บทที่ 210 พี่ครับ ผมไม่รู้ว่านี่คือของรักของหวงของพี่ (ฟรี)

ภูเขาไฟที่ดับสนิท หมายถึงภูเขาไฟที่เคยปะทุมาก่อน แต่หยุดนิ่งมาเป็นเวลานาน และยังคงรักษารูปทรงกรวยของภูเขาไฟเอาไว้

“ภูเขาลูกนี้ถ้าฉันจำไม่ผิด เหมือนจะไม่ได้ปะทุมาสามสิบกว่าปีแล้ว โดยทั่วไปน่าจะปลอดภัยมาก”

เอ็ดเวิร์ดและหลินเซิงเดินมุ่งหน้าไปยังภูเขาไฟที่ดับสนิทลูกนี้

“วางใจเถอะเพื่อนยาก เมื่อเช้าฉันมาแล้ว ที่นี่ปลอดภัยมาก”

มองดูท่าทางกังวลของหลินเซิง เอ็ดเวิร์ดก็กรอกตาตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจนัก

ดูไอ้เจ้าจิ้งจอกขี้ขลาดนี่สิ ต้องขอบคุณที่มันยอมเสี่ยงเพื่อหินไฟสักครั้ง

“น่าเสียดายที่วันนั้นเฮียเฉินไม่ได้เลือกชุดหินวิวัฒนาการระดับท็อป ไม่อย่างนั้นฉันคงขอยืมหินไฟจากเฮียแกได้แล้ว”

หลินเซิงกล่าวอย่างเสียดาย แต่เขาก็เข้าใจได้ เพราะถ้าเอาชุดหินวิวัฒนาการไปเทียบกับไอเทมวิวัฒนาการพิเศษสองชิ้น ใคร ๆ ก็คงเข้าใจถึงความล้ำค่าของไอเทมวิวัฒนาการพิเศษอยู่แล้ว

“นายต้องขอบคุณฉันนะนายจิ้งจอก ถ้าไม่ใช่เพราะฉันบังเอิญเดินเล่นมาแถวนี้วันนี้ จิ้งจอกตัวผู้ของนายคงไม่รู้ว่าจะได้วิวัฒนาการเมื่อไหร่”

เอ็ดเวิร์ดยักไหล่เมื่อได้ยิน สถานการณ์ปัจจุบันที่ต้องใช้ไอเทมวิวัฒนาการในการพัฒนาร่างโปเกมอนนั้นลำบากจริง ๆ

เพราะการหาไอเทมวิวัฒนาการในป่านั้นยากเกินไป แถมโดยทั่วไปไอเทมเหล่านี้มักจะมีโปเกมอนป่าที่แข็งแกร่งคอยเฝ้าอยู่

ยกตัวอย่างเช่นทางฝั่งตะวันออก (ทะเลตงไห่) ก่อนหน้านี้มีคนพบหินน้ำที่เปล่งแสงสีฟ้า แต่ผลปรากฏว่าคนคนนั้นยังไม่ทันได้เข้าใกล้หินน้ำ ก็โดนเกียราดอสสองตัวไล่ล่า จนกระทั่งคนคนนั้นว่ายน้ำหนีขึ้นฝั่งมาได้พวกมันถึงยอมเลิกรา

น่าอนาถเกินไปแล้ว!

ได้ยินมาว่าคนคนนั้นเกือบจะสติแตกเพราะเสียงคำรามและลำแสงทำลายล้างของเกียราดอสสองตัวนั้น

“ใช่ ๆ ๆ ฉันขอบใจนายมากเลยนะ! ไม่รู้เมื่อไหร่เถ้าแก่จะเริ่มวางขายไอเทมวิวัฒนาการสักที”

หลินเซิงตอบกลับเอ็ดเวิร์ดอย่างไม่สบอารมณ์ นี่ขนาดยังไม่เห็นหินไฟเลยนะ เจ้านี่ก็เริ่มทวงบุญคุณแล้ว

แต่ถ้าเป็นหินไฟจริง ๆ เขาก็คงต้องขอบคุณเจ้าคนที่นับถือพระเจ้านี่อย่างจริงจังนั่นแหละ

แต่ยังไม่ทันที่เอ็ดเวิร์ดจะตอบกลับ เสียงความเคลื่อนไหวขนาดใหญ่ก็ดังมาจากด้านหน้า

ตึง~ ตึง~!

เสียงฝีเท้าที่หนักอึ้งกำลังเดินเข้ามาใกล้

“เชี่ย นายบอกว่าภูเขาลูกนี้ไม่มีอันตรายไม่ใช่เหรอ?”

หลินเซิงและเอ็ดเวิร์ดรีบหลบไปข้างทางทันที หางตามองไปเห็นลูกหินยักษ์ที่มีความสูงกว่าสามเมตรและมีกลิ่นอายหนักอึ้ง หลินเซิงกระซิบถามเอ็ดเวิร์ด

เจ้ายักษ์ตัวนี้หนักเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ทุกย่างก้าวทำเอาภูเขาทั้งลูกสั่นสะเทือน

<ติ๊ด~ โกโลเนีย ประเภทดินและหิน โปเกมอนเมกะตัน คุณสมบัติพิเศษ: หัวแข็ง>

<ท่าไม้ตาย: เฮฟวี่บอมเบอร์, โจมตีด้วยหินแหลม, แผ่นดินไหว, ดับเบิ้ลเอดจ์, ระเบิดตัวเอง, ร็อคบลาสท์, บูลโดรซ...>

<ว่ากันว่ารังของมันอยู่ที่ปากปล่องภูเขาไฟบนยอดเขา ลอกคราบปีละครั้งเพื่อให้ตัวใหญ่ขึ้น เปลือกที่ลอกออกมาจะแตกละเอียดกลับคืนสู่ผืนดิน>

หลินเซิงเห็นคำอธิบายในโปเกเด็กซ์แล้วหน้าเขียวเลย

นี่มัน!

“โอ้~ เพื่อนยาก ฉันกล้าสาบานต่อพระเจ้าเลย! เมื่อเช้าตอนฉันมาฉันไม่เห็นเจ้านี่!”

เอ็ดเวิร์ดหนังตากระตุก กระซิบรับรองกับหลินเซิง

เมื่อเช้าเขาไม่เห็นเจ้ายักษ์ตัวนี้จริง ๆ นะ!

แต่โชคดีที่โกโลเนียตัวนี้ดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตเห็นพวกเขาสองคน มันค่อย ๆ เดินไปทางอีกด้านของภูเขา

“เฮ้อ~ โชคดีไป”

ความเคลื่อนไหวห่างออกไปเรื่อย ๆ หลินเซิงถอนหายใจโล่งอก

“ตามฉันมานายจิ้งจอก จะเสียเวลาไม่ได้แล้ว”

สีหน้าของเอ็ดเวิร์ดเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย ในเมื่อที่นี่มีโปเกมอนป่าที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ก็จะมัวโอ้เอ้ไม่ได้แล้ว

เพราะว่า...

เจ้าโกโลเนียตัวนี้มันใช้ท่าระเบิดตัวเองได้ด้วยนะสิ!

เอ็ดเวิร์ดพาหลินเซิงมาถึงบริเวณกลางเขา มองดูรอบ ๆ แล้วมุดเข้าไปในปากถ้ำแห่งหนึ่ง

หลินเซิงรีบตามไป แต่พอเพิ่งเข้าปากถ้ำ คลื่นความร้อนก็ปะทะหน้าเข้ามาทันที

ซี้ด~

ร้อนนิดหน่อยแฮะ!

แต่ร้อนก็ต้องเข้าไป หลินเซิงปลดกระดุมคอเสื้อออกเล็กน้อย เดินตามเอ็ดเวิร์ดเข้าไปด้านใน

ที่นี่น่าจะเป็นโพรงที่อิวาร์คเจาะเอาไว้ ขนาดพอดีให้พวกเขาเดินผ่านได้

ไม่นาน ทั้งสองก็คลำทางมาจนถึงใจกลางภูเขาไฟ แสงสีแดงฉานปรากฏแก่สายตาทั้งคู่ทันที

“แม่ง! ตกลงไปตรงนี้ยังจะรอดไหมเนี่ย?”

หลินเซิงมองลงไปด้านล่าง เห็นลาวาที่เดือดพล่าน ร้อนระอุจนหน้าเขียว

ลาวาพวกนี้ยังปล่อยไอร้อนออกมาไม่หยุด!

“ดูตรงนั้น”

เอ็ดเวิร์ดทำท่าจุ๊ปากบอกให้หลินเซิงเงียบ แล้วชี้ลงไปด้านล่าง

หลินเซิงก้มลงมอง ตาค้างไปทันที

ในลาวาเหล่านั้น มีโปเกมอนอยู่หลายตัว เพียงแต่สีของพวกมันกลมกลืนกับลาวามากจนเขาไม่ทันสังเกต

<บูเบอร์ ประเภทไฟ โปเกมอนพ่นไฟ คุณสมบัติพิเศษ: ร่างเปลวไฟ>

<ท่าไม้ตาย: ไดมอนจิ, วันแดดจัด, พ่นไฟ, เตะล่าง, พ่นควัน, หมัดอัคคี, กงล้อไฟ...>

<ถูกค้นพบที่ปากปล่องภูเขาไฟ เนื่องจากทั่วทั้งร่างลุกไหม้อยู่ตลอด ผู้คนจึงแยกไม่ออกระหว่างมันกับลูกไฟ>

เชี่ย!

มีโปเกมอนที่อาศัยอยู่ในลาวาด้วยเหรอ?

หลินเซิงตกตะลึง มองดูบูเบอร์หลายตัวที่กำลังแช่ลาวาอย่างสบายใจ นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

“นายดูสิ หินก้อนนั้นเหมือนหินไฟไหม”

เอ็ดเวิร์ดชี้ไปที่หินสีแดงบนผนังหินฝั่งตรงข้าม กระซิบบอกหลินเซิง

หลินเซิงมองตามไป มันคือหินสีส้มเหลืองที่ฝังอยู่บนผนังที่มีลักษณะนูนออกมาแปลก ๆ

ภายในหินกึ่งโปร่งแสงสีส้มเหลืองนั้น ราวกับมีร่องรอยของเปลวเพลิงอยู่ ทั่วทั้งก้อนเปล่งแสงสีแดงจาง ๆ

“หินไฟแน่นอน! ฉันเคยเห็นหินสายฟ้าในร้านเถ้าแก่ เหมือนกันเปี๊ยบ!”

ดวงตาของหลินเซิงลุกวาวด้วยความปรารถนา แต่ไม่นานหน้าเขาก็กระตุก

ถึงจะเป็นหินไฟจริง ๆ แต่พวกเขาจะเอามันมายังไง?

หลินเซิงมองดูลาวาด้านล่าง ตอนนี้พวกบูเบอร์ยังไม่เห็นพวกเขา ดูเหมือนกำลังพักผ่อนแช่น้ำร้อนอยู่

“ทางนี้”

เอ็ดเวิร์ดส่งสัญญาณให้เดินตามเขาต่อ ทั้งสองถอยหลังออกมาเล็กน้อย แล้วอ้อมไปทางปากถ้ำอีกทางหนึ่ง

“ตอนนี้ฉันรู้สึกจริง ๆ ว่านิสัยชอบเจาะรูของอิวาร์คนี่มันดีจริง ๆ!”

หลินเซิงตื่นเต้นมาก ขอบคุณที่อิวาร์คชอบเจาะรูมั่วซั่ว ไม่งั้นพวกเขาคงไม่เห็นแม้แต่เงาของหินไฟ

ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงอีกด้านหนึ่ง

“ยังมีระยะห่างอีกหน่อย แต่ระยะนี้น่าจะพอแล้ว แค่จะทำยังไงไม่ให้พวกบูเบอร์เจอก็ยากหน่อย”

เอ็ดเวิร์ดค่อย ๆ ชะโงกหัวออกไปดู พบว่าตำแหน่งของพวกเขาอยู่ไม่ไกลจากหินไฟแล้ว ประมาณแค่ระยะแขนเอื้อมถึงแล้วเลยไปอีกหน่อย

แต่ข้างล่างยังมีบูเบอร์อยู่ ถ้าพวกมันพ่นไฟใส่สักทีสองทีก็จบกัน

“ดูโซรัวของฉัน!”

หลินเซิงกลับมั่นใจเต็มเปี่ยม โยนโปเกบอลของโซรัวออกมา

“โซรัว~” โซรัวกะพริบตา มองทั้งสองคนอย่างน่ารักน่าเอ็นดู

“โซรัว แปลงร่างเป็นบูเบอร์ แล้วไปเอาหินก้อนนั้นมาให้เรา” หลินเซิงชี้ไปที่หินไฟไม่ไกลนัก

“โซรัว~!”

โซรัวร้องรับอย่างมั่นใจ ร่างกายพร่าเลือน บูเบอร์ตัวจิ๋วก็ปรากฏขึ้นทันที

“โอ้~ จิ้งจอกน้อยของนายนี่มหัศจรรย์จริง ๆ”

เอ็ดเวิร์ดลองเอานิ้วจิ้มแขนของ ‘บูเบอร์’ ตัวนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่สัมผัสไม่ร้อน กลับนุ่มนิ่มไปด้วยขน

ภาพลวงตาที่หลอกตาจริง ๆ ด้วย

เพื่อความปลอดภัย ทั้งสองเอาเชือกผูกตัวโซรัวไว้ เพราะถึงแม้โปเกมอนจะเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว แต่ถ้าเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

หลังจากผูกเชือกเสร็จ โซรัวก็อาศัยรอยนูนบนผนังหินย่องเบา ๆ ไปที่หินไฟ กรงเล็บน้อย ๆ ทั้งสองตะกุยหินไฟก้อนนั้น

เมื่อรู้สึกถึงความเคลื่อนไหว บูเบอร์ด้านล่างต่างก็เงยหน้าขึ้น มองดู ‘บูเบอร์’ ผู้กล้าหาญตัวนั้นด้วยความทึ่ง

“บูเบอร์~!!”

บูเบอร์เหล่านี้ถึงกับส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจ ‘บูเบอร์’ ผู้กล้าหาญตัวนี้ น่าสนใจจริง ๆ

“ฮ่า ๆ ~ ภาพลวงตาของโซรัวฉันไม่มีใครดูออกหรอก!”

ได้ยินเสียงร้องของบูเบอร์ หลินเซิงก็เผยสีหน้าลำพองใจ หึหึ~ รู้จักความเทพของจอมเวทมายาไหมล่ะ

“เฮ้~ นายจิ้งจอก นายรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ ไหม” แต่เอ็ดเวิร์ดจ้องมองตำแหน่งของโซรัวแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

“แปลกตรงไหน?”

“หินก้อนนั้น เหมือนเมื่อกี้มันขยับได้” เอ็ดเวิร์ดมองดูตำแหน่งที่หินไฟติดอยู่อย่างสงสัย

จะว่าไปมันก็แปลกอยู่แล้ว ผนังหินอื่น ๆ เป็นสีแดงเข้ม มีแค่ตรงหินไฟที่เป็นสีน้ำตาลแดงกับสีส้ม แถมด้านบนยังมีส่วนที่เป็นสีเทาอีก

“ขยับอะไร นายตาฝาดไปเอง... มั้ง?”

หลินเซิงพูดไม่ออก แต่พูดไปได้ครึ่งเดียว เขาก็ชะงักไปเหมือนกัน

เพราะตรงตำแหน่งหินไฟ ส่วนที่นูนออกมานั่นกำลังขยับออกมาจริง ๆ

และตอนนี้โซรัวก็เพิ่งจะแกะหินไฟออกมาได้อย่างยากลำบาก สีหน้าดูดีใจมาก

“โอ้~ เชี่ย! นั่นมันโปเกมอน!”

เอ็ดเวิร์ดมองดูผนังหินสีน้ำตาลแดงนั่นด้วยความหวาดผวา นี่มันโปเกมอนตัวหนึ่ง!

เพียงแต่เมื่อกี้ขาของมันจมเข้าไปในผนังหมดเลย แนบตัวพักผ่อนอยู่กับผนัง พวกเขาเลยมองว่าเป็นหินนูนออกมา

“โซรัวรีบกลับมา!”

หลินเซิงก็เห็นแล้ว รีบตะโกนเรียกโซรัว

“โซรัว~!”

โซรัวกระโดดกลับมาหาทั้งสองคนอย่างคล่องแคล่วทันที

และโปเกมอนตัวนี้ที่ใช้ขาทั้งสี่เกาะผนังอยู่ ก็หันตัวกลับมา จ้องมองทั้งสองด้วยดวงตาลึกล้ำ

ลำตัวโดยรวมเป็นสีน้ำตาลแดง รูปร่างคล้ายเต่า บนตัวสีน้ำตาลแดงมีจุดสีน้ำตาลและสีส้ม ที่ขามีโครงสร้างคล้ายกำไลโลหะ ใบหน้าถูกปกคลุมด้วยโครงสร้างสีเทา มีดวงตาสีส้มแดงคู่หนึ่ง

“โอ้~ เจ้ายักษ์ตัวนี้ดูท่าทางไม่น่าตอแยด้วยเลย...”

บรรยากาศดูหนักอึ้งกดดัน เอ็ดเวิร์ดกลืนน้ำลาย มองดูโปเกมอนตัวนี้ที่จ้องพวกเขาสองคนอยู่

สัญชาตญาณบอกเขาว่า พวกเขาเหมือนจะเจอปัญหาเข้าแล้ว แถมเป็นปัญหาใหญ่ซะด้วย

<ติ๊ด~ ฮีดราน ประเภทไฟและโลหะ โปเกมอนปากปล่องภูเขาไฟ คุณสมบัติพิเศษ: ติดไฟ>

<ท่าไม้ตาย: แมกมาสตอร์ม, โจมตีด้วยหินแหลม, ฮีทเวฟ, พลังปฐพี, เมทัลซาวด์, พ่นควัน, ครั้นช์, ไอรอนเฮด, ไฟร์สปิน...>

<ในตำนานเล่าว่าถือกำเนิดขึ้นจากลาวาเดือดพล่านภายในภูเขาเทนกัน ร่างกายที่ประกอบขึ้นจากเหล็กหลอมเหลวนั้นเต็มไปด้วยปริศนา เป็นโปเกมอนในตำนานประเภทไฟและโลหะ>

ตูม!

ได้ยินคำแนะนำจากโปเกมอนเด็ดซ์ สมองของหลินเซิงและเอ็ดเวิร์ดก็ระเบิดตูม

เชี่ย! แม่งเอ๊ยล้อกันเล่นหรือเปล่า!

พวกเขาไปแกะหินไฟมาจากตัวโปเกมอนในตำนานเนี่ยนะ!

ฮีดรานยังคงจ้องมองทั้งสองคนนิ่ง ๆ ในดวงตาสีส้มแดงอ่านอารมณ์ไม่ออก

“เอ่อ... พี่ครับ พวกเราไม่รู้ว่านี่เป็นของรักของหวงของพี่ งั้นเราคืนให้พี่ดีไหม พี่ผู้ใหญ่อย่าถือสาผู้น้อยเลย...”

หลินเซิงรู้สึกคอแห้งผาก ชูหินไฟให้ฮีดรานดูพร้อมยิ้มแห้ง ๆ

แม่จ๋า นี่มันตัวบ้าอะไรวะเนี่ย! ทำไมโปเกมอนในตำนานถึงได้ดูจืดจางขนาดนี้!

…

โกโลเนีย; หมายเลข 0076

บูเบอร์; หมายเลข 0126

ฮีดราน; หมายเลข 0485

......

แนะนำนิยาย!

จากศิลปินสู่ตำนาน

นักค้าขายงานศิลปะผู้หนึ่งได้ย้ายผ่านมิติไปยังโลกคู่ขนาน เพื่อความอยู่รอด เขาจึงหวนกลับมาทำงานเดิม นำผลงานของศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายมาเผยแพร่อย่างสนุกสนาน โดยไม่รู้ตัวว่าได้กลายเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก และก้าวขึ้นเป็นปรมาจารย์แห่งวงการ

***

สถานะ: จบแล้ว

>คลิกอ่านที่นี่<