บทที่ 200 นี่มันสึนามิชัด ๆ! (ฟรี)

คุณเข้าใจความรู้สึกสิ้นหวังไหม?

ราวกับว่าทั้งร่างจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลที่มืดมิดและหนาวเหน็บ รอบกายมีเพียงความมืดมนอนธการ ไร้ซึ่งแสงสว่างใด ๆ แม้แต่น้อย

อยากจะช่วยตัวเอง แต่ก็จนปัญญา

อยากจะตายให้พ้น ๆ ไป แต่ก็ไร้ความกล้า

อยากจะหนี แต่จะหนีไปที่ไหนได้?

“ขับให้มันเร็ว ๆ หน่อยสิวะ! ชีบัล!”

คิมจุงซูตะโกนใส่คนขับเรือด้วยความเกรี้ยวกราด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นเรือลำข้างหลังถูกหนวดยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัวนั่นฉีกกระชากจนขาดเป็นชิ้น ๆ แล้วจมลงสู่ก้นทะเล ความหวาดกลัวในใจก็พุ่งพล่านจนเย็นวาบไปถึงฝ่าเท้า

หนาวเหน็บ! มือเท้าเย็นเฉียบไปหมด!

“นี่เร็วสุดแล้วครับเจ้านาย!” คนขับเรือตอบกลับแทบจะร้องไห้

“บ้าเอ๊ย! จอดที่เกาะข้างหน้านั่น เราจะอยู่กลางทะเลต่อไปไม่ได้แล้ว!”

“ครับ!”

“ชีบัล! ไอ้สัตว์ประหลาดระยำเอ๊ย!”

คิมจุงซูเดินไปเปิดหน้าต่างด้านหลัง มองดูเงามืดขนาดมหึมาที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามา ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

นี่มันเหมือนสัตว์ประหลาดทะเลในหนังชัด ๆ!

เดิมทีคิดว่าขอแค่ไม่ไปจับโยวาชิ ก็จะหลีกเลี่ยงจุดจบแบบเดียวกับเกาะซากุระได้ นึกไม่ถึงเลยว่าถึงจะไม่ไปยั่วโมโหปลาปีศาจตัวนั้น แต่กลับไปแหย่เอาสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวยิ่งกว่าออกมา

จนถึงตอนนี้คิมจุงซูยังไม่รู้เลยว่าไอ้สัตว์ประหลาดตัวนี้หน้าตาเป็นยังไง แต่แค่หนวดที่น่ากลัวนั่น กับเงาดำขนาดมหึมานี่ ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ความน่าสะพรึงกลัวของสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้แล้ว

“ไอ้พวกต้าเซี่ยสารเลว ชีบัล! ในทะเลตงไห่มีของน่ากลัวแบบนี้ซ่อนอยู่แต่กลับไม่บอกกันสักคำ ชีบัล!”

คิมจุงซูสบถด่าด้วยความเคียดแค้น ไอ้พวกคนต้าเซี่ยสมควรตาย ฮุบสิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์อย่างโปเกมอนไว้คนเดียวไม่ยอมแบ่งปันให้ประเทศเกาหลีของพวกเขาไม่พอ

ยังห้ามไม่ให้คนเกาหลีเข้าเมืองเซี่ยงไฮ้อีก!

พวกเขามาจับโปเกมอนกันเองมันผิดตรงไหน?

แต่ไอ้พวกเวรนั่น ในทะเลตงไห่มีของอันตรายขนาดนี้ซ่อนอยู่แต่กลับไม่ยอมแพร่งพรายข่าวสารออกมาเลยสักนิด!

นี่มันคือการ ‘ฆาตกรรม’ อย่างเลือดเย็นชัด ๆ!

สี่ลำ! เรือของเหล่านักรบเกาหลีจมลงสู่ก้นทะเลไปตั้งสี่ลำแล้วนะ!

ทันใดนั้นตัวเรือก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

“เจ้านายครับ! แย่แล้ว! เรือขยับไม่ได้แล้วครับ!”

ยังไม่ทันที่คิมจุงซูจะได้ด่าต่อ เสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของคนขับเรือก็ดังเข้าหู ทำให้ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับน้ำแข็งทันที

คิมจุงซูรีบชะโงกหน้าออกไปมองใต้ท้องเรือ ก็เห็นเงาดำขนาดใหญ่หลายสายรัดพันตัวเรือเอาไว้ราง ๆ

มันคือหนวดของสัตว์ประหลาดตัวนั้น!

“ลงเรือชูชีพเดี๋ยวนี้!” คิมจุงซูสั่งการด้วยความตื่นตระหนก

ทั้งลำเรือเกิดความโกลาหลวุ่นวายขึ้นทันที

.

.

.

“เอ๊ะ? พวกเธอดูสิว่านั่นอะไร?”

ฉู่เค่อเหลียนที่กำลังยิ้มแก้มปริมองดูทิลท์โทกับทัทซึเบวิ่งเล่นกัน จู่ ๆ ก็ชะงักไป หางตาเหลือบไปเห็นเรือที่อยู่กลางทะเลไม่ไกลนัก

ฉู่เค่อเหลียนรีบตะโกนบอกเฉินหยุนและคนอื่น ๆ ที่อยู่ไม่ไกล

“นั่นไม่น่าจะใช่เรือของพวกเรานะ เซี่ยงไฮ้ห้ามเรือใหญ่เข้ามาในเขตทะเลตงไห่ลึกตั้งนานแล้ว”

เจิ้งซื่อเชียนหรี่ตาลงมองเรือใหญ่ที่จอดนิ่งอยู่กลางทะเลอย่างผิดปกติ แล้วพูดเสียงขรึม

ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่ตอนนี้คือส่วนลึกของทะเลตงไห่เซี่ยงไฮ้แล้ว ตรงนี้แทบไม่มีใครเข้ามา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรือลำใหญ่ขนาดนี้

เพราะความอันตรายของทะเลตงไห่นั้นรู้กันดีอยู่แล้ว แค่เจอฝูงซาเมฮาเดอร์ เรือก็ไม่มีทางรอดไปได้แบบครบ 32 แน่

พวกเจิ้งซื่อเชียนเองก็นั่งเฮลิคอปเตอร์มาที่เกาะร้างแห่งนี้ ส่วนสปีดโบ๊ทนั่นเป็นของที่เอ็ดเวิร์ด ผู้กล้าขาลุยเอามาจอดทิ้งไว้ตอนที่มาฝึกฝนกับเฉินหยุนก่อนหน้านี้

หลังจากนั้นไม่ได้ใช้ก็เลยจอดทิ้งไว้บนฝั่ง

“ของเกาะซากุระหรือไม่ก็พวกเกาหลีนั่นแหละ ก็มีแค่พวกมันนี่”

หลงเล่ยพูดอย่างดูแคลน เธอและเจิ้งซื่อเชียนต่างก็เป็นลูกหลานตระกูลผู้ดีเก่าแก่จากเมืองหลวง ในฐานะชาวเมืองหลวง พวกเขามีความประทับใจต่อเกาะซากุระ ประเทศเกาหลี และประเทศสหรัฐฯ แย่มาก

เพราะว่า...

ทั้งสามประเทศนี้ไม่ได้มีแค่ความแค้นเก่าก่อน แต่ที่สำคัญคือสิ่งที่พวกมันทำในช่วงไม่กี่ปีมานี้

โชคดีที่ต้าเซี่ยไม่ได้อารมณ์ร้อนเหมือนประเทศรัสเซีย และยังมีข้อกังวลหลายอย่าง ไม่อย่างนั้นคงเปิดฉากซัดกันไปนานแล้วเหมือนที่รัสเซียทำ

“ไอ้พวกนี้มันไม่ยอมเลิกราจริง ๆ แฮะ ไม่กลัวตายกันเลยรึไง... เดี๋ยวนะ! นั่นมันอะไรน่ะ?”

หลินเซิงขยับแว่นพลางเสยผมหน้าม้า แต่ยังไม่ทันบ่นจบ ตาของเขาก็เบิกโพลงทันที

ไม่ใช่แค่เขา เฉินหยุน ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน และคนอื่น ๆ ก็ตกตะลึงเช่นกัน

“โอ้... พระเจ้าช่วย...”

เอ็ดเวิร์ดอ้าปากค้าง มองดูเรือลำนั้นกลางทะเล

เห็นเพียงหนวดสีน้ำตาลที่น่าสยดสยองหลายเส้นโผล่ขึ้นมาจากใต้ทะเล รัดพันเรือที่มีความยาวกว่าสิบห้าเมตรลำนั้นไว้อย่างแน่นหนา!

นี่มัน...

“นั่นมันตัวเชี่ยอะไรวะนั่น?” เสี่ยวตู๋ดูจนเอ๋อไปแล้ว

หนวดนั่นมันจะใหญ่เกินไปแล้วมั้ง!

“ให้ตายเถอะ! ให้ตายเถอะพระเจ้าช่วย! ไอ้พวกนี้มาทีไรต้องไปแหย่เอาโปเกมอนลับในทะเลตงไห่ออกมาทุกทีสิน่า”

เฉินหยุนเองก็ตกใจเช่นกัน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นี่ต้องเป็นโปเกมอนที่น่ากลัวเหมือนกับโยวาชิร่างรวมฝูงตัวนั้นแน่นอน!

เสียงร้องทุ้มต่ำดังขึ้นจากใต้ทะเล หนวดยักษ์เหล่านั้นออกแรงบีบรัดอย่างรุนแรง ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของพวกเฉินหยุน

เรือลำนั้นถูกหนวดฉีกกระชากออกเป็นสี่ส่วนในพริบตา!

ผิวน้ำปั่นป่วน ซากเรือจมลงสู่ก้นทะเลจนหมดสิ้น

“นี่มันสัตว์ประหลาดทะเลของจริงเลยนี่หว่า!”

เรือลำเบ้อเริ่มเท่านั่น จมหายไปในพริบตา ฉู่เค่อเหลียนสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่

โลกนี้มันกว้างใหญ่จริง ๆ ด้วยแฮะ!

“โอ้ว~ ทะเลตงไห่ซ่อนตัวตนระดับนี้เอาไว้ด้วยเหรอเนี่ย ถ้าเทียบกันแล้ว ฉันรู้สึกว่าพวกซาเมฮาเดอร์กลายเป็นเด็กน้อยน่ารักไปเลย”

เอ็ดเวิร์ดตบหน้าอกตัวเองด้วยความหวาดเสียว พระเจ้า! เขาโชคดีขนาดไหนที่ไม่ได้ ‘บังเอิญเจอ’ เจ้าตัวยักษ์นี่มาก่อน!

“ดูจากรูปร่าง เหมือนจะเป็นหนวดของโดคุคุราเกะนะ”

เฉินหยุนพยายามนึกย้อนดู หนวดพวกนั้นเหมือนของโดคุคุราเกะจริง ๆ แต่มันจะใหญ่เกินไปไหม!

“ดูสิ พวกเขายังมีผู้รอดชีวิต” หร่วนโหย่วซิ่วชี้ไปที่ทะเลแล้วพูดขึ้น

จะเห็นได้ว่ายังมีเรือชูชีพลำเล็ก ๆ อีกหลายลำกำลังมุ่งหน้ามาทางเกาะของพวกเขา

“เชี่ย เป็นพิษเป็นภัยชิบหาย! ถ้าลากไอ้ตัวยักษ์นั่นมาด้วยจะทำยังไง?!” หลินเซิงเริ่มลนลาน

เมื่อกี้พวกเขาเห็นแล้วว่าหลังจากเรือลำนั้นถูกฉีกกระชาก ก็มีเมโนคุราเกะว่ายออกมาจากเรือไม่น้อย

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ไอ้พวกนี้คือนักล่าเถื่อนอีกแล้ว

“อย่าเพิ่งตื่นตูม พวกเราถอยไปที่จุดสูงสุดของเกาะก่อน”

เฉินหยุนเริ่มมีเหงื่อผุดพรายบนหน้าผาก บ้าเอ๊ย พวกเขาแค่ออกมาปิกนิกกันเฉย ๆ ทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย

ไอ้พวกเวรตะไลพวกนี้ รนหาที่ตายเองไม่พอ ยังจะลากพวกเขาไปซวยด้วยอีก

พวกเขาไม่มีเรือ แถมต่อให้เรียกเฮลิคอปเตอร์มารับตอนนี้ก็ต้องใช้เวลา

“ถ้าไม่ไหวจริง ๆ คงต้องพึ่งโปเกมอนน้ำของเฉี่ยนเฉี่ยนแล้ว...” ทุกคนรีบวิ่งไปยังจุดที่สูงที่สุดของเกาะ

“ชีบัล ชีบัล ชีบัล ชีบัล!!!”

คิมจุงซูสิ้นหวังจนแทบคลั่ง เรือของพวกเขาจมหมดแล้ว คนที่หนีรอดมาได้ก็มีแค่ห้าหกคน

เมโนคุราเกะกับโปเกมอนอื่น ๆ ที่จับมาได้ก็หายไปหมด ที่สำคัญที่สุดคือ...

ซ่า~

ซ่า ซ่า~

เสียงคลื่นดังไม่ขาดสาย คลื่นยักษ์สูงเสียดฟ้าค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นด้านหลังพวกคิมจุงซู

“เร็วเข้าสิวะ!”

แสงอาทิตย์ถูกคลื่นยักษ์ที่น่ากลัวบดบังจนมิด ร่างกายของคิมจุงซูสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเกร็ง ตะโกนใส่คนขับเรือ

แต่จะเร็วยังไงได้?

เรือลำเล็กนิดเดียวจะไปเร็วกว่าคลื่นยักษ์ได้ยังไง?

คลื่นยักษ์ที่สูงเกือบสามสิบสี่สิบเมตรถล่มลงมา ถึงจะไม่ได้ฟาดใส่พวกคิมจุงซูโดยตรง แต่แรงกระเพื่อมของน้ำทะเลที่เกิดจากคลื่นยักษ์ระลอกนี้ก็ซัดเรือเล็กของพวกคิมจุงซูจนคว่ำทันที

ทุกคนตกน้ำกันหมด แต่แสงอาทิตย์ก็ยังส่องลงมาไม่ถึง!

เพราะ ‘สัตว์ประหลาดทะเล’ ตัวนั้นได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว!

คิมจุงซูสำลักน้ำทะเลไปหลายอึก หันกลับไปมองแวบหนึ่งก็แทบจะช็อกตายคาที่

ส่วนพวกเฉินหยุน ก็ได้แต่อ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า

<ติ๊ด~ โดคุคุราเกะ ประเภทน้ำ/พิษ โปเกมอนแมงกะพรุน คุณสมบัติพิเศษ: ร่างใสสะอาด ท่าไม้ตาย: ไฮโดรปั๊ม, สลัดจ์เวฟ, เซิร์ฟ, พอยซันแจ็บ, เฮ็กซ์, ลำแสงฟองสบู่, เข็มพิษ, พายุหิมะ...>

<เมื่อลูกแก้วสีแดงบนหัวส่องแสง จะปล่อยคลื่นอัลตราโซนิกที่รุนแรงออกมา ว่ากันว่าเมื่อนั้นท้องทะเลจะเกิดคลื่นยักษ์ปั่นป่วน>

“เชรด! นี่มันโดคุคุราเกะเหรอเนี่ย?”

เอ็ดเวิร์ดมองคำอธิบายในโปเกเด็กซ์ แล้วเงยหน้าขึ้นมองสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ที่ลอยเด่นอยู่กลางทะเล

“อ่า นี่...”

เฉินหยุนอ้าปากค้าง แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เขาไม่แปลกหน้ากับโดคุคุราเกะเลย เพราะนี่เป็นโปเกมอนที่มีจำนวนมากในทะเลตงไห่ เพื่อเตรียมตัวสำหรับรอบชิงชนะเลิศเซี่ยงไฮ้ เขายังไปหาโดคุคุราเกะป่ามาฝึกซ้อมด้วยตั้งสองวัน

แต่โดคุคุราเกะตัวนั้นต่อให้ใช้หนวดยันพื้นยืดตัวขึ้นมา ก็สูงแค่ประมาณสองเมตรเท่านั้นเอง

โดคุคุราเกะที่ตัวใหญ่ที่สุดที่เขาเจอในทะเลตงไห่ช่วงนี้ก็แค่ 2.5 เมตร ตัวนั้นถือว่าเจริญเติบโตดีเยี่ยมแล้วนะ

“นี่มันเกินคำว่าโปเกมอนเจ้าถิ่นไปแล้วมั้ง???”

ฉู่เค่อเหลียนมองโดคุคุราเกะยักษ์ตัวนี้ ยังคงตั้งสติไม่ได้

โปเกมอนเจ้าถิ่นตัวใหญ่กว่าโปเกมอนทั่วไปก็จริง บางตัวอาจจะใหญ่กว่าสักสองสามเท่า

แต่ตัวนี้...

นี่มันอธิบายด้วยคำว่าโปเกมอนเจ้าถิ่นไม่ได้แล้วโว้ย!

ขนาดตัวที่น่ากลัวขนาดนี้ กะด้วยสายตาคร่าว ๆ อย่างน้อยต้อง 20 เมตรขึ้นไป! ใหญ่กว่าเวลโอเสียอีก!

เวลโออุตส่าห์ได้ชื่อว่าเป็นโปเกมอนที่ตัวใหญ่ที่สุดในโลกตามคำอธิบายในโปเกเด็กซ์นะเว้ย ให้เกียรติมันหน่อยสิไอ้บ้า!

แถมส่วนที่โผล่พ้นน้ำมานี่ยังเป็นแค่ส่วนหนึ่ง หนวดของโดคุคุราเกะยักษ์ตัวนี้โผล่มาแค่ครึ่งเดียว ยังมีส่วนที่ซ่อนอยู่ในทะเลอีก

นี่มัน...

นี่มันเปิดโลกทัศน์ความรู้เรื่องโปเกมอนของพวกเขาใหม่อีกแล้ว! มี ‘สัตว์ประหลาดทะเล’ ตัวใหญ่ขนาดนี้อยู่ด้วยเหรอเนี่ย!

และในเวลานี้ โดคุคุราเกะยักษ์ตัวนี้ ดวงตาสีขาวขนาดใหญ่ของมันกำลังก้มลงมองพวกคิมจุงซูอย่างเย็นชา

กล้าดียังไงมาจับเผ่าพันธุ์ของมันอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมาย คิดว่ามันไม่มีน้ำยาเหรอ? คิดว่ามันตายไปแล้วหรือไง?

คิดว่าลูกหลานเมโนคุราเกะของมันรังแกง่ายงั้นสิ?!!!

ถึงขนาดไม่กล้าไปจับโยวาชิ แต่เลือกมาจับเมโนคุราเกะของมันแทนเนี่ยนะ??

ไอ้พวกมนุษย์สกปรกโสโครก!

หนวดยักษ์ของโดคุคุราเกะที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำตวัดขึ้นอย่างรุนแรง

ซ่า ซ่า~

กำแพงคลื่นยักษ์ที่บดบังท้องฟ้าก่อตัวขึ้นทันที คลื่นยักษ์สูงสามสิบสี่สิบเมตรถาโถมไปข้างหน้า

“เชี่ยเอ้ย!!!”

หลินเซิงตะลึงงัน นี่มันท่าเซิร์ฟเหรอ? นี่มันสึนามิชัด ๆ! นึกจะมาก็มาเลยเรอะ!

“โอ้มายก๊อด โอ้~ เพื่อน ๆ ฉันรู้สึกว่าตำแหน่งที่เราอยู่ตอนนี้ชักจะไม่ปลอดภัยแล้วสิ”

“ไม่ใช่แค่รู้สึก แต่มันไม่ปลอดภัยชัวร์ ๆ! รีบหนีเร็ว สึนามินี่ต้องซัดมาถึงพวกเราแน่”

“แต่ข้างหลังเราเป็นทะเลนะเว้ย!”

“ไอ้ซิ่วล่ะ รีบเอาเกียราดอสออกมา พาพวกเราว่ายหนีเร็ว”

“นายบ้าปะเนี่ย? เกียราดอสของฉันจะแบกคนตั้งเยอะขนาดนี้ไหวได้ไง! นายกะจะให้พวกเราจมน้ำตายยกก๊วนเลยใช่ไหม”

“อย่ามัวแต่ฝอย รีบวิ่งสิวะ รอให้คลื่นซัดลอยไปหรือไงพวกนายน่ะ”

“สัส! เอ็ดเวิร์ด รอพวกเราด้วยสิวะไอ้เวร!”

......

แนะนำนิยาย!

สำนักข้าสามารถอัปเกรดได้ไม่สิ้นสุด

(สถานะ: จบ)

เหวินผิงได้เกิดใหม่เป็นบุตรชายของเจ้าสำนักอันยิ่งใหญ่แห่งหนึ่ง เดิมทีเขาคิดว่ามีที่พึ่งอันแข็งแกร่ง ชีวิตนี้คงจะสุขสบายไร้กังวล แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน เมื่อสำนักตกต่ำและเสื่อมถอยลง หลังจากที่ส่งศิษย์สิบคนสุดท้ายออกจากสำนัก เหลือเพียงชายชราหูหนวกกับสุนัขชื่อฮาฮา เหวินผิงก็ค้นพบว่า อาคารในสำนักของเขาสามารถอัพเกรดได้!

อัพเกรดห้องโถงหลัก!

อัพเกรดหอพำนัก!

แม้แต่ห้องครัวก็ยังอัพเกรดได้!

สุดยอดสำนักกำลังจะผงาดขึ้นดุจดวงอาทิตย์...

ยินดีต้อนรับสู่สำนักของข้า!

ที่นี่รับศิษย์เฉพาะอัจฉริยะ ทว่าแม้จะเป็นอัจฉริยะหรือผู้ที่แข็งแกร่งสักเพียงใด หากต้องการจะเข้าร่วมสำนัก เจ้าจะต้องจ่ายเงิน

ไม่มีอะไรฟรีในโลก!

นอกจากนั้นแล้ว เจ้าสำนักของที่นี่ยังมีอายุเพียง 18 ปีเท่านั้น!

คลิกอ่านที่นี่