บทที่ 190 แชมป์...ถือกำเนิดแล้ว! (ฟรี)
บทที่ 190 แชมป์...ถือกำเนิดแล้ว! (ฟรี)
“โดนนำไปก่อนซะแล้ว...”
ฉู่เค่อเหลียนกัดริมฝีปากแน่น มือเผลอกำหัวเข่าตัวเองโดยไม่รู้ตัว
เพราะไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนในสนามเสียโปเกมอนไปถึงสองตัวแล้ว!
ตอนนี้เหลือเพียงตัวเดียว โดนบีบให้จนตรอกก่อนซะแล้ว
หนูเฉี่ยน...
...
ในสนาม
“ลาพลาซ! ฝากด้วยนะ!”
ใบหน้าขาวผ่องมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนโยนโปเกบอลลูกสุดท้ายออกไป
“วู~!”
เสียงร้องทุ้มต่ำที่กังวานและไพเราะดังขึ้น ลาพลาซปรากฏตัวตรงหน้าไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน
“ลาพลาซ! ช่วยนำชัยชนะครั้งสุดท้ายมาให้ฉันทีนะ!”
“วู!!!”
ลาพลาซส่งเสียงร้องตอบรับอย่างหนักแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังฮากาเนล
“พระเจ้าช่วย~! ผู้เข้าแข่งขันไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนถูกต้อนจนมุมก่อนแล้วครับ! เธอจะสามารถพลิกสถานการณ์ร่วมกับลาพลาซของเธอได้หรือไม่?”
บนเวทีสูง เสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นของพิธีกรผมเรียบแปล้ดังไปทั่วสนาม
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างกระชั้นชิด แต่ก็น่าตื่นตาตื่นใจสุดๆ!
“หนูเฉี่ยนลุยเลย! มีหนูเฉี่ยนก็เหมือนมีฟ้าประทาน! เธอเก่งที่สุด!”
“หนูเฉี่ยน เธออุตส่าห์ชนะยัยฉู่มาได้นะ เพื่อยัยฉู่ เธอต้องชนะให้ได้นะเว้ย!”
“ชนะบ้าบออะไรล่ะ! คุณชายเฉินสู้ๆ! จัดการไอ้ไดโนเสาร์คอยาวนั่นให้จบๆ ไปเลย!”
“เชี่ย ฉันแทงผิดฝั่งหรือเปล่าวะเนี่ย...”
“ตอนนี้ยังตัดสินอะไรไม่ได้หรอก ฮากาเนลตัวนั้นสภาพย่ำแย่ขนาดไหนแล้ว คุณชายเฉินไม่ได้ได้เปรียบขนาดนั้น”
“ใช่ๆ หนูเฉี่ยนยังไม่แพ้ซะหน่อย”
ทั้งสนามเดือดพล่าน ในห้องถ่ายทอดสดก็คึกคักไม่แพ้กัน
อืม สรุปง่ายๆ ก็คือตีกันอีกแล้ว
ในสนาม
“ฮากาเนล! มุดลงดิน!”
เฉินหยุนมีสีหน้าเคร่งขรึม สั่งฮากาเนลเสียงเข้ม
ฮากาเนลคำรามต่ำ มุดหายลงไปในดินทันที
“ลาพลาซ สังเกตให้ดี” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนไม่มีท่าทีตื่นตระหนก
ลาพลาซก้มหัวลงเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ
ตูม~
เสียงพื้นดินแตกร้าวดังขึ้นจากด้านหลังลาพลาซ
“เขี้ยวสายฟ้า!”
“สปาร์คกลิงอาเรีย!”
เสียงของเฉินหยุนและไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนดังขึ้นพร้อมกัน
ฮากาเนลที่โผล่ครึ่งตัวขึ้นมาจากใต้ดินอ้าปากกว้างที่มีกระแสไฟฟ้าแลบแปลบปลาบ พุ่งเข้าใส่ลาพลาซอย่างดุร้าย
วู~ วูวู~!
แต่เสียงเพลงอันไพเราะที่ดังขึ้นกะทันหันกลับกลายเป็นเหมือนเสียงมารร้ายเมื่อเข้าหูฮากาเนล ทำให้ร่างกายของมันชะงักไป
และในขณะเดียวกัน บอลน้ำขนาดใหญ่เหนือหัวก็ตกลงมา กระแทกใส่หัวฮากาเนลอย่างจัง
ฮากาเนลร้องด้วยความเจ็บปวด ท่าสปาร์คกลิงอาเรียโจมตีเข้าเป้าเต็มๆ ร่างมหึมาล้มครืนลงกับพื้น
“ฮากาเนลหมดสภาพต่อสู้ ลาพลาซเป็นฝ่ายชนะ!”
กู่ซินประกาศผลการต่อสู้
เสียงเชียร์ด้วยความดีใจดังกระหึ่มไปทั่วสนาม แบบนี้ก็เสมอกันแล้ว ทั้งสองฝ่ายกลับมายืนที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง!
“สภาพร่างกายแย่เกินไปจริงๆ ด้วย”
เฉินหยุนเก็บฮากาเนลกลับมาพลางขมวดคิ้วมองโปเกบอล
ถ้าสภาพร่างกายดีกว่านี้อีกนิด ก็คงฝืนรับดาเมจจากสปาร์คกลิงอาเรียแล้วสวนกลับด้วยเขี้ยวสายฟ้าใส่ลาพลาซได้สักที
แบบนั้นต่อให้ฮากาเนลแพ้ ก็ยังสร้างความเสียหายให้ลาพลาซได้บ้าง
น่าเสียดายที่โดนคาเมลเล่นงานมาหนักเกินไป
“......”
เฉินหยุนมองลาพลาซด้วยแววตาลังเล
เขายังเหลือโคโดราและซานากิราส ไม่ต้องสงสัยเลยว่าซานากิราสแข็งแกร่งกว่าโคโดราแน่นอน แต่ว่า...
ซานากิราสแพ้ทางธาตุน้ำสี่เท่า! ถึงแม้สามวันที่ผ่านมาจะไปฝึกทนน้ำที่ทะเลตงไห่ แต่จุดอ่อนแพ้สี่เท่าก็ยังรุนแรงเกินไปอยู่ดี
แต่จะให้ส่งโคโดราลงงั้นเหรอ?
โคโดราก็แพ้ทางน้ำเหมือนกัน แถมท่าโจมตีของโคโดราตอนนี้ก็เทียบซานากิราสไม่ได้เลย ท่าของโคโดราเบาเกินไป อีกทั้งยังเคลื่อนที่ช้ามาก
“สุดท้ายก็ต้องพึ่งแกสินะ คู่หูแห่งโชคชะตาของฉัน!”
เฉินหยุนหยิบเฌอริชบอลออกมา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มขณะมองดูบอลลูกนี้
เขาเชื่อมั่นมาตลอด เพราะเจ้าตัวเล็กนี่คือคู่หูที่เขาสุ่มได้ในครั้งแรกไงล่ะ!
“ซานากิราส! เตรียมพร้อมสู้!”
เฉินหยุนโยนโปเกบอลลูกสุดท้ายออกไป ซานากิราสที่มีเปลือกหุ้มตัวเหมือนดักแด้ยักษ์ตกลงมาตรงหน้า
“ซานากิราสสินะ...”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนมองซานากิราสด้วยสีหน้าซับซ้อน
“ทำไมถึงใช้ซานากิราสล่ะเฮีย!”
หลินเซิงทำหน้าตกใจและสงสัย นี่มันศึกสุดท้ายแล้วนะ!
ซานากิราสแพ้ทางลาพลาซยับเยินเลยนะ! แพ้น้ำแข็งสองเท่า แพ้น้ำสี่เท่า!
“คุณชายเฉินน่าจะมีเหตุผลของตัวเอง โคโดราไม่เหมาะจะสู้กับลาพลาซหรอก ความเร็วมันช้าเกินไป”
“และอีกอย่าง...อย่างน้อยลาพลาซก็แพ้ทางหิน ซานากิราสยังพอสู้ไหว”
เจิ้งซื่อเชียนส่ายหน้า นี่เป็นทางเลือกที่ยากจริงๆ ซานากิราสแพ้น้ำสี่เท่า โคโดราช้าแถมยังแพ้ทาง
ทั้งสองตัวมีท่าหินที่ชนะทางลาพลาซ ส่วนจะเลือกตัวไหน...ก็นานาจิตตัง
“เฉินพาซานากิราสไปฝึกพิเศษมาหลายวัน หวังว่าจะได้ผลบ้างนะ” เอ็ดเวิร์ดขมวดคิ้วเข้ม
ในสนาม
“ซานากิราส แผ่นดินไหว!”
เฉินหยุนสั่งซานากิราสด้วยสีหน้าจริงจัง
ลาพลาซเคลื่อนที่บนบกได้ช้าเช่นกัน ดังนั้นโดยทั่วไปแล้วมันทำได้แค่ยืนเป็นป้อมปืนยิงสกิลใส่
แม้ท่าแผ่นดินไหวจะหลบได้ด้วยการกระโดดลอยตัวสักไม่กี่วินาที แต่ถ้าลาพลาซกระโดดขึ้นไปก็กลายเป็นเป้านิ่งชัดๆ แถมเฉินหยุนยังสงสัยว่าด้วยรูปร่างแบบนั้น ลาพลาซจะกระโดดขึ้นหรือเปล่า
แต่ความจริงแล้วลาพลาซกระโดดได้จริงๆ เพราะมันเรียนท่าบอดี้สแลม (ทับ) ได้ด้วยซ้ำ
โปเกมอนที่มีรูปร่างคล้ายๆ กันอย่างทริโตดอนยังกระโดดได้สูงมาก ลาพลาซก็น่าจะกระโดดได้ แต่อาจจะไม่สูงเท่า
ซานากิราสกระโดดขึ้นเล็กน้อยเตรียมใช้ท่าแผ่นดินไหว
แต่ความจริงแล้ว...
หลบเหรอ?
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนไม่คิดจะหลบตั้งแต่แรกแล้ว!
“ลาพลาซ สปาร์คกลิงอาเรีย!” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนสั่งลาพลาซสวนทันที
ท่าแผ่นดินไหวประเภทดินไม่ได้ชนะทางลาพลาซ!
อย่าว่าแต่ไม่ชนะทางเลย ต่อให้แพ้ทางสองเท่า ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็ยอมแลก!
ถ้ายอมโดนแผ่นดินไหวทีหนึ่งแล้วแลกกับการยัดท่าสปาร์คกลิงอาเรียธาตุน้ำใส่ซานากิราสได้ ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนคงหัวเราะจนฟันร่วง!
ลาพลาซเชิดหน้าขึ้นร้องเพลงเสียงสูง บอลน้ำสีฟ้าครามก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วเหนือหัวลาพลาซ
“ซานากิราส เข้าประชิดตัว!”
เฉินหยุนกัดฟันกรอด นี่แหละผลของการเสียเปรียบเรื่องธาตุ ทั้งที่การแลกหมัดคือกลยุทธ์ที่เฉินอ้าวเทียนถนัดที่สุดแท้ๆ!
บ้าเอ๊ย! ตอนนี้กลับต้องเป็นฝ่ายหลบซะเอง
บอลน้ำยักษ์จากท่าสปาร์คกลิงอาเรียพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ซานากิราสพ่นควันสีขาวออกมาจากเปลือก ร่างกายพุ่งพรวดออกไปหลบบอลน้ำยักษ์ได้ทัน
“ลาพลาซ! วอเตอร์พัลส์!”
เห็นซานากิราสพุ่งเข้ามา ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็ไม่แปลกใจเลย
ซานากิราสเป็นโปเกมอนสายประชิดอยู่แล้ว ส่วนลาพลาซบนบกก็ไม่ต่างอะไรกับป้อมปืน
ลาพลาซสร้างบอลน้ำขนาดเล็กขึ้นในปาก แล้วยิงใส่ซานากิราส
“หลบ!”
ซานากิราสอัดแก๊สในตัวอีกครั้ง เปลี่ยนทิศทางหลบวอเตอร์พัลส์ แล้วพุ่งเข้าหาลาพลาซอีกครั้ง
“ซานากิราส สกรีช!”
เห็นลาพลาซจะโจมตีอีก เฉินหยุนตะโกนสั่ง
ซานากิราสคำรามใส่ลาพลาซ คลื่นเสียงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าทำให้การเคลื่อนไหวของลาพลาซชะงักไป
“ครั้นช์!”
จากนั้นซานากิราสก็ฉวยโอกาสกระโจนเข้าใส่ลาพลาซ เขี้ยวพลังงานสีดำกัดเข้าที่คอของลาพลาซอย่างจัง
กึก~!
โดนท่าครั้นช์เข้าไป ลาพลาซร้องด้วยความเจ็บปวด
“ลาพลาซ! ปืนฉีดน้ำ!”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนสั่งลาพลาซทันที ระยะใกล้ขนาดนี้ ปืนฉีดน้ำแทบไม่ต้องชาร์จเลย เป็นการโจมตีที่ดีที่สุดที่จะหยุดการรุกไล่ของซานากิราส
“หินถล่ม!”
ซานากิราสคำราม อากาศเหนือหัวของทั้งคู่กระเพื่อมไหว ก้อนหินยักษ์ก่อตัวขึ้น
แต่ในขณะเดียวกัน ปืนฉีดน้ำจากปากของลาพลาซก็ยิงใส่ซานากิราสแล้ว
ปืนฉีดน้ำธาตุน้ำเข้าเป้าเต็มๆ ซานากิราสถูกยิงกระเด็น แม้ปืนฉีดน้ำจะมีความแรงไม่มาก แต่สำหรับมันแล้วดาเมจก็ยังรุนแรงอยู่ดี
หินถล่มร่วงลงมา กระแทกใส่ทั้งลาพลาซและซานากิราสอย่างจัง
ลาพลาซแสดงสีหน้าเจ็บปวดเมื่อโดนหินถล่ม หินถล่มชนะทางลาพลาซ ดาเมจจึงไม่เบาเลย
ก้อนหินก็ตกลงมาใส่ซานากิราสเหมือนกัน แต่มันต้านทานท่าประเภทหินได้ จึงรับได้สบายมาก
“แผ่นดินไหว!”
“ลาพลาซ! สปาร์คกลิงอาเรีย!”
ซานากิราสกระโดดขึ้นเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันจะถึงพื้น เสียงเพลง ‘อันไพเราะ’ ของลาพลาซก็ลอยเข้าหูมันเสียก่อน
ซานากิราสมีสีหน้าทรมาน เสียงเพลงสปาร์คกลิงอาเรียทำให้แก้วหูมันแทบแตก บอลน้ำขนาดใหญ่ก่อตัวขึ้นเหนือหัวทั้งคู่
ตูม!
บอลน้ำยักษ์ตกลงมา กระแทกใส่ร่างซานากิราสอย่างจัง ซานากิราสกรีดร้อง ร่างทั้งร่างถูกสปาร์คกลิงอาเรียซัดกระเด็นไปกระแทกพื้นอย่างแรง
“......”
มองดูซานากิราสที่เจ็บจนลุกไม่ขึ้น เฉินหยุนกัดฟันแน่น
เขาพยายามหาโอกาสอย่างเต็มที่แล้ว แต่...
“วอเตอร์พัลส์!” น้ำเสียงของไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเริ่มสั่นเครือ
“ซานากิราส! ขว้างหิน!” เฉินหยุนดิ้นรนเฮือกสุดท้าย ด้วยสภาพของซานากิราสตอนนี้ ท่าเดียวที่ใช้ทันก็คือขว้างหิน
วอเตอร์พัลส์พุ่งเข้ามา ซานากิราสเงยหน้าขึ้นคำรามต่ำ
เหนือหัวลาพลาซมีก้อนหินปรากฏขึ้นอีกครั้ง บอลน้ำวอเตอร์พัลส์ระเบิดใส่ซานากิราสเต็มๆ
ส่วนอีกด้าน ก้อนหินจากท่าขว้างหินก็ตกลงมากระแทกใส่ลาพลาซอย่างจัง
ลาพลาซร้องด้วยความเจ็บปวด คอตกพับลงไป
ทุกคนจ้องมองไปที่สนามตาไม่กระพริบ หลายคนถึงกับลุกขึ้นยืน เพื่อจะได้เห็นสถานการณ์ชัดๆ หรือพูดให้ถูกคือดูอาการของซานากิราส
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนมองไปทางซานากิราสด้วยแววตาสั่นไหว
แต่...
เมื่อละอองน้ำจางหายไป ภาพซานากิราสนอนหงายท้องตาลายหมุนติ้วก็ปรากฏแก่สายตาทุกคน
ทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบ!
เฉินหยุนมองซานากิราสเงียบๆ อยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาอย่างเศร้าสร้อย
“ซานากิราสหมดสภาพต่อสู้ ลาพลาซเป็นฝ่ายชนะ”
“เนื่องจากโปเกมอนทั้งสามตัวของเฉินหยุนหมดสภาพต่อสู้ ผู้ชนะคือไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน”
กู่ซินเดินไปดูซานากิราส ยืนยันสภาพของมันแล้วยกธงขึ้น
จากนั้นกู่ซินก็หันไปมองไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน ประกาศด้วยรอยยิ้ม
“ยินดีด้วยครับคุณไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน คุณเอาชนะคู่ต่อสู้คนสุดท้ายได้แล้ว เป็นแชมป์...ของการแข่งขันเซี่ยงไฮ้ซิตี้ลีกครั้งที่หนึ่ง!”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนยกมือปิดปากด้วยความดีใจและตื่นเต้น ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความปิติ
เธอชนะแล้ว!
“วู้วว~!!!”
เสียงเฮดังสนั่นหวั่นไหวกลบความเงียบงันของสนามประลองจนมิด
แชมป์ ถือกำเนิดแล้ว!
..........
แนะนำนิยาย!
เจ้าพ่อวรรณกรรมแห่งโตเกียว
(สถานะ: จบแล้ว)
ชายหนุ่มข้ามเวลามายังโตเกียวในปี 1994 แห่งโลกคู่ขนาน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ฟองสบู่เศรษฐกิจของญี่ปุ่นเพิ่งพังทลาย สังคมเต็มไปด้วย "คนยากจนในสังคมที่อิ่มท้อง" ผู้ซึ่งมีอาหารพอกินแต่ไม่สามารถใช้จ่ายได้มากกว่านั้น ฟูจิวาระ เคย์ก็เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น
เพื่อแก้ปัญหาความยากลำบากในขณะนั้น ฟูจิวาระ เคย์ที่กำลังจะจบการศึกษาได้เผชิญหน้ากับสองทางเลือก
หนึ่งคือการเปิดตัวในฐานะนักเขียนนวนิยายสืบสวน และสองคือการเข้าสู่วงการโทรทัศน์เพื่อผลิตรายการ
และตัวเลือกของฟูจิวาระ เคย์คือ
มีเพียงเด็กน้อยเท่านั้นที่เลือก ผู้ใหญ่ต้องการทั้งหมด!
ทุกอย่างจึงเริ่มต้นจาก "พระอาทิตย์เที่ยงคืน"!