บทที่ 440 บุตรแห่งดวงดาว รังไหมแห่งดวงดาว (ฟรี)

ด้วยคำขอร้องแกมบังคับของฉู่เค่อเหลียน ลาทิอาสจึงจำใจลากพุงกางๆ บินขึ้นมาอย่างอิดออด พาพวกเธอตรงไปยังทะเลสาบ

ยิ่งเข้าใกล้ เสียงร้องของพวกคาปูก็ยิ่งดังชัดเจนขึ้น กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของฉู่เค่อเหลียนและเพื่อนๆ ให้ทวีความรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

“หมิง~”

“คิ~!”

ในที่สุด ทั้งห้าคนก็มาถึงริมทะเลสาบ ซึ่งในขณะนั้น ลาทิโอสเองก็กำลังลอยตัวนิ่งๆ เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ

เมื่อสังเกตเห็นลาทิอาส ลาทิโอสก็กระตุกเปลือกตาเล็กน้อย เพราะรูปร่างที่เคยปราดเปรียวของลาทิอาส ตอนนี้ดูมีพุงยื่นออกมาอย่างเห็นได้ชัด...

อืม… สงสัยจะกินเยอะไปหน่อย

แต่ทว่าหลังจากนั้นสายตาของลาทิโอสก็เบนไปทางกลุ่มฉู่เค่อเหลียนด้วยความประหลาดใจ

“ไฮ~”

ฉู่เค่อเหลียนโบกมือทักทายลาทิโอสอย่างกระตือรือร้นพลางลดเสียงลง ไม่ใช่แค่คนน้องนะ แต่เธอก็ชอบพี่ชายอย่างลาทิโอสมากๆ เหมือนกัน!

ลาทิโอสเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะยกอุ้งมือขึ้นโบกตอบอย่างเก้ๆ กังๆ

“นี่คือพิธีกรรมที่ว่าเหรอ”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนมองไปเหนือทะเลสาบด้วยความอยากรู้ บนโขดหินใจกลางน้ำ คอสโมมยังคงหลับตาพริ้มเหมือนกำลังจำศีลอยู่เช่นเดิม

ทว่าบนท้องฟ้ายามราตรี แสงจันทร์นวลผ่องกำลังสาดส่องลงมา อาบไล้ร่างของคอสโมมจนเกิดความรู้สึกงดงามและลึกลับอย่างน่าประหลาด

อาจจะเป็นเพราะ... แสงเรืองรองจางๆ รอบตัวคอสโมม และจักรวาลที่อยู่ภายในตัวมันหรือเปล่านะ

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนรู้สึกทึ่งแม้จะไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริง แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องไปที่พวกคาปู

นอกจากคาปู เรฮิเร และคาปู บูลูลู ที่เจอเมื่อตอนกลางวัน ยังมีคาปูอีกสองตัวที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

<ติ๊ด~ คาปู เทเทฟู ประเภทพลังจิต/แฟรี่ โปเกมอนเทพผู้พิทักษ์>

<คุณสมบัติ: ไซโคเมคเกอร์>

<ท่าไม้ตาย: ไซโคฟิลด์, สลับคุณสมบัติ, มูนบลาสท์, ความเกรี้ยวกราดของธรรมชาติ, ไซโคช็อก, พลังจิต, มิสต์เบิร์สต์...>

<เทพผู้พิทักษ์แห่งอาคาลา ผู้ไร้เดียงสาแต่ก็โหดร้าย ได้รับการขนานนามว่าเป็นร่างอวตารของธรรมชาติ โปรยปรายเกล็ดเรืองแสงอันน่าพิศวงขณะบินร่ายรำไปทั่ว โปเกมอนในตำนาน>

คาปู เทเทฟูมีเปลือกห่อหุ้มเหมือนกับคาปูตัวอื่นๆ แต่มีสีชมพู ร่างกายสีดำ ผมทรงหนวดสัมผัสสีชมพูเข้ม ดูงดงามมาก

<ติ๊ด~ คาปู โคเคโค ประเภทไฟฟ้า/แฟรี่ โปเกมอนเทพผู้พิทักษ์>

<คุณสมบัติ: อิเล็กทริกเมคเกอร์>

<ท่าไม้ตาย: อิเล็กทริกฟิลด์, เบรฟเบิร์ด, ไวลด์โวลต์, ความเกรี้ยวกราดของธรรมชาติ, ปล่อยกระแสไฟ, ยั้งมือ, สลับพลัง...>

<เทพผู้พิทักษ์แห่งเมเลเมเล่ผู้ควบคุมสายฟ้า มักจะโจมตีมนุษย์และโปเกมอนที่ทำให้ตนอารมณ์เสีย เป็นเทพที่นิสัยดุร้าย โปเกมอนในตำนาน>

ฉู่เค่อเหลียนมองดูคาปู โคเคโค ที่มีเปลือกรูปร่างเหมือนโล่สองอันด้วยความสนใจ

เพราะในขณะนี้ คาปู โคเคโคกำลังใช้เปลือกห่อหุ้มตัวเองแล้วบินวนไปรอบๆ และเมื่อเปลือกประกบเข้าหากัน มันก็ดูเหมือนไก่ตัวผู้ไม่มีผิด...

หรือจะพูดให้ถูกก็คือไม่ใช่แค่คาปู โคเคโค แต่คาปูทั้งสี่ตัวต่างก็กำลังทำแบบเดียวกัน พวกมันลอยอยู่เหนือคอสโมม บินวนรอบคอสโมมที่อยู่ตรงกลาง พร้อมกับส่งเสียงร้องกังวานและ ร่ายรำ

คลื่นแสงลึกลับถูกโปรยปรายลงมาตามจังหวะการร่ายรำของคาปูทั้งสี่ และถูกคอสโมมดูดซับเข้าไปอย่างต่อเนื่อง

ภาพเหตุการณ์นี้ กับท่าเต้นที่ดูตลกขบขัน ถ้าเอาไปทำคลิปวิดีโอก็คงเป็นมีมตลกๆ ได้โดยไม่ต้องตัดต่อเลย

แต่ทว่า ฉู่เค่อเหลียนและเพื่อนๆ ที่กำลังจดจ้องภาพตรงหน้ากลับสัมผัสได้ถึงความศักดิ์สิทธิ์ในอีกรูปแบบหนึ่ง

ใช่แล้ว มันคือความศักดิ์สิทธิ์!

“พวกมันกำลังทำอะไรกันแน่”

แมคเคนนามองดูคาปูทั้งสี่ด้วยความสงสัย ทั้งที่ถูกขนานนามว่าเป็นเทพผู้พิทักษ์ แต่กลับมารวมตัวกันอาศัยอยู่บนเกาะกลางทะเลเวิ้งว้างแห่งนี้

และตอนนี้...

“พวกมันกำลังมอบพลังงานให้คอสโมม”

เสียงชายหนุ่มที่นุ่มนวลและกังวานใส ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของทุกคน

ฉู่เค่อเหลียนและไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนหันขวับไปมอง ก็เห็นลาทิโอสลอยตัวนิ่งๆ อยู่ข้างกายพวกเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

“เบาเสียงหน่อย อย่าไปรบกวนพวกมัน”

ลาทิโอสส่ายหน้าบอกทุกคน แม้จะไม่ได้ขยับปาก แต่เสียงสื่อสารทางจิตก็ดังขึ้นอย่างชัดเจน

“ภารกิจนี้ ตามที่พวกมันบอก คือทำต่อเนื่องมาสองเดือนแล้ว หลังจบพิธีกรรมแต่ละครั้ง พวกมันจะอ่อนแอลงและต้องพักฟื้นถึงสองวันกว่าจะหายดี”

“พอหายดี ก็กลับมาทำซ้ำอีก วนเวียนอยู่อย่างนี้”

ดวงตามังกรของลาทิโอสทอดมองไปยังคาปูทั้งสี่ แววตาไหวระริกด้วยความเคารพยกย่อง

สองเดือน...

ฉู่เค่อเหลียนและเพื่อนๆ ถึงกับเดาะลิ้น พลังงานของคาปูสี่ตัวตลอดสองเดือน...

“มอบพลังงานให้คอสโมม เพื่อต้องการให้มันวิวัฒนาการเร็วขึ้นงั้นเหรอ แต่ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยล่ะ”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกระซิบถาม เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพวกคาปูถึงต้องทุ่มเทให้คอสโมมขนาดนี้

คาปูถูกจัดอยู่ในประเภทโปเกมอนเทพผู้พิทักษ์ และในโปเกเด็กซ์ก็ระบุว่าเป็นเทพผู้พิทักษ์ของพื้นที่ต่างๆ

แต่ไม่ใช่เทพผู้พิทักษ์ของคอสโมมสักหน่อย

“เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน ฮูปาที่เคยพาผมกับน้องสาวมาส่งที่นี่แวะมาเยี่ยม มันเล่าเรื่องหนึ่งให้ผมฟัง พวกคุณสนใจอยากฟังไหมครับ”

“ฮูปาบอกว่า เรื่องนี้คู่หูมนุษย์ของมันที่ชื่อซินเป็นคนเล่าให้ฟังอีกที”

น้ำเสียงนุ่มนวลของลาทิโอสยังคงชัดเจน

“เถ้าแก่เล่าเหรอคะ ลาทิโอสช่วยเล่าให้ฟังหน่อยสิคะ!” ดวงตาของฉู่เค่อเหลียนเป็นประกาย ฮูปาพูดถึงซิน ก็ต้องหมายถึงเถ้าแก่อยู่แล้ว

“โลกของพวกคุณกับโลกเดิมของพวกเรานั้นแตกต่างกัน แม้ผมกับน้องสาวจะอาศัยอยู่ในโฮเอ็นตลอด ไม่เคยจากไปไหน แต่พวกเราก็รู้ว่าโลกนั้นกว้างใหญ่มาก”

“และในโลกเดิมของพวกเรา มีภูมิภาคหนึ่งชื่อว่า อโลลา เป็นดินแดนที่ประกอบขึ้นจากเกาะสี่เกาะ”

“ซึ่งพวกคาปู ก็คือเทพผู้พิทักษ์ของเกาะทั้งสี่นั้น”

ลาทิโอสรื้อฟื้นความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องเล่าที่ฮูปาร่างผนึกพลังเล่าให้ฟัง ในฐานะโปเกมอนในตำนาน ความจำของมันดีเยี่ยมอยู่แล้ว

คาปูทั้งสี่ยังคง ‘ร่ายรำ’ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย โปรยปรายพลังงานของตนให้คอสโมมดูดซับ

“เทพผู้พิทักษ์เกาะสินะ” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนมองภาพตรงหน้า ภายใต้แสงจันทร์ยามค่ำคืน ความรู้สึกตื้นตันบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในใจ

คำว่า ‘อโลลา’ พวกเธอเองก็คุ้นหู เพราะโปเกมอนที่ปรากฏตัวออกมาในตอนนี้มีหลายตัวที่เป็นร่างอโลลา

อย่างเช่น คิวคอนร่างอโลลา

บางครั้งไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับโลกเดิมของโปเกมอนมากๆ เธอเคยจินตนาการว่าโลกใบนั้นจะเป็นยังไงนะ

แต่เพราะเป็นคนละโลก เธอจึงทำได้แค่จินตนาการ และตอนนี้ในที่สุดก็ได้รู้อะไรบ้างแล้ว

ที่แท้ภูมิภาคอโลลาประกอบขึ้นจากเกาะนี่เอง

“ในยุคโบราณของอโลลา โซลกาเลโอและลูนาอาลาเดินทางผ่าน ‘มิติอัลตร้าสเปซ’ มายังภูมิภาคอโลลา และได้เปิดฉากต่อสู้กับเทพผู้พิทักษ์แห่งอโลลา”

หืม??

ฉู่เค่อเหลียนกับไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนฟังถึงตรงนี้ก็ชะงัก เถ้าแก่เคยบอกว่า ร่างวิวัฒนาการของคอสโมมก็คือโซลกาเลโอหรือไม่ก็ลูนาอาลาไม่ใช่เหรอ

แต่ถ้าลาทิโอสเล่าแบบนี้ มันก็ขัดแย้งกันชัดๆ โซลกาเลโอกับลูนาอาลาเป็นศัตรูกับเทพผู้พิทักษ์ทั้งสี่งั้นเหรอ?

แล้วมิติอัลตร้าสเปซคืออะไร?

“แต่ลูนาอาลากับโซลกาเลโอเอาชนะเทพผู้พิทักษ์ได้ และทำให้เทพผู้พิทักษ์ยอมสวามิภักดิ์ จากนั้นพวกมันก็มอบพลัง Z ให้กับเทพผู้พิทักษ์”

ฉู่เค่อเหลียน: (o—o)

เล่านิทานแล้วยังจะเว้นจังหวะอีก คนแบบนี้น่ารำคาญที่สุดเลย!

ฉู่เค่อเหลียนกลอกตามองบน… ไม่สิ เป็นมังกรเล่านิทานต่างหาก!

แต่ว่า...

พลัง Z เดิมทีโซลกาเลโอกับลูนาอาลาเป็นคนนำมาให้อย่างนั้นเหรอ

ฉู่เค่อเหลียนหันไปมองคอสโมมบนแท่นหินด้วยความสงสัย

“ชาวอโลลาโบราณเรียกขานโซลกาเลโอด้วยความยำเกรงว่า สัตว์ร้ายผู้กัดกินตะวัน และเรียกลูนาอาลาว่า สัตว์ร้ายผู้เชิญชวนจันทรา ส่วนคอสม็อกนั้น ถูกคนโบราณเรียกว่า บุตรแห่งดวงดาว”

“คอสโมมคือร่างวิวัฒนาการของคอสม็อก ถูกเรียกว่า รังไหมแห่งดวงดาว กษัตริย์ในยุคโบราณของอโลลาบูชาคอสโมม จึงได้สร้างแท่นบูชาสุริยะและแท่นบูชาจันทราขึ้น”

“ในตำนานเล่าว่า เพียงแค่อัญเชิญรังไหมแห่งดวงดาวขึ้นสู่แท่นบูชา และบรรเลงบทเพลงอันไพเราะจากขลุ่ยสุริยะและขลุ่ยจันทรา ก็จะเริ่มพิธีกรรมเพื่อให้มันวิวัฒนาการ”

ลาทิโอสเอียงคอเล็กน้อยขณะเล่าเรื่อง ซึ่งไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนทั้งห้าคนก็ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

เรื่องเล่าและข้อมูลโบราณจากต่างโลกแบบนี้ ย่อมดึงดูดความสนใจของพวกเธอได้เป็นอย่างดี

“แต่ถ้าพูดแบบนี้ แล้วคอสม็อกมาจากไหนล่ะ? ถ้าบอกว่าร่างวิวัฒนาการของคอสโมมคือโซลกาเลโอกับลูนาอาลา งั้นคอสม็อกก็เป็นลูกหลานของโซลกาเลโอกับลูนาอาลาเหรอ?”

“แล้วถ้าเป็นลูกหลานของโซลกาเลโอกับลูนาอาลา ทำไมคอสม็อกถึงแยกจากพ่อแม่ของตัวเองล่ะ?”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนถามเสียงเบาด้วยความสงสัย นี่คือจุดที่แปลกประหลาดที่สุด

ตามตรรกะของตำนานเรื่องนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าโซลกาเลโอกับลูนาอาลาต้องเป็นตัวตนที่เหนือชั้นกว่าพวกเทพผู้พิทักษ์และลาทิโอสอย่างแน่นอน

แต่ตัวตนระดับนั้น ถ้ามีลูกหลานจริงๆ จะเป็นไปได้เหรอที่จะไม่ดูแลลูกของตัวเอง?

เหมือนกับคุณแม่ลูเกีย ที่รักลูกปานจะกลืนกิน ใครกล้าแตะต้องลูกลูเกีย คุณแม่ลูเกียพร้อมจะแลกด้วยชีวิตแน่นอน

เพราะยิ่งระดับสิ่งมีชีวิตสูงส่งเท่าไหร่ การให้กำเนิดทายาทก็ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น นี่คือสิ่งที่เถ้าแก่เคยบอกไว้ สำหรับโปเกมอนในตำนาน การมีลูกคือเรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญที่สุด

อืม… เจ้าหนูฟีโอเนเป็นข้อยกเว้น เพราะมันไม่ใช่ลูกหลานสายเลือดบริสุทธิ์ของมานาฟี่ มีเชื้อสายของเมตามอนผสมอยู่ครึ่งหนึ่ง

และในฐานะตำนานระดับสูง สมมติว่าคอสม็อกเป็นลูกหลานของโซลกาเลโอกับลูนาอาลาตามบันทึกประวัติศาสตร์โบราณของอโลลาจริงๆ แล้วโซลกาเลโอกับลูนาอาลาจะ ทอดทิ้ง คอสม็อกได้ยังไง?

ลาทิโอส: “......”

ลาทิโอสเงียบกริบ ไม่ใช่สิ คุณถามผมแบบนี้แล้วผมจะไปรู้ได้ไง? นี่จงใจแกล้งกันหรือเปล่า?

“เรื่องที่ฮูปาเล่าให้ผมฟังไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้... แต่มันเล่าอีกเรื่องหนึ่งให้ฟัง”

ลาทิโอสเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงสื่อสารทางจิตก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ในยุคอโลลาโบราณ นอกจาก สัตว์ร้ายผู้กัดกินตะวัน และ สัตว์ร้ายผู้เชิญชวนจันทรา ยังมีโปเกมอนอีกตัวหนึ่งที่เดินทางผ่านมิติอัลตร้าสเปซมายังอโลลา”

“มันถูกเรียกว่า ‘ผู้ช่วงชิงแสงสว่าง’ ว่ากันว่าเมื่อมันปรากฏตัว โลกจะถูกความมืดมิดเข้าปกคลุม แม้แต่โซลกาเลโอกับลูนาอาลาก็ถูกมันช่วงชิงไป”

ลาทิโอสรื้อฟื้นความทรงจำแล้วกล่าวออกมา บอกตามตรงนะ ถึงจะเป็นโปเกมอนในตำนานเหมือนกัน แต่มันก็ไม่รู้ข้อมูลพวกนี้จริงๆ...

สาเหตุหลักคงเป็นเพราะมันกับลาทิอาสอาจจะเกิดช้าไปหน่อย แถมพวกมันก็ไม่ค่อยได้ออกจากถิ่นที่อยู่ด้วย

“ต่อมาเนื่องจากประชาชนเกิดความหวาดกลัว กษัตริย์จึงสั่งให้ทำลายข้อมูลของโปเกมอนตัวนี้ทิ้งทั้งหมด”

“แล้วโปเกมอนตัวนั้นชื่ออะไรคะ” ฉู่เค่อเหลียนถามด้วยความอยากรู้ เห็นได้ชัดว่าเจ้านี่แหละคือตัวที่แกร่งที่สุดในอโลลา ขนาดพระอาทิตย์กับพระจันทร์ยังโดนมันชิงไป

“ไม่รู้ครับ แต่ฮูปาบอกว่า ชาวอโลลาโบราณเรียกรูปแบบที่โปเกมอนตัวนั้นช่วงชิงโซลกาเลโอไปว่า แผงคอแห่งยามสนธยา”

“และช่วงชิงลูนาอาลาไปเรียกว่า ปีกแห่งรุ่งอรุณ ฟังดูน่ากลัวอยู่นะครับ”

ลาทิโอสครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วเสริมขึ้นมา รู้สึกสยองขวัญมังกรชอบกล

...

แพ้อาหารไปตอนเช้า พึ่งมีเวลาจับคอมฯ น่าจะลงได้ไม่เยอะนะครับวันนี้