บทที่ 180 ชาตินี้ฉันกับแมลงอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้! (ฟรี)

“ฉู่ฉู่กับเฉี่ยนเฉี่ยน เด็กสองคนนี้นี่จริง ๆ เลย...”

ได้ยินคำพูดของพิธีกรหนุ่ม ฮัวหรงเนี่ยที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา

ถึงจะรู้ว่าลูกสาวตัวเองเป็นคนโผงผางไม่คิดมาก แต่ใครจะไปนึกว่าจะมายืน ‘หยอกกัน’ กับไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกลางเวทีต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้

“ฮ่าฮ่า~ ตาแก่นั่นคงหัวเราะจนปากฉีกถึงหูแล้วมั้ง”

ฉู่เจิ้งหนานส่ายหน้าขำ ๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างเสียดาย

ฉู่เค่อเหลียนแพ้ให้กับไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนจนต้องหยุดอยู่ที่รอบสี่คนสุดท้าย แถมไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนยังมีโอกาสคว้าแชมป์อีก ฉู่เจิ้งหนานไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเพื่อนเก่าของเขาคงยิ้มจนแก้มปริแน่ ๆ

“เฉี่ยนเฉี่ยนได้แชมป์ก็ดีเหมือนกัน ยังไงรอบสี่คนสุดท้ายก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว ฉู่ฉู่เก่งมากแล้วล่ะ”

“คุณเป็นผู้หญิงอาจจะไม่เข้าใจ วันหน้าฟ้าจะเปลี่ยนสีแล้ว” ฉู่เจิ้งหนานหัวเราะเบา ๆ ดวงตาที่ลุ่มลึกฉายแววครุ่นคิด

เขาได้รับข่าวมาแล้ว ดูเหมือนว่าตอนนี้ทางระดับประเทศกำลังจะมีการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ หลายวันมานี้มีเครื่องบินขนส่งจำนวนมากบินออกจากเซี่ยงไฮ้มุ่งหน้าไปทั่วทุกสารทิศ

นี่มันหมายความว่ายังไงกันนะ?

“ค่ะ ๆ ๆ ฉันไม่เข้าใจหรอกย่ะ”

ฮัวหรงเนี่ยค้อนควักใส่ฉู่เจิ้งหนาน มือก็ลูบหัวโทเกปีในอ้อมกอดเบา ๆ

“ที่รัก?”

“มีอะไรคะ?” ฮัวหรงเนี่ยมองฉู่เจิ้งหนานที่มีสีหน้าลังเล

“คือว่า... คุณช่วยดูแลบริษัทแทนผมหน่อยได้ไหม ผมอยากจะไปทำธุระสักหน่อย”

ฉู่เจิ้งหนานลูบคางปรึกษาฮัวหรงเนี่ย ฮัวหรงเนี่ยเป็นภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากและเป็นรองประธานบริษัทของเขามาตลอด

“คุณจะไปทำอะไร?” ฮัวหรงเนี่ยชะงัก

“อะแฮ่ม... เห็นฉู่ฉู่เล่นสนุกขนาดนั้น ผมเองก็อยากลองเล่นดูบ้าง”

ฉู่เจิ้งหนานกระแอมไอ เขาจะบอกได้ยังไงว่าเขาเองก็อยากลองเป็นเทรนเนอร์ดูบ้าง?

ดูฉู่เค่อเหลียนแข่งมาตั้งนาน เขาเองก็เริ่มรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาแล้วเหมือนกัน

“อ๋อ”

“ที่รักว่าไง?”

“ฝันไปเถอะ!”

ฮัวหรงเนี่ยตอบกลับสั้น ๆ

จะโยนงานยุ่ง ๆ ให้ฉันแล้วตัวเองหนีไปเป็นเทรนเนอร์เนี่ยนะ? ฝันกลางวันอยู่เหรอ? แล้วถ้าจะเป็นเทรนเนอร์ ก็ต้องเป็นฉันสิยะ! ไม่เห็นเหรอว่าแม่มีโทเกปีแล้ว?

ฉู่เจิ้งหนาน: “...”

การแข่งขันของฉู่เค่อเหลียนและไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนจบลงแล้ว ฉู่เค่อเหลียนพ่ายแพ้อย่างน่าเสียดาย ส่วนไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศ

ข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ตอย่างรวดเร็ว ทำเอาชาวเน็ตหลายคนโอดครวญว่า ‘ฉันไม่เชื่อในความรักอีกต่อไปแล้ว’

จากที่เคยพิมพ์ว่า ‘หนูเฉี่ยนช่วยด้วย’ ตอนนี้กลายเป็น ‘หนูเฉี่ยนเธอช่างโหดร้าย’ ไปซะแล้ว

อืม... แล้วคุณหนูใหญ่บางคนที่เพิ่งแพ้การแข่งขัน ก็เดินทางมาถึงร้านบ้านโปเกมอน

เสียงกระดิ่งลมดังขึ้น ฉู่เค่อเหลียนพุ่งเข้ามาในร้านราวกับพายุ

“เถ้าแก่!”

“อ้าว? คุณฉู่ มาเร็วจังเลยนะคะ”

เหราเสี่ยวเฟยมองฉู่เค่อเหลียนอย่างตกใจ เธอยังไม่ทันจะได้พูดคำว่า ‘ยินดีต้อนรับ’ เลยด้วยซ้ำ

“ฮึ่ม ๆ! ฉันจะฝืนลิขิตเปลี่ยนชะตา! ฉันจะโค่นยัยหนูเฉี่ยนให้ได้!”

ฉู่เค่อเหลียนทำเสียงฮึดฮัด นั่งลงตรงข้ามกู่ซิน แล้วพูดกับกู่ซินด้วยสีหน้าจริงจัง

“พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเดินตามเข้ามา พูดใส่ฉู่เค่อเหลียนอย่างเอือมระอา

“เถ้าแก่! ฉันจะสุ่มโปเกมอน!”

ฉู่เค่อเหลียนไม่สนใจยัยผู้หญิงน่ารังเกียจคนนั้น หันไปทำหน้าเคร่งขรึมใส่กู่ซิน

เป็นที่รู้กันว่า หลังแพ้การแข่งขันดวงจะพุ่งปรี๊ด!

พวกเจิ้งซื่อเชียนก็เป็นแบบนั้น เพราะงั้นเธอถึงรีบบึ่งมาจากสนามแข่งทันที เพื่อจะมาสุ่มจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายของกองทัพมังกรของเธอ!

แล้วจากนั้นเธอก็จะไร้เทียมทาน!

“ได้แน่นอนครับ เชิญเลย มาดูกันว่าดวงคุณจะเป็นยังไง”

กู่ซินหัวเราะเบา ๆ ยื่นโปเกเด็กซ์ร้านค้าให้ฉู่เค่อเหลียน

“ฟู่ว~ ขอมังกรเทพ ๆ อีกสักตัวเถอะ! โมโนซึ โมโนซึ!”

ฉู่เค่อเหลียนถือโปเกเด็กซ์ไว้อย่างเคร่งขรึม เพิ่งแพ้การแข่งมา การสุ่มกาชามันต้องเข้าข้างตัวเองบ้างแหละน่า?

คนอื่นเขาก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น ไม่มีปัญหาหรอก!

ดังนั้นเธอไม่โลภหรอก ขอแค่ระดับกึ่งตำนานหรือตำนานสักตัวก็พอแล้ว

Go!

ฉู่เค่อเหลียนกดปุ่มบนโปเกเด็กซ์ ลุย!

เงาดำวิ่งผ่านหน้าจอโปเกเด็กซ์ไม่หยุด ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนมานั่งลงข้างฉู่เค่อเหลียน มองดูหน้าจออย่างอยากรู้อยากเห็น

เธออยากรู้เหมือนกันว่าฉู่เค่อเหลียนที่เพิ่งแพ้มาจะสุ่มได้อะไร

ไม่นาน เงาดำก็ค่อย ๆ หยุดลง

เมื่อเห็นโปเกมอนตัวนี้ ตาของฉู่เค่อเหลียนก็ค้างไปเลย

“อืม... คาเตอร์ปี คุณน่าจะคุ้นเคยดีนะครับ”

กู่ซินมองแวบหนึ่ง ดูเหมือนว่าทฤษฎีแพ้แล้วสุ่มได้ SSR จะใช้ไม่ได้เสมอไปแฮะ

“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

ฉู่เค่อเหลียนกัดฟัน กดปุ่มบนโปเกเด็กซ์อีกครั้ง

ไม่มีเหตุผลเลย! พวกรุ่นพี่เจิ้ง พี่ยุนเอ๋อร์ พี่หยุน พวกเขาแพ้แล้วก็ได้ของดีกันทั้งนั้น!

แถมยังได้ไชน์นี่กันตั้งสองตัว! ทำไมพอเป็นเธอถึงได้คาเตอร์ปีล่ะ!

Go!

ไม่นาน เงาดำก็หยุดลงอีกครั้ง

“ตัวนี้คือโคฟูคิมูชิ...”

เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

เจ้าแมลงบ้า ขอร้องล่ะอย่าโผล่มาอีกเลย!

Go!

“ยูกิฮามิ ตัวนี้...”

แมลงอีกแล้วเหรอวะคะ!

Go!

“เรดิบา อืม...”

กู่ซินมองฉู่เค่อเหลียนที่มีสีหน้าเหม่อลอยแล้วกระพริบตาปริบ ๆ แม่หนูคนนี้คงไม่ได้สติแตกไปแล้วหรอกนะ?

เพิ่งแพ้การแข่งมา ดันสุ่มได้แมลงสี่ตัวรวด

“ยังมีโอกาสอีกครั้งนะคะคุณฉู่ ครั้งที่แล้วคุณก็สุ่มได้มินิริวในครั้งสุดท้ายนะคะ”

เหราเสี่ยวเฟยพูดปลอบใจฉู่เค่อเหลียนอย่างระมัดระวัง

และเมื่อได้ยินคำพูดของเหราเสี่ยวเฟย ดวงตาของฉู่เค่อเหลียนก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

ใช่แล้ว ใช่แล้ว! เธอยังมีโอกาส!

“โมโนซึ โมโนซึ โมโนซึ!”

ฉู่เค่อเหลียนหยิบโปเกเด็กซ์ขึ้นมา สูดหายใจลึก ๆ ปรับอารมณ์ตัวเอง ไม่เป็นไร!

แมลงสี่ตัวก่อนหน้านี้ ก็แค่การปูทางไปสู่รางวัลใหญ่ในตอนท้ายเท่านั้นแหละ!

ไม่มีปัญหา!

พระยูไล เง็กเซียนฮ่องเต้ เจ้าแม่หนี่วา ตรีวิสุทธิ์ เทพผานกู่ คุ้มครองลูกช้างด้วย!!!

Go!

กดสุ่มครั้งสุดท้ายของวันนี้ ในใจฉู่เค่อเหลียนภาวนาไม่หยุด ขอ SSR เถอะ!

เงาดำค่อย ๆ หยุดลง

SSR จงมา!!!

ภาพโปเกมอนตัวหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้น รูม่านตาของฉู่เค่อเหลียนค่อย ๆ ขยายกว้างขึ้น

เปรี้ยง!

ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ฉู่เค่อเหลียนจ้องมองโปเกมอนตัวนี้ตาค้าง

“เอ่อ...”

กู่ซินปาดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก มองดูโปเกมอนในโปเกเด็กซ์

หนอนตัวน้อยสีเขียว คาเตอร์ปีอีกแล้ว

เชี่ย! สุ่มได้โปเกมอนแมลงห้าตัวรวด!

สร้างสถิติคู่อริตลอดกาลแล้วมั้งเนี่ย!

เหราเสี่ยวเฟยและไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนต่างก็ดูจนอึ้ง นี่มันต้องมีวาสนากับแมลงขนาดไหนกันเนี่ย?

มองดูคาเตอร์ปีในรูป สีหน้าเหม่อลอยของฉู่เค่อเหลียนค่อย ๆ เปลี่ยนไป ขอบตาเริ่มมีน้ำใส ๆ เอ่อล้น

แมลง...

“ฮือ... ฮือออ! หนูเฉี่ยน~ หนูเฉี่ยนของฉัน! นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง! แง~”

ฉู่เค่อเหลียนโผเข้ากอดไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนร้องไห้โฮ อะไรคือสุ่มได้แมลงห้าตัวรวด!

เธอขอสาบาน! ชาตินี้เธอจะอยู่ร่วมโลกกับแมลงไม่ได้! เจอหนึ่งตัวจะตบให้คว่ำหนึ่งตัว! โดยเฉพาะคาเตอร์ปี!

ฮืออออ...

“เอ่อ โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะ~”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเหลือบมองคาเตอร์ปีในรูป เกือบจะหลุดขำออกมา

อุ๊บ ฮ่าฮ่าฮ่า~

.

.

.

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงสิบโมงครึ่ง สนามกีฬาใจกลางเมืองเซี่ยงไฮ้

“ฮัลโหล~” พิธีกรหนุ่มผมเสยเดินขึ้นเวที

“การแข่งขันระหว่างคุณฉู่เค่อเหลียนและคุณไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนจบลงไปแล้ว เป็นการต่อสู้ที่น่าจดจำมากจริง ๆ ครับ”

“แต่น่าเสียดายที่คุณฉู่เค่อเหลียนต้องตกรอบไป แต่แน่นอนครับ เธอจะเข้าไปอยู่ในสายผู้แพ้เพื่อชิงอันดับสามกับผู้แพ้อีกคน”

“และตอนนี้ ขอเชิญพบกับผู้เข้าแข่งขันรอบรองชนะเลิศอีกคู่หนึ่ง! พวกเขาจะมาตัดสินกันว่าใครจะเป็นอีกคนที่ได้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ!”

“หวังฉงหยาง!”

“เฉินหยุน!”

พิธีกรชูมือขึ้น ตะโกนชื่อผู้เข้าแข่งขันที่เหลืออีกสองคนด้วยน้ำเสียงทรงพลังและเร่าร้อน

สิ้นเสียงพิธีกร ในช่องทางเดินนักกีฬาทั้งสองฝั่ง ร่างของเฉินหยุนและเหล่าหวังก็ค่อย ๆ เดินออกมา

“คุณชายเฉิน!! สามีแห่งชาติ!! สู้เขานะ!!”

“เหล่าหวังแกต้องทำให้ได้นะเว้ย! ต้องยืนหยัดให้ได้นะ!”

“เหล่าหวังสุดยอด! ลุยต่อไปเลย!”

“คุณชายเฉินไร้เทียมทาน!! อัดลุงคนนั้นให้เละไปเลย!”

“ซานากิราสแข็งแกร่งที่สุด! จัดการมันเลย!”

ทั่วทั้งสนามส่งเสียงเชียร์ดังกระหึ่มทันที

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า การดวลกันระหว่างหนุ่มหล่อรวยอย่างเฉินหยุน กับเทรนเนอร์รากหญ้าอย่างเหล่าหวัง ก็เป็นที่น่าจับตามองมากเช่นกัน

โดยเฉพาะเหล่าหวัง ม้ามืดที่ตะลุยมาจนถึงรอบสี่คนสุดท้าย แถมยังล้มทั้งหลินเซิงและเอ็ดเวิร์ดมาได้

เรียกได้ว่าสร้างความประหลาดใจและเซอร์ไพรส์ให้กับผู้ชมมากมายเหลือเกิน

ตอนนี้รอบรองชนะเลิศแล้วนะ!

ในฐานะคนที่ไม่ได้ซื้อโปเกมอนจากร้านบ้านโปเกมอน เหล่าหวังถือว่าเป็นซูเปอร์รุกกี้ตัวจริงเสียงจริงเลยทีเดียว

แม้จะรู้ว่าผลงานตอนนี้ก็ยอดเยี่ยมมากแล้ว แต่ผู้ชมจำนวนไม่น้อยก็ยังคาดหวังว่า เหล่าหวังจะไปได้ไกลกว่านี้ไหม?

แต่ตอนนี้ ในที่สุดเขาก็มาเจอกับของแข็งของจริงเข้าแล้ว!

เฉินหยุน!

ไม่เพียงแต่มีกึ่งตำนานอย่างซานากิราส แต่ยังมีโปเกมอนสุดแกร่งอย่างฮากาเนลและริงกุมะอีกด้วย!

นี่คือคู่ต่อสู้ระดับบอสตัวจริงเสียงจริง!

“พูดตรง ๆ นะ ศึกนี้ยากจริง ๆ ทีมของพี่เฉินแพ้ทางประเภทต่อสู้เกือบหมด แล้วเจ้าเฮราครอสนั่นดันเป็นประเภทต่อสู้ซะด้วย”

บนอัฒจันทร์ หลินเซิงทำหน้าย่นมองดูสองคนในสนาม ในฐานะลูกพี่ลูกน้องของเฉินหยุน แน่นอนว่าเขาอยากให้เฉินหยุนเข้าชิงและคว้าแชมป์

แต่ถ้าจะเข้าชิง ก็ต้องล้มเสือหมอบแมวเซาที่ขวางทางอยู่ตรงหน้านี้ให้ได้ก่อน

“จริงครับ ในแง่ประเภทแล้วพี่หยุนเสียเปรียบ ยังดีที่เฮราครอสตัวนั้นมีท่าไม้ตายประเภทต่อสู้ไม่เยอะ”

เจิ้งซื่อเชียนเห็นด้วย พวกเขาเคยเก็บข้อมูลเฮราครอสตัวนั้นมาก่อน ท่าไม้ตายที่เป็นประเภทต่อสู้มีแค่บริกเบรกกับเคาน์เตอร์เท่านั้น

“ที่ผมน่าห่วงกว่าคือโปเกมอนตัวอื่นของเหล่าหวัง ตอนนี้เรายังไม่รู้เลยว่าโปเกมอนตัวอื่นของเขาคืออะไร”

หร่วนโหย่วซิ่วขมวดคิ้ว แน่นอนว่าพวกเขาย่อมอยู่ข้างเฉินหยุน

แม้เฮราครอสจะเก่ง แต่จะให้ 1 รุม 2 ถึงจะชนะทางธาตุก็คงทำได้ยาก เฉินหยุนไม่ใช่หมูในอวยให้ใครมาเคี้ยวง่าย ๆ

แต่ปัญหาคือโปเกมอนตัวอื่นของเหล่าหวังยังไม่เคยเผยโฉมออกมาเลย

ในสนามประลอง

ฟังเสียงกรรมการประกาศ เฉินหยุนมองเหล่าหวังที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วสูดหายใจลึก สงบจิตใจที่ว้าวุ่นลง

ห่างจากแชมป์อีกแค่สองก้าวเท่านั้น!

ขอแค่ชนะคนตรงหน้า แล้วไปชนะไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนในรอบสุดท้าย เขาก็จะได้เป็นแชมป์!

“งานนี้เจอของแข็งจริง ๆ แฮะ”

เหล่าหวังเองก็มองเฉินหยุนด้วยสายตาเคร่งขรึม ไม่รู้ว่าเจ้าด้วงกว่างของเขาจะต้านไหวไหม!

ถึงจะบอกว่าเข้าถึงรอบสี่คนสุดท้ายเขาก็พอใจมากแล้ว เมียที่บ้านกับเพื่อนบ้านแถวนั้นเจอหน้าเขาทีไรก็ชมเปาะตลอด

แต่คนเราย่อมมีความกระหายชัยชนะ เขาก็อยากได้ผลงานที่ดีกว่านี้เหมือนกัน วันหน้าออกไปเดินถนนจะได้ยืดอกได้อย่างภาคภูมิใจไงล่ะ?

“ผู้ชนะจะเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ! ผู้แพ้จะตกไปอยู่สายผู้แพ้เพื่อชิงอันดับสาม! ตอนนี้... เริ่มการต่อสู้ได้!”

กรรมการสะบัดธงในมือลง ประกาศเริ่มการต่อสู้

“ขอให้ทั้งสองท่าน! โชคดีมีชัยในการต่อสู้!”

..........

แนะนำนิยาย!

เจ้าพ่อวรรณกรรมแห่งโตเกียว

(สถานะ: จบแล้ว)

ชายหนุ่มข้ามเวลามายังโตเกียวในปี 1994 แห่งโลกคู่ขนาน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ฟองสบู่เศรษฐกิจของญี่ปุ่นเพิ่งพังทลาย สังคมเต็มไปด้วย "คนยากจนในสังคมที่อิ่มท้อง" ผู้ซึ่งมีอาหารพอกินแต่ไม่สามารถใช้จ่ายได้มากกว่านั้น ฟูจิวาระ เคย์ก็เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น

เพื่อแก้ปัญหาความยากลำบากในขณะนั้น ฟูจิวาระ เคย์ที่กำลังจะจบการศึกษาได้เผชิญหน้ากับสองทางเลือก

หนึ่งคือการเปิดตัวในฐานะนักเขียนนวนิยายสืบสวน และสองคือการเข้าสู่วงการโทรทัศน์เพื่อผลิตรายการ

และตัวเลือกของฟูจิวาระ เคย์คือ

มีเพียงเด็กน้อยเท่านั้นที่เลือก ผู้ใหญ่ต้องการทั้งหมด!

ทุกอย่างจึงเริ่มต้นจาก "พระอาทิตย์เที่ยงคืน"!

คลิกอ่านที่นี่