บทที่ 280 ดอกไม้นิรันดร์ (ฟรี)

การที่ฉู่เค่อเหลียนและไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนผ่านเข้ารอบนั้น ไม่ถือว่าเกินความคาดหมายของใครหลายคนนัก เพราะเดิมทีพวกเธอก็เป็นทีมเต็งแชมป์อยู่แล้ว

สิ่งที่ทุกคนสนใจในตอนนี้คือ รายชื่อผู้เข้าแข่งขันคู่ที่สองในรอบแปดทีมสุดท้ายต่างหาก!

“ทำได้ดีมากฟลายกอน”

ฉู่เค่อเหลียนลูบหัวฟลายกอนที่บินกลับมาเบาๆ สมกับเป็นมังกรของเธอจริงๆ!

“กุโซคุมูฉะของฉันต่างหากที่แบกทีม”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนพ่นสเปรย์รักษาแผลระดับสูงให้กุโซคุมูฉะ เห็นท่าทางของเพื่อนแล้วก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบน

ถ้ากุโซคุมูฉะของเธอไม่อัดอมารูรูกาจนน่วม แถมยังเปิดโอกาสให้ฟลายกอนได้ใช้ท่าแผ่นดินไหว การต่อสู้ครั้งนี้คงไม่จบลงง่ายๆ แบบนี้หรอก

“ก็นั่นแหละ เพราะฟลายกอนของฉันช่วยถ่วงเวลาให้เธอได้บัฟพลังไม่ใช่หรือไง ไม่งั้นมันจะราบรื่นแบบนี้เหรอ” ฉู่เค่อเหลียนเถียงคอเป็นเอ็น ไม่ยอมแพ้

“เธอนี่หน้าหนาจริงๆ”

“เหอะ~ ถุย! ยัยตัวเหม็น ที่ฉันพูดมันความจริงทั้งนั้นแหละ”

สองสาวเก็บโปเกมอนกลับเข้าบอล แล้วเดินเถียงกันออกไปจากสนามประลอง

“ทำไมพวกเราถึงแพ้แม่สาวสองคนนั้นได้วะเนี่ย”

หลินเซิงทำตาปลาตายไร้อารมณ์ มองตามหลังสองสาวที่เดินส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวจากไป ขยับแว่นตาแล้วหันไปถามเอ็ดเวิร์ด

“เพราะนายมันกากไง” เอ็ดเวิร์ดยักไหล่ หันหลังเดินกลับเข้าช่องทางเดินนักกีฬา

แพ้ก็คือแพ้ ยังไงก็ได้เข้ารอบแปดทีมแล้ว ถึงจะอยากได้ผลงานที่ดีกว่านี้ แต่ตอนนี้คงยากหน่อย

“ถุย! ไอ้ฝรั่งงี่เง่า! นายว่าใครกากฮะ!”

หลินเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวิ่งตามเอ็ดเวิร์ดไปด่ากราด

ไอ้หมอนี่โดนเก็บไปก่อนเพื่อน ทำให้โซโรอาร์คของเขาต้องรับศึกหนักหนึ่งรุมสอง ยังมีหน้ามาว่าเขากากอีกเหรอ?

เมื่อนักกีฬาออกจากสนาม พื้นสนามประลองก็ลดระดับลง และมีสนามประลองสภาพสมบูรณ์ถูกยกขึ้นมาแทนที่

“การต่อสู้เมื่อสักครู่ดุเดือดเผ็ดมันจริงๆ ครับ! แต่น่าเสียดายที่เส้นทางในศึกดวลคู่หูของคู่คุณหลินเซิงและคุณเอ็ดเวิร์ดต้องหยุดลงเพียงเท่านี้”

“เอาล่ะครับ ต่อไปเรามาดูคู่ที่สองในรอบแปดทีมสุดท้ายกันเลย!”

พิธีกรใส่แว่นกันแดดกล่าวด้วยความประทับใจ สมกับเป็นเทรนเนอร์แถวหน้าจริงๆ เมื่อเทียบกับการแข่งขันที่เขาเคยพากย์มาก่อนหน้านี้ คุณภาพมันคนละชั้นกันเลย

แต่รอบแปดทีมสุดท้ายยังเหลืออีกสามคู่!

รายชื่อหกทีมที่เหลือบนหน้าจอยักษ์หมุนวนไปเรื่อยๆ ก่อนจะค่อยๆ หยุดลงในที่สุด

เฉินหยุน & หร่วนโหย่วซิ่ว ปะทะ สวีฮ่าว & จ้าวฮ่าว!

อืม... ชายหนุ่มสองคนที่ชื่อมีความหมายยิ่งใหญ่เสียเหลือเกิน แต่การที่ฝ่าฟันเข้ามาถึงรอบแปดทีมสุดท้ายของการแข่งคู่หูได้ ก็พิสูจน์แล้วว่าสองคนนี้มีฝีมือจริงๆ

แต่ถ้าต้องมาเจอกับเฉินหยุนและหร่วนโหย่วซิ่วล่ะก็... สงสัยจะไม่รอด

.

.

.

กริ๊ง~

เสียงกระดิ่งลมที่ประตูร้านบ้านโปเกมอนดังขึ้น

“ยินดีต้อนรับค่า~”

เหราเสี่ยวเฟยที่กำลังดูถ่ายทอดสดการแข่งขันรีบลุกขึ้นยืนกล่าวต้อนรับด้วยรอยยิ้มหวาน

แต่เมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามา เหราเสี่ยวเฟยก็กะพริบตาปริบๆ

“พี่เสี่ยวเฟย”

เด็กสาวหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มยิ้มอายๆ ให้เหราเสี่ยวเฟย โบกมือทักทาย

“น้องหมางนี่เอง เถ้าแก่อยู่ที่โซนพักผ่อนจ้ะ”

ใช่แล้ว เธอคือหมางข่ายลี่นั่นเอง

เหราเสี่ยวเฟยจำเด็กสาวคนนี้ได้แม่น เพราะเธอคือคนที่สุ่มได้กึ่งตำนานตัวสุดท้ายไป

แถมในกลุ่มแชทก็ยังเห็นเธอมาพิมพ์คุยบ้างเป็นครั้งคราว แต่หมางข่ายลี่ไม่ได้คุยเก่งมากนัก วันหนึ่งเห็นพิมพ์มาแค่ประโยคสองประโยคเท่านั้น

“ขอบคุณค่ะ~”

หมางข่ายลี่ยังคงมีมารยาทงามเหมือนเดิม เธอกล่าวขอบคุณเหราเสี่ยวเฟยแล้วเดินไปที่โซนพักผ่อน

“เถ้าแก่คะ สวัสดีตอนเช้าค่ะ”

“นั่งสิครับ วันนี้มาสุ่มโปเกมอนเหรอ?”

กู่ซินละสายตาจากจอถ่ายทอดสด หันมามองเด็กสาวแล้วถามยิ้มๆ

“ใช่ค่ะ แล้วก็โปเกมอนของหนูวิวัฒนาการแล้วด้วยนะ!”

พูดถึงตรงนี้ หมางข่ายลี่ก็หยิบโปเกบอลออกมาด้วยความดีใจ ปล่อยโปเกมอนตัวสีขาวเขียวออกมา

มันคือเคอเรียที่กำลังกะพริบตากลมโตมองกู่ซินด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เป็นเคอเรียที่สุขภาพดีมากเลยครับ ดูเหมือนคุณจะดูแลเขาดีมากนะเนี่ย”

กู่ซินพิจารณาเคอเรียตัวนี้แล้วพยักหน้าชมเชย

เวลาแค่หนึ่งเดือนสามารถเลี้ยงดูราลทซ์จนวิวัฒนาการได้ ความเร็วในการเลี้ยงดูนี้ไม่ด้อยไปกว่าพวกฉู่เค่อเหลียนหรือเฉินหยุนในตอนนั้นเลย

เห็นได้ชัดว่าพรสวรรค์ในการเป็นเทรนเนอร์ของหมางข่ายลี่นั้นยอดเยี่ยมมาก

“หนูให้อาหารพวกเขาทุกวันเลยค่ะ แล้วพวกเขาก็ขยันมากด้วย เพราะหนูต้องไปโรงเรียน เลยต้องปล่อยพวกเขาไว้ที่บ้าน ให้ฝึกฝนกันเองตามตารางที่หนูวางไว้”

ริมฝีปากของหมางข่ายลี่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

เพราะเธอยังเป็นนักเรียน ต้องไปโรงเรียน ดังนั้นเพื่อไม่ให้เสียเวลาเรียน เธอจึงต้องบอกวิธีฝึกฝนให้ราลทซ์และตัวอื่นๆ รู้ แล้วปล่อยให้พวกมันฝึกกันเองในสวนที่บ้าน

แต่ถึงจะไม่มีเธอคอยคุม แม่ของเธอก็บอกว่าเจ้าฟุคามารุและตัวอื่นๆ ต่างก็ตั้งใจฝึกฝนอย่างหนัก ไม่มีการอู้งานเลย

เรื่องนี้ทำให้หมางข่ายลี่ทั้งซาบซึ้งและดีใจ

“ดูเหมือนพวกเขาจะรับรู้ถึงความปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้นของคุณนะครับ” กู่ซินยิ้ม

“แล้วคุณได้ลงสมัครแข่งคู่หูไหมครับ?” จากนั้นกู่ซินก็ถามหมางข่ายลี่ด้วยความสงสัย

“ลงค่ะ หนูจับคู่กับพี่สาวในกลุ่มคนหนึ่ง แต่ว่า...”

หมางข่ายลี่กะพริบตา สีหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

“พวกเราตกรอบตั้งแต่รอบคัดเลือกแล้วค่ะ”

หมางข่ายลี่พูดเสียงเบา ใช่แล้ว ในฐานะเทรนเนอร์คนหนึ่ง เมื่อมีการจัดการแข่งขันเธอก็ย่อมไม่อยากพลาด

ด้วยความช่วยเหลือจากคุณพ่อ ทางโรงเรียนจึงอนุญาตให้เธอเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ได้

เธอจับคู่กับมือใหม่ในกลุ่มอีกคนหนึ่ง แต่ทว่า...

อืม แค่รอบคัดเลือกก็โดนเขี่ยตกรอบซะแล้ว...

“โปเกมอนของคุณยังไม่โตเต็มที่ การเติบโตต้องใช้เวลานะครับ”

กู่ซินหัวเราะเบาๆ ไม่ได้แปลกใจอะไร หมางข่ายลี่เพิ่งได้โปเกมอนมาแค่เดือนกว่าๆ

แม้โปเกมอนของเธอจะมีพรสวรรค์สูง แต่เวลาก็คือช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด

อย่าว่าแต่ไปเจอพวกฉู่เค่อเหลียนเลย ต่อให้เจอเทรนเนอร์ทั่วไปที่เลี้ยงโปเกมอนมาหลายเดือน เธอก็สู้ไม่ได้อยู่ดี

“แต่พยายามต่อไปนะครับ ผมเชื่อว่าในการแข่งครั้งหน้า คุณจะต้องฉายแววโดดเด่นแน่นอน” กู่ซินให้กำลังใจหมางข่ายลี่

“ขอบคุณค่ะเถ้าแก่ หนูจะพยายาม!” หมางข่ายลี่กล่าวขอบคุณ

“งั้นวันนี้คุณจะมาสุ่มโปเกมอนใช่ไหมครับ?”

“ใช่ค่ะ ต้องรบกวนเถ้าแก่ด้วยนะคะ”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ คุณเอาเงินมาให้ผมนะเนี่ย”

กู่ซินหลุดขำ เด็กสาวคนนี้ช่างมีมารยาทดีจริงๆ

“สุ่มโปเกมอน จิ้มที่หน้าจอได้เลยโลโต้~”

โปเกเด็กซ์โรตอมบินมาตรงหน้าหมางข่ายลี่ ส่งเสียงอิเล็กทรอนิกส์อย่างร่าเริง

“ลองวัดดวงดูนะครับ แต่ดูเหมือนดวงของคุณจะดีมากอยู่แล้วนะ” กู่ซินผายมือให้หมางข่ายลี่

ถ้าจำไม่ผิด แม่หนูคนนี้เหมือนจะเป็นดาวนำโชคซะด้วย

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ...”

หมางข่ายลี่ยิ้มเขินๆ ยื่นมือออกไปจิ้มที่หน้าจอเบาๆ

Go!

เงาดำบนหน้าจอวิ่งผ่านไปเรื่อยๆ ดวงตาของหมางข่ายลี่จับจ้องอยู่ที่หน้าจอเขม็ง

เพราะเธอเป็นคนเมืองอิ๋นเฉิง ทุกครั้งที่จะมาสุ่มโปเกมอนก็ต้องถ่อมาถึงเมืองเซี่ยงไฮ้ นี่เพิ่งเป็นครั้งที่สองที่เธอมาสุ่ม

ขอให้ได้โปเกมอนดีๆ ทีเถอะ...

รูปภาพบนหน้าจอค่อยๆ หยุดลง เผยให้เห็นโปเกมอนตัวหนึ่ง

“ตัวนี้คือ ฟลาเอตเต หรือเปล่าคะ?”

เมื่อเห็นโปเกมอนน่ารักบนหน้าจอ หมางข่ายลี่ก็รีบนึกข้อมูลในหัว แล้วก็จำได้

นี่คือฟลาเอ็ตเต โปเกมอนประเภทแฟรี่

ขอแค่เป็นโปเกมอนที่เคยปรากฏในโปเกเด็กซ์บนเว็บทางการ เธอจำได้แม่นหมด

กู่ซินมองฟลาเอ็ตเตตัวนี้ และดอกไม้ที่มันถืออยู่ ก็เลิกคิ้วขึ้น

“นี่ไม่ใช่ฟลาเอ็ตเตธรรมดานะครับคุณหมาง” กู่ซินมองหมางข่ายลี่ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

แม่หนูคนนี้ดวงดีจริงๆ ถ้าเทียบเฉพาะลูกค้าที่มาที่ร้าน เธออาจจะเป็นคนที่ดวงดีที่สุดเลยก็ได้

“เอ๊ะ?” หมางข่ายลี่อึ้งไป

“ผมเหมือนจะยังไม่เคยแนะนำให้คุณฟัง นี่คือ ฟลาเอ็ตเต ร่างดอกไม้นิรันดร์ หรือเรียกสั้นๆ ว่า ดอกไม้นิรันดร์ เป็นตัวพิเศษในหมู่ฟลาเอ็ตเตครับ”

กู่ซินแนะนำด้วยรอยยิ้ม

ใช่แล้ว ตัวที่หมางข่ายลี่สุ่มได้ก็คือ ดอกไม้นิรันดร์!

ฟลาเอ็ตเตที่มีรูปลักษณ์พิเศษ ดอกไม้นิรันดร์ที่กลายพันธุ์หลังจากได้รับแสงจากอาวุธสุดท้าย!

แม้จะไม่สามารถวิวัฒนาการได้ แต่ค่าสเตตัสของดอกไม้นิรันดร์ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าร่างวิวัฒนาการอย่างฟลาเจสเลย ค่าสเตตัสรวมอยู่ที่ 551 แต้ม!

อืม… ฟลาเจสมีค่าสเตตัสรวม 552 แต้ม ห่างกันแค่แต้มเดียวก็เหมือนไม่ต่างกันนั่นแหละ

“เหมือนกับพิคาชูร่างใส่หมวกของพี่สาวยุนเอ๋อร์หรือเปล่าคะ?”

หมางข่ายลี่คิดตาม แล้วเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้

“เปรียบเทียบแบบนั้นก็ไม่ผิดครับ ดอกไม้นิรันดร์กับพิคาชูร่างใส่หมวก ต่างก็เป็นร่างพิเศษในเผ่าพันธุ์ของตัวเอง”

กู่ซินพยักหน้า ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือใช่ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ถ้าพูดถึงความหายากในเกม ดอกไม้นิรันดร์นั้นหายากยิ่งกว่าพิคาชูร่างใส่หมวกเสียอีก!

อย่างน้อยพิคาชูร่างใส่หมวกก็เคยมีการแจกในอีเวนต์ แต่ดอกไม้นิรันดร์นั้นปัจจุบันไม่มีช่องทางไหนที่จะได้มาครอบครองเลย!

มันเป็นโปเกมอนที่ต้องใช้ ‘เวทมนตร์’ (โปรแกรมโกง) เสกออกมาเท่านั้น แม้จะมีข้อมูลของดอกไม้นิรันดร์อยู่ในเกม แต่วิธีการปกติไม่สามารถหามาได้

“สุดยอดเลย~”

หมางข่ายลี่ดีใจมาก เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองจะได้ครอบครองโปเกมอนพิเศษแบบนี้

“นี่เป็นหนึ่งในโปเกมอนที่สุ่มออกยากที่สุด คุณหมางดวงดีมากจริงๆ ครับ” กู่ซินยิ้ม

ดอกไม้นิรันดร์เพิ่งถูกเพิ่มเข้ามาในรายชื่อสุ่มหลังจากปลดล็อกภารกิจหลักขั้นที่สาม แม้โอกาสสุ่มได้จะสูงกว่าโปเกมอนในตำนานนิดหน่อย แต่ก็ถือว่าเป็นหนึ่งในตัวที่ออกยากที่สุด

เหมือนกับพิคาชูร่างใส่หมวกในตอนนั้น เป็นหนึ่งในโปเกมอนร่างพิเศษที่ล้ำค่า

“ขอบคุณค่ะเถ้าแก่ เอ่อ... หนูขอดูตัวจริงของดอกไม้นิรันดร์หน่อยได้ไหมคะ?”

หมางข่ายลี่ถามกู่ซินด้วยความคาดหวัง เธออดใจรอที่จะเจอหน้าดอกไม้นิรันดร์แทบไม่ไหวแล้ว

“ได้แน่นอนครับ รอสักครู่นะ” กู่ซินพยักหน้ายิ้มๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องเก็บของ

ไม่นานนัก กู่ซินก็เดินออกมา และข้างกายเขาก็มีเจ้าตัวเล็กที่น่ารักราวกับภูตน้อยลอยตามออกมาด้วย

รูปร่างหน้าตาคล้ายกับฟลาเบเบมาก เพียงแต่ตัวใหญ่กว่าฟลาเบเบนิดหน่อย และไม่ได้ยืนอยู่บนดอกไม้ แต่ใช้มือจับก้านดอกไม้แล้วลอยตัวอยู่

แต่ต่างจากฟลาเอ็ตเตทั่วไปที่มีดอกไม้หลากสีสัน ดอกไม้นิรันดร์ตัวนี้ถือดอกไม้ที่มีสีดำแดงดูงดงามแต่แฝงความลึกลับ รูปทรงของดอกไม้ก็ต่างจากดอกไม้ของฟลาเอ็ตเตทั่วไป และสีลำตัวของมันเป็นสีน้ำเงิน

ดอกไม้นิรันดร์กะพริบตาปริบๆ มองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย ใบหน้าน่ารักไร้เดียงสา

“ดูเหมือนจะไม่ใช่ตัวของ AZ สินะ” กู่ซินมองดูดอกไม้นิรันดร์ที่มีกลิ่นอายบริสุทธิ์ผุดผ่องตัวนี้ แล้วก็มั่นใจในความคิดของตัวเอง

น่าจะเป็นดอกไม้นิรันดร์ตัวใหม่ที่ระบบสร้างขึ้น เพราะถึงตัวของ AZ จะมีจิตใจดีงามเช่นกัน แต่เพราะผ่านสงครามมาแล้ว กลิ่นอายคงไม่มีทางบริสุทธิ์ขนาดนี้

“สวยจังเลย~”

หมางข่ายลี่มองดอกไม้นิรันดร์ตัวนี้ด้วยความชอบอกชอบใจ เธอหยิบโปเกเด็กซ์ขึ้นมาเตรียมจะดูข้อมูลของมัน