บทที่ 220 รีบส่งโรงพยาบาลเร็ว! (ฟรี)

“กรี๊ดดดด!! คุณชายเฉิน! คุณชายเฉินของฉันร่วงไปแล้ว!”

“เชี่ย! เมื่อกี้ฉันเห็นคุณชายเฉินตาเหลือกด้วย!”

“รีบเรียกรถพยาบาลเร็ว!”

“ไม่คุ้มเลย ไม่คุ้มเลยจริง ๆ คุณชายเฉิน ไปแข่งอะไรกับพวกสมองกล้ามแบบนั้น”

“พี่กล้ามคนนี้โหดชะมัด เล่นงานคุณชายเฉินจนหมดสติไปเลย”

“??? เมนต์บน นายขับรถซิ่งไปแล้วนะ”

ห้องไลฟ์สดคึกคักกันจนแทบจะระเบิด

เฉินหยุนนอนหน้าแนบพื้น ใบหน้าซีดเผือด หายใจเข้าออกลึก ๆ อย่างต่อเนื่อง ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าอกยังกระเพื่อมอยู่ คนอื่นคงนึกว่าเขาตายไปแล้ว

“มาบุชิ?”

เห็นเฉินหยุนล้มตัวลงนอน มัสชิบูนก็นั่งลงเอียงคอมองเฉินหยุนเล็กน้อย

“มะ... ไม่ไหว... ฉัน... ไม่ไหว... แล้วจริง ๆ...”

เฉินหยุนพูดจาขาดห้วง เขาขอสาบานเลยว่า ทั้งชีวิตนี้ไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้มาก่อน!

ไม่ไหวแล้ว รับไม่ไหวแล้วจริง ๆ

เขาถึงขนาดรู้สึกว่าวินาทีถัดไปตัวเองอาจจะหัวใจวายตายได้เลย

มองดูมัสชิบูนที่ไม่หอบเลยสักนิด เฉินหยุนก็อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

รู้งี้ทำช้า ๆ หน่อยก็ดี เขาจะไปแข่งกับโปเกมอนทำบ้าอะไรเนี่ย ไม่เห็นจำเป็นต้องทุ่มสุดตัวขนาดนี้เลย!

“มาบุชิ~”

มัสชิบูนส่ายหน้าอย่างเสียดาย มนุษย์ผอมแห้งคนนี้ร่างกายอ่อนแอเกินไปจริง ๆ ไม่ไหว ๆ

นี่เพิ่งจะเริ่มเองนะ มันเพิ่งจะเริ่มรู้สึกสนุกขึ้นมานิดหน่อยเอง

เฉินหยุน: “...”

“เอ๊ะ? พี่หยุน!”

“เจ้าพี่กล้ามคนนั้น! ถอยไปให้ห่างจากผู้ชายคนนั้นนะ!”

ในตอนนั้นเอง เสียงอุทานด้วยความตกใจก็ดังมาจากด้านหลัง ตามด้วยเสียงตะโกนอย่างฮึกเหิมของเด็กสาว

มัสชิบูนหันขวับไปมองด้วยความงุนงง

“เดี๋ยว! อย่าเข้าใจผิด!”

เฉินหยุนที่เพิ่งจะฟื้นแรงลุกขึ้นมาได้ รีบพูดกับฉู่เค่อเหลียนและไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนที่วิ่งเข้ามาด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรง

“นี่มันสถานการณ์อะไรเนี่ยพี่หยุน? ทำไมสภาพพี่เหมือน...”

เหมือนโดนชายฉกรรจ์รุมทารุณมาเป็นร้อยคนยังไงยังงั้น...

แต่ประโยคหลังมันดูไม่ค่อยเป็นกุลสตรีเท่าไหร่ ฉู่เค่อเหลียนกะพริบตาปริบ ๆ แล้วกลืนคำพูดลงคอไป

แถมยัง...

“ใหญ่เกินไปแล้วมั้ง...”

ฉู่เค่อเหลียนเงยหน้ามองมัสชิบูนที่อยู่ตรงหน้า เบิกตากว้างเดาะลิ้นมองกล้ามเนื้อสีแดงของมัสชิบูน

ให้ตายเถอะ!

พูดแบบไม่เกินจริงเลยนะ ฉู่เค่อเหลียนรู้สึกว่าแขนของโปเกมอนตัวนี้ใหญ่กว่าตัวเธอทั้งตัวอีก

โดยเฉพาะกล้ามอกนั่น

ฉู่เค่อเหลียนจ้องกล้ามอกของมัสชิบูนอยู่นาน แล้วก้มลงมองไม้กระดานของตัวเอง

ฉู่เค่อเหลียนน้ำตาคลอเบ้า

ฮือ ๆ ... นี่มันไม่สมเหตุสมผล!

ดูเหมือนจะสังเกตเห็นสายตาของฉู่เค่อเหลียน ดวงตาของมัสชิบูนก็ฉายแววคมกริบขึ้นมาทันที มันกระโดดถอยหลังไปอย่างแรง

“มาบุชิ! มาบุชิชิ!!”

มัสชิบูนยกแขนที่งอเล็กน้อยขึ้น แล้วออกแรงเบ่ง!

ปึง~!

กล้ามเนื้อที่พองตัวขยายใหญ่ขึ้นอีกรอบ! โหมดกล้ามเนื้อ!

ฉู่เค่อเหลียน: (o.o)

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน: (o—o)

“โปเกมอนตัวนี้ไม่ว่าจะมองยังไงก็เวอร์เกินไปนะ...”

ฉู่เค่อเหลียนมองดูมัสชิบูนที่โพสท่าต่าง ๆ ไม่หยุด มุมปากกระตุกยิก ๆ

ไม่ต้องพูดถึงกล้ามเนื้อที่ใหญ่โตจนระเบิดระเบ้อนั่น นิสัยนี่ก็ดูแปลก ๆ หรือเปล่า?

ไม่ว่าจะดูยังไง มันก็เหมือนกำลังอวดหุ่นให้พวกเธอดูชัด ๆ

<ติ๊ด~ มัสชิบูน ประเภทต่อสู้... โปเกมอนในตำนาน อัลตร้าบีสต์>

และในขณะนี้ฉู่เค่อเหลียนกับไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็หยิบโปเกเด็กซ์ขึ้นมาตรวจสอบข้อมูลของมัสชิบูน แล้วก็...

ดวงตาของสองสาวก็เปล่งประกายวิบวับทันที

“โปเกมอนในตำนาน!”

“สุดยอดไปเลย! มิน่าล่ะถึงได้เท่ขนาดนี้!”

“มาบุชิ!”

ได้ยินคำชม มัสชิบูนก็ตะโกนตอบรับอย่างเร่าร้อนดุจเปลวเพลิง

“ใช่ไหมล่ะ? แถมมันนิสัยดีด้วยนะ”

เฉินหยุนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะแห้ง ๆ พูดกับสองสาว

“แล้วทำไมสภาพพี่หยุนถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนถามเฉินหยุนด้วยความสงสัย

“มันไม่ต่อต้านให้เราจับหรอก แต่...”

เฉินหยุนหนังตากระตุก ใบหน้ายังคงซีดขาวอยู่บ้าง

“ดูเหมือนว่าร่างกายต้องแข็งแกร่งจนมันพอใจน่ะสิ”

เฉินหยุนลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็พูดความจริงออกไป ยังไงซะเขาก็ไม่อยากทรมานสังขารต่อแล้ว

ไอ้การวิดพื้นเมื่อกี้เกือบจะส่งเขาไปนอนห้องดับจิตแล้ว ไม่ไหว จริง ๆ ไม่ไหว

“พูดง่าย ๆ เจ้ามัสชิบูนตัวนี้ก็คือพวกบ้าออกกำลังกายสินะ ง่ายจะตาย!”

ฉู่เค่อเหลียนกะพริบตา ยืดอกอย่างมั่นใจ

ล้อเล่นน่า! ความอึดของเธอสุดยอดมากนะจะบอกให้!

การโดนเกียราดอสไล่ฆ่าบ่อย ๆ ทำให้เธอฝึกฝนจนมีร่างกายที่แข็งแกร่ง!

เฉินหยุนฝืนยิ้มโดยไม่พูดอะไร

“เธอไม่ใช่คนที่บอกว่าชาตินี้จะอยู่ร่วมโลกกับแมลงไม่ได้หรอกเหรอ? ให้ฉันเถอะโอกาสนี้น่ะ”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเหลือบมองฉู่เค่อเหลียน พูดเหน็บแนม

“ไม่! ฉันเปล่า! อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ!”

ฉู่เค่อเหลียนปฏิเสธเสียงแข็งหน้าตาเฉย

เพื่อโปเกมอนในตำนาน! ต่อให้ต้องหน้าด้านนิดหน่อยมันจะน่าอายตรงไหน?

ไม่! ไม่น่าอายเลยสักนิด!

“อีกอย่างเธอจับโคโซคุมูชิไปแล้วนี่นา คนหนึ่งจับโปเกมอนแมลงได้แค่ตัวเดียวนะเธอรู้ใช่ไหม”

“เถ้าแก่ไม่ได้บอกว่าจับได้แค่ตัวเดียวสักหน่อย แค่บอกว่าถึงเวลาให้เลือกแค่ตัวเดียวมาให้คะแนน แล้วก็เอาออกไปได้แค่ตัวเดียว!”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนสวนกลับอย่างไม่เกรงใจ เธอจับโคโซคุมูชิได้แล้วจริง ๆ อืม... จับได้ตอนปาคอมเพททิชั่นบอลลูกที่สิบเจ็ดน่ะ

แต่ช่วยไม่ได้นี่นา ใครใช้ให้ตอนนี้มีโอกาสจับโปเกมอนในตำนานอยู่ตรงหน้าล่ะ

ใครจะไปทนไหวล่ะแบบนี้?

“แถมเธอบอกว่าเธอจะเอาแค่ประเภทมังกรไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่ไง! ฉันดูแล้วมันก็เหมือนมังกรอยู่นะ!”

“เธอพอได้แล้วน่า มัสชิบูนมีส่วนไหนที่เฉียดคำว่ามังกรบ้างยะ?”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเกือบจะขำออกมาด้วยความโมโห ไม่ต้องรอให้ฉู่เค่อเหลียนพูดจบเธอก็รู้ว่ายัยผู้หญิงปัญญานิ่มคนนี้จะพูดอะไร

“มาบุชิ?”

เสียงของสองสาวทำให้มัสชิบูนที่กำลังโชว์หุ่นหยุดชะงัก มองทั้งสองคนด้วยความงุนงง

นี่คือ... ทะเลาะกันเพื่อแย่งมันเหรอ?

ไอหยา~ ไม่เห็นต้องทำขนาดนั้นเลย!

“มาบุชิ!”

มัสชิบูนเท้าสะเอว ตะโกนบอกมนุษย์สาวสองคนนี้อย่างมั่นใจ

“น่าจะบอกว่า ให้เข้ามาพร้อมกันเลย”

เฉินหยุนลูบคางวิเคราะห์ แล้วบอกฉู่เค่อเหลียนกับไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน

“หา? จะอวดดีเกินไปแล้วนะ!”

“ฉันวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าทุกวันนะ!”

ฉู่เค่อเหลียนโกรธแล้ว หมายความว่าไงเนี่ย?

ดูถูกใครกันยะ?!

“มาบุชิ~”

มัสชิบูนเอียงคอเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะมีมาดเข้ม ๆ อยู่บ้างนะ?

จากนั้น...

“ฮือ... ยัยหนูเฉี่ยน ฉันจะตายแล้ว... ดึงฉันหน่อย...”

ใบหน้าสวยของฉู่เค่อเหลียนซีดเผือด แม้แต่แขนก็ยกไม่ขึ้นแล้ว

“ฟู่~ ฟู่~”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนที่ถูกฉู่เค่อเหลียนเรียกหานอนแผ่หลาราวกับศพ ผมหน้าม้าเปียกแนบติดหน้าผาก ดวงตาเหม่อลอยไร้ประกายมองดูท้องฟ้าสีคราม

เธอมองเห็นคุณย่าที่เสียไปเมื่อหลายปีก่อนแล้ว...

“พรืด~ ขำจนเกือบขิต”

“ยัยหนูเฉี่ยน ตัวชาไปหมดแล้ว...”

“ไม่ใช่สิ สองสาวนี่คิดอะไรอยู่เนี่ย มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่ามัสชิบูนเป็นพวกพี่กล้าม คิดยังไงไปแข่งวิดพื้นกับมัน...”

“เสน่ห์ของโปเกมอนในตำนานไง ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ต้องขอลองสักตั้งเหมือนกัน”

“พี่ยุงกล้ามเก็บสามคิวแล้ว! ยังมีผู้กล้าคนไหนจะไปท้าทายอีกไหม!”

ในห้องไลฟ์สดคอมเมนต์ไหลรัว ๆ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการปรากฏตัวของโปเกมอนในตำนานนั้นดึงดูดความสนใจได้จริง ๆ

โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่เทรนเนอร์ลงสนาม ‘ต่อสู้’ ด้วยตัวเองแบบนี้

อืม... น่าเสียดายที่เทรนเนอร์สามคนนี้ไม่อึดเอาซะเลย

“โอ้~ เฉิน พวกคุณเป็นอะไรกันครับเนี่ย?”

เสียงอุทานด้วยความประหลาดใจดังขึ้น

เฉินหยุนหันไปมอง เป็นเอ็ดเวิร์ดนั่นเอง แต่เสื้อผ้าดูขาดวิ่นไปหน่อย

อืม... สงสัยคงโดนโปเกมอนไล่กวดมา

“โอ้~ โปเกมอนตัวนี้เท่จัง!”

แต่ไม่นานเอ็ดเวิร์ดก็เห็นมัสชิบูน ดวงตาสว่างวาบขึ้นมาทันที

พระเจ้า! หุ่นนี่มันแข็งแกร่งจนระเบิดระเบ้อไปเลย!

“มาบุชิ~!”

มัสชิบูนโพสท่าเบ่งกล้าม!

“พระเจ้า! นายเท่ระเบิดไปเลย!”

เอ็ดเวิร์ดให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีโดยการยกกล้ามไบเซ็ปส์ของตัวเองขึ้นโชว์บ้าง แต่พอเทียบกันแล้ว กล้ามของมัสชิบูนคือเนินเขาขนาดใหญ่ ส่วนของเอ็ดเวิร์ดเป็นแค่เนินดินเล็ก ๆ

“มาบุชิ!”

มัสชิบูนเห็นดังนั้นดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เมื่อเทียบกับสามคนก่อนหน้านี้ มันรู้สึกว่าเอ็ดเวิร์ดดูดีกว่าเจ้าลิงกังผอมแห้งพวกนั้นเยอะ

“พวกบ้าออกกำลังกายมาเจอกันจนได้สินะ”

ฉู่เค่อเหลียนลากสังขารที่ปวดร้าวไปทั้งตัว มาพิงต้นไม้อีกต้นกับไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน มองดูหนึ่งคนหนึ่งโปเกมอนที่กำลังอวดหุ่นใส่กันแล้วอดบ่นออกมาไม่ได้

“เฮ้~ เพื่อนยาก โปเกมอนตัวนี้โคตรเจ๋งเลยพวกคุณไม่คิดงั้นเหรอ? พระเจ้า กล้ามเนื้อของมันสมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ... โอ้... เชี่ย...”

เอ็ดเวิร์ดบ่นพึมพำพลางหยิบโปเกเด็กซ์ออกมา เตรียมบันทึกข้อมูลโปเกมอนตัวนี้

แต่พอเห็นข้อมูลบรรทัดสุดท้าย สีหน้าของเอ็ดเวิร์ดก็ชะงัก โปเกมอนในตำนาน?

“เอ็ดเวิร์ด ลองไปท้าดวลมันดูสิ แค่นายทำให้มันหมดแรงได้ นายก็จับมันได้”

เฉินหยุนเตือนเอ็ดเวิร์ด พร้อมบอกวิธีจับมัสชิบูน

“พระเจ้าปัญญานิ่มนั่นยอมอวยพรให้ฉันแล้วเหรอเนี่ย? พระเจ้า! ฉันรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันโชคดีของฉัน!”

สีหน้าของเอ็ดเวิร์ดตื่นเต้นขึ้นมา พูดถึงเรื่องอื่นเขาไม่รู้ แต่เรื่องพละกำลังและความอึด เขาโคตรจะมั่นใจเลย!

กล้ามเนื้อทั้งตัวนี้ไม่ได้ปั้นมาเล่น ๆ นะเว้ย!

“เฮ้~ พี่เบิ้ม! กล้ามาแข่งกับฉันไหม? ทำตามท่าของฉันนะ!”

เอ็ดเวิร์ดวางเป้ลง ขยับแขนขา วิ่งเหยาะ ๆ อยู่กับที่แล้วตะโกนบอกมัสชิบูน

“มาบุ~ ชิ!”

มัสชิบูนทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเคให้เอ็ดเวิร์ด เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างหยิ่งผยองและทรงพลัง

“โอ้~ ฉันชอบความมั่นใจของนายมากเลยพี่เบิ้ม!” เอ็ดเวิร์ดตาเป็นประกาย

“คัมออน! หนึ่ง สอง สาม สี่!”

“มาบุชิ!”

“สอง สอง สาม สี่!”

“มาบุ~!”

“โอ้~ เท่มากพี่เบิ้ม ต่อเลย!”

เสียงที่เต็มไปด้วยพลังของเอ็ดเวิร์ดกับเสียงตะโกนอันเร่าร้อนของมัสชิบูน เข้ากันได้อย่างน่าประหลาด

“อืม...”

มองดูเอ็ดเวิร์ดกับมัสชิบูนกระโดดโลดเต้นทำท่ากายบริหารอยู่ริมลำธาร ฉู่เค่อเหลียนทำตาปลาตาย

“ไม่รู้ว่าเอ็ดเวิร์ดจะทำให้มันหมดแรงได้ไหมนะ” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนจิบน้ำแล้วเอาคางเกยเข่า

“ยากอยู่นะ” ฉู่เค่อเหลียนเบะปาก

ห้านาที

“โอ้~ พี่เบิ้ม! นายเจ๋งไม่เบานี่! งั้นเอาอีกรอบ!” เอ็ดเวิร์ดเสียงดังฟังชัด

“มาบุ!”

สิบนาที

“เฮ้~ ไม่เลวนี่! รอบที่สามลุย!” เอ็ดเวิร์ดเริ่มหอบนิดหน่อย

“มาบุชิ!”

สิบห้านาที

“พระเจ้า นายไม่เหนื่อยบ้างเหรอ?” เอ็ดเวิร์ดตกใจแล้ว

“มาบุชิ!!”

ยี่สิบนาที

“อีกสิบรอบ!” เอ็ดเวิร์ดหน้าแดงตะโกนลั่น

“มาบุชิชิ!!!”

สี่สิบนาทีผ่านไป...

ตุบ~

ใครบางคนเหนื่อยจนเป็นลมไปแล้ว

“เอ็ดเวิร์ด!”

“เอ็ดเวิร์ดนายไม่เป็นไรใช่มั้ย! ทำไมน้ำลายฟูมปากแล้วล่ะ!”

“เชี่ย เขาช็อกหมดสติไปแล้ว! รีบกรอกยารักษาเร็ว! ไม่สิ! รีบส่งโรงพยาบาลเร็ว!”

“มาบุ?”

มัสชิบูนที่เพิ่งจะรู้สึกว่าวอร์มอัพเสร็จทำหน้าไร้เดียงสา

......

แนะนำนิยาย!

“ศิษย์น้องเจียง เจ้าเอาแต่ตกปลาไม่บำเพ็ญเพียร วันหน้าก็คงเป็นได้เพียงเถ้าธุลี!”

“ศิษย์ทรยศ! อาจารย์ให้เจ้าหลอมกระบี่บิน เจ้ากลับไปหลอมคันเบ็ด!”

“ศิษย์พี่ ท่านมัวเมาในของเล่นจนเสียความตั้งใจ พวกเรามิใช่คนประเภทเดียวกัน ข้ามีเป้าหมายบนเส้นทางเซียน ส่วนเจ้าก็แล้วแต่เจ้าเถิด!”

เมื่อพรานปลาผู้ช่ำชองได้ข้ามมิติมายังโลกที่สามารถบำเพ็ญเพียรสู่ความเป็นเซียนได้โดยไม่คาดฝัน

สิ่งแรกที่เจียงชวนทำก็คือการเดินสำรวจรอบประตูสำนักเพื่อหาหมายตกปลา!

บำเพ็ญเซียนหรือ?

การบำเพ็ญเซียนจะมีความสุขเท่าการตกปลาของข้าได้อย่างไร!

“ยินดีด้วย ท่านได้รับปลาแถบขาวเกล็ดครามขอบเขตหลอมปราณหนักสิบแปดชั่ง ได้รับแต้มความสำเร็จ +2”

“ยินดีด้วย ท่านได้รับมังกรวารีขอบเขตจำแลงกายหนักหนึ่งแสนชั่ง ได้รับแต้มความสำเร็จ +10000”

หลายปีต่อมา เมฆาทัณฑ์แผ่คลุมทั่วฟ้า คันเบ็ดคันหนึ่งพุ่งตรงสู่ใจกลางหมู่เมฆ ฉีกกระชากเมฆทัณฑ์เป็นเสี่ยง

และเมื่อเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรได้เห็นโฉมหน้าของผู้ที่กำลังข้ามผ่านด่านเคราะห์อย่างชัดเจน...

“สวรรค์! พรานปลาที่วันๆ เอาแต่ตกปลาผู้นั้น กำลังข้ามผ่านด่านเคราะห์สู่ความเป็นเซียน!”

>คลิกอ่านที่นี่<