บทที่ 540 จารึกชื่อไว้บนหน้าประวัติศาสตร์ยุคแห่งโปเกมอน (ฟรี)
บทที่ 540 จารึกชื่อไว้บนหน้าประวัติศาสตร์ยุคแห่งโปเกมอน (ฟรี)
ตรอกเล็กๆ ที่เปลี่ยวร้างในมหานครเซี่ยงไฮ้
ชายคนหนึ่งกำลังวิ่งหนีอย่างหัวซุกหัวซุน คอยหันกลับไปมองข้างหลังเป็นระยะด้วยความหวาดกลัว ราวกับว่ามีสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวกำลังไล่ล่าเขาอยู่
“แฮ่ก~ แฮ่ก...”
ในที่สุดชายคนนั้นก็หมดแรง เขาใช้มือยันกำแพงหอบหายใจอย่างรุนแรง เขาหนีมาพักใหญ่แล้ว วิ่งจนแทบจะก้าวขาไม่ออก
ขาทั้งสองข้างสั่นระริก แต่เขาก็ไม่กล้าหยุดพัก ได้แต่เกาะกำแพงพยุงตัวเดินต่อไป
แต่ทว่า...
วินาทีถัดมา เงาดำที่รวดเร็วปานสายฟ้าก็พุ่งเข้าใส่ชายคนนั้นจนล้มคว่ำ
“อ๊าก!”
ชายคนนั้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว ร่างทั้งร่างถูกเงาดำกดทับไว้กับพื้น เขาจ้องมองใบหน้าของสัตว์ร้ายที่น่าสยดสยองซึ่งอยู่ห่างจากหน้าเขาเพียงคืบด้วยความตื่นตระหนก
แม้ผิวหนังจะถูกกรงเล็บของโปเกมอนตัวนี้จิกจนเลือดซึม ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่ครอบงำจิตใจของเขามากกว่าคือความกลัว
นี่คือโปเกมอนสุนัขสีเทาดำที่มีรูปลักษณ์ดุร้ายน่าเกรงขาม บนหัวมีเขาโค้งยาวสองข้าง รูปร่างเพรียวบางแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ที่คอและหลังมีวัตถุคล้ายกระดูกสีเทาอ่อนพาดอยู่
กลางหน้าอกมีเครื่องประดับรูปหัวกะโหลกเล็กๆ ดูน่าขนลุก เหนือกีบเท้าทั้งสี่มีวงแหวนกระดูกสวมอยู่ กลิ่นอายทั่วร่างดูมืดมนและชั่วร้าย ราวกับสุนัขจากขุมนรก
มันคือเฮลการ์!
เฮลการ์อ้าปากกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมที่น่าสยดสยอง ทำให้ชายคนนั้นหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว
ตึก~ ตึก~!
เสียงฝีเท้าที่มั่นคงดังใกล้เข้ามา หญิงสาวใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่เย็นชาค่อยๆ เดินเข้ามา เธอคือจงซิน!
“การใช้โปเกมอนโจมตีมนุษย์มันมีความผิดร้ายแรงนะ! เธอที่เป็นตำรวจทำไมถึงกล้าทำผิดกฎหมายซะเอง!”
ชายคนนั้นเหลือบไปเห็นจงซิน ก็ตะโกนใส่เธอด้วยความโกรธเกรี้ยว
ทางการต้าเซี่ยมีกฎหมายระบุไว้ชัดเจนว่า ห้ามเทรนเนอร์ใช้โปเกมอนโจมตีมนุษย์เด็ดขาด!
ต่อให้อีกฝ่ายเป็นอาชญากร แต่ถ้าไม่ถึงที่สุดจริงๆ ก็ห้ามใช้ท่าไม้ตายของโปเกมอนโจมตีมนุษย์โดยตรง
เพราะเมื่อเทียบกับโปเกมอนแล้ว มนุษย์นั้นเปราะบางเกินไป
กฎข้อนี้จึงเป็นสิ่งที่ต้องบัญญัติไว้ ซึ่งกู่ซินเองก็เห็นด้วยกับกฎนี้อย่างยิ่ง
“ฉันใช้โปเกมอนโจมตีมนุษย์ตอนไหน?”
จงซินก้มมองชายที่ถูกเฮลการ์กดอยู่กับพื้นด้วยสายตาเรียบเฉย น้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์
“ใครเห็นมั่ง?”
คำถามย้อนที่เรียบง่ายของจงซินทำเอาชายคนนั้นถึงกับพูดไม่ออก
“เธอ!”
“เฮลการ์”
“อ๊าก!!”
เมื่อเห็นว่าชายคนนั้นยังจะปากดี จงซินก็เรียกชื่อโปเกมอนเสียงเรียบ
เฮลการ์ฝังเขี้ยวลงบนไหล่ของชายคนนั้นทันที เขี้ยวแหลมคมทะลุผ่านผิวหนังและกล้ามเนื้อ เรียกเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจากปากของชายคนนั้น
“ไม่ต้องแหกปากดังขนาดนั้นหรอก แถวนี้คนของพวกเราเคลียร์พื้นที่หมดแล้ว ไม่มีใครผ่านมาหรอก”
จงซินทำหูทวนลมกับเสียงร้องโหยหวนของชายคนนั้น เธอเอียงคอเล็กน้อยมองดูเขา
“พวกแก... นี่มันตำรวจใช้ความรุนแรง! ฉันจะฟ้องแก!”
ชายคนนั้นหน้าซีดเผือด กัดฟันพูดกับหญิงสาวในชุดตำรวจตรงหน้า ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ไหล่ทำให้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว
“ตามสบาย แต่ก่อนอื่นแกต้องบอกสิ่งที่ฉันอยากรู้มาให้หมด”
แววตาของจงซินยังคงเย็นชา จ้องมองชายคนนั้นเขม็ง
“พวกแกมาทำอะไรที่เซี่ยงไฮ้? แล้วเป้าหมายต่อไปของพวกแกคือใคร?”
จงซินถามเสียงเย็น ใช่แล้ว ชายตรงหน้านี้คือหนึ่งในสมาชิกขององค์กรโลกใหม่!
กว่าพวกเธอจะยืนยันตัวตนของหมอนี่ได้ก็ใช้เวลาอยู่นาน ดังนั้นหลังจากคนขององค์กรโลกใหม่เข้ามาในเซี่ยงไฮ้ได้ไม่นาน ทางการเซี่ยงไฮ้ก็ตรวจพบทันที
และในฐานะเจ้าหน้าที่ตำรวจ แถมยังเป็นหนึ่งในเทรนเนอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดของทางการ จงซินจึงขอรับหน้าที่นี้ด้วยตัวเอง
“ฉันไม่รู้ว่าแกพูดเรื่องอะไร! ฉันก็แค่คนธรรมดา ฉันมีสิทธิ์... อ๊าก!”
ชายคนนั้นพยายามจะแถ แต่ยังพูดไม่ทันจบ กรงเล็บข้างหนึ่งของเฮลการ์ก็จิกเข้าไปที่แขนของเขา
“ฉันขอเตือนแกไว้ก่อนนะ ถึงเบื้องบนจะต้องการหลักฐาน แต่สำหรับฉัน ฉันต้องการแค่ผลลัพธ์”
สายตาของจงซินที่มองมายังคงไร้ความรู้สึก ไม่มีความหวั่นไหวใดๆ ทำให้ชายคนนั้นรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ ผู้หญิงคนนี้... ทำไมถึงกล้าทำขนาดนี้?
“พวกแกทำผิดกฎหมายไปแล้ว อ้างว่าจะนำความยุติธรรมมาสู่ต้าเซี่ย แต่ผลลัพธ์ก็แค่ทำลายความสงบสุขของสังคมไปเรื่อยๆ สังคมต้องการพวกแกเหรอ? จริงๆ แล้วไม่เลยสักนิด!”
“แกรู้ไหมว่าตอนนี้ฉันกำลังคิดอะไรอยู่?”
จงซินก้มตัวลงเล็กน้อย แววตาเป็นประกายเย็นเยียบ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายคนนั้น แล้วชี้มือไปที่จุดหนึ่งไม่ไกลนัก
“ดูตรงนั้นสิ นั่นคืออะไร?”
“แก...”
ชายคนนั้นมองตามมือจงซินไป แล้วความหวาดกลัวที่ทำให้มือเท้าเย็นเฉียบก็แล่นพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
เพราะสิ่งที่จงซินชี้ไป คือฝาท่อระบายน้ำ!
“ฉันให้เวลาแกสองนาที คายข้อมูลที่ฉันอยากรู้ออกมา ไม่อย่างนั้นแกก็ลงไปอยู่เป็นเพื่อนหนูกับแมลงสาบข้างล่างนั่นซะ”
“แน่นอนว่าก่อนจะถึงตอนนั้น เฮลการ์จะดูแลแกเป็นอย่างดี”
จงซินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ยังไงซะ หนูสกปรกอย่างแก จะจับใหม่อีกกี่ตัวก็ได้”
คำพูดที่เย็นชาจนเรียกได้ว่าเป็นคำขู่ฆ่าของจงซินทำให้ชายคนนั้นหน้าซีดเผือดลงไปอีก ผู้หญิงคนนี้... เธอเอาจริง?!
แต่เขาไม่กล้าเสี่ยง เพราะการกระทำของจงซินที่สั่งให้เฮลการ์เล่นงานเขาเมื่อกี้ มันแสดงให้เห็นถึงความโหดเหี้ยมไร้ปรานีของผู้หญิงคนนี้ได้เป็นอย่างดี
เขายังไม่อยากตาย ถึงแม้เขาจะอยากเห็นสังคมในอุดมคติที่ ‘ราชา’ จะสร้างขึ้นมากแค่ไหนก็ตาม!
ไม่กี่นาทีต่อมา จงซินก็เดินออกมาจากตรอกเล็กๆ อย่างช้าๆ โดยมีเฮลการ์เดินตามหลังมาเงียบๆ ราวกับสุนัขผู้ซื่อสัตย์
ตำรวจหลายนายรีบเดินเข้ามาหา
“หมวดจง”
“อืม… คนอยู่ข้างใน รับสารภาพหมดแล้ว”
จงซินตอบสั้นๆ
“สุดยอด!”
“สมกับเป็นหมวดจง เก่งจริงๆ”
“นั่นสิ คนที่จับได้ที่เมืองไป๋ซานคราวก่อน สอบสวนตั้งเป็นเดือนยังไม่ยอมปริปากเลย”
ตำรวจเหล่านั้นมองจงซินที่หน้านิ่งสนิทด้วยความชื่นชม
“เดี๋ยวฉันจะไปรายงานผู้กำกับ พวกนายพาคนไปส่งโรงพยาบาลซะ”
เมื่อได้รับคำชมจากลูกน้อง จงซินก็แค่สั่งการเรียบๆ แล้วเดินไปที่รถตำรวจ
“ครับ! เอ๊ะ? ทำไมต้องโรงพยาบาลครับ?”
ตำรวจเหล่านั้นรับคำสั่งทันที แต่แล้วก็ชะงักไป ทำหน้างง
ไม่ใช่ว่าต้องพาตัวไปโรงพักเหรอ? ทำไมต้องส่งโรงพยาบาล?
.
.
.
เวลาล่วงเลยมาถึงยามพลบค่ำในชั่วพริบตา
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกับแมคเคนนาเดินออกมาจากโรงแรม ลากฉู่เค่อเหลียนที่เมาไวน์ผลไม้จนไม่ได้สติออกมาอย่างทุลักทุเล
โชคดีที่เธอให้คนขับรถมารอรับไว้แล้ว
พอกลับถึงบ้าน ทั้งสองคนก็ต้องออกแรงลากฉู่เค่อเหลียนเข้าไปในห้องแล้วโยนลงบนเตียง
“เฮ้อ~ เดิมทีกะว่าคืนนี้จะแวะไปหาเถ้าแก่สักหน่อย ยัยบ๊องนี่ทำเสียเรื่องจริงๆ”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกลอกตามองบน บ่นอุบขณะมองฉู่เค่อเหลียนที่หลับเป็นตาย
พวกเธอนัดกันไว้แล้วว่าจะแวะไปที่บ้านโปเกมอนเพื่อเจอเถ้าแก่ เพราะไม่ได้กลับเซี่ยงไฮ้มาตั้งสองเดือนแล้ว
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนคิดถึงเถ้าแก่จริงๆ
แต่ดูสภาพฉู่เค่อเหลียนแล้ว คงปลุกไม่ตื่นแน่ๆ
“อาบน้ำนอนเถอะ อืม~ วันนี้เหนื่อยจริงๆ นั่นแหละ”
แมคเคนนาขยับไหล่คลายความเมื่อยล้า ยิ้มบอกเพื่อน วันนี้นั่งเครื่องบินมาทั้งเช้า ก็เพลียอยู่เหมือนกัน
“อื้ม”
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนสวมชุดนอนนั่งอยู่บนเตียง ใช้ผ้าเช็ดหน้าสะอาดๆ เช็ดถูโปเกบอลของเธออย่างเบามือ
“เผลอแป๊บเดียว แกอยู่กับฉันมานานขนาดนี้แล้วนะ”
เมื่อเช็ดมาถึงพรีเมียร์บอลลูกหนึ่ง มือของไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็ชะงักไปเล็กน้อย เธอมองพรีเมียร์บอลลูกนี้อยู่นาน ก่อนจะเผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา
นี่คือโปเกบอลของคาเม็กซ์ โปเกมอนเริ่มต้นของเธอ และพรีเมียร์บอลลูกนี้ ก็เป็นของแถมที่กู่ซินมอบให้เธอในตอนนั้น
สำหรับไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนแล้ว นี่เป็นโปเกบอลที่มีความหมายพิเศษมาก ดังนั้นต่อให้ภายหลังจะมีไดฟ์บอล เธอก็ไม่เคยคิดจะเปลี่ยนพรีเมียร์บอลลูกนี้เลย
และด้วยการเช็ดถูอย่างทะนุถนอมทุกวัน แม้แต่ตอนนี้ พรีเมียร์บอลสีขาวบริสุทธิ์ก็ยังคงสะอาดเอี่ยมอ่อง
“ตอนที่เจอกันครั้งแรก พอนึกย้อนกลับไป โชคดีจริงๆ ที่ตอนนั้นไม่ได้ปฏิเสธไป”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนพิงหัวเตียง มองพรีเมียร์บอลแล้วยิ้มบางๆ แววตาดูเหม่อลอยเล็กน้อย ความคิดล่องลอยกลับไปสู่วันนั้นเมื่อปีก่อน
‘คุณอยากรวยจนบ้าไปแล้วเหรอ? เต่าพ่นน้ำตัวนี้คุณขายสองแสนเนี่ยนะ?’
พอนึกถึงประโยคที่ตัวเองพูดใส่กู่ซินด้วยความตกใจในตอนนั้น ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็อดขำไม่ได้ รอยยิ้มสดใสสว่างไสว
แต่ตอนนั้นเธอก็คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเจ้าเต่าพ่นน้ำตัวน้อยๆ ตัวนั้นจะมหัศจรรย์ขนาดนี้
และตอนนี้มันก็ได้เติบโตขึ้นมาเป็นกำลังหลักที่อยู่เคียงข้างเธอ
ส่วนตัวเธอเองในตอนนี้ ก็แข็งแกร่งขึ้นแล้ว! ถึงขั้นเป็นหนึ่งในเทรนเนอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศ!
“การแข่งขันระดับประเทศ...”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเก็บโปเกบอลของเหล่าโปเกมอนหลักของเธอเข้าที่ แล้วนึกถึงการแข่งขันระดับประเทศที่กำลังจะมาถึง
ไม่ว่าจะยังไง! ต้องทุ่มสุดตัวเพื่อคว้าแชมป์มาให้ได้!
แววตาของไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนฉายแววมุ่งมั่น ความพยายามตลอดเวลาที่ผ่านมา ก็เพื่อช่วงเวลานี้ไม่ใช่เหรอ?
เธอเคยคว้าแชมป์เซี่ยงไฮ้ลีกมาแล้ว แต่นั่นยังไม่พอ เกียรติยศต้องก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ เธอต้องการเกียรติยศที่มากกว่านี้!
ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเธอเอง แต่เพื่อคู่หูเหล่านี้ของเธอด้วย!
เธอจะสู้ให้เต็มที่! จะไม่ให้เหลือความเสียใจใดๆ ทั้งสิ้น!
“หืม? ประกาศเกี่ยวกับการแข่งขันระดับประเทศ?”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนที่เอนตัวลงนอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันบ้านโปเกมอนตามความเคยชิน แต่พอเข้ามาหน้าแรก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือประกาศขนาดใหญ่ที่สะดุดตา
นี่เป็นเรื่องที่หาได้ยากมาก อย่างน้อยก็หลายเดือนแล้วที่ไม่เห็นประกาศที่สะดุดตาขนาดนี้
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกดเข้าไปดูโดยไม่ลังเล มันคือคลิปวิดีโอสั้นๆ
พอกดเล่น ฉากหลังก็ยังคงเป็นบ้านโปเกมอนที่คุ้นเคย และข้างกายกู่ซิน ก็คือดีแอนซีตัวน้อยน่ารัก
เหมือนฝันย้อนกลับไปปีที่แล้วเลยแฮะ~
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนมองสองร่างนี้ ใบหน้าสวยหวานมีรอยยิ้มประดับ
ปีที่แล้วก็เป็นแบบนี้ เถ้าแก่มักจะออกกล้องพร้อมกับดีแอนซีเสมอ
‘ฮัลโหล~ สวัสดีครับทุกคน ไม่เจอกันนานเลยใช่ไหมครับ? วันนี้ทุกคนจับโปเกมอนตัวใหม่ได้หรือยัง? ผมไปเจอตัวที่ยอดเยี่ยมมาตัวนึงด้วยนะครับ’
ในวิดีโอ กู่ซินยิ้มแย้มโบกมือทักทาย เป็นคำทักทายที่คุ้นหูมาก
‘คิดว่าวันนี้ทุกคนคงสังเกตเห็นกันแล้ว ตอนนี้โปเกมอนได้ปรากฏตัวขึ้นทั่วโลกแล้ว ทุกที่ทั่วโลกสามารถพบเจอโปเกมอนได้แล้ว ทุกคนเซอร์ไพรส์ไหมครับ?’
‘สำหรับเทรนเนอร์ที่รักการผจญภัย ผมคิดว่านี่คือข่าวดีที่สุด มหาสมุทรแอตแลนติกอันกว้างใหญ่ ขั้วโลกเหนือและใต้ที่หนาวเหน็บ ป่าฝนอเมซอนที่กว้างขวาง ทะเลทรายซาฮาราที่เวิ้งว้าง...’
‘สำหรับเทรนเนอร์แล้ว นี่คือการเดินทางที่น่าท้าทาย พวกคุณจะได้พบเจอกับอะไรในสถานที่เหล่านี้บ้างนะ? ผมคิดว่าทุกคนคงจะตั้งตารอกันน่าดู’
‘แน่นอนว่า สภาพแวดล้อมของสถานที่เหล่านี้โหดร้ายมาก ต้องประเมินกำลังตัวเองด้วยนะครับ ทุกคนต้องประเมินกำลังตัวเองให้ดี ถ้ายังเตรียมตัวไม่พร้อมก็อย่าเพิ่งไปเลยนะครับ’
‘ต้องระวังความปลอดภัยด้วยนะคะ’
กู่ซินพูดด้วยรอยยิ้ม และสุดท้ายก็ยังเสริมอีกประโยค ดีแอนซีก็ใช้โทรจิตที่ไพเราะและใสกระจ่างเตือนด้วยเช่นกัน
ถึงแม้สถานที่ที่เขาพูดถึงจะเป็นสถานที่ที่น่าผจญภัยและท้าทายที่สุด
แต่กู่ซินก็ไม่อยากให้คำพูดของเขาทำให้บางคนเลือดร้อนจนบุกเข้าไปจริงๆ...
ถึงจะมีโปเกมอนและยารักษาแผลต่างๆ แต่สภาพแวดล้อมเหล่านั้นก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ
“พรืด~”
ได้ยินแบบนั้น ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็หลุดขำออกมา เถ้าแก่นี่ตลกจริงๆ ทั้งอยากให้ทุกคนท้าทายตัวเอง แต่ก็กลัวทุกคนจะเจออันตราย ดูสับสนในตัวเองชอบกล
‘สำหรับผมแล้ว ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าโลกใบนี้ โปเกมอนกับมนุษย์จะสามารถใช้ชีวิตร่วมกันได้อย่างกลมเกลียวและเป็นมิตร นี่คือความปรารถนาสูงสุดของผมครับ’
กู่ซินยิ้มและพูดต่อ
‘และสายสัมพันธ์อันลึกซึ้งระหว่างมนุษย์กับโปเกมอน ก็สามารถแสดงออกมาได้ผ่านการต่อสู้ ใช่แล้วครับ ผมคิดว่าทุกคนคงสังเกตเห็นแล้ว’
‘ใกล้วันชาติเข้ามาทุกที และผมขอประกาศ ณ ที่นี้ว่า การแข่งขันระดับประเทศเปิดรับสมัครอย่างเป็นทางการแล้ว! จนถึงวันก่อนวันชาติหนึ่งวัน’
‘ที่สนามกีฬารังนกในเมืองหลงเฉิง นำเหรียญตราที่คุณได้รับจากหัวหน้ายิมไปที่นั่น ลงชื่อของคุณ แล้วเริ่มการเดินทางในการแข่งขันระดับประเทศของคุณอย่างเป็นทางการ!’
‘คนกับคน โปเกมอนกับโปเกมอน แสดงพลังของคุณและคู่หูให้ทุกคนได้เห็น! ไปคว้าถ้วยรางวัลอันงดงามนั้นมา แล้วกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในต้าเซี่ย’
‘จารึกชื่อของตัวเองและคู่หูไว้ บนหน้าประวัติศาสตร์ยุคแห่งโปเกมอน ให้โลกได้รับรู้!’
‘คนคนนั้นจะเป็นใครกันนะ? เราเจอกันที่หลงเฉิง ไม่พบไม่เลิกราครับ’
สิ้นเสียงของกู่ซิน กู่ซินและดีแอนซีในวิดีโอก็โบกมือลาพร้อมกัน วิดีโอจบลง
วิดีโอจบลงแล้ว แต่กระแสความคลั่งไคล้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น!
“แชมป์... แชมป์!”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเม้มปากแน่น จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับลงด้วยสายตาเหม่อลอย
แชมป์ระดับประเทศ จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ของยุคใหม่นี้! คนทั้งต้าเซี่ยจะจับตามอง!
ไม่สิ ไม่ใช่แค่ต้าเซี่ย การแข่งขันระดับประเทศครั้งนี้ คนทั้งโลกจะจับตามอง!
เพราะตอนนี้ยุคแห่งโปเกมอนทั่วโลกได้เปิดฉากขึ้นแล้ว และสำหรับการแข่งขันระดับประเทศของต้าเซี่ยครั้งนี้ ทั่วโลกจะหันมามอง!
ทุกคนต่างอยากรู้ว่า คนแรกที่จะคว้าแชมป์ระดับประเทศของต้าเซี่ยไปครอง
จะเป็นใครกันแน่!