บทที่ 380 โปเกมอนแห่งหายนะ (ฟรี)

“ดูเท่ไม่เบาเลยนะ”

ฉู่เค่อเหลียนมองรูปภาพโปเกมอนตัวนั้นอย่างอยากรู้อยากเห็น รู้สึกว่ามันหล่อแบบบอกไม่ถูก

“นี่คือแอบโซลครับ โปเกมอนประเภทความมืด ก็ถือว่าใช้ได้เลย”

กู่ซินมองโปเกมอนตัวนั้นแล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยแนะนำกับแมคเคนนา

ใช่แล้ว โปเกมอนที่แมคเคนนาสุ่มได้ก็คือแอบโซล

“ประเภทความมืดเหรอ...”

แมคเคนนาได้ยินดังนั้นก็มองแอบโซลอย่างครุ่นคิด เธอค่อนข้างถูกใจโปเกมอนประเภทความมืดอยู่แล้ว

เพราะทีมของเธอก็เริ่มเอนเอียงไปทางสายความมืด การได้แอบโซลมาเติมเต็มทีมก็ถือเป็นเรื่องดีที่สุด

แต่เถ้าแก่บอกว่า ‘ก็ถือว่าใช้ได้’...

“แอบโซลเป็นโปเกมอนที่ไม่มีร่างวิวัฒนาการครับ อันที่จริงผมค่อนข้างแนะนำให้คุณแมคเคนนาซื้อแอบโซลตัวนี้ไว้นะครับ”

กู่ซินมองใบหน้าที่ดูลังเลของแมคเคนนาแล้วยิ้มบางๆ

“เอ๊ะ?” แมคเคนนาชะงักไป

“ถ้าผมจำไม่ผิด ทีมปัจจุบันของคุณยังไม่มีโปเกมอนที่สามารถวิวัฒนาการร่างเมก้าได้ แอบโซลจะเข้ามาเติมเต็มตำแหน่งนี้ได้พอดีครับ แถมถ้าเลี้ยงดูดีๆ พลังต่อสู้ของแอบโซลก็น่าจับตามองไม่น้อยเลย”

กู่ซินพูดกับแมคเคนนา

ใช่แล้ว ถ้าแมคเคนนาไม่ได้ไปจับโปเกมอนตัวใหม่มาเพิ่ม กู่ซินจำได้ไม่ผิดหรอก

ทีมปัจจุบันของแมคเคนนา ถ้าวิวัฒนาการจนร่างสุดท้ายก็น่าจะมี นูเมลกอนร่างฮิซุย, ทาจิฟุซากุมะ, โดราเปียน, ไดเคนคิ และมานิวลา

โปเกมอนในทีมชุดนี้ไม่สามารถวิวัฒนาการร่างเมก้าได้ ซึ่งจะทำให้แมคเคนนาขาดรูปแบบการเสริมพลังในการต่อสู้ไปหนึ่งอย่าง

แต่แอบโซลสามารถวิวัฒนาการร่างเมก้าได้!

“ร่างเมก้า...”

แมคเคนนาได้ยินดังนั้นดวงตาสีสวยก็ไหวระริก ร่างเมก้า... นี่เป็นคำที่เถ้าแก่เคยพูดถึงเมื่อนานมาแล้ว

แต่จนถึงตอนนี้ นอกจากที่เคยเห็นดีแอนซีวิวัฒนาการร่างเมก้าผ่านวิดีโอครั้งหนึ่ง ก็ไม่เคยเห็นที่ไหนอีกเลย

กู่ซินเคยบอกว่าร่างเมก้าคือวิวัฒนาการที่เหนือกว่าวิวัฒนาการ แต่ไม่เคยบอกเลยว่าร่างเมก้าจะเปิดตัวเมื่อไหร่...

“งั้นฉันเชื่อเถ้าแก่ค่ะ! ฉันจะเอาแอบโซลตัวนี้”

แมคเคนนาตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เชื่อเถ้าแก่ไม่มีผิดหวัง ในเมื่อเถ้าแก่พูดขนาดนี้แล้วก็คงไม่มีปัญหา

“ผมคิดว่ามันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังครับ” กู่ซินพยักหน้ายิ้ม

ความจริงแล้วถ้ามองจากมุมของการต่อสู้ในเกม แอบโซลถือเป็นโปเกมอนที่ไม่โดดเด่นนัก เพราะค่าพลังเผ่าพันธุ์รวมมีแค่ 465 แต้ม

ถ้าเอาไปใช้ผ่านด่านเนื้อเรื่อง แอบโซลเป็นตัวเลือกที่ดีเยี่ยม แต่ถ้าเอามาแบทเทิลจริงจังอาจจะลำบากหน่อย

ค่าพลังเผ่าพันธุ์ที่น้อยทำให้สเตตัสของมันดันไม่ขึ้น แม้จะมีค่าพลังโจมตีกายภาพสูงถึง 130 แต้ม แต่ก็ต้องแลกมาด้วยค่าสเตตัสอื่นๆ ที่ลดฮวบ

ค่าความเร็วมีแค่ 75 แต้ม ซึ่งเป็นความเร็วที่น่าอึดอัดใจมาก เพราะถ้าพูดตามมาตรฐานทั่วไป ความเร็วระดับนี้ถือว่าช้า

แต่ถ้าจะเอาไปเทียบกับพวกสายสปีดต่ำในทีมทริกรูม ความเร็วเท่านี้ก็ถือว่าเร็วเกินไปจนใส่ในทีมทริกรูมไม่ได้อีก

แต่นั่นเป็นแค่ข้อมูลในเกม ในโลกความเป็นจริง แอบโซลถ้าเลี้ยงดูดีๆ ก็ยังน่าใช้ เพราะพลังโจมตีที่รุนแรงนั้นเป็นของจริง

ยิ่งถ้าแอบโซลวิวัฒนาการร่างเมก้า ความเก่งกาจก็จะพุ่งพรวดขึ้นมาทันที แม้ตัวจะยังบางกรอบเหมือนเดิม แต่ก็จะกลายร่างเป็นโปเกมอนสายความเร็วสูงที่โจมตีได้รุนแรงทั้งกายภาพและเวทมนตร์

และที่สำคัญที่สุด แอบโซลเท่มาก!

“รอสักครู่นะครับ”

กู่ซินพยักหน้าให้แมคเคนนา แล้วเดินเข้าไปในห้องเก็บของ

ไม่นานนัก ประตูห้องเก็บของก็เปิดออก โปเกมอนสีขาวตัวหนึ่งค่อยๆ เดินออกมาจากหลังประตู

“โอ้~ เท่ระเบิดไปเลย”

แมคเคนนาตาเป็นประกาย มองดูแอบโซลด้วยความหลงใหล

ขนสีขาวราวหิมะปกคลุมทั่วร่าง สี่ขาเรียวยาว ใบหน้าสีเทาฟ้า ดวงตาสีแดงก่ำ ที่ด้านขวาของศีรษะมีเขาโค้งยาวคล้ายเคียว และหางสีเทาฟ้าที่ดูเหมือนใบมีด

บุคลิกที่ดูเย็นชาทั้งเท่ทั้งคูล! สวยสังหารชัดๆ!

<ติ๊ด~ แอบโซล ประเภทความมืด โปเกมอนแห่งหายนะ>

<คุณสมบัติพิเศษ: ดวงดี>

<ท่าไม้ตาย: เคลื่อนที่ความไวแสง, จ้องมอง, แยกเงา, ซักเกอร์พันช์, …>

<ในอดีตที่ความเชื่อเรื่องโชคลางยังงมงาย มันถูกเกลียดชังเพราะเชื่อว่าเป็นตัวนำพาหายนะ จึงถูกขับไล่ให้ไปอยู่ในป่าลึก>

แมคเคนนามองข้อมูลในโปเกเด็กซ์ด้วยความสงสัย โปเกมอนที่เท่ขนาดนี้ทำไมถึงถูกคนเกลียดชังกันนะ?

“เถ้าแก่คะ แอบโซลจะนำพาหายนะมาจริงๆ เหรอคะ?”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกอดฟีโอเนของตัวเอง ถามกู่ซินที่เดินออกมา

ก็แหม... ในโปเกเด็กซ์ระบุประเภทของแอบโซลว่าเป็นโปเกมอนแห่งหายนะนี่นา!

แอบโซลดูเป็นโปเกมอนที่เงียบขรึมมาก ดวงตาสีแดงกวาดมองรอบๆ อย่างสงบนิ่ง ไม่ส่งเสียงใดๆ

“แน่นอนว่าเป็นเรื่องไม่จริงครับ นั่นเป็นแค่ความเข้าใจผิดของคนที่งมงาย” กู่ซินส่ายหน้า

“เผ่าพันธุ์แอบโซลมีความสามารถที่มหัศจรรย์มาก เขาบนหัวของพวกมันสามารถรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของท้องฟ้าและผืนดินได้ ดังนั้นจึงสามารถล่วงรู้ถึงภัยพิบัติที่จะเกิดขึ้นล่วงหน้าได้”

“และแอบโซลก็ต่างจากรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูเย็นชา อันที่จริงพวกมันมีจิตใจที่อ่อนโยนและใจดีมาก ดังนั้นเมื่อรู้ว่าจะเกิดภัยพิบัติ พวกมันจึงยอมออกมาจากป่าลึกที่อาศัยอยู่ เพื่อมาปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน”

กู่ซินอธิบายอย่างละเอียด ส่วนตัวเขาค่อนข้างชอบแอบโซล และไม่อยากให้ผู้คนในโลกนี้เข้าใจแอบโซลผิดๆ

“สรุปก็คือมาเพื่อเตือนภัยสินะ”

พวกไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนฟังแล้วก็เข้าใจทันที

“ถูกต้องครับ แต่เพราะทุกครั้งที่เกิดภัยพิบัติ แอบโซลก็จะปรากฏตัวขึ้น ผู้คนเลยพาลคิดไปเองว่าแอบโซลนั่นแหละคือร่างอวตารของหายนะ”

กู่ซินพยักหน้า นี่คือเหตุผลที่แอบโซลถูกเรียกว่าโปเกมอนแห่งหายนะ

ไม่ใช่เพราะตัวมันนำพาหายนะมา แต่เพราะทุกครั้งที่เกิดภัยพิบัติ แอบโซลจะมาเตือนผู้คน แต่สำหรับมนุษย์ในยุคนั้น พวกเขาไม่เข้าใจหรอกว่าการปรากฏตัวของแอบโซลคือคำเตือน

พวกเขารู้แค่ว่า พอเกิดหายนะ แอบโซลก็อยู่ที่นั่นด้วย

นานวันเข้า แอบโซลก็เลยกลายเป็นสัญลักษณ์ของหายนะไปโดยปริยาย

“พวกคนโง่เขลาเอ๊ย”

ฉู่เค่อเหลียนย่นจมูก บ่นพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์

ต้องโง่ขนาดไหนกันนะ

“แต่ความสามารถที่ล่วงรู้ภัยพิบัติได้นี่สุดยอดไปเลยนะ ถ้าทุกเขตมีแอบโซลประจำการสักตัว ก็เหมือนมีเครื่องตรวจจับภัยพิบัติที่แม่นยำเลยสิ”

หลินยุนเอ๋อร์อุทาน ความสามารถพิเศษนี้มันช่างเหมาะสมเหลือเกิน

“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ผิดครับ แต่แอบโซลก็ถือเป็นโปเกมอนที่ค่อนข้างหายาก วันหลังถ้าพวกคุณเจอถิ่นที่อยู่ของพวกมัน ก็สามารถแจ้งทางการได้นะครับ”

กู่ซินชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มตอบ

เพราะความคิดของหลินยุนเอ๋อร์ ก็ไม่ได้ผิดซะทีเดียว...

“เถ้าแก่คะ แอบโซลราคาเท่าไหร่? ฉันชอบมันมากเลย”

แมคเคนนาดวงตาสีฟ้าเป็นประกาย หลังจากฟังเรื่องเล่าของกู่ซิน เธอก็ยิ่งชอบโปเกมอนตัวนี้มากขึ้นไปอีก

“แอบโซลราคาเจ็ดแสนสามหมื่นหยวนครับ” กู่ซินยิ้มตอบ

“โอเค~ เสี่ยวเฟยรูดบัตรเลย”

แมคเคนนาหยิบบัตรธนาคารออกมาส่งให้เหราเสี่ยวเฟย

“แอบโซล ต่อไปนี้เราเป็นคู่หูกันแล้วนะ มาแข็งแกร่งไปด้วยกันเถอะ!”

แมคเคนนาเดินไปตรงหน้าแอบโซล มองดูแอบโซลที่เงยหน้าขึ้นมองเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

แอบโซลจ้องมองแมคเคนนาด้วยดวงตาสีแดงเข้มโดยไม่ส่งเสียง

“เชื่อใจฉันเถอะนะ พวกเราจะต้องก้าวเดินไปด้วยกันได้ตลอดรอดฝั่งแน่นอน”

แมคเคนนาโน้มตัวลงเล็กน้อย พูดกับแอบโซลอย่างจริงจัง

ดวงตาสีแดงของแอบโซลไหวระริก ก่อนจะพยักหน้าให้แมคเคนนา แสดงถึงการยอมรับในตัวเธอ

“ขอบคุณนะ~”

แมคเคนนายิ้มกว้างอย่างมีความสุข

เท่านี้ ทีมของเธอก็ครบสมบูรณ์แล้ว!

ดีจังเลย~!

.

.

.

ภูเขาฉางไป๋

“โอ้~ ชิท! ฉันรู้อยู่แล้วว่าหลังฝนตกถนนมันต้องเดินยากแน่ๆ!”

เอ็ดเวิร์ดและเฉินหยุนต่างก็ถือไม้เท้าที่เก็บได้จากกิ่งไม้ เดินขึ้นเขากันอย่างทุลักทุเล

ช่วยไม่ได้ ทางเดินในป่าเขามันเดินยากอยู่แล้ว ยิ่งเพิ่งผ่านฝนตกหนักมาหมาดๆ แบบนี้ยิ่งไปกันใหญ่

แย่สุดๆ!

“เลิกบ่นเรื่องไร้สาระได้แล้ว ขนนกสีรุ้งเป็นยังไงบ้าง?”

เฉินหยุนก้าวข้ามก้อนหินใหญ่อย่างระมัดระวัง พลางถามเอ็ดเวิร์ดอย่างเอือมระอา

ตอนนี้สิบโมงครึ่งแล้ว พวกเขาออกจากถ้ำมาตั้งแต่เก้าโมงครึ่ง ตอนที่ตื่นขึ้นมาไรโคก็หายไปแล้ว เหมือนกับเอ็นเตเปี๊ยบ

ไม่รู้ว่าตกลงพวกมันมาทำอะไรกันแน่

แต่ทั้งสองคนก็ไม่ได้ใส่ใจ ยังไงซะการปรากฏตัวของเอ็นเตและไรโค ก็เป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่าทิศทางที่พวกเขามานั้นน่าจะถูกต้อง

“สว่างมาก ฉันรู้สึกว่าไม่น่าจะผิดพลาดนะ”

เอ็ดเวิร์ดหยิบขนนกสีรุ้งออกมาจากอกเสื้อ ขนนกสีรุ้งกำลังเปล่งประกายแสงสีรุ้งที่งดงามตระการตา

สว่างกว่าตอนที่เพิ่งได้มาเยอะเลย!

“งั้นก็ตามสัญชาตญาณของนายเดินต่อไป วันนี้จะเจอโฮโอได้ไหมก็ขึ้นอยู่กับนายแล้วนะไอ้เกลอ”

เฉินหยุนเงยหน้ามองไปไกลๆ เนื่องจากเพิ่งผ่านฝนตก หมอกจางๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่ท่ามกลางขุนเขา เป็นทิวทัศน์ที่งดงามมาก

แถมยังมีสายรุ้งพาดผ่านระหว่างฟ้าดินราวกับสะพานเชื่อม สวยงามราวกับแดนสวรรค์จริงๆ

ภูเขาฉางไป๋ก็คือภูเขาฉางไป๋!

“เฮ้~ ไว้ใจฉันได้เลย ฉันอยากไปตรงนั้น!”

เอ็ดเวิร์ดหันกลับมาฉีกยิ้ม ตบอกตัวเองอย่างมั่นใจ แล้วชี้ไปที่ตำแหน่งหนึ่งด้านบนบอกกับเฉินหยุน

“งั้นก็ไปตรงนั้น!”

เฉินหยุนมองตามไป ตรงนั้นเป็นตำแหน่งที่ปลายสายรุ้งพาดลงมาพอดี

บังเอิญเหรอ? ปลายสุดของสายรุ้ง

แต่ไม่ว่าจะยังไง ตอนนี้ก็ต้องตามสัญชาตญาณของเอ็ดเวิร์ดไปก่อน

“รีบให้ยี่เหรินฟื้นขึ้นมาเร็วๆ! แล้วพวกเราจะได้กลับเซี่ยงไฮ้ด้วยกัน”

เฉินหยุนปลุกใจตัวเอง แววตาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

ชุบชีวิตฉู่ยี่เหริน แล้วพาฉู่ยี่เหรินกลับเซี่ยงไฮ้ ไปสุ่มกาชาที่บ้านโปเกมอน!

“โอ้~ พูดได้ดีมากเพื่อน! ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ฉันจะซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ให้ยี่เหริน เดรสสีขาวชุดนั้นของเธอเริ่มเหลืองแล้ว”

“แล้วก็ไปสุ่มกาชา ชิทเอ๊ย! ยัยไป๋ดันสุ่มได้ฟีโอเนซะงั้น นี่มันไม่ใช่วิทยาศาสตร์!”

เอ็ดเวิร์ดบ่นอุบอิบ พอคิดถึงข้อความในกลุ่มแชตที่เห็นตอนพักเมื่อกี้ เอ็ดเวิร์ดก็รู้สึกอิจฉาตาร้อนผ่าว

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนสุ่มได้ฟีโอเนเชียวนะ! โปเกมอนมายา!

“งั้นก็รีบนำทางไปสิ พวกเราจะได้รีบจบการเดินทางครั้งนี้แล้วกลับกัน อีกเดือนเดียวก็จะถึงตรุษจีนแล้ว”

เฉินหยุนตอบกลับอย่างหงุดหงิด อิจฉาไปก็เท่านั้นแหละ

สู้รีบหาโฮโอให้เจอ ขอให้ท่านชุบชีวิตฉู่ยี่เหริน แล้วกลับเซี่ยงไฮ้ไปสุ่มกาชาที่ร้านอย่างหล่อๆ ดีกว่า

“ตรุษจีนของต้าเซี่ยเหรอ เฉิน นายว่าตรุษจีนปีนี้ฉันไปฉลองที่บ้านนายดีไหม?”

“นายไม่มาบ้านฉันแล้วจะไปไหน? มีคนเอานายด้วยเหรอ? หรือนายจะหน้าด้านไปอยู่กับเถ้าแก่?”

“ฟัค! ฉันไปหาเจ้าจิ้งจอกเหม็นนั่นก็ได้!”

“ขอพูดตรงๆ นะ เจ้าอาเซิงมันอาจจะรังเกียจนายก็ได้”

…

แอบโซล