บทที่ 690 มาเอาชนะฉันสิ! (ฟรี)

ช่วงบ่าย ผู้คนยังคงเนืองแน่นเต็มสนาม

“ยินดีต้อนรับทุกท่านกลับสู่สนามกีฬารังนกครับ! การแข่งขันเมื่อช่วงเช้าช่างน่าประทับใจจนผมลืมไม่ลงเลยทีเดียว”

พิธีกรแว่นดำปรากฏตัวอย่างเฉิดฉาย ตะโกนทักทายด้วยรอยยิ้ม

“แต่ผมเชื่อว่าการแข่งขันในช่วงบ่ายนี้ ก็จะไม่ทำให้ผิดหวังเช่นกันครับ ผลการจับคู่เราได้ทราบกันไปแล้วเมื่อเช้า งั้นเรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า”

“ขอเสียงปรบมือต้อนรับผู้เข้าแข่งขันทั้งสองท่านด้วยครับ!”

พิธีกรแว่นดำก้มมองการ์ดในมือ ก่อนจะตะโกนชื่อด้วยน้ำเสียงที่ปลุกเร้าอารมณ์ดังก้องไปทั่วสนาม

“ฉู่เค่อเหลียน!”

“หมางข่ายลี่!”

ชื่อของทั้งสองดังก้องอยู่เหนือสนามกีฬารังนก และเมื่อสิ้นเสียงประกาศ เด็กสาวสองคนก็ค่อยๆ เดินออกมาจากช่องทางนักกีฬาคนละฝั่ง

“วู้ว~!!”

และในวินาทีนั้นเอง ทั้งสนามก็ระเบิดเสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่มจนแสบแก้วหู

“กองทัพมังกรของฉู่เค่อเหลียนไร้เทียมทาน!”

“ยัยฉู่สู้เขานะ! เธอเก่งที่สุด!”

“ทะลวงเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ อัดคุณชายเฉิน เตะยัยหนูเฉี่ยน แล้วคว้าแชมป์มาเลย!!”

“หมางข่ายลี่สู้ๆ! จัดการยัยผู้หญิงขี้เก๊กฝั่งตรงข้ามซะ!”

“ตลกตายล่ะ ทีมสามเทพของฉู่เค่อเหลียน ยัยหนูคนนี้จะเอาอะไรมาต้าน!”

“อย่าเพิ่งเจิมสิ หมางข่ายลี่ก็ไม่ใช่หมูนะเว้ย ปากดีระวังจะหน้าแหก”

ทั้งสนามเดือดพล่านไปด้วยเสียงเชียร์ ในไลฟ์สตรีมคอมเมนต์ก็วิ่งกันให้วุ่น การถกเถียงและให้กำลังใจไม่หยุดหย่อน

เรียกได้ว่าในยุคแห่งโปเกมอนนี้ ถ้าพูดถึงเทรนเนอร์ที่มีชื่อเสียงที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นฉู่เค่อเหลียน!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ฉู่เค่อเหลียนเอาชนะเฉินหยุนได้ในการต่อสู้แบบเต็มรูปแบบ

แม้แต่เฉินหยุนและไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน ถ้าวัดกันที่ความนิยมในตอนนี้ ก็ยังสู้ฉู่เค่อเหลียนไม่ได้

พูดง่ายๆ คือ ฉู่เค่อเหลียนคือเน็ตไอดอลเบอร์หนึ่งของโลกในตอนนี้ อืม ถึงแม้ตอนแรกจะดังมาจากสายฮาก็เถอะ...

แต่ด้วยเวลาที่ผ่านไป เสน่ห์เฉพาะตัวและความแข็งแกร่งของฉู่เค่อเหลียน ก็ดึงดูดแฟนคลับได้มากมายมหาศาล

โดยเฉพาะในต่างประเทศ ท่าทางมั่นใจเต็มร้อยตลอดเวลาของฉู่เค่อเหลียน เป็นที่ถูกอกถูกใจชาวต่างชาติมาก

และในฐานะเทรนเนอร์คนเดียวที่มีกึ่งตำนานสองตัว แถมยังมีตำนานอีกหนึ่ง ในยุคสมัยนี้ ความนิยมของฉู่เค่อเหลียนจึงเป็นสิ่งที่ไม่มีใครสงสัย

ท่ามกลางเสียงเชียร์กึกก้อง ฉู่เค่อเหลียนและหมางข่ายลี่เดินมาถึงตำแหน่งผู้เข้าแข่งขันของตัวเอง

“บัดนี้จะเริ่มการแข่งขันรอบแปดคนสุดท้ายของระดับประเทศ คู่ระหว่าง ฉู่เค่อเหลียน จากเซี่ยงไฮ้ และ หมางข่ายลี่ จากหยินโจว”

กรรมการชูธงขึ้น มองไปที่ทั้งสองฝ่าย

“กติกาการแข่งขันเป็นแบบเต็มรูปแบบ 6 ต่อ 6 สนามมาตรฐาน เมื่อโปเกมอนหลักทั้งหกตัวของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหมดสภาพต่อสู้ อีกฝ่ายจะเป็นผู้ชนะ”

“ผู้ชนะจะผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ ส่วนผู้แพ้ตกรอบ!”

“เริ่มการแข่งขันได้!”

กรรมการประกาศกฎกติกาเสร็จก็โค้งให้ทั้งสองเล็กน้อย

“ขอให้ทั้งสองท่านโชคดีครับ”

กรรมการเดินออกจากสนาม เหลือเพียงสองคนที่ยืนจ้องหน้ากันอยู่

ฉู่เค่อเหลียนมองหมางข่ายลี่ หมางข่ายลี่เองก็ส่งยิ้มใสซื่อมองตอบฉู่เค่อเหลียน

ต่างฝ่ายต่างเงียบ

“เค่อเหลียนกับน้องหมางสินะ~”

หลินยุนเอ๋อร์ที่อารมณ์กลับมาเป็นปกติแล้วมองดูสองคนในสนาม คู่นี้มีวาสนาต่อกันแปลกๆ แฮะ

“น้องหมางอาจจะไม่แพ้เค่อเหลียนก็ได้นะ พรสวรรค์ของเด็กคนนี้น่าทึ่งมาก”

เจิ้งซิ่วหยานเอ่ยขึ้นเรียบๆ หลังจากได้อยู่ร่วมกับหมางข่ายลี่มาระยะหนึ่ง เธอก็ทึ่งในความสามารถในการเรียนรู้และพรสวรรค์ของหมางข่ายลี่มาก

เดิมทีทีมของหมางข่ายลี่ก็แข็งแกร่งอยู่แล้ว ยิ่งเมื่อไม่นานมานี้ด้วยความช่วยเหลือของพวกเธอ หมางข่ายลี่เพิ่งจับโปเกมอนเจ้าถิ่นธาตุน้ำแข็งได้อีกตัว!

แม้เจ้าถิ่นธาตุน้ำแข็งตัวนั้นจะเทียบกับเกียราดอสเจ้าถิ่นของฉู่เค่อเหลียนไม่ได้ แต่มันก็ช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้กับทีมของหมางข่ายลี่ได้อย่างมหาศาล

“อื้ม คู่นี้ต้องดุเดือดแน่นอน”

หลินยุนเอ๋อร์พยักหน้ายิ้ม ในเมื่อแพ้ไปแล้ว ต่อไปเธอก็แค่ทำหน้าที่เป็นผู้ชม คอยดูว่าใครจะเป็นแชมป์คนสุดท้าย

ในสนาม

“พี่ฉู่”

ในที่สุด หมางข่ายลี่ก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนี้ก่อน เธอส่งยิ้มบริสุทธิ์ทักทายฉู่เค่อเหลียน

ได้ยินคำเรียกขานนี้ สีหน้าของฉู่เค่อเหลียนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ในที่สุดฉันก็ได้มายืนอยู่ตรงนี้ ยืนอยู่ตรงข้ามกับพี่แล้วนะคะ”

หมางข่ายลี่ยกมือเล็กๆ ขึ้นทาบที่อกซ้ายเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก

“ฉันดูการแข่งของเธอแล้ว เธอเก่งขึ้นมากเลยนะเสี่ยวหมาง”

ฉู่เค่อเหลียนฉีกยิ้มกว้าง ยกนิ้วโป้งให้หมางข่ายลี่เป็นการชมเชย

“งั้นเหรอคะ?” หมางข่ายลี่ตาเป็นประกาย

สำหรับเธอแล้ว ฉู่เค่อเหลียนคือตัวตนที่พิเศษที่สุดที่เป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของเธอ

คำชมของฉู่เค่อเหลียนทำให้เธอดีใจมาก

“พี่ฉู่รู้ไหมคะ? ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ฉันก็เฝ้าฝันถึงวันนี้มาตลอด”

หมางข่ายลี่ถอนหายใจเบาๆ มองไปที่หน้าจอใหญ่ บนนั้นมีรูปของเธอกับฉู่เค่อเหลียน

ดวงตาของเด็กสาวเหม่อลอย ความทรงจำย้อนกลับไปที่เขาผู่ถัวในวันนั้น

ฉู่เค่อเหลียนกระพริบตาปริบๆ รอฟังสิ่งที่หมางข่ายลี่จะพูดต่อ

“เพราะร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ฉันรู้ตัวดีค่ะ สำหรับพ่อกับแม่ ฉันเป็นภาระ”

หมางข่ายลี่ก้มหน้าเล่าเรื่องราวเบาๆ ใช่ บางทีพ่อแม่ของเธออาจจะไม่ได้คิดแบบนั้น แต่เธอก็รู้สึกแบบนั้นมาตลอด

เพราะร่างกายที่อ่อนแอ เธอไม่เพียงแต่ทำกิจกรรมเหมือนคนปกติไม่ได้ แต่ยังป่วยบ่อย ทำให้พ่อแม่ต้องเป็นห่วงอยู่เสมอ

“ฉันน่ะ... เฝ้าตามหาคุณค่าของตัวเองมาตลอด คุณค่าที่จะทำให้ฉันรู้สึกถึงความหมายของการมีชีวิตอยู่”

“แล้ว... พี่ก็ปรากฏตัวขึ้น พี่ฉู่”

หมางข่ายลี่เงยหน้าขึ้น มองฉู่เค่อเหลียนแล้วยิ้มตาหยี รอยยิ้มที่สดใสบริสุทธิ์ แต่กลับแฝงไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ชัดเจน

ใช่ เป็นความรู้สึกที่ส่งผ่านมาถึงใจได้จริงๆ ว่าเด็กสาวคนนี้มีความสุขมาก

“...”

ฉู่เค่อเหลียนเงียบกริบ ปกติเธอเป็นคนขี้คุยขี้โม้ แต่ตอนนี้กลับพูดอะไรไม่ออก

“วันนั้นพี่เท่มาก! ไซดอนตัวใหญ่ขนาดนั้น ถูกพี่จัดการได้อย่างง่ายดาย”

“หัวใจของฉัน มันเต้นแรงเพราะภาพนั้นเลยค่ะ”

หมางข่ายลี่กุมหน้าอกตัวเอง นั่นคือความรู้สึกที่แท้จริงที่สุด

ใช่แล้ว วินาทีที่เห็นฉู่เค่อเหลียนเอาชนะไซดอนป่าตัวนั้น หมางข่ายลี่ตื่นเต้นมากจริงๆ

ทั้งที่ฉู่เค่อเหลียนดูโตกว่าเธอไม่กี่ปี แต่เท่ระเบิดไปเลย!

แถมพี่สาวคนนี้ยังไม่รังเกียจเธอ ยอมสู้กับเธอและสอนเธอ ทั้งที่ตอนนั้น...

เธอไม่รู้เรื่องท่าไม้ตายของโปเกมอนด้วยซ้ำ

“ฉันชื่นชมพี่มาก ฉันอยากเป็นเหมือนพี่ ความคิดนี้มันฝังลึกลงในใจฉัน”

“พี่คือคนที่ฉันเฝ้าฝันถึง...”

‘ตกลง! งั้นฉันจะรอวันที่ได้สู้กับเธออีกครั้งนะ!’

ประโยคนั้นของฉู่เค่อเหลียน หมางข่ายลี่จำได้ขึ้นใจ เพราะฉู่เค่อเหลียนคือคนแรกที่ให้สัญญากับเธอ!

เธอค้นพบความหมายและคุณค่าใหม่ของชีวิต นั่นคือการเป็นเทรนเนอร์! เป็นเทรนเนอร์ที่แข็งแกร่ง!

แล้วพุ่งชนไปยังตำแหน่งของคนคนนั้นด้วยความหวังและความฝัน!

“ฉันเองก็รอเวลานี้อยู่เหมือนกัน เสี่ยวหมาง! ทำให้ฉันเห็นหน่อยสิ”

ฉู่เค่อเหลียนสูดหายใจลึก คำสารภาพความในใจของเด็กสาวทำให้เธอทำตัวไม่ถูก แต่สิ่งที่เธอรู้คือ...

“แสดงความแข็งแกร่งในตอนนี้ของเธอให้ฉันเห็นหน่อย!”

ฉู่เค่อเหลียนพูดกับเด็กสาวอย่างจริงจัง

ในสนามกีฬาที่ทั่วโลกจับตามอง มาทำตามสัญญาของพวกเราให้เป็นจริงกันเถอะ!

“อา~ พี่ฉู่ ตอนนี้ฉันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะคะ!”

ใบหน้าเกลี้ยงเกลาของหมางข่ายลี่ยังคงประดับด้วยรอยยิ้มสดใส เธอหยิบโปเกบอลออกมา

“ฉันตั้งตารอเลยล่ะ!”

ฉู่เค่อเหลียนยิ้มมุมปาก หยิบโปเกบอลออกมาเช่นกัน เขี้ยวเล็กๆ ดูโดดเด่น

จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้กำลังลุกโชน

“งั้นเธอจะรับมือกับเจ้านี่ยังไง”

ฉู่เค่อเหลียนโยนโปเกบอลในมือออกไป พร้อมกับเสียงตะโกน

“ฟลายกอน! ลุย!”

โปเกบอลเปิดออกกลางอากาศ มังกรสีเขียวสยายปีกบินร่อน ก่อนจะค่อยๆ ร่อนลงตรงหน้าฉู่เค่อเหลียน

ฟลายกอนนั่นเอง!

“ฟลายกอนเหรอคะ?”

ดวงตาของหมางข่ายลี่เป็นประกาย มองดูฟลายกอนที่มีกลิ่นอายสดชื่นตัวนี้

สมกับเป็นโปเกมอนของพี่ฉู่ สวยจัง!

“เซอไนท์! ฝากด้วยนะ!”

ไม่ลังเล หมางข่ายลี่โยนโปเกบอลในมือออกไป

“ซา~!”

พร้อมกับเสียงร้องอันไพเราะ เซอไนท์ผู้สง่างามและสูงศักดิ์ค่อยๆ ยืดตัวขึ้น

เปิดเกมมาก็ใช้เซอไนท์เลยเหรอ?

ฉู่เค่อเหลียนเลิกคิ้ว เซอไนท์ที่เป็นธาตุแฟรี่มีภูมิคุ้มกันต่อท่าธาตุมังกร

ตามหลักแล้ว ควรเก็บไว้รับมือโบมันเดอร์หรือไคริวของเธอทีหลังจะดีกว่า

<ติ๊ง~ ฟลายกอน ประเภทดิน/มังกร โปเกมอนภูต คุณสมบัติ: ลอยตัว ท่าไม้ตาย: เสียงระเบิด, ดราก้อนรัช, แผ่นดินไหว, พลังปฐพี, ทรายพายุ, เสียงแมลง, พ่นไฟ, สโตนเอจ, มังกรเริงระบำ, ดูดซับ...>

ดูข้อมูลของฟลายกอนแล้ว เฉินหยุนพยักหน้า แม้จะไม่ได้เห็นฟลายกอนตัวนี้มาพักใหญ่แล้ว

แต่ฝีมือยังยอดเยี่ยมเหมือนเดิม เค่อเหลียนคงไม่ได้ละเลยการฝึกฝนมันแน่ๆ

“เซอไนท์ตัวนี้ดูแข็งแกร่งมาก ฟลายกอนคงรับมือไม่ง่ายแน่”

หลินเซิงนึกย้อนไปถึงการแข่งของหมางข่ายลี่รอบก่อนๆ เซอไนท์ตัวนี้โชว์ฟอร์มได้โดดเด่นมาก

แม้ฟลายกอนจะได้เปรียบเรื่องการบิน แต่เซอไนท์ก็ใช้พลังจิตลอยตัวได้เหมือนกัน

แถมถ้าพูดถึงธาตุ เซอไนท์ก็ได้เปรียบอยู่

ในสนาม

“พี่ฉู่ จุดอ่อนของทีมพี่ใครๆ เขาก็รู้กันหมดแล้วนะ ฉันเองก็อยากเข้ารอบเหมือนกัน พี่อย่าประมาทเชียวนะคะ”

เก็บโปเกบอลของเซอไนท์แล้ว หมางข่ายลี่ก็ยิ้มให้ฉู่เค่อเหลียน

เธอรอคอยการต่อสู้ครั้งนี้มานานมาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมแพ้ง่ายๆ!

เธอมีฉู่เค่อเหลียนเป็นเป้าหมายมาตลอด แล้วเป้าหมายมีไว้ทำไมล่ะ?

ถ้าสามารถผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศได้ พ่อกับแม่ต้องภูมิใจในตัวเธอมากแน่ๆ

“ฮ่า~ แบบนี้สิถึงจะน่าสนุก งั้นก็มาเอาชนะฉันสิ!”

ฉู่เค่อเหลียนฉีกยิ้มกว้าง ต้องแบบนี้สิ! คู่ต่อสู้ที่มีความมุ่งมั่นที่จะชนะ ถึงจะน่าสนุก!

“ฟลายกอน! ทรายพายุ!”

สิ้นเสียง ฉู่เค่อเหลียนสั่งฟลายกอนทันที

ทรายพายุ! เปลี่ยนสภาพอากาศเป็นพายุทราย!

สำหรับฟลายกอนแล้ว สภาพอากาศทรายพายุนั้นได้เปรียบมาก

“หยุดมันไว้! เซอไนท์!”

ไม่ลังเลเลย เซอไนท์ไม่ถูกโรคกับสภาพอากาศทรายพายุ

ฟลายกอนหมุนตัวกลางอากาศ เสียงลมพัดทรายเริ่มดังขึ้น

แต่ไม่นาน แสงสีฟ้าเข้มก็ห่อหุ้มตัวฟลายกอนไว้ ทำให้การเคลื่อนไหวของมันชะงักกึก

นี่คือไซโคคิเนซิส!

ฉู่เค่อเหลียนมองไปที่เซอไนท์ ตามคาด ดวงตาของเซอไนท์ส่องแสงสีฟ้าแห่งพลังจิต

เซอไนท์สะบัดแขนขวาลง พยายามควบคุมให้ฟลายกอนร่วงลงมา

แต่ฟลายกอนดิ้นรนอย่างรุนแรง ทำให้การควบคุมด้วยไซโคคิเนซิสของเซอไนท์ไม่ราบรื่นนัก

“ฟลายกอน พลังปฐพี!”

จะมัวแต่ต้านทานการควบคุมอย่างเดียวไม่ได้ ฉู่เค่อเหลียนสั่งให้ฟลายกอนสวนกลับทันที

แม้จะถูกเซอไนท์ควบคุมร่างกายไว้บ้าง แต่ถ้าพลังไม่ได้ต่างกันมากเกินไป การถูกพลังจิตควบคุมก็ไม่ส่งผลต่อการใช้ท่าโจมตี

ฟลายกอนส่งเสียงร้อง พื้นที่ใต้เท้าเซอไนท์สว่างวาบด้วยพลังงานสีเหลืองดิน

“หลบเร็ว” หมางข่ายลี่มองแวบเดียว

เซอไนท์ถอยหลังอย่างแผ่วเบา วินาทีถัดมา พลังปฐพีก็พุ่งขึ้นมา

และเพราะเซอไนท์ละการควบคุม ฟลายกอนจึงกลับมาเป็นอิสระ แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า การปะทะกันสั้นๆ เมื่อครู่ ฟลายกอนตกเป็นรอง

“น่ารำคาญจริงๆ”

ฉู่เค่อเหลียนขมวดคิ้วสวย เธอเกลียดพวกโปเกมอนธาตุพลังจิตหรือผีจริงๆ

ถ้าไม่อคูจิคิงยังเด็กอยู่ เธอคงโยนอคูจิคิงออกมานั่งทับเซอไนท์ตัวนี้ให้แบนแต๊ดแต๋ไปแล้ว!

“สโตนเอจ!”

ในเมื่อใช้ทรายพายุไม่ได้ มังกรเริงระบำก็คงไม่ต้องหวัง

ฉู่เค่อเหลียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตัดสินใจลองเสี่ยงโจมตีตรงๆ ดู

ฟลายกอนส่งเสียงร้อง ก้อนหินแหลมคมปรากฏขึ้นตรงหน้า พุ่งเข้าใส่เซอไนท์ที่อยู่บนพื้นด้วยความเร็วสูง

ท่าสโตนเอจธาตุหิน!

“มูนบลาสท์!”

เซอไนท์ยกแขนขึ้นเล็กน้อย เงาพระจันทร์ปรากฏขึ้นด้านบน แสงจันทร์โปรยปรายลงมา

บอลพลังงานมูนบลาสท์สีชมพูรวมตัวขึ้นในพริบตา พุ่งเข้าปะทะกับสโตนเอจ

ตูม!

สโตนเอจปะทะกับมูนบลาสท์กลางอากาศ ลมแรงพัดกระจาย

แต่ยื้อกันได้ไม่นาน มูนบลาสท์ก็พุ่งชนหินแหลมจนแตกกระจาย และพุ่งตรงเข้าหาฟลายกอนอย่างไม่ลดละ

ฉากนี้ทำให้ฉู่เค่อเหลียนขมวดคิ้ว พลังโจมตีรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ?

…

ปล. เนื้อหาการแข่งระดับโลกจะไม่เยอะเท่าระดับประเทศแบบนี้แล้วนะ กว่าจะจบแมทช์ ยาวมาก