บทที่ 620 ลูกแก้วสีแดงของฉันอยู่ไหน? (ฟรี)

“ขอบคุณผู้เข้าแข่งขันทั้งสองท่านมากครับที่มอบการต่อสู้สุดมันส์ให้พวกเราได้รับชม! ถึงผลลัพธ์จะโหดร้าย แต่แสงสว่างที่พวกคุณเปล่งประกายบนเวทีนั้นเจิดจรัสเหลือเกิน!”

“ความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมแพ้ของพวกคุณ ได้สร้างความประทับใจให้พวกเราอย่างลึกซึ้ง!”

พิธีกรใส่แว่นดำมองดูฉู่เค่อเหลียนและหลงเล่ยเดินเคียงคู่กันออกจากสนามราวกับพี่น้อง แล้วกล่าวชื่นชมด้วยรอยยิ้ม

แหงล่ะ หลงเล่ยเป็นคนตระกูลหลงเชียวนะ! คุณหนูตกรอบทั้งทีก็ต้องพูดจาให้เกียรติกันหน่อย

แต่เอาจริงๆ พิธีกรก็พูดจากใจจริง

ถึงดูผลลัพธ์แล้วฉู่เค่อเหลียนจะใช้โปเกมอนแค่สี่ตัวก็เอาชนะหลงเล่ยได้

แต่กระบวนการต่อสู้นั้นดุเดือดและน่าตื่นเต้นมาก!

หลงเล่ยใช้ความสามารถของโปเกมอนหลักในทีมได้อย่างช่ำชอง โดยเฉพาะภาพลวงตาของโซโรอาร์คร่างฮิซุย!

นั่นมันสุดยอดมาก สร้างภาพลวงตาที่หลอกตาคนทั้งสนามได้เนียนกริบ

น่าเสียดายที่ความสามารถยังห่างชั้นกันเกินไป ฉู่เค่อเหลียนแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ ชนะหลงเล่ยได้ด้วยฝีมือล้วนๆ

แน่นอนว่าธรรมชาติของธาตุมังกรกับธาตุผีมันต่างกัน ธาตุผีเน้นลูกเล่นแพรวพราวอยู่แล้ว

“แต่การแข่งขันรอบเช้าจบลงแล้วครับ ตอนนี้เหลือผู้เข้าแข่งขันอีกสี่ท่าน”

พิธีกรพูดต่อ พร้อมกับหน้าจอใหญ่ที่ฉายภาพผู้เข้าแข่งขันสี่คนสุดท้าย

เจิ้งซื่อเชียน, เอ็ดเวิร์ด, จงซิน, ติงเสี่ยวอวี่!

“หวานหมูเลยงานนี้”

บนอัฒจันทร์ เจิ้งซื่อเชียนมองดูคู่แข่งทั้งสามแล้วยิ้มกริ่ม

เอ็ดเวิร์ดถึงจะเก่งขึ้นกว่าเดิมเยอะ แต่เจิ้งซื่อเชียนมั่นใจว่าชนะได้สบาย!

ส่วนจงซิน เขาไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับตำรวจสาวคนนี้มากนัก เพราะเธอพูดน้อยมาก แต่จงซินเป็นเทรนเนอร์สายธาตุความมืด!

เทรนเนอร์ธาตุความมืด จะเอาอะไรมาสู้กับเทรนเนอร์สายต่อสู้แบบเขา?

ถ้าเจอกัน เขาไล่ทุบเละแน่!

ส่วนติงเสี่ยวอวี่ ม้ามืดตัวสุดท้ายที่โผล่มาแบบงงๆ เจิ้งซื่อเชียนดูการต่อสู้ของเขาแล้ว ถึงจะล้มเหล่าหวังได้

แต่ข้อมูลที่เปิดเผยออกมายังมีน้อยมาก ทำให้เจิ้งซื่อเชียนระแวงติงเสี่ยวอวี่อยู่เหมือนกัน

เพราะความจริงพิสูจน์แล้วว่าม้ามืดน่ะน่ากลัว หมางข่ายลี่สาวน้อยคนนั้นก็เก่งจนน่าตกใจ แม้แต่เจิ้งซื่อเชียนยังไม่มั่นใจว่าจะชนะเธอได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

เพราะหมางข่ายลี่เอาชนะเจิ้งซิ่วหยานได้โดยที่ยังไม่ได้ปล่อยของเต็มที่ด้วยซ้ำ! ฟลาเอ็ตเตร่างดอกไม้นิรันดร์ของเธอยังไม่ได้ลงสนามเลย

“แต่ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะมี 'หมางข่ายลี่' คนที่สอง”

เจิ้งซื่อเชียนมองรูปติงเสี่ยวอวี่แล้วหรี่ตาลง หมางข่ายลี่ไม่ได้โนเนมสำหรับพวกเขา เพราะเธอเป็นสมาชิกในกลุ่มแชตบ้านโปเกมอนเหมือนกัน

เด็กคนนี้อายุน้อยแต่ดวงดีสุดๆ สุ่มได้แต่โปเกมอนระดับท็อปจากร้านเถ้าแก่

แถมยังมีพรสวรรค์ในการต่อสู้และการเลี้ยงดูสูงมาก แต่จะมีม้ามืดแบบหมางข่ายลี่โผล่มาอีกคนเหรอ?

เจิ้งซื่อเชียนไม่เชื่อ!

และต่อให้เป็น 'หมางข่ายลี่' คนที่สองจริงๆ เขาก็ไม่กลัว! อย่างมากก็แค่เหนื่อยหน่อย

เจิ้งซื่อเชียนมั่นใจในตัวเอง เขาต้องเข้ารอบ 8 คนสุดท้ายให้ได้!

อีกด้านหนึ่ง จงซินมองดูรูปผู้เข้าแข่งขันทั้งสี่บนหน้าจอ สายตาไล่จากเอ็ดเวิร์ด เจิ้งซื่อเชียน ไปหยุดที่ติงเสี่ยวอวี่ แล้ววนกลับมาหยุดที่เจิ้งซื่อเชียนนานเป็นพิเศษ

“ขอแค่ไม่เจอคุณชายเจิ้ง โอกาสเข้ารอบของเธอก็สูงมาก”

ฟู่เจี๋ยยืนกอดอก มองจงซิน

ช่วงนี้เขาซ้อมมือกับจงซินบ่อยๆ ฝีมือของยัยนี่พัฒนาขึ้นเยอะจริงๆ

แต่ทีมของจงซินแพ้ทางเจิ้งซื่อเชียนสุดๆ ธาตุความมืดแพ้ทางธาตุต่อสู้ ถ้าเจอกันงานหยาบแน่

“ฉันสัญญากับท่านอธิบดีไว้แล้วว่าจะเอาผลงานดีๆ กลับไปให้ได้”

จงซินสูดหายใจลึก แววตามุ่งมั่น ไม่ว่าจะยังไงเธอต้องเข้ารอบให้ได้!

ไม่ใช่แค่เพราะความฝันในวัยเด็ก แต่เพราะความพยายามตลอดปีกว่าที่ผ่านมาด้วย!

“ดูทรงแล้วไม่มีใครเคี้ยวง่ายเลยแฮะ เสี่ยวอวี่งานเข้าแล้ว”

“หุบปากไปเลยน่า เสี่ยวอวี่ทำได้อยู่แล้ว! ผ่อนคลายหน่อยพวกนาย เชื่อมั่นในตัวเสี่ยวอวี่สิ!”

“พวกนายนั่นแหละตัวกดดันเลย เสี่ยวอวี่ไม่ต้องไปสนใจพวกมันนะ ทำให้เต็มที่ก็พอ”

หวางต้าตงหันไปดุจินเป่าซานกับพวก ก่อนจะหันมายิ้มให้ติงเสี่ยวอวี่

“มาถึงจุดนี้ได้ก็เก่งมากแล้ว นายทำผลงานได้ดีที่สุดในกลุ่มเราแล้วนะ”

“ฉันจะพยายามครับ”

ติงเสี่ยวอวี่ยิ้มตอบหวางต้าตงอย่างอ่อนโยน ก่อนจะปรายตามองคู่แข่งทั้งสามบนหน้าจอ

แววตาของติงเสี่ยวอวี่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ขอแค่ข้ามผ่านหนึ่งในสามคนนี้ไปได้ เขาก็จะเข้ารอบ!

กดดันไหม? กดดันสิ

เพราะ... เขาคือความหวังสุดท้ายของแก๊งจงจี๋แล้ว! จะทำให้เพื่อนๆ ผิดหวังไม่ได้

“โอ้~ เชี่ยเอ๊ย! ไม่มีหมูให้เคี้ยวสักคน”

เอ็ดเวิร์ดบ่นอุบ ให้ตายสิ ทั้งที่เฉินหยุนกับฉู่เค่อเหลียนเข้ารอบไปแล้ว ทำไมเขาถึงยังรู้สึกว่าคู่แข่งที่เหลืออยู่มันตึงมือจังวะ?

เล่นเอาขนลุกซู่เลย

“ตึงมือทุกคนนั่นแหละ แต่นายก็มีโอกาสนะ ขอแค่เล่นตามฟอร์มปกติ”

เฉินหยุนตบไหล่เอ็ดเวิร์ดเบาๆ ฝีมือของเอ็ดเวิร์ดไม่ได้แย่เลย

แถมทีมของเขาก็มีความหลากหลาย ไม่กลัวโดนแก้ทาง และยังมีนูเมลกอนเป็นไพ่ตายก้นหีบอีก

ขอแค่คุมสติให้ดี เฉินหยุนเชื่อว่าเอ็ดเวิร์ดมีลุ้นเข้ารอบ

“ยากนะ เจิ้งซื่อเชียนกับจงซินไม่เท่าไหร่ แต่ติงเสี่ยวอวี่คนนี้ล้มเหล่าหวังมาแล้วนะ”

หลินเซิงดันแว่น พูดหน้าตาย อืม เขาแค่วิเคราะห์ตามความจริง

เจิ้งซื่อเชียนกับจงซินเก่งอยู่แล้ว แต่ติงเสี่ยวอวี่ที่เป็น 'คนนอก' นี่สิไม่ธรรมดา เขาเขี่ยเหล่าหวังตกรอบมาแล้วนะ

ตอนแข่งที่เซี่ยงไฮ้ ฝีมือของเหล่าหวังที่อัดพวกเขาน่วม... ยังจำได้แม่นเลย โหดสัสรัสเซีย!

ถึงเวลาจะผ่านมาปีกว่า ทุกคนเก่งขึ้น และเหล่าหวังจะไม่ได้เปรียบเรื่องเลเวลเหมือนตอนนั้นแล้ว

แต่ฝีมือของเหล่าหวังก็ยังอยู่ในระดับแนวหน้า

แต่ติงเสี่ยวอวี่กลับเอาชนะเหล่าหวังได้ แสดงว่าฝีมือของเขาไม่ธรรมดาจริงๆ

“พระเจ้า นายคิดว่าฉันจะแพ้ไอ้คนหน้าใหม่ที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้เนี่ยนะ?”

เอ็ดเวิร์ดไม่พอใจ เขาคิดว่าไอ้จิ้งจอกนี่กำลังดูถูกเขา!

อะไรคือ 'เจิ้งซื่อเชียนกับจงซินไม่เท่าไหร่ แต่ติงเสี่ยวอวี่เก่งมาก'?

นี่มันกำลังบอกว่าเขาจะแพ้ทั้งสามคนเลยไม่ใช่เหรอ? ดูถูกกันชัดๆ!

“โอ้~ ไอ้จิ้งจอก ฉันว่านายควรจะรู้ซึ้งถึงพลังของท่านเอ็ดเวิร์ดผู้นี้ซะบ้าง ฉันต้องเข้ารอบให้ได้!”

เอ็ดเวิร์ดตบไหล่หลินเซิงดังป้าบ มองหน้าหลินเซิงที่เปลี่ยนสีแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ไปตายซะ!”

หลินเซิงสูดปากด้วยความเจ็บ ปัดมือเอ็ดเวิร์ดออก ไอ้ฝรั่งบ้านี่จงใจแน่ๆ! แรงเยอะแล้วไงวะ!

“คอยดูผลงานของท่านเอ็ดเวิร์ดบ่ายนี้ให้ดีเถอะ ไอ้จิ้งจอก วันนี้ฉันจะแสดงให้ดูว่าของจริงเป็นยังไง!”

เอ็ดเวิร์ดเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง

พูดก็พูดเถอะ วันนี้ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ต้องเข้ารอบให้ได้! ให้ไอ้จิ้งจอกนี่รู้ซึ้งถึงพลังของเอ็ดเวิร์ด!

อืม… ไม่ว่าผลจะออกมายังไง ขอขิงไว้ก่อน

“การแข่งขันรอบเช้าจบลงแล้วครับ เชิญทุกท่านพักผ่อนตามอัธยาศัย แล้วกลับมาพบกับการแข่งขันรอบบ่ายครับ!”

เสียงประกาศของพิธีกรดังทั่วสนาม

ถึงผู้ชมจะอยากรู้ใจจะขาดว่าใครจะได้เป็น 8 คนสุดท้าย แต่ตารางแข่งก็คือตารางแข่ง

กองทัพต้องเดินด้วยท้อง

ผู้ชมเริ่มทยอยออกจากสนามกีฬารังนก ตัดภาพไปที่อีกซีกโลกหนึ่ง ที่สหรัฐอเมริกา ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน

“ฟัค! ทำไมหาไม่เจอวะ มันควรจะอยู่ตรงนี้นี่นา”

จอห์น หนุ่มหล่อผมทองถือไฟฉายเดินวนไปวนมาในถ้ำเล็กๆ ด้วยความร้อนรน

หามา 20 นาทีแล้ว แต่ไม่เจอแม้แต่เงา

“บ้าเอ๊ย แผนที่ก็บอกว่าตรงนี้นี่หว่า”

จอห์นกางแผนที่ออกมาดูอีกรอบ ตำแหน่งไม่ผิดแน่ๆ คือที่นี่แหละ แต่ลูกแก้วสีแดงหายไปไหน?

จอห์นมองไปรอบถ้ำด้วยความหงุดหงิด เชี่ย!

น่าโมโหชะมัด อุตส่าห์ดั้นด้นขับรถข้ามเขาข้ามห้วยมาตั้งหลายวัน จะมาเสียเที่ยวเหรอวะ?

“ใจเย็นเพื่อน ฉันว่ามันอาจจะฝังอยู่ใต้ดินก็ได้”

เดวิดยักไหล่ เขาเองก็ช่วยหาอยู่เหมือนกัน แต่นี่มันถ้ำธรรมดาๆ กว้างแค่สิบกว่าเมตรเอง

“ต้องให้ฉันเอารถแม็คโครมาขุดเลยมั้ย? โอ้~! จิราชิเชื่อไม่ได้เลยจริงๆ!”

จอห์นสติแตก เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าหาลูกแก้วสีแดงไม่เจอจะทำยังไง

อุตส่าห์วาดฝันถึงอนาคตอันสดใสไว้ซะดิบดี!

“จริงๆ แล้วอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้นะจอห์น ฉันว่าไอ้ตัวยักษ์นั่นดูไม่น่าจะควบคุมง่ายๆ หรอก”

เดวิดขมวดคิ้ว ต่างจากจอห์นที่เพ้อฝัน เดวิดยังพอมีสติอยู่บ้าง

เขาสาบานต่อพระเจ้าเลย กราดอนดูยังไงก็ไม่ใช่โปเกมอนในตำนานที่นิสัยดีแน่ๆ รูปร่างหน้าตาเหมือนสัตว์ประหลาดขนาดนั้น...

เดวิดสงสัยจริงๆ ว่าลูกแก้วสีแดงจะคุมกราดอนอยู่เหรอ ให้มันหลับต่อไปอาจจะดีกว่าก็ได้

อย่างน้อยก็ปลอดภัย

“โน! เดวิด จิราชิไม่มีทางโกหกฉัน! เถ้าแก่กู่แห่งบ้านโปเกมอนเคยบอกว่าจิราชิคือดวงดาวแห่งคำอธิษฐาน! มันใจดีมาก!”

“นายเข้าใจที่ฉันพูดมั้ย?! จิราชิไม่มีทางโกหกฉัน ถ้ามันบอกว่าลูกแก้วสีแดงควบคุมกราดอนได้ ก็ต้องได้สิ!”

จอห์นเถียงกลับอย่างหงุดหงิด เขาไม่อยากฟังเรื่องนี้แล้ว

เขาเชื่อจิราชิ ถึงตอนนี้จะเริ่มรู้สึกว่าเจ้าตัวเล็กนี่มันพาซวยก็เถอะ แต่เขาสาบานได้เลยว่าจิราชิคือโปเกมอนที่น่ารักที่สุดที่เขาเคยเจอ!

เพราะความจริงพิสูจน์แล้วว่าตำแหน่งที่จิราชิบอกถูกต้อง เขาเจอกราดอนที่กำลังหลับใหลจริงๆ

“โอเคๆ งั้นเราจะเอายังไงต่อล่ะเพื่อน?”

เดวิดส่ายหน้าแล้วผายมือถาม

“เราหาลูกแก้วไม่เจอ แถมฉันอยากกลับไปดูการแข่งระดับประเทศของจีนแล้วด้วย นายก็รู้นี่ว่าตอนนี้ฉู่เค่อเหลียนกำลังแข่งอยู่”

“พระเจ้า! ฉันก็ชอบฉู่เค่อเหลียนเหมือนกัน! แต่ตอนนี้ฉันเครียดจะตายอยู่แล้ว! เชี่ยฟัค! ลูกแก้วอยู่ไหนวะ?!!”

จอห์นทึ้งหัวตัวเอง สายตากวาดมองไปรอบๆ เสียงเริ่มสั่นเครือ ตาแดงก่ำ

เขาจะบ้าตายอยู่แล้ว!

เพื่อตามหาลูกแก้วสีแดง เขาถึงขนาดยอมพลาดดูการแข่งของฉู่เค่อเหลียน แต่ตอนนี้ดันหาลูกแก้วไม่เจอตามที่แผนที่บอก?

แม่งเอ๊ย หงุดหงิดจนไม่รู้จะระบายยังไง

ลูกแก้วสีแดง ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าต้องสีแดง แต่ในถ้ำเฮงซวยนี่ไม่มีหินสีแดงสักก้อน

“เฮ้~ ฉันมีสมมติฐานนะ ถึงจะเป็นแค่การเดา แต่จอห์น นายว่ามีคนบังเอิญมาเจอที่นี่ แล้วหยิบลูกแก้วสีแดงไปแล้วหรือเปล่า?”

เดวิดลองถามจอห์นดู

จอห์นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้าง มันก็เป็นไปได้นี่หว่า

เพราะจิราชิให้แผนที่มาตั้งหลายวันแล้ว ถ้าตอนนั้นลูกแก้วสีแดงยังอยู่ที่นี่ ตำแหน่งที่จิราชิบอกก็คงไม่ผิด

แต่ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา อาจจะมีใครบังเอิญเดินเข้ามาเจอ แล้วเห็นหินสีแดงสวยดีเลยเก็บไปก็ได้?

ยิ่งตอนนี้ยุคโปเกมอนแล้ว หินรูปร่างแปลกๆ ในป่าอาจเป็นสมบัติล้ำค่า คนเห็นหินแปลกๆ ก็มักจะเก็บกลับไปด้วยเป็นธรรมดา

เหมือนตอนที่ญี่ปุ่นเก็บหินก้อนใหญ่ที่ 'แปลกประหลาด' ที่สุดไปนั่นไง?

อืม ถึงสุดท้าย 'หินก้อนใหญ่' นั้นจะมอบประสบการณ์ที่ไม่มีวันลืมให้ญี่ปุ่น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า

การเก็บรังไหมแห่งการทำลายล้างของอีเวลทอลได้ ก็ถือเป็น 'โชค' อย่างหนึ่งเหมือนกัน เพราะอีเวลทอลเป็นถึงระดับตำนานชั้นสูง!

“ฟัค ฟัค ฟัค! ไม่จริงน่า... ใช่ไหม?”

จอห์นงงเต็ก เชี่ยเอ๊ย จะซวยขนาดนั้นเลยเหรอวะ?

ถ้าลูกแก้วสีแดงโดนคนอื่นเก็บไปจริงๆ แล้วเขาจะไปตามหาที่ไหน?

“ฉันว่ามีความเป็นไปได้สูงนะ แต่ถ้าเป็นงั้นเราก็ทำได้แค่ไปหาในเว็บซื้อขายแล้วล่ะเพื่อน แล้วนายก็ต้องโพสต์รับซื้อด้วย”

เดวิดลูบคางครุ่นคิด ยิ่งคิดยิ่งเป็นไปได้ ก็พวกเขาหาทั่วถ้ำแล้วไม่เจอลูกแก้วสีแดงเลยนี่นา

“เชี่ย!”

จอห์นเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะกระทืบเท้าด่าอย่างหัวเสีย

แม่ง! โคตรซวย!

“ซี๊ด! โอ้เชี่ย! นี่มันตัวอะไรวะเนี่ย!”

แต่พอกระทืบเท้าลงไป ก็เหมือนเหยียบโดนอะไรแข็งๆ เข้าเต็มเปา ความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาที่ฝ่าเท้าทันที

จอห์นสูดปากด้วยความเจ็บ ยืนขาเดียวโชว์ท่ากระเรียนขาวกางปีก พร้อมกุมเท้าซ้ายที่สั่นระริก ดูตลกชะมัด

ผ่านไปสักพัก จอห์นถึงค่อยวางเท้าซ้ายที่ยังสั่นๆ ลงพื้น แล้วจ้องเขม็งไปที่จุดที่เพิ่งเหยียบเมื่อกี้

“เอ๊ะ? มีสีด้วย?”

เดวิดนั่งยองๆ ด้วยความสงสัย ปัดดินออกดู พบว่ามุมแหลมๆ ที่โผล่ขึ้นมามีสีสันด้วย ดูท่าจะไม่ธรรมดา

เดวิดรีบหยิบพลั่วเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า แล้วขุดเจ้าสิ่งนั้นขึ้นมา

“โอ้~ จอห์น เหมือนเราจะเจอของดีเข้าแล้วว่ะ”

เดวิดเอาน้ำสะอาดล้างดินที่เกาะอยู่ออก จ้องมองแผ่นหินลักษณะเหมือนผลึกในมือด้วยตาเป็นประกาย

“ไม่ใช่ลูกแก้วสีแดงนี่หว่า” จอห์นชำเลืองมองแล้วเบ้ปาก

ไอ้นี่มันไม่เหมือนลูกแก้วสีแดงสักนิด จอห์นเลยไม่สนใจ

“แน่นอน แต่ฉันกล้าสาบานเลยว่านี่ต้องเป็นของหายากแน่ๆ”

เดวิดยักไหล่ แล้วพินิจดูผลึกในมืออย่างสนใจ

มันเปล่งแสงสีรุ้งจางๆ แต่ถ้ามองดีๆ จะเห็นว่าจริงๆ แล้วมันมีแสงสีม่วงเข้มที่ดูน่าขนลุกแผ่ออกมา

แถมเดวิดยังสังเกตเห็นว่า ตรงกลางของผลึกมีสัญลักษณ์พิเศษสลักอยู่ เป็นรูปวงกลมที่มีจุดสามจุดอยู่ข้างล่าง

เดวิดลองนึกดู รู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน

นี่มันสัญลักษณ์ธาตุพิษในเว็บไซต์ทางการของโปเกมอนไม่ใช่เหรอ?

เหมือนกับธาตุน้ำแข็งที่เป็นรูปเกล็ดหิมะ ธาตุหญ้าเป็นใบไม้ ธาตุไฟฟ้าเป็นสายฟ้า ธาตุพิษก็เป็นรูปวงกลมมีจุดสามจุดแบบนี้แหละ

หรือว่านี่จะเป็นสมบัติธาตุพิษ?

เดวิดรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที ถึงจะไม่เจอลูกแก้วสีแดง แต่เจอเจ้านี่ก็ถือว่าคุ้มค่าเหนื่อยแล้ว