บทที่ 400 ผมมีความคิดดีๆ แล้ว (ฟรี)
บทที่ 400 ผมมีความคิดดีๆ แล้ว (ฟรี)
“เถ้าแก่! พวกเรามาให้ช่วยแล้วค่า!”
เสียงตะโกนของฉู่เค่อเหลียนดังลั่น แม้กู่ซินจะนั่งอยู่ที่โซนพักผ่อนก็ได้ยินชัดแจ๋ว
กู่ซินหันไปมองแล้วก็อดเลิกคิ้วไม่ได้
“ดูเหมือนพวกคุณจะเข้ากันได้ดีนะ นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นลาทิอา~ส”
กู่ซินเหลือบมองลาทิอาสที่แปลงร่างเป็นฉู่เค่อเหลียน ซึ่งตอนนี้กำลังมองดูโปเกมอนในร้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น
พูดตามตรงกู่ซินก็แปลกใจเหมือนกัน ตอนแรกเขานึกว่าเป็นเมตามอนซะอีก
“แน่นอนสิคะ แต่เถ้าแก่นี่เก่งจริงๆ มองปราดเดียวก็ดูออกเลย”
ฉู่เค่อเหลียนกะพริบตาโตด้วยความประหลาดใจ แต่ก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล ก็เป็นเถ้าแก่นี่นา
“กลิ่นอายของมนุษย์กับโปเกมอนไม่เหมือนกันหรอกครับ มิวพวกเขาก็แยกแยะได้ง่ายๆ”
กู่ซินหัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหน้า มนุษย์ส่วนใหญ่มักตัดสินสิ่งต่างๆ ด้วยสายตา แต่สำหรับโปเกมอนแล้ว นอกจากสายตา กลิ่นอายก็เป็นวิธีแยกแยะที่สำคัญที่สุด
และกลิ่นอายของลาทิอาสกับมนุษย์นั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง พูดง่ายๆ ก็คือ มันใช้การหักเหของแสงเพื่อหลอกตาของสิ่งมีชีวิตอื่น แต่แก่นแท้ก็ยังเหมือนเดิม
“ว้าว~ จิราชิสวยจังเลย!”
สายตาของฉู่เค่อเหลียนไปหยุดอยู่ที่จิราชิซึ่งนั่งอยู่บนโต๊ะ ดวงตาก็เปล่งประกายระยิบระยับทันที
เธอวิ่งไปที่โต๊ะ จ้องมองจิราชิในระยะประชิด
จิราชิเกือบตกใจกับปฏิกิริยาที่ ‘รุนแรง’ ของฉู่เค่อเหลียน
“น่ารักจังเลย ใส่เสื้อแล้วทำไมถึงดูดีขนาดนี้เนี่ย”
ฉู่เค่อเหลียนอุ้มจิราชิขึ้นมาเบาๆ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาเซลฟี่คู่กับจิราชิรัวๆ หลายรูป จากนั้นก็อดใจไม่ไหว จุ๊บแก้มจิราชิไปสองที
น่ารักเกินไปแล้ว! ขอจุ๊บหน่อย~
“...”
จิราชิใช้มือเล็กๆ ดันหน้าฉู่เค่อเหลียนที่ (สำหรับมันแล้ว) ใหญ่มากออกไป กระตือรือร้นเกินไปแล้วนะ!
“เสื้อใหม่เหรอ? สวยจังเลยนะ”
ยัยหนูเฉี่ยนก็ขยับเข้าไปใกล้จิราชิ มองดูเสื้อนวมสีแดงตัวเล็กบนตัวจิราชิ ดูพอดีตัวเป๊ะเลย
“นี่เป็นฝีมือของยี่เหรินกับเสี่ยวเฟยช่วยกันตัดเย็บครับ ว่าแต่ลาทิอาส ลาทิโอสไม่ได้มากับคุณเหรอ?”
กู่ซินยิ้มพลางอธิบาย ก่อนจะหันไปถามลาทิอาสด้วยความสงสัย
ปกติแล้วลาทิอาสกับลาทิโอสจะไม่แยกจากกัน เพราะเป็นพี่น้องคู่หู
แต่ที่น่าสนใจคือ ลาทิโอสกับลาทิอาสเป็นพี่น้องกัน นั่นหมายความว่า ลาทิโอสเป็นเพศผู้ และลาทิอาสเป็นเพศเมีย
แล้วพวกมันขยายพันธุ์กันยังไงนะ? อืม อย่าคิดมากดีกว่า
“พี่ชายไปหาที่อยู่อาศัยค่ะ ที่นี่...”
ลาทิอาสมองกู่ซิน เอียงคอเล็กน้อย มนุษย์คนนี้มีกลิ่นอายที่ทำให้มันรู้สึกสบายใจไปทั้งตัว ทำให้รู้สึกดีด้วยโดยไม่รู้ตัว
และ...
ลาทิอาสกวาดสายตามองไปรอบๆ แม้จะมีนิสัยไร้เดียงสา แต่มันก็แค่ไร้เดียงสา ไม่ได้โง่
จิราชิ, มิว, ฟีโอเน และยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของมานาฟี่จากด้านหลังอีก
ยังมีบางตัวที่มันไม่รู้จัก ทำไมถึงมีโปเกมอนในตำนานเยอะขนาดนี้...
“ที่อยู่อาศัยเหรอ ก็จริงนะ”
กู่ซินพยักหน้า แม้แต่โปเกมอนในตำนานก็ต้องการที่อยู่อาศัยของตัวเอง
โดยเฉพาะโปเกมอนในตำนานอย่างลาทิอาสและลาทิโอสยิ่งจำเป็น เพราะเผ่าพันธุ์ของพวกมันมีนิสัยรักสงบและไม่ชอบการต่อสู้
แต่ในฐานะที่เป็นโปเกมอนในตำนาน พวกมันล้ำค่าเกินไป จึงตกเป็นเป้าหมายได้ง่าย
ที่อยู่อาศัยที่ปลอดภัยจึงสำคัญมาก
“เถ้าแก่ช่วยพวกมันหน่อยสิคะ เห็นลาทิอาสบอกว่าพวกมันหามานานแล้ว”
ฉู่เค่อเหลียนที่กอดจิราชิไม่ยอมปล่อย หันมาพูดกับกู่ซิน
ใช่แล้ว เหตุผลสำคัญที่พาลาทิอาสมาหากู่ซิน ก็เพราะคิดว่ากู่ซินน่าจะช่วยลาทิอาสได้
“ผมมีที่ที่หนึ่งที่น่าจะเหมาะกับพวกคุณอยู่นะครับ” กู่ซินเลิกคิ้ว ในใจมีความคิดดีๆ ผุดขึ้นมา
“จริงเหรอคะ?” ดวงตาของลาทิอาสเป็นประกาย
“แต่รอพี่ชายของคุณกลับมาก่อนดีกว่า ถึงตอนนั้นผมจะพาไปดูครับ” กู่ซินยิ้ม
“ขอบคุณค่ะ” เสียงโทรจิตอันไพเราะของลาทิอาสดังขึ้น มันค่อนข้างเชื่อใจมนุษย์ตรงหน้า
คนที่ได้รับการยอมรับจากจิราชิและตัวอื่นๆ ย่อมไม่ใช่คนเลว
“ดีจังเลยลาทิอาส ถ้าเถ้าแก่ยอมช่วยต้องไม่มีปัญหาแน่”
ฉู่เค่อเหลียนดีใจมาก เธอชอบลาทิอาสจริงๆ แต่น่าเสียดายที่การจะจับลาทิอาสนั้นยากเกินไป
ต่อให้ลาทิอาสจะมีความรู้สึกดีๆ ให้เธอ แต่นั่นก็ยังไม่พอที่จะทำให้ลาทิอาสยอมติดตามเธอ ยิ่งไปกว่านั้น...
จะจับลาทิอาส ก็ต้องผ่านด่านลาทิโอสให้ได้ก่อนนะ!
.
.
.
เวลาผ่านไปอีกสองวัน ในช่วงสองวันนี้ ลาทิโอสยังไม่กลับมา ฉู่เค่อเหลียนเริ่มกังวลว่าลาทิโอสจะเกิดเรื่องอะไรข้างนอกหรือเปล่า
แต่ตามที่ลาทิอาสบอก การที่ลาทิโอสหายไปหลายวันเป็นเรื่องปกติ ครั้งที่นานที่สุดคือหายไปครึ่งเดือนเลยทีเดียว
เหราเสี่ยวเฟยกลับบ้านไปแล้วโดยใช้วงแหวนมิติของฮูปา ร้านบ้านโปเกมอนก็หยุดทำการชั่วคราว
เพราะทุกคนต้องฉลองปีใหม่ แม้ว่าในโลกนี้กู่ซินจะไม่มีญาติพี่น้อง แต่สำหรับเขาแล้ว ดีแอนซีและทุกคนคือครอบครัว
และเขาก็ไม่ได้ตัวคนเดียวจริงๆ วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ ตั้งแต่เช้าจรดค่ำมีคนแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนไม่ขาดสาย
คนที่มาไม่ได้ก็ส่งข้อความอวยพรปีใหม่มาให้ วีแชทเด้งเตือนทั้งวันไม่หยุดเลยจริงๆ
“เอาล่ะ ใส่เสื้อใหม่ครบทุกคนแล้ว”
ฉู่ยี่เหรินสวมเสื้อคลุมสีแดงตัวใหม่ให้ดีแอนซี พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ดีแอนซีสวยจังเลย~!
“มาๆ ทุกคน มาถ่ายคลิปกัน”
กู่ซินอุ้มมิวที่สวมเสื้อนวมสีแดงเดินเข้ามา ตะโกนเรียกมานาฟี่ วิคทินี และตัวเล็กๆ ทั้งหลาย
“ทินี~”
“มานา มานา~”
“อย่าเบียดหนูสิ!”
“นา!”
ภายใต้การ ‘จัดระเบียบ’ ของกู่ซิน เหล่าตัวเล็กทั้งหลายก็มายืนเรียงแถวกันเรียบร้อย พร้อมถ่ายคลิป
สำหรับชาวต้าเซี่ยทุกคน วันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ปีนี้แตกต่างจากที่เคยเล็กน้อย
เพราะปีนี้มีสิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์อย่างโปเกมอนเพิ่มเข้ามา แทบทุกบ้านจะมีโปเกมอนอยู่ด้วยหนึ่งหรือสองตัว
และปีใหม่นี้ ยังเป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นยุคสมัยใหม่ของต้าเซี่ย!
หลังจากทานอาหารค่ำวันส่งท้ายปีเก่า พลุสวยงามถูกจุดขึ้นทั่วฟ้าเมืองต้าเซี่ย แสงสีเจิดจ้าส่องสว่างยามค่ำคืน
คลิปวิดีโอฉลองปีใหม่อันหลากหลายปรากฏขึ้นในหมวดวิดีโอของแอปฯ บ้านโปเกมอน รวมถึงกระทู้ต่างๆ อีกมากมาย
“ขอให้ปีหน้าฉันโชคดีมีชัย! เถ้าแก่คุ้มครอง!”
“ปีใหม่สิ่งใหม่! ฉันมีลางสังหรณ์! ปีหน้าฉันต้องเจอโฮโอแน่!”
“เชี่ย พวกนาย เมื่อกี้ฉันออกไปจุดพลุกับเพื่อน เห็นซุยคูนด้วย! นี่แปลว่าฉันจะโชคดีใช่ไหม!”
“โชคหล่นทับ! เถ้าแก่กู่ช่วยดลบันดาลให้ฉันโชคดีด้วย! ฉันสุ่มได้ไอเทมวิวัฒนาการแล้ว!”
“อ๊ากกก! เมื่อกี้ฉันสุ่มสิบครั้งได้มอนสเตอร์บอลมาสิบลูก! เกมกากอะไรเนี่ย!”
แม้จะเป็นคืนส่งท้ายปีเก่า แต่บอร์ดสนทนาก็ยังคงคึกคัก โดยเฉพาะพวกที่เก็บแต้มรอสุ่มรางวัลในวันนี้
มีทั้งคนร้องไห้ คนหัวเราะร่า กิจกรรมสุ่มรางวัลด้วยคะแนนเป็นมินิเกมที่ฮอตที่สุดในเว็บทางการช่วงสองวันนี้
ใครบ้างไม่อยาก ‘รวยทางลัด’?
อืม… แต่คนอกหักน่าจะเยอะกว่า
“โอ้~ เชี่ยเอ้ย! ฉันขาดแคลนโปเกบล็อกเหรอ?! พระเจ้าเฮงซวย”
เอ็ดเวิร์ดที่ตามพวกเฉินหยุนมาจุดพลุที่จัตุรัสประชาชน นั่งอยู่บนบันไดเตรียมเสี่ยงดวง แล้วก็เป็นไปตามคาด เริ่มด่าพระเจ้าตามกิจวัตร
อะไรนะ? คุณบอกว่าตอนนี้เขาไม่ได้นับถือพระเจ้าแล้ว แต่นับถือโฮโอเหรอ?
อืม… จริงๆ แล้วเขานับถือโฮโอไปพร้อมๆ กับยังไม่ทิ้งความเชื่อเดิม ไม่งั้นเขากลัวว่าวันดีคืนดีจะเผลอด่าโฮโอเข้าให้น่ะสิ
“บอกแล้วไง เก็บแต้มรอแลกของไม่ดีกว่าเหรอ?” หลินเซิงดันแว่น สีหน้าเรียบเฉย
หลังจากลองสุ่มไปหนึ่งครั้งแล้วได้แค่มอนสเตอร์บอลสีแดงขาวมาลูกเดียว หลินเซิงก็ตัดใจทันที สาบานว่าจะไม่แตะต้องกิจกรรมสุ่มรางวัลนั่นอีก
เก็บแต้มแลกของสบายใจกว่าเยอะ
“เจ้าจิ้งจอกขี้งก นายมันคนไม่มีความฝัน ทำไมไม่ดูเฉินบ้าง สุ่มทีเดียวได้ไอเทมวิวัฒนาการเลย”
เอ็ดเวิร์ดมองหลินเซิงด้วยสายตาดูแคลน ดวงซวยก็คือดวงซวย เฉินหยุนลองสุ่มครั้งเดียวก็ได้ไอเทมวิวัฒนาการเลย
แล้วเฉินหยุนก็เลือก ‘เขี้ยวคม’ คาดว่าพรุ่งนี้ของคงมาถึง
“เรื่องดวงมันเอาแน่เอานอนไม่ได้อยู่แล้ว ฉันเรียกว่าเพลย์เซฟต่างหาก” หลินเซิงยักไหล่
“เถ้าแก่ประกาศข่าวใหม่อีกแล้ว” เฉินหยุนขี้เกียจฟังสองคนนี้เถียงกัน กดเปิดประกาศใหม่ ก็ยังคงเป็นคลิปวิดีโอสั้นๆ
ฉากหลังยังคงเป็นร้านบ้านโปเกมอน แต่ที่ต่างออกไปคือ...
“ว้าว! น่ารักจังเลย!”
หร่วนซินอี้ที่นั่งดูพลุอยู่บนระเบียงตาลุกวาวทันที
ในคลิป กู่ซินยืนอยู่ตรงกลาง ในอ้อมกอดมีมิว ส่วนดีแอนซี เซอร์ไนท์ เมโลเอตตา มานาฟี่ จิราชิ ฮูปาร่างผนึก และโปเกมอนอื่นๆ เข้ากล้องครบทีม
ที่สำคัญคือ โปเกมอนเหล่านี้ล้วนสวมเสื้อผ้าสีแดง มีทั้งเสื้อนวม เสื้อคลุม แต่ดูดีกันทุกตัว
แม้แต่ธันเดอร์ที่อยู่ข้างหลังสุด บนหัวยังมีหมวกสีแดงใบเล็กสวมอยู่ด้วย!
อืม… ทำให้ธันเดอร์ที่ดูดุร้าย กลายเป็นดูเด๋อด๋าน่ารักขึ้นมาทันตา
“ทำไมฉันคิดไม่ถึงนะ”
หร่วนซินอี้รู้สึกเสียดายที่ไม่ได้หาเสื้อผ้าใหม่ให้โปเกมอนของตัวเองบ้าง
แต่พอลองนึกดู...
ดูเหมือนฟุชิกิบานะกับพวกนั้นจะใส่เสื้อผ้าใหม่ไม่ได้แฮะ...
พอนึกภาพฟุชิกิบานะกับโดไดโทสใส่เสื้อสีแดงตัวใหญ่ หร่วนซินอี้ก็มุมปากกระตุก ช่างเถอะ พรุ่งนี้ไปซื้อหมวกแดงมาใส่ให้พวกมันก็พอ
‘สุขสันต์วันส่งท้ายปีเก่านะครับทุกคน ปีใหม่ใกล้จะมาถึงแล้ว ทุกคนมีความสุขไหมครับ?’
เสียงของกู่ซินดังออกมาจากคลิป
‘ในโอกาสนี้ ผมขอพาชาวบ้านโปเกมอนมาสวัสดีปีใหม่ทุกคน ขอให้ทุกคนมีความสุขในวันปีใหม่นะครับ~’
กู่ซินในคลิปประสานมือคารวะ พูดด้วยรอยยิ้ม
พวกมานาฟี่ก็ทำตามอย่างว่าง่าย ยิ้มแฉ่งแล้วโค้งตัวลงเล็กน้อย
น่ารักใจละลาย!
‘ตอนสองทุ่มตรง เว็บทางการของบ้านโปเกมอนจะมีกิจกรรมแจกอั่งเปา ทุกคนไปร่วมสนุกกันได้นะครับ ขอให้ทุกคนมีความสุขสมหวังทุกประการ ตลอดปีและตลอดไปครับ’
คลิปสั้นมาก เพราะเป็นแค่คลิปสวัสดีปีใหม่
แต่เมื่อเทียบกับเรื่องนั้น ภาพที่โปเกมอนทั้งหมดของบ้านโปเกมอนมารวมตัวกันนั้นล้ำค่ากว่ามาก
“กรี๊ดดดด! ดีแอนซี! ดีแอนซีของฉัน! สวยเกินไปแล้ว!”
“เถ้าแก่ดูดีจัง ครอบครัวตัวน้อยนี้น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ”
“เสื้อนวมแดงนี่เด็ดมาก มิวก็น่ารักสุดๆ”
“พรืด~ ไม่มีใครสังเกตเห็นธันเดอร์เหรอ? ตลกหน้าตายเหมือนไก่บ้านเลย”
“เมโลเอตตาสวยมาก”
คอมเมนต์คึกคักสุดขีด เกือบทั้งหมดพูดถึง ‘ภาพครอบครัว’ สุดแปลกตานี้
ในร้าน กู่ซินมองคอมเมนต์เหล่านี้แล้วยิ้ม สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง
หลังผ่านปีใหม่ไป ก็ถึงเวลาติดต่อไปยังประเทศอื่นเพื่อเริ่มปลูกต้นไม้แล้วสินะ~