บทที่ 290 หินสีดำที่ไม่น่าไว้ใจ (ฟรี)

“เถ้าแก่! ฉันเอาเจ้านามาเคโรตัวนี้แหละค่ะ!”

ในที่สุดหลินยุนเอ๋อร์ก็ตัดสินใจได้ เธอกล่าวกับกู่ซินด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ก็แค่บัฟด้านลบไม่ใช่เหรอ? หลินยุนเอ๋อร์ไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะจัดการกับมันไม่ได้

อีกอย่างเถ้าแก่ก็บอกแล้วว่า เรื่องนี้สามารถลดผลกระทบลงได้ด้วยการฝึกฝน ถึงจะกำจัดออกไปไม่ได้ทั้งหมดก็ไม่เป็นไร

“รอสักครู่นะครับ”

กู่ซินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม การตัดสินใจของหลินยุนเอ๋อร์ถือว่าอยู่ในความคาดหมาย

เขาอธิบายข้อดีข้อเสียของเคคคิงไปอย่างชัดเจนแล้ว

ไม่ว่าจะเอาหรือไม่เอา ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไร

กู่ซินเดินเข้าไปในห้องเก็บของ ไม่นานเขาก็กลับออกมาพร้อมกับหิ้วโปเกมอนสีน้ำตาลเทาตัวหนึ่งออกมา

เจ้าตัวนี้กำลังทำตัวอ่อนปวกเปียก สีหน้าดูผ่อนคลายสบายใจเฉิบ ไม่สนใจเลยสักนิดว่ากู่ซินจะหิ้วมันมายังไง

“เด็กคนนี้มีคุณสมบัติพิเศษขี้เกียจติดตัวมาเลยครับ ถือว่าให้คุณเตรียมใจไว้ล่วงหน้าเลยแล้วกัน”

กู่ซินวางนามาเคโรในมือลงบนพื้น แล้วยิ้มให้หลินยุนเอ๋อร์

“ดู... แปลกจริงๆ ด้วยแฮะ”

เจิ้งซิ่วหยานพิจารณานามาเคโรตัวนี้อย่างละเอียด ท่าทางไร้กะจิตกะใจของมันช่างดูชัดเจนเหลือเกิน แถมมันยังหาววอดๆ อีกต่างหาก

<ติ๊ด~ นามาเคโร, ประเภทปกติ, โปเกมอนจอมขี้เกียจ คุณสมบัติพิเศษ: ขี้เกียจ>

<ท่าไม้ตาย: ข่วน, หาว, ครั้นช์คลอว์>

<ในหนึ่งวันจะนอนคว่ำหน้ากว่า 20 ชั่วโมง เพราะร่างกายแทบจะไม่ขยับเขยื้อนเลย จึงกินใบไม้แค่วันละ 3 ใบก็อิ่มแล้ว>

ตะลึง!

“โห...”

เจิ้งซิ่วหยานมองคำอธิบายในโปเกเด็กซ์แล้วถึงกับอึ้งไปเลย ให้ตายสิ!

นอนวันละ 20 ชั่วโมง? กินใบไม้วันละ 3 ใบ?

เจิ้งซิ่วหยานมองขนาดตัวของเจ้านามาเคโรตัวนี้ ไม่ถือว่าใหญ่แต่ก็ไม่เล็กเลย กะด้วยสายตาน่าจะสูงเกือบหนึ่งเมตรได้

ตัวขนาดนี้กินใบไม้วันละ 3 ใบเนี่ยนะ?

มันจะเกินไปแล้วมั้ง!

“แถมยังได้รับท่าพันธุกรรมอย่างครั้นช์คลอว์มาด้วยนะครับ ถือว่าดีมากทีเดียว”

กู่ซินไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่ ก็เป็นโปเกมอนจอมขี้เกียจนี่นะ ขี้เกียจหน่อยก็เป็นเรื่องปกติแหละ...

“หวังว่าคุณหลินจะเลี้ยงดูมันอย่างดีนะครับ ส่วนเรื่องความขี้เกียจ ยังไงก็ต้องอบรมสั่งสอนกันหน่อย”

กู่ซินยิ้มบอกหลินยุนเอ๋อร์ ถึงจะขี้เกียจไปหน่อย แต่ก็น่าจะยังพอเยียวยาได้... มั้งนะ?

“เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะเลี้ยงดูมันให้ดีที่สุด”

หลินยุนเอ๋อร์สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตอบกู่ซินด้วยสีหน้าจริงจัง

แถมพอมองดูดีๆ มันก็น่ารักเหมือนกันนะ จมูกสีแดงโตๆ กับขอบตาสีน้ำตาลนั่น ดูไปดูมาก็มีเสน่ห์แบบแปลกๆ

“เถ้าแก่ นามาเคโรราคาเท่าไหร่คะ?”

“7 แสนหยวนครับ”

กู่ซินยิ้มตอบ ถึงแม้ว่าเคคคิงจะมีคุณสมบัติพิเศษขี้เกียจเป็นตัวถ่วง แต่ความแข็งแกร่งของเคคคิงนั้นสูงจริงๆ

แต่ถ้าเลี้ยงดูได้ไม่ดี เคคคิงก็มีโอกาสสูงมากที่จะกลายเป็นโปเกมอน ‘ไร้ประโยชน์’

เพราะต่อให้เก่งแค่ไหน แต่ถ้าคุมความขี้เกียจของมันไม่อยู่...

คุณลองนึกภาพโปเกมอนที่นอนหลับปุ๋ยกลางสนามประลองดูสิ? อืม เคคคิงอาจจะทำให้คุณได้สัมผัสกับความรู้สึกสติแตกแบบนั้นก็ได้

ดังนั้นก็ต้องดูว่าหลินยุนเอ๋อร์จะปั้นเคคคิงออกมาได้ดีแค่ไหน

“รูดบัตรเลยค่ะ”

หลินยุนเอ๋อร์หยิบบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋า

“นามาเคโร ต่อไปเราเป็นคู่หูกันแล้วนะ เรามาพยายามไปด้วยกันเถอะ... นามาเคโร?”

หลินยุนเอ๋อร์ถลกกระโปรงนั่งยองๆ มองนามาเคโรที่นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

แต่พูดไปตั้งนาน หลินยุนเอ๋อร์เพิ่งจะพบว่านามาเคโรไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยสักนิด พอมองดูดีๆ เจ้านี่หลับไปแล้ว!

“ใช้โปเกบอลจับได้เลยครับ กลับไปแล้วค่อยๆ ฝึกสอนกันไป”

กู่ซินหัวเราะเบาๆ แล้วบอกหลินยุนเอ๋อร์

“เข้าใจแล้วค่ะ” หลินยุนเอ๋อร์ตอบอย่างจนใจ

จะดัดนิสัยขี้เกียจของมันได้จริงๆ เหรอเนี่ย?

ช่างเถอะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ถือซะว่าซื้อมาเป็นมาสคอต เลี้ยงไว้ในสวนก็น่ารักดีเหมือนกัน

“เถ้าแก่ ฉันจะสุ่มไอเทมวิวัฒนาการค่ะ”

หลินยุนเอ๋อร์โยนโปเกบอลใส่นามาเคโร โปเกบอลสั่นดุ๊กดิ๊กสามครั้งแล้วหยุดนิ่ง

ไม่แม้แต่จะขัดขืนเลยแฮะ...

แต่หลินยุนเอ๋อร์ก็ทำใจไว้แล้ว เธอปรับอารมณ์แล้วหันมาคุยกับกู่ซิน

“ได้แน่นอนครับ”

“สุ่มไอเทมวิวัฒนาการ จิ้มที่หน้าจอได้เลยนะโลโต้~”

โปเกเด็กซ์โรตอมบินมาตรงหน้าหลินยุนเอ๋อร์ ปรับหน้าจอเป็นบ่อสุ่มไอเทมวิวัฒนาการ

“ขอของดีๆ มาชดเชยหน่อยเถอะ”

หลินยุนเอ๋อร์กดปุ่มสุ่มไอเทมวิวัฒนาการ พลางภาวนาในใจ

พูดตามตรง เธอก็ไม่ค่อยมั่นใจว่าจะเลี้ยงนามาเคโรได้ดีแค่ไหน ได้แต่บอกตัวเองว่าจะพยายามให้เต็มที่

เข็มในวงล้อสุ่มหมุนไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดนิ่ง

<ยินดีด้วย คุณได้รับ หินแสง>

ข้อความแจ้งเตือนจากระบบเด้งขึ้นมา

“หินแสง!”

หลินยุนเอ๋อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสดงอาการดีใจออกมา นี่มันไอเทมวิวัฒนาการของฟลาเอ็ตเตนี่นา

เกือบห้าเดือนแล้ว! ในที่สุดเธอก็สุ่มได้หินแสงแล้ว!

“ดูเหมือนวันนี้คุณหลินจะยังโชคดีอยู่นะครับ”

กู่ซินเลิกคิ้ว ราวกับเล่นมายากล หินสีเขียวทองที่สวยงามก้อนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ

หินแสง สามารถใช้ทำให้โทเกชิกวิวัฒนาการเป็นโทเกคิส, โรเซเลียวิวัฒนาการเป็นโรสเรด, ชิลลาร์วิวัฒนาการเป็นชิราจิโน

และสุดท้าย คือทำให้ฟลาเอ็ตเตวิวัฒนาการเป็นฟลาเจส!

ถือว่าเป็นหินวิวัฒนาการพิเศษที่หายากชนิดหนึ่งเลยทีเดียว

“ฮิฮิ~ ขอบคุณค่ะเถ้าแก่!”

รอยยิ้มของหลินยุนเอ๋อร์เบ่งบาน เธอรับหินแสงมาอย่างมีความสุข

หินแสงนั้นงดงามมาก เป็นสีเขียวทองใสกระจ่าง ตรงกลางหินยังมีแสงสีทองจางๆ เปล่งประกายออกมาให้อารมณ์อบอุ่น

ไม่ต้องพูดถึงสรรพคุณ แค่ความสวยงามราวกับอัญมณีของมัน หินแสงก็ล้ำค่ามากพอแล้ว

“ยุนเอ๋อร์ รีบให้ฟลาเอ็ตเตวิวัฒนาการดูเร็วเข้า”

เจิ้งซิ่วหยานก็ดีใจแทนเพื่อนสาว รีบเร่งหลินยุนเอ๋อร์

เธอแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้เห็นร่างวิวัฒนาการของฟลาเอ็ตเตแล้ว

“ได้เลย! ออกมาเถอะฟลาเอ็ตเต”

หลินยุนเอ๋อร์เองก็ตื่นเต้นมาก โยนโปเกบอลของฟลาเอ็ตเตออกมา

ฟลาเอ็ตเตดอกสีขาวปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าหลินยุนเอ๋อร์ รูปร่างหน้าตาแทบจะเหมือนกับฟลาเอ็ตเตดอกไม้นิรันดร์ของหมางข่ายลี่เปี๊ยบ ต่างกันแค่สีของลำตัวและดอกไม้สีขาว

ฟลาเอ็ตเตมองหลินยุนเอ๋อร์ด้วยความสงสัย แต่ไม่นานสายตาของมันก็ไปหยุดอยู่ที่หินแสงในมือของเธอ

“ฟลาเอ็ตเต ใช้เจ้านี่สิ”

สังเกตเห็นท่าทีของฟลาเอ็ตเต หลินยุนเอ๋อร์ก็ยื่นหินแสงไปให้

“ฮูลา~”

ฟลาเอ็ตเตส่งเสียงร้องใสไพเราะ มือเล็กๆ ค่อยๆ ยื่นไปแตะหินแสง

แสงแห่งการวิวัฒนาการที่บริสุทธิ์และงดงามสว่างวาบขึ้นทันที ร่างของฟลาเอ็ตเตถูกปกคลุมด้วยแสงสีขาว

“ฟลาเอ็ตเต...”

หลินยุนเอ๋อร์มองแสงวิวัฒนาการที่เข้มข้นด้วยความคาดหวัง ฟลาเอ็ตเตอยู่กับเธอมานานแล้ว แต่เพราะขาดไอเทมวิวัฒนาการที่สำคัญที่สุดเลยวิวัฒนาการไม่ได้สักที

จริงๆ แล้วพวกเธอไม่ได้ห้ามการแลกเปลี่ยนไอเทมวิวัฒนาการ แต่จนถึงตอนนี้ มีแค่ฉู่เค่อเหลียนคนเดียวที่เคยสุ่มได้หินแสง

และหินแสงก้อนนั้นของฉู่เค่อเหลียนก็เอาไปให้โทเกชิกของคุณแม่ฮัวหรงเนี่ยใช้แล้ว หลินยุนเอ๋อร์เลยพูดอะไรไม่ได้

“ลาจิ้ว~”

ไม่นาน เสียงที่ดูเป็นผู้ใหญ่และสง่างามก็ดังขึ้น แสงสีขาวค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นโปเกมอนที่งดงามตัวหนึ่ง

“สวยจัง!”

เมื่อเห็นโปเกมอนตัวนี้ ดวงตาของหลินยุนเอ๋อร์ เจิ้งซิ่วหยาน และเหราเสี่ยวเฟยก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

รูปลักษณ์ภายนอกดูเหมือนดอกไม้ที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ ท่อนล่างเป็นสีเขียว มีโครงสร้างคล้ายลำต้นและใบไม้ รอบศีรษะดูราวกับดอกไม้ขนาดใหญ่ที่บานสะพรั่ง กลิ่นอายความสง่างามและสูงศักดิ์แผ่ออกมา

นั่นคือฟลาเจส!

“ลาซิจิ้ว~”

ดวงตาของฟลาเจสมองหลินยุนเอ๋อร์อย่างอ่อนโยน ปากส่งเสียงร้องนุ่มนวล

<ติ๊ด~ ฟลาเจส, ประเภทแฟรี่, โปเกมอนสวนดอกไม้ คุณสมบัติพิเศษ: ม่านบุปฝา>

<ท่าไม้ตาย: เพทัลแดนซ์, มูนบลาสท์, มิสต์ฟิลด์, เพทัลบลิซซาร์ด, กราสน็อต, ฟลาวเวอร์การ์ด, อธิษฐาน...>

<อาณาเขตคือสวนดอกไม้ที่สวยงาม อาบพลังงานที่ดอกไม้ใบหญ้าปลดปล่อยออกมาเพื่อเปลี่ยนเป็นพลังของตนเอง>

“เป็นฟลาเจสที่สวยมากครับ ความแข็งแกร่งก็ไม่เบาเลยนะ”

ได้ยินคำอธิบายจากโปเกเด็กซ์ของหลินยุนเอ๋อร์ กู่ซินก็ยิ้มพยักหน้าเห็นด้วย

ไม่ต้องสงสัยเลย ฟลาเจสตัวนี้จะเป็นกำลังหลักตัวใหม่ของหลินยุนเอ๋อร์

ในฐานะหนึ่งในโปเกมอนประเภทแฟรี่ที่แข็งแกร่งที่สุด ความสามารถของฟลาเจสนั้นไม่ต้องสงสัยเลย โดยเฉพาะพลังป้องกันเวทของฟลาเจส

เวลาต้องเจอกับโปเกมอนสายโจมตีเวท ฟลาเจสจะเหมาะสมมาก แถมยังเป็นโปเกมอนประเภทแฟรี่ล้วน ความต้านทานก็ยอดเยี่ยม

ประเภทที่ชนะทางฟลาเจสมีแค่ประเภทพิษกับประเภทโลหะเท่านั้น

“สวยมากเลยฟลาเจส! ในที่สุดเธอก็วิวัฒนาการแล้วนะ!”

หลินยุนเอ๋อร์เก็บโปเกเด็กซ์แล้วพูดกับฟลาเจสตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น สวยมากจริงๆ

แถมกลิ่นอายความสูงศักดิ์และสง่างามแบบนี้ มันถูกใจเธอสุดๆ ไปเลย

“ลาจิ้ว~”

ฟลาเจสยื่นมือมาโอบกอดหลินยุนเอ๋อร์ ใบหน้าคลอเคลียแก้มของหลินยุนเอ๋อร์เบาๆ แสดงความรักที่มีต่อเธอ

“หอมจัง~”

หลินยุนเอ๋อร์สูดดมกลิ่นดอกไม้จากตัวฟลาเจส กลิ่นหอมสดชื่นนี้ทำให้รู้สึกสบายตัวสุดๆ

วันนี้มันยอดเยี่ยมจริงๆ!

.

.

.

“ถ้ำนี้มันยังไงกันแน่เนี่ย ทำไมลึกขนาดนี้ แถมรู้สึกเหมือนพวกเรากำลังเดินลงไปใต้ดินเรื่อยๆ เลยนะ”

หลินเซิงลูบแขนตัวเองเบาๆ รู้สึกหนาวนิดหน่อย

แถมพวกเขาเดินมาเกือบสิบนาทีแล้วมั้ง? ยังเดินไม่สุดทางอีก

แล้วก็ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่เขารู้สึกหวิวๆ พิกล

“มันผิดปกติจริงๆ นั่นแหละ เดินต่ออีกหน่อยเถอะ ถ้ายังไม่สุดทางเราค่อยออกไป”

ครั้งนี้เอ็ดเวิร์ดไม่ได้เถียงหลินเซิง แต่ขมวดคิ้วมองความมืดเบื้องหน้าที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

ตลอดทางที่ผ่านมา พวกเขาไม่เจอโปเกมอนเลยสักตัว แม้แต่ซูแบทหรืออิชิซึบูเตะก็ไม่มี นี่มันไม่สมเหตุสมผล!

ถ้ำมืดๆ แบบนี้ ปกติจะเป็นที่โปรดของโปเกมอนสองชนิดนี้เลยนะ แต่ผ่านไปสิบนาทีแล้ว ไม่เจอโปเกมอนสักตัวเดียว

เอ็ดเวิร์ดเองก็เริ่มถอดใจแล้วเหมือนกัน

ทั้งสองเดินต่ออีกสองนาที แต่จู่ๆ ก็มีแสงสว่างปรากฏขึ้นข้างหน้า

“มีแสง? ทางออกเหรอ?” เอ็ดเวิร์ดกับหลินเซิงสบตากัน แล้วเร่งฝีเท้าขึ้น

ภาพตรงหน้าเปิดกว้างขึ้น ที่แท้เป็นถ้ำหินย้อยใต้ดินขนาดใหญ่ และลำแสงนั้นก็คือปากถ้ำที่อยู่ด้านบนสุด น้ำฝนปนแสงแดดสาดส่องลงมา

และน้ำฝนเหล่านั้นตกลงมาสะสมกันเป็นเวลานานจนเกิดเป็นทะเลสาบเล็กๆ

แน่นอนว่านั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือสิ่งที่อยู่ใจกลางทะเลสาบ

“นั่นอะไรน่ะ? ก้อนหินเหรอ?”

หลินเซิงมองสิ่งนั้นด้วยความตกตะลึง ดูเหมือนก้อนหินสีดำ แต่ก็ดูแปลกๆ

ก้อนหินนั้นจมอยู่ในน้ำครึ่งหนึ่ง โผล่พ้นน้ำมาครึ่งหนึ่ง รูปร่างประหลาด ด้านบนมีวัตถุคล้ายใบไม้ตั้งอยู่ ทำให้หินก้อนนี้ดูเหมือน... ดักแด้ที่ถูกห่อหุ้มไว้?

“โอ้~ ดูไม่เหมือนสิ่งที่เป็นมงคลเลยแฮะ”

เอ็ดเวิร์ดขมวดคิ้วมองวัตถุที่เหมือนหินสีดำก้อนนั้น ความรู้สึกอัปมงคล กดดัน คือสิ่งที่หินก้อนนี้สื่อออกมาให้เขารู้สึก