บทที่ 310 เข้าใจคำว่าพ่อบังเกิดเกล้าไหม (ฟรี)
บทที่ 310 เข้าใจคำว่าพ่อบังเกิดเกล้าไหม (ฟรี)
การดวลคู่จบลงแล้ว แต่บนโลกออนไลน์กลับเต็มไปด้วยข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับการแข่งคู่ที่ถาโถมเข้ามาอย่างมหาศาล
‘ตะลึง! รางวัลผู้ชนะเลิศการแข่งคู่คือสิ่งนี้!’
‘รู้ผลแพ้ชนะการแข่งคู่รอบชิงชนะเลิศแล้ว ผู้ชนะก็คือ...’
‘เถ้าแก่กู่แห่งร้านบ้านโปเกมอนปรากฏตัวมอบรางวัลด้วยตัวเอง ของรางวัลล้ำค่าอย่างคาดไม่ถึง!’
‘การแข่งขันสุดยิ่งใหญ่ที่สนามกีฬารังนกปิดฉากลง การคาดการณ์เกี่ยวกับการแข่งขันในปีหน้า...’
ไม่ว่าจะเป็นเวยป๋อ, บิลิบิลิ, หรือเบราว์เซอร์ต่างๆ ทุกที่เต็มไปด้วยบทความและกระทู้เกี่ยวกับการแข่งคู่
ทางการเซี่ยงไฮ้: ‘ขอแสดงความยินดีกับเฉินหยุนและหร่วนโหย่วซิ่ว สองเทรนเนอร์ยอดฝีมือที่คว้าแชมป์การแข่งคู่! ยินดีด้วย! และหวังว่าไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกับฉู่เค่อเหลียนจะไม่ท้อถอย พวกคุณล้วนเป็นต้นกล้าที่ยอดเยี่ยมที่สุดของเซี่ยงไฮ้!’
อืม… ทางการเซี่ยงไฮ้โพสต์ข้อความยาวเหยียด เพราะยังไงทั้งสี่คนก็เป็นเทรนเนอร์จากเซี่ยงไฮ้ จะฝ่ามือหรือหลังมือก็เนื้อเถือกันไม่ลง
ไม่ว่าฝ่ายไหนชนะ ทางการเซี่ยงไฮ้ก็ยินดีทั้งนั้น แต่เมื่อพิจารณาถึงสถานะของหร่วนโหย่วซิ่ว...
บางทีท่านเลขาธิการหร่วนแห่งเซี่ยงไฮ้ที่เห็นกลุ่มของเฉินหยุนคว้าชัย อาจจะดีใจจนนอนไม่หลับทั้งคืนเลยก็ได้
ต้องยอมรับว่า ตอนนี้พวกฉู่เค่อเหลียน ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน และเฉินหยุน กลายเป็นหน้าเป็นตาและความภาคภูมิใจของเซี่ยงไฮ้ไปแล้ว ความนิยมระดับประเทศของพวกเขาสูงยิ่งกว่าดาราระดับท็อปซะอีก
เพราะวงการบันเทิงน่ะเหรอ? เมื่ออยู่ต่อหน้าวัฒนธรรมโปเกมอนที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้น มันก็กลายเป็นเรื่องล้าสมัยไปแล้ว
ตอนนี้ต้าเซี่ยคือยุคแห่งโปเกมอน!
“มาๆๆ!”
ในห้องวีไอพีขนาดใหญ่ของโรงแรมแห่งหนึ่งในหลงเฉิง พวกเฉินหยุนมารวมตัวกันที่นี่
เสี่ยวตู๋, ซีเหมินจง, หูเกอ และคนอื่นๆ ก็อยู่กันครบ
หรือจะบอกว่าไม่ใช่แค่พวกเฉินหยุน เพราะกู่ซินกับเหราเสี่ยวเฟยก็ถูกลากตัวมาด้วย
อืม… เดิมทีกู่ซินกะว่าจะปฏิเสธ แต่ทนความกระตือรือร้นของพวกเฉินหยุนไม่ไหว ส่วนเหราเสี่ยวเฟยที่ตามมาดูการแข่งก็ถูกลากติดร่างแหมาด้วยพอดี
และอีกโต๊ะหนึ่งในห้อง ก็เป็นโต๊ะของพวกตัวเล็กอย่าง มานาฟี, วิคทินี, คอสม็อก และตัวอื่นๆ
อืม… เจ้าฟีโอเนทำตาวิบวับเป็นประกายดาวไปแล้ว
“อายุยังไม่ถึงอย่าดื่มเหล้า ดื่มน้ำผลไม้ไป ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะโดนผู้ปกครองพวกนายสาปส่งเอา”
เฉินหยุนหัวเราะพลางเอ่ยแซวพวกนักเรียนมัธยมอย่างหร่วนโหย่วซิ่ว
“ฮ่าๆ~”
“น้ำผลไม้ก็น้ำผลไม้”
หร่วนซินอี้เบ้ปาก ตอนแรกเธอกะว่าจะลองชิมรสชาติเหล้าดูสักหน่อย
“มาลองอันนี้! ฉันจิ๊กมาจากคุณปู่เลยนะ เหมาไถที่เก็บสะสมไว้!”
หลงเล่ยหัวเราะคิกคักพลางค้นขวดเหมาไถออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้วเปิดส่งให้เฉินหยุน
“ฮ่า~ งั้นก็มีลาภปากแล้วสิ เถ้าแก่เอาหน่อยไหมครับ” เฉินหยุนตาเป็นประกาย
“รินมานิดหน่อยแล้วกันครับ” กู่ซินเองก็ไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศ จึงยิ้มรับบางๆ
“ชนแก้ว~”
แก้วเหล้าและแก้วน้ำผลไม้ชนกัน
“ไม่พูดอะไรมากแล้วนะ อีกเดี๋ยวก็จะข้ามปีแล้ว ขอให้ทุกคนโชคดีรับปีใหม่! จับตำนานได้ไม่ใช่ความฝัน!”
เจิ้งซื่อเชียนชูแก้วเหล้าขึ้นหัวเราะร่า
มะรืนนี้ก็เป็นคืนข้ามปีแล้ว เห็นได้ชัดว่าทุกคนอารมณ์ดีมาก ปีนี้สำหรับพวกเขาถือเป็นปีที่พิเศษที่สุดอย่างแน่นอน
“โอ้ว~ ซุยคูน! โฮโอ!”
“เร็คควอซา เร็คควอซา เร็คควอซา!”
“ฝันกลางวันอยู่เหรอ! ยังจะเอาเร็คควอซาอีก!”
“ฮ่าๆ~ เป้าหมายมันก็ต้องใหญ่ไว้ก่อนสิ ชนแก้ว!”
เสียงหัวเราะหยอกล้อดังไม่ขาดสาย
หลังจากนั่งลง ทุกคนก็คุยกันเรื่องข่าวที่น่าสนใจในช่วงนี้ รวมถึงการเลี้ยงดูโปเกมอน และเรื่องตลกๆ ที่เจอระหว่างการผจญภัย บรรยากาศเป็นกันเองสุดๆ
“ดีแอนซีอยากกินอันนี้ไหม? หอมมากเลยนะ!”
หลินยุนเอ๋อร์คีบเนื้อปลาใส่ถ้วยให้ดีแอนซี พลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ไม่ว่าจะมองยังไง ก็รู้สึกว่าดีแอนซีสวยจริงๆ นั่นแหละ!
“ขอบคุณค่ะ~”
ดีแอนซีเอียงคอเล็กน้อย เอ่ยขอบคุณด้วยเสียงใสไพเราะ
“ฉันจะบอกให้นะ! ถ้าไม่ใช่เพราะฮาคุริวลูกแม่ยังไม่วิวัฒนาการ แถมมียัยหนูเฉี่ยนไก่อ่อนมาเป็นตัวถ่วงนะ! วันนี้ฉันไม่มีทางแพ้หรอก!”
พอคุยมาถึงเรื่องการแข่งวันนี้ ฉู่เค่อเหลียนที่กระดกเหล้าผลไม้เข้าไปอึกใหญ่ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ ตะโกนคุยโวเรื่องความเก่งกาจของตัวเองเสียงดัง
อืม… ปกติเธอไม่แตะแอลกอฮอล์เลย พอเจอเหล้าผลไม้เข้าไปนิดเดียวก็เริ่มจะมึนซะแล้ว
พวกหร่วนซินอี้แอบหัวเราะ ทุกครั้งที่เห็นฉู่เค่อเหลียนขี้โม้ มันช่างบันเทิงใจจริงๆ
“แกพูดบ้าอะไรของแกเนี่ย?” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนทำหน้าเลิ่กลั่ก
“ก็มันจริงนี่นา กองทัพมังกรของฉันไร้เทียมทาน! ไร้คู่ต่อสู้ในปฐพี!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหนูอย่างฉัน มังกรของแกคงโดนทุบเละไปแล้ว!”
“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! รอให้ฮาคุริวลูกแม่วิวัฒนาการก่อนเถอะ จะให้พวกแกได้เห็นว่ามังกรเทพที่งดงามที่สุดเป็นยังไง!”
ฉู่เค่อเหลียนกระดกเหล้าผลไม้เข้าไปอีกอึก ทำหน้าจริงจัง
“???”
กู่ซินที่เดิมทียิ้มอยู่นั้น พอได้ยินเข้าก็ชะงักไป สีหน้าเริ่มแปลกประหลาด
เดี๋ยวสิ แม่หนูนี่ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าฮาคุริวจะวิวัฒนาการเป็นมังกรเทพแบบจีน?
“ใช่ๆๆ พี่ฉู่พี่นั่งลงก่อน เรารู้กันอยู่แล้วน่า”
หร่วนซินอี้ดึงฉู่เค่อเหลียนให้นั่งลง เพราะเมื่อกี้ยัยนี่เล่นลุกขึ้นยืนพูดเลย อืม มาดให้มาก
“เถ้าแก่ การแข่งปีหน้าจะเริ่มเมื่อไหร่ แง้มๆ บอกหน่อยสิครับ”
เฉินหยุนลุกขึ้นมาชนแก้วกับกู่ซิน แล้วถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
พอได้ยินคำถาม พวกเจิ้งซื่อเชียนก็หันขวับมามองกู่ซินทันที แม้แต่ฉู่เค่อเหลียนที่เริ่มจะหัวทิ่มหัวตำก็ยังหันมามอง
จ้อง~
“อีกเดี๋ยวพวกคุณก็รู้แล้วครับ อีกวันสองวันประกาศทางเว็บทางการก็จะออกแล้ว”
กู่ซินจิบเหล้ายิ้มๆ แล้วตอบกลับ
เชอะ~
ได้ยินคำตอบของกู่ซิน สาวๆ ในวงต่างพากันเบ้ปากใส่ ส่วนพวกเฉินหยุนก็ได้แต่ยักไหล่
มื้ออาหารกินเวลาไปกว่าสองชั่วโมง กู่ซินเก็บพวกมานาฟีที่พุงกางกลับเข้าโปเกบอล
เดินออกจากประตูโรงแรม สายลมเย็นพัดมาปะทะหน้า ทำให้กู่ซินที่เพิ่งดื่มมาสร่างเมาและรู้สึกสบายตัวขึ้น
ส่วนพวกเฉินหยุนน่ะเหรอ อืม.. ถูกหามออกจากห้องกันเป็นแถว รวมถึงฉู่เค่อเหลียนด้วย ยัยนี่ดื่มเหล้าผลไม้จนภาพตัด กอดขาไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนแน่นแล้วเอาแต่ตะโกนว่า มังกร มังกร มังกร
สุดท้ายก็เป็นไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกับแมคเคนนาที่ต้องหิ้วปีกกลับห้องพัก
“กลับกันเถอะเสี่ยวเฟย”
“รับทราบครับผม~”
นอกเมืองหลงเฉิง ‘เร็คควอซาสีดำ’ คำรามก้องแล้วเหาะทะยานขึ้นสู่กลีบเมฆ
ตกดึก โลกออนไลน์ยังคงคึกคักไม่หยุด แต่กู่ซินไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว
ภายในร้านบ้านโปเกมอน กู่ซินนอนแผ่อยู่บนเตียงในห้องตัวเอง
“ระบบ ฉันจะรับรางวัล!”
<การแข่งคู่สิ้นสุดลง รับรางวัลการสุ่มกาชาแบบไร้ขีดจำกัดสำเร็จ>
“สุ่มเลย!”
<เริ่มการสุ่ม>
วงล้อเสมือนจริงโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้ากู่ซิน
นี่คือรางวัลจากการแข่งคู่ แม้จะไม่เท่าบ่อรางวัลในตำนานตอนงานแข่งเซี่ยงไฮ้ แต่กู่ซินก็พอใจมากแล้ว
เพราะยังไงนี่ก็เป็นรางวัลที่ได้มาฟรีๆ ไม่รู้ว่าจะสุ่มได้อะไร?
จริงๆ แล้วกู่ซินคิดมาตลอดว่า บ่อรางวัลไร้ขีดจำกัดนี่น่าจะเปลี่ยนชื่อเป็นบ่อโปเกมอนมายาซะมากกว่า
เพราะสุ่มมาตั้งกี่รอบ นอกจากเมตามอนครั้งเดียว ที่เหลือเป็นโปเกมอนมายาล้วนๆ
ดวงคนมันจะเฮงจริงๆ!
เงาดำของโปเกมอนหมุนผ่านวงล้อเสมือนจริงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งค่อยๆ หยุดลง
<ยินดีกับโฮสต์ สุ่มได้ ฮูปา>
“เชี่ย...”
ฮูปา?
กู่ซินที่ตอนแรกทำหน้าชิลๆ ถึงกับตะลึง มองดูภาพ ฮูปาร่างผนึก ที่ปรากฏอยู่ในรูปแล้วนิ่งอึ้งไปเลย
แต่ไม่นาน...
“เจ๋งเป้งเลยระบบ!”
ดวงตาของกู่ซินค่อยๆ สว่างวาบขึ้น เชี่ยเอ๊ย ฮูปามาแล้ว!
“ระบบ รับรางวัล!”
<รับรางวัลสำเร็จ>
มาสเตอร์บอลลูกหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของกู่ซิน
“ไม่นึกเลยว่าจะสุ่มได้ตัวนี้”
กู่ซินมองมาสเตอร์บอลในมือด้วยความประหลาดใจระคนยินดี
ถ้าพูดถึงพลังการต่อสู้ ในบรรดาโปเกมอนมายา นอกจาก อาร์เซอุส แกะอัลปาก้าที่พิเศษที่สุดแล้ว ตัวที่มีพลังการต่อสู้แข็งแกร่งที่สุดก็คือ ฮูปา นี่แหละ!
ฮูปามีสองร่าง คือ ร่างผนึกที่ถูกปิดผนึกพลังเอาไว้ และร่างปลดปล่อยที่ระเบิดพลังเต็มพิกัด!
พลังการต่อสู้ของฮูปาร่างปลดปล่อยนั้นอยู่ในระดับตำนานชั้นสูงสุด ในเดอะมูฟวี่ แค่ชาโดว์บอลลูกเดียวก็ซัดเมก้าเร็คควอซาสีดำจนลุกไม่ขึ้นชั่วคราวได้เลย แน่นอนว่านั่นอาจจะเกี่ยวกับสภาพร่างกายของเมก้าเร็คควอซาสีดำตอนนั้นด้วย
ใช้พลังของบ่วงมิติปั่นหัวไคโอกาและกราวดอนร่างต้นกำเนิดจนหมุนติ้ว แถมยังจัดการเซครอม, เรชิรัม และเรจิกิกัส สามตำนานได้พร้อมกันอย่างสบายๆ
แน่นอนว่าการโชว์พาวมักจบไม่สวย ฮูปาร่างปลดปล่อยเล่นสนุกเกินเหตุจนถูกมนุษย์คนหนึ่งผนึกพลังเอาไว้
อืม… จากเทพมารผู้ยิ่งใหญ่ กลายเป็นจอมมารน้อยที่ทำได้แค่ขายความน่ารักไปวันๆ
แต่นั่นก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ตาแก่มนุษย์คนนั้นมีพลังของอาร์เซอุสล่ะ?
อาร์เซอุสนั่นมันพ่อบังเกิดเกล้านะเว้ย!
ขนาดการพังทลายของมิติที่พัลเกียเทพแห่งมิติยังแก้ไม่ได้ อาร์เซอุสแค่ปล่อยแสงสีทองลงมาทีเดียวก็ทำให้มันเสถียรได้แล้ว พูดได้เลยว่าในเดอะมูฟวี่ของฮูปา แม้เมก้าเร็คควอซาสีดำจะเฉิดฉายแค่ไหน แต่คนที่บารมีสูงสุดก็คือแกะอัลปาก้าที่โผล่มาแค่ตอนจบนั่นแหละ
“ต้องขอดูหน่อยแล้ว”
กู่ซินเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ ลุกจากเตียงเดินย่องออกไปที่สวนหลังบ้านอย่างระมัดระวัง
รูปที่ระบบแสดงเป็นฮูปาร่างผนึก งั้นก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
“ออกมาเถอะ ฮูปา”
กู่ซินโยนมาสเตอร์บอลในมือออกไป
แสงสีขาววาบขึ้น โปเกมอนตัวเล็กสีชมพูอมเทาปรากฏตัวขึ้นตรงหน้ากู่ซิน
<ติ๊ด~ ฮูปา (ร่างผนึก) ประเภทพลังจิตและผี โปเกมอนจอมป่วน คุณสมบัติพิเศษ: นักมายากล>
<ท่าไม้ตาย: ช่องว่างต่างมิติ, ไซโคคิเนซิส, วางแผน, ชาโดว์บอล, ทริกรุม, วันเดอร์รุม, ไซโคเฮดบัตต์, ชาโดว์ฟอร์ซ...>
<จะใช้ห่วงรวบรวมของที่ชอบมาไว้ในที่ซ่อนลับ สามารถมุดเข้าไปในห่วงเพื่อเคลื่อนย้ายพริบตาได้ เป็นโปเกมอนมายาในตำนาน>
“ฮูปาร่างผนึกจริงๆ ด้วย”
กู่ซินเก็บโปเกเด็กซ์ มองดูฮูปาร่างผนึกตรงหน้า
ตัวเล็กกะทัดรัด ร่างกายเป็นสีชมพูอมเทา มีผมเปียเส้นหนึ่งบนหัว เขาที่โค้งขึ้นสองข้างมีห่วงสีทองคล้องอยู่ ที่ท้องก็มีห่วงสีทองอีกหนึ่งอัน ช่วงล่างไม่มีขา แต่เป็นหางเส้นเล็กๆ
รูปลักษณ์โดยรวมดูราวกับยักษ์จินนี่ในตะเกียงแก้ว
“นายเป็นใครเหรอ? เทรนเนอร์ของฉันเหรอ?”
ฮูปาร่างผนึกขยับเข้ามาใกล้กู่ซินด้วยความอยากรู้อยากเห็น เสียงเด็กน้อยไร้เดียงสาน่ารักฝุดๆ
“ใช่แล้ว ฉันชื่อกู่ซิน ต่อไปนี้เราจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันนะฮูปา” กู่ซินยิ้มพลางพูดกับฮูปาร่างผนึกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“อืมมม...” ฮูปาร่างผนึกเอียงคอพิจารณากู่ซิน
“รู้สึกว่าบนตัวนายมีกลิ่นอายที่สบายมากเลย ฉันชอบนะ ฮิฮิ~” ฮูปาร่างผนึกหัวเราะคิกคักพลางลอยวนรอบตัวกู่ซิน
มันไม่รังเกียจเทรนเนอร์ตรงหน้านี้ กลิ่นอายของเขาทำให้มันรู้สึกสบายใจและมีความรู้สึกดีๆ ให้
“โลกนี้แปลกตาจัง แถม... สัมผัสถึงกลิ่นอายอะไรไม่ค่อยได้เลย”
จากนั้นฮูปาร่างผนึกก็ลอยตัวขึ้นสูง มองดูเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟนีออนระยิบระยับด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ไม่ใช่แค่มิติดูแปลกตาสำหรับมัน แต่มันยังสัมผัสถึงกลิ่นอายของโปเกมอนในตำนานหลายตัวไม่ได้เลย
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...
“พัลเกียไม่อยู่เหรอ? แล้วมิติที่นี่เสถียรอยู่ได้ยังไงเนี่ย”
ฮูปาร่างผนึกเพ่งสมาธิตรวจจับดูอย่างละเอียด แล้วก็ต้องประหลาดใจ
มันสัมผัสถึงมิติต่างๆ ของพัลเกียไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
…
ฮูปาร่างผนึก; 0720