำลังนอนรับลมอยู่ใต้ต้นไม้อย่างสบายใจอีกด้วย
พะ... พระบิดาสององค์?
กิราตินาตกอยู่ในภวังค์ความคิดอันลึกล้ำ เดี๋ยวก็มองกู่ซิน เดี๋ยวก็มองเจ้าอัลปาก้าตัวนั้น
อืม... สมองแทบจะประมวลผลไม่ทันแล้ว
แต่ไม่ว่ายังไง คำพูดของกู่ซินมันก็ต้องฟังอยู่ดี ถึงกิราตินาจะไม่เข้าใจเลยสักนิดว่ารูปถ่ายครอบครัวมันคืออะไร
“มาแล้วๆ! กิราตินา นี่คือหมวกที่เราเตรียมไว้ให้แกนะ”
ฉู่ยี่เหรินโบกมือให้กิราตินาอย่างร่าเริง ส่วนลูนาอาลากับโซลกาเลโอก็ค่อยๆ ลดระดับความสูงลงมา
“?”
กิราตินาชำเลืองมองกู่ซินแวบหนึ่ง เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าให้พร้อมรอยยิ้ม มันจึงค่อยๆ ก้มหัวลงมา จากนั้นฮูปาร่างผนึกก็หัวเราะคิกคักพลางรับหมวกสีแดงทรงแหลมที่ใบใหญ่กว่าตัวมันเสียอีกมาจากมือฉู่ยี่เหริน แล้วเอาไปสวมไว้บนหัวของกิราตินา
“เข้ากันสุดๆ ไปเลยแฮะ!”
ดวงตาของฉู่ยี่เหรินเป็นประกาย เพราะร่างกายของกิราตินามันใหญ่เกินไป เรื่องชุดใหม่คงไม่ต้องหวัง แค่ใส่หมวกสีแดงมงคลๆ ไว้สักใบก็พอแล้ว
ใบหน้าของกิราตินาจริงๆ แล้วดูดุร้ายและน่าเกรงขามมาก เพราะตามตำนานการสร้างโลก กิราตินาถูกอาร์เซอุสเนรเทศไปยังโลกบิดเบี้ยวเนื่องจากนิสัยที่รุนแรงเกินไป
แต่พอมีหมวกสีแดงใบใหญ่นี้สวมอยู่ ประกอบกับดวงตามังกรที่กำลังมึนงง มันกลับดูเด๋อด๋าอย่างบอกไม่ถูก
กิราตินามองฉู่ยี่เหรินแวบหนึ่ง แล้วเอียงคอให้หนักกว่าเดิม มนุษย์ผู้หญิงที่เคยเข้าไปในโลกบิดเบี้ยวของมันคนนี้ ทำไมสายตาที่มองมันถึงได้แปลกๆ แบบนั้นนะ?
คิก~
เหราเสี่ยวเฟยหลุดขำออกมา เธอส่งหมวกสีแดงในมือให้มานาฟี่กับวิคทินีเอาไปสวมให้โซลกาเลโอกับลูนาอาลา
“อาร์เซอุส คุณก็มาด้วยสิครับ”
กู่ซินร้องเรียกอาร์เซอุสที่อยู่ไม่ไกล
“ได้”
อาร์เซอุสตอบกลับเรียบๆ ร่างของมันกะพริบวูบมาปรากฏกายข้างกู่ซินทันที ก่อนจะจ้องมองไปที่หมวกสีแดงในมือกู่ซิน
รูปถ่ายครอบครัว? มันก็พอจะเข้าใจความหมายอยู่บ้าง
แต่ทว่า...
อาร์เซอุสใช้หางตาเหลือบมองกิราตินาแวบหนึ่ง นอกจากกิราตินาแล้ว ที่นี่ก็ดูจะมีแค่กู่ซินเท่านั้นที่นับว่าเป็น 'ครอบครัว' ของมันได้
กิราตินาสังเกตเห็นอาร์เซอุส ดวงตามังกรวูบไหวเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น กลิ่นอายที่คุ้นเคยบนตัวอาร์เซอุสพิสูจน์ให้เห็นว่านี่คือพระบิดาผู้สร้างมันขึ้นมาจริงๆ
แต่เนื่องจากเรื่องราวบางอย่าง กิราตินาจึงไม่อยากจะเผชิญหน้ากับอาร์เซอุสตรงๆ เท่าไหร่นัก
ในทางกลับกัน มันกลับอยากจะใกล้ชิดกับกู่ซิน มนุษย์พิเศษที่มีกลิ่นอายของ 'พระบิดา' เข้มข้นคนนี้มากกว่า
“ดูดีทีเดียวครับ”
กู่ซินสังเกตเห็นบรรยากาศแปลกๆ ระหว่างอาร์เซอุสและกิราตินาเหมือนกัน แต่วันนี้เป็นวันดี เขาจึงไม่อยากจะรื้อฟื้นเรื่องอื่น
คงเป็นเรื่องในโลกเดิมของพวกมันละมั้ง? ใครจะไปรู้ล่ะ
กู่ซินสวมหมวกสีแดงใบจิ๋วลงบนหัวของอาร์เซอุส จากนั้นก็ปรับองศาให้เข้าที่ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
เป็นอัลปาก้าสีขาวทองที่น่ารักจริงๆ อืม แต่น่าเสียดายที่เจ้าอัลปาก้าตัวนี้ดูเหมือนจะเป็นคุณปู่จอมขี้เกียจไปซะได้
ดวงตาที่ลุ่มลึกและอ่อนโยนของอาร์เซอุสปรากฏรอยยิ้มจางๆ
“ฮูปา รบกวนแกอีกเรื่องนะ”
“ฮูปารับทราบจ้า!”
กู่ซินอุ้มซีการ์ดคอร์ขึ้นมา แล้วยิ้มบอกฮูปาร่างผนึก
ฮูปาร่างผนึกโยนวงแหวนมิติออกไปอีกวง มุเก็นไดนาไชน์นี่ในร่างปกติที่สวมหมวกสีแดงอยู่บนหัวค่อยๆ มุดออกมาจากวงแหวนมิติ แล้วลอยอยู่เหนือหัวของทุกคน
อืม... มุเก็นไดนาไชน์นี่ตัวนี้มักจะตระเวนไป 'ปลูก' จุดพลังงานตามที่ต่างๆ ทั่วโลก ปกติมันจึงยุ่งมาก
แน่นอนว่ากู่ซินย่อมไม่ลืมมัน และได้บอกกล่าวไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว
“เอาล่ะทุกคน มองกล้องกันหน่อยนะครับ”
ฮูปาร่างผนึกอุ้มกล้องบินไปด้านหลัง ปรับโฟกัสและองศาให้เรียบร้อย เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้วมันก็ปล่อยมือจากกล้องแล้วบินกลับมาอยู่ข้างกายกู่ซินอย่างรวดเร็ว
กู่ซินยืนอยู่ตรงจุดศูนย์กลาง ในอ้อมกอดอุ้มซีการ์ดคอร์ไว้ อาร์เซอุสยืนอยู่ฝั่งซ้าย ส่วนบนไหล่ของกู่ซินก็มีจิราชินั่งอยู่
ดีแอนซียืนอยู่ฝั่งขวาของกู่ซิน โดยมีฮูปาร่างผนึกลอยอยู่เหนือหัวของเธอ
มานาฟี่, วิคทินี, เจ้าอ้วนโอเน, เซเลบี, มิว, เมโลเอตตา พร้อมด้วยฟีโอเนอีกสี่ตัวและเมตามอน นั่งเรียงรายกันอยู่ตรงหน้ากู่ซิน เจ้าตัวเล็กดูจะมีความสุขกันมาก
เหราเสี่ยวเฟยและฉู่ยี่เหรินยืนอยู่ขนาบข้างอาร์เซอุสและดีแอนซี โดยมีเซอร์ไนท์ไชน์นี่ยืนอยู่ข้างเหราเสี่ยวเฟย และดีอ็อกซิสยืนอยู่ถัดออกไปด้านข้าง
ธันเดอร์ยืนอยู่ข้างหลังกู่ซิน มันเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับใช้ดวงตาที่คมกริบเหลือบมองท้องฟ้า โซลกาเลโอยืนอยู่หลังสุด โดยมีลูนาอาลาลอยอยู่ข้างกาย
ส่วนกิราตินาลอยอยู่มุมบนซ้าย และมุเก็นไดนาไชน์นี่ลอยอยู่มุมบนขวา
“สาม สอง หนึ่ง จะถ่ายแล้วนะ!”
“ชีส~!”
เสียงเด็กน้อยที่แสนจะมุ้งมิ้งของฮูปาร่างผนึกดังขึ้น พร้อมกับการควบคุมด้วยพลังจิตของมัน กล้องก็เริ่มทำงาน
แชะ!
ภาพเหตุการณ์ถูกบันทึกไว้
“คิกๆ~ ถ่ายออกมาสวยจังเลย~!”
หลังจากถ่ายรูปเสร็จ กิราตินาก็รีบกลับไปยังโลกบิดเบี้ยวทันที ส่วนโซลกาเลโอกับลูนาอาลาก็พากันบินจากไปเป็นคู่
มุเก็นไดนาไชน์นี่ถูกฮูปาร่างผนึกส่งกลับไปยังตำแหน่งเดิม ส่วนกลุ่มของกู่ซินย่อมต้องกลับเข้าบ้าน
เมื่อมองดูรูปถ่ายครอบครัวที่เพิ่งถ่ายเสร็จ เหราเสี่ยวเฟยก็จ้องมองซ้ำไปซ้ำมาด้วยความชอบใจจนหุบยิ้มไม่ได้
รูปถ่ายครอบครัวปีที่แล้วเธอไม่ได้ถ่ายด้วยเพราะต้องรีบกลับบ้านเกิด ครั้งนี้เธอเลยตั้งใจเลื่อนเวลาการกลับบ้านออกไปเป็นพิเศษ
อืม... ยังไงซะก็มีฮูปาอยู่ด้วย เธอจะกลับไปกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาที่บ้านตอนไหนก็ได้ทั้งนั้น
“นี่เป็นฝีมือการถ่ายของฮูปาเลยนะ~”
“อื้มๆ ฮูปาเก่งที่สุดเลย~!”
“คิกๆ~”
ฮูปาร่างผนึกที่ถูกสองสาวรุมชมจนหน้าแทบจะบานเป็นจานเชิง ก็แหงล่ะ ใครใช้ให้ฝีมือการถ่ายรูปของมันเทพขนาดนี้กันล่ะ?
“เสี่ยวเฟย ยี่เหริน พวกคุณสองคนมานี่หน่อยสิครับ”
กู่ซินนั่งอยู่ที่โซนพักผ่อน หลังจากนำรูปถ่ายครอบครัวใบนี้ไปแขวนไว้ในตำแหน่งที่สะดุดตาแล้ว เขาก็เรียกสองสาวให้เดินมาหา
“มาแล้วค่ะๆ”
“มีอะไรเหรอคะเถ้าแก่?”
ฉู่ยี่เหรินและเหราเสี่ยวเฟยเดินเข้ามาที่โซนพักผ่อนด้วยความสงสัย
“พวกคุณอยู่กับผมมานานแล้ว ปีใหม่นี้ผมก็เลยเตรียมของขวัญไว้ให้พวกคุณด้วยครับ”
กู่ซินหยิบกล่องของขวัญสวยงามสองกล่องออกมาจากโซฟาแล้ววางลงบนโต๊ะ ก่อนจะกล่าวกับสองสาวพร้อมรอยยิ้ม
“เอ๊ะ?!”
ทั้งเหราเสี่ยวเฟยและฉู่ยี่เหรินต่างก็มองกล่องของขวัญบนโต๊ะด้วยความประหลาดใจสุดขีด
ว้าว! เถ้าแก่เตรียมของขวัญปีใหม่ไว้ให้พวกเธอด้วยเหรอ?!
ฮือๆ~ ซึ้งใจจังเลย!
“ลองเปิดดูสิครับว่าชอบไหม”
กู่ซินมองดูเด็กสาวทั้งสองที่แสดงอาการตื่นเต้นออกมาอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มบนมุมปากของเขายิ่งกว้างขึ้น
ไม่ว่าจะเป็นเหราเสี่ยวเฟยหรือฉู่ยี่เหริน ปกติพวกเธอก็ว่านอนสอนง่ายและรู้ความมาก กู่ซินจึงรู้สึกพึงพอใจมาก
“ขอบคุณค่ะเถ้าแก่! รักเถ้าแก่ที่สุดเลย~ คุณน่ะเป็นเจ้านายที่ดีที่สุดในโลกเลยล่ะค่ะ”
เหราเสี่ยวเฟยประคองกล่องของขวัญฝั่งซ้ายมาอย่างร่าเริง เตรียมจะแกะดูว่าเถ้าแก่เตรียมอะไรไว้ให้เธอ
ของขวัญปีใหม่จากเถ้าแก่เชียวนะ! เมื่อปีที่แล้วนอกจากของหร่วนซินอี้ เถ้าแก่ก็ดูเหมือนจะไม่เคยให้ของขวัญใครเลยไม่ใช่เหรอ?
“ยัยเด็กคนนี้นี่” กู่ซินมองพนักงานตัวน้อยด้วยความเอ็นดู
“ขอบคุณค่ะเถ้าแก่~” ฉู่ยี่เหรินเองก็ดีใจมาก ของขวัญปีใหม่ล่ะ!
สองสาวต่างเปิดกล่องของขวัญทรงสี่เหลี่ยมที่ดูไม่เล็กเลยด้วยความคาดหวัง และแล้ว...
“นา~!”
เมื่อมองดูเจ้าตัวน้อยสีฟ้าที่โผล่หัวออกมาจากกล่องและกำลังจ้องมองเธอด้วยดวงตากลมโตฉ่ำน้ำ เหราเสี่ยวเฟยก็เบิกตากว้าง
ฉู่ยี่เหรินเองก็นิ่งค้างไปเหมือนกัน เพราะเจ้าตัวในกล่องของเธอมันดูเหมือนกับในกล่องของเหราเสี่ยวเฟยเป๊ะๆ เลย
อืม... ของขวัญชิ้นนี้มัน...