บทที่ 160 กิ้งก่ากลายพันธุ์บินไม่ได้อย่างแกจะร้องหาพระแสงอะไร (ฟรี)
บทที่ 160 กิ้งก่ากลายพันธุ์บินไม่ได้อย่างแกจะร้องหาพระแสงอะไร (ฟรี)
“พี่เจิ้งดักรอพี่สาวฉู่อยู่ตรงนี้เองสินะ”
เมื่อเห็นว่าเคาน์เตอร์ของจารังโกซัดฮาคุริวจนกระเด็นไปอย่างรุนแรง หลงเล่ยที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ผู้ชมก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความตกใจ
ท่าเคาน์เตอร์เป็นท่าที่ยิ่งคู่ต่อสู้โจมตีมาแรงเท่าไหร่ ความเสียหายที่สะท้อนกลับไปก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น
ดราก้อนเทลชนะทางจารังโกที่เป็นประเภทมังกรเหมือนกันอยู่แล้ว บวกกับผลของการบัฟด้วยมังกรเริงระบำ ดราก้อนเทลของฮาคุริวเมื่อครู่นี้จึงรุนแรงมาก
แต่ยิ่งรุนแรงเท่าไหร่ เคาน์เตอร์เมื่อกี้ก็ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น!
“เท่ากับว่าดึงสถานะของฮาคุริวลงมาได้ในรวดเดียวเลย”
หร่วนโหย่วซิ่วเองก็เดาะลิ้นด้วยความทึ่ง ท่าเคาน์เตอร์นี้เหนือความคาดหมายจริงๆ
กลายเป็นว่าท่าโพรเทคสองครั้งก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่การหลอกล่อ เพื่อให้ฉู่เค่อเหลียนตายใจ
“ฮาคุริว เป็นยังไงบ้าง?”
ฉู่เค่อเหลียนรีบถามฮาคุริวที่ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นมาหอบหายใจด้วยความเป็นห่วง
“วู!”
ฮาคุริวส่งเสียงร้องตอบรับฉู่เค่อเหลียน ก่อนที่ดวงตามังกรคู่สวยจะจ้องมองจารังโกด้วยความโกรธเกรี้ยว
เมื่อกี้มันเจ็บมากนะไอ้บ้าเอ้ย!
แต่จารังโกที่ลุกขึ้นยืนแล้วก็ไม่ได้เกรงกลัวเลยสักนิด มันจ้องกลับมาตาเขม็ง แถมยังส่งเสียงคำรามต่ำๆ เป็นเชิงขู่
งูน้ำยักษ์อย่างแกจะมาจ้องพ่อทำไม?
“วูวู!”
ฮาคุริวเข้าใจความหมายของไอ้จารังโกงี่เง่านี่ได้ในทันที ไฟโทสะในดวงตาลุกโชนยิ่งกว่าเดิม มันคำรามใส่จารังโกด้วยความเดือดดาล
ไอ้กิ้งก่ากลายพันธุ์บินไม่ได้อย่างแกจะร้องหาพระแสงอะไรวะ?
“ฮาคุริว! ฝนตก! ใช้ดราก้อนรัชส่งมันไปสู่สุขคติซะ!”
ถึงจะฟังไม่ออกว่าโปเกมอนสองตัวนี้ ‘สื่อสารฉันมิตร’ อะไรกัน แต่เห็นได้ชัดว่าบรรยากาศระหว่างมังกรสองตัวนี้ตึงเครียดมาก
และในฐานะเทรนเนอร์ของฮาคุริวลูกรัก ฉู่เค่อเหลียนย่อมต้องยืนอยู่ข้างฮาคุริวของตัวเองอย่างแน่นอน
ร่างกายเรียวยาวของฮาคุริวเลื้อยไปมาไม่หยุด ลูกแก้วที่คอและหางส่องแสงสีฟ้าลึกลับ
ซ่า ซ่า~
ฝนห่าใหญ่ตกลงมาอย่างกะทันหัน ปกคลุมไปทั่วทั้งสนามประลอง
ในขณะเดียวกัน พลังงานสีเขียวก็เอ่อล้นออกมาจากร่างของฮาคุริว ก่อตัวเป็นรูปมังกรร้ายที่มีออร่าเข้มข้นยิ่งกว่าเดิม
“จารังโก ดราก้อนคลอว์!”
เจิ้งซื่อเชียนมองดูเมฆฝนสีดำแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
จารังโกคำรามต่ำ กรงเล็บยักษ์ทั้งสองข้างส่องประกายแสงสีเขียวอันคมกริบ
ราวกับเสียงคำรามของมังกรร้ายที่บ้าคลั่ง ฮาคุริวพุ่งดิ่งลงมาด้วยความเร็วสูง
จารังโกเองก็วิ่งเข้าใส่อย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะกระโดดขึ้นสุดแรง ใช้กรงเล็บมังกรทั้งสองข้างต้านรับมังกรร้ายที่พุ่งเข้ามา
ดราก้อนรัช ปะทะ ดราก้อนคลอว์!
ในวินาทีที่การโจมตีทั้งสองปะทะกัน คลื่นลมแรงก็ระเบิดออกรอบทิศทาง
ผู้ชมทุกคนต่างจับจ้องไปที่การปะทะกันซึ่งหน้าของมังกรทั้งสองอย่างไม่วางตา ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นี่คือการโจมตีครั้งสุดท้ายแล้ว!
ใครจะเป็นผู้ชนะ?
ไม่มีใครรู้ แต่ผลลัพธ์กำลังจะปรากฏในไม่ช้า
มังกรร้ายจากดราก้อนรัชและกรงเล็บมังกรอันคมกริบปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง ฮาคุริวและจารังโกต่างรีดเร้นพลังทั้งหมดที่มีในร่างกายออกมา เพื่อกดดันอีกฝ่ายให้จมดิน
ในที่สุด พลังงานที่ไม่อาจรักษาความสมดุลไว้ได้ก็ระเบิดออก คลื่นกระแทกซัดจารังโกและฮาคุริวกระเด็นออกไปกระแทกพื้นอย่างแรงทั้งคู่
เสียงอุทานด้วยความตกใจของฉู่เค่อเหลียนและเจิ้งซื่อเชียนดังขึ้นพร้อมกัน
ฮาคุริวพยายามเงยหน้าขึ้นมาอย่างยากลำบาก จ้องมองไปยังจารังโกที่อยู่อีกฝั่ง
ส่วนจารังโกก็พยายามใช้กรงเล็บยันกายลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดรวดร้าวที่แล่นไปทั่วร่าง ทำให้มันรู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
สติเริ่มเลือนราง โลกเริ่มหมุนคว้าง...
ท่ามกลางเสียงอุทานของผู้ชมจำนวนมาก จารังโกที่เพิ่งจะยันตัวขึ้นมาได้ก็ล้มฟุบลงไป
เจิ้งซื่อเชียนมองดูจารังโกด้วยความตกตะลึง
“จารังโกหมดสภาพการต่อสู้ ฮาคุริวเป็นฝ่ายชนะ!”
กรรมการเดินเข้าไปดูอาการของจารังโก ก่อนจะชูธงประกาศผลการต่อสู้
หน้าของเจิ้งซื่อเชียนเขียวคล้ำไปแล้ว!
“สุดยอดไปเลย! ให้ตายสิ ชนะเฉยเลย นึกว่าฮาคุริวจะไม่รอดซะแล้ว”
“ฮ่าๆๆ~ ฮาคุริวแข็งแกร่งที่สุดจริงๆ!”
“บอกแล้วว่าฉู่เค่อเหลียนไม่มีปัญหา! ตานี้ชนะใสๆ!”
“ใสบ้าอะไรล่ะ ฮาคุริวเองก็แทบไม่เหลือแรงสู้แล้ว สถานการณ์ของทั้งสองฝั่งยังสูสีกันอยู่นะ!”
“สมกับเป็นคุณหนูฉู่จริงๆ เอาชนะโปเกมอนกึ่งตำนานได้สองตัวแล้ว ฮาคุริวไร้เทียมทาน!”
กองเชียร์ของฉู่เค่อเหลียนดีใจกันจนแทบจะปิดซอยฉลอง ในห้องไลฟ์สดก็มีคอมเมนต์แสดงความตื่นเต้นไหลผ่านไม่หยุด
“เย้~ ฮาคุริวลูกแม่เก่งมากเลย!”
ฉู่เค่อเหลียนดีใจจนเนื้อเต้น กอดคอฮาคุริวที่ค่อยๆ เลื้อยกลับมาแน่นไม่ยอมปล่อย ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความปิติยินดี
ชนะจารังโกได้ด้วย! สมกับเป็นฮาคุริวลูกรักของเธอจริงๆ!
ฮาคุริวเชิดคางขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง เจ้ากิ้งก่ากลายพันธุ์งี่เง่านั่นยังกล้าเรียกมันว่างูน้ำยักษ์อีกเหรอ ต้องทุบให้เละ!
แต่วินาทีถัดมา ร่างกายของฮาคุริวก็อ่อนยวบลง แทบจะร่วงลงมาจากอ้อมกอดของฉู่เค่อเหลียน
“พักผ่อนก่อนนะฮาคุริว การต่อสู้รอบต่อไปไม่ต้องถึงมือเธอแล้วล่ะ”
ฉู่เค่อเหลียนตกใจ รีบเอ่ยด้วยความเป็นห่วง
ถึงจะเอาชนะจารังโกมาได้ แต่เห็นได้ชัดว่าฮาคุริวก็มาถึงขีดจำกัดแล้วเหมือนกัน คงยากที่จะสู้ต่อไหว
ฮาคุริวส่งเสียงร้องเบาๆ และไม่ได้ดื้อดึง เพราะจริงๆ แล้วมันก็รู้สึกมึนหัวไปหมดแล้วเหมือนกัน
ฉู่เค่อเหลียนใช้เฌอริชบอลเก็บฮาคุริวกลับมา จากนั้นก็หยิบโปเกบอลอีกลูกออกมาแล้วมองไปที่เจิ้งซื่อเชียน
“ตัวต่อไปคือวิบราวาสินะ?”
เจิ้งซื่อเชียนมองดูฝนที่ยังคงตกลงมาอย่างหนัก หน้าดำคร่ำเครียด เอ่ยถามฉู่เค่อเหลียนเสียงเข้ม
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ฝนตกนี้จงใจทิ้งไว้เพื่อดักทางวาคาชาโมของเขาชัดๆ!
ในเมื่อจงใจให้ฮาคุริวเปลี่ยนสภาพอากาศเป็นฝนตกก่อนจะโจมตีครั้งสุดท้าย แสดงว่าฉู่เค่อเหลียนย่อมไม่ใช้ลิซาร์โดะแน่
เพราะในสภาพอากาศฝนตก พลังของท่าประเภทไฟจะลดลง!
ยัยฉู่เค่อเหลียน! เห็นหน้าตาใสซื่อไร้พิษภัยแบบนี้ ที่แท้แผนสูงชะมัด!
เจิ้งซื่อเชียนเจ็บปวดใจเหลือเกิน ผู้หญิงคนนี้โหดจริงๆ!
“ดูเหมือนจะเดาถูกสินะ”
ฉู่เค่อเหลียนยิ้มหวาน ใบหน้าสวยเก๋ดูงดงามยิ่งขึ้นท่ามกลางสายฝน
“ถูกต้องแล้ว โปเกมอนตัวที่สองของฉันก็คือเจ้านี่!”
ฉู่เค่อเหลียนโยนโปเกบอลในมือออกไป วิบราวากระพือปีกร่อนลงตรงหน้าฉู่เค่อเหลียน
และทันทีที่เท้าแตะพื้น วิบราวาก็สะบัดน้ำออกจากตัวด้วยความไม่สบายตัว
ถึงแม้มันจะมีประเภทมังกรทำให้ไม่แพ้ประเภทน้ำ แต่ในฐานะมังกรที่มีรูปร่างเหมือนยุง (แมลงปอ?) มันก็ไม่ชอบน้ำอยู่ดี
“วาคาชาโม! เตรียมพร้อมรบ!”
เจิ้งซื่อเชียนกัดฟัน โยนโปเกบอลของวาคาชาโมออกไป
เขามีโปเกมอนแค่สองตัวนี้นี่หว่า!
เขาก็สุ่มครบ 5 ครั้งทุกวันนะ แต่คนหยิ่งทะนงอย่างเขาไม่ยอมใช้อะไรง่ายๆ ถึงจะเคยสุ่มได้จาราโค แต่จริงๆ แล้วดวงของเขาไม่ได้ดีขนาดนั้น
โปเกบอลเปิดออกกลางอากาศ แสงสีขาวสว่างวาบ ไก่ไฟสีเหลืองที่ยืนสองขาก็ร่อนลงตรงหน้าเจิ้งซื่อเชียน
สิ่งแรกที่มันทำก็เหมือนกับวิบราวา คือสะบัดตัวเอาน้ำออกจากขน
มันเป็นประเภทไฟ ย่อมไม่ชอบฝนเป็นธรรมดา!
“พี่เจิ้งลำบากแน่ วาคาชาโมเสียเปรียบเรื่องประเภทอยู่แล้ว ยิ่งมาเจอฝนตกอีก”
บนอัฒจันทร์ผู้ชม หลงเล่ยขมวดคิ้วน่ารัก พี่ชายงานเข้าแล้ว
เดิมทีประเภทก็แพ้ทางวิบราวาที่เป็นประเภทดินและมังกรอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้มีฝนตกอีก
“ยัยฉู่ก็เจ้าเล่ห์เหมือนกันนะ รู้ว่าตัวต่อไปของคุณชายเจิ้งต้องเป็นวาคาชาโมแน่ๆ ยังอุตส่าห์ให้ฮาคุริวทิ้ง ‘มรดก’ ไว้ให้อีก”
หร่วนซินอี้กระพริบตาปริบๆ พูดด้วยความประหลาดใจ
ดูทรงแล้ว ฉู่เค่อเหลียนน่าจะมีภาษีดีกว่าเยอะเลย
“วิบราวา ใช้ซูเปอร์พาวเวอร์!”
ฉู่เค่อเหลียนตะโกนสั่งวิบราวาด้วยความฮึกเหิม เปิดฉากบุกก่อนทันที
วิบราวากระพือปีกบินขึ้น ร่างกายส่องแสงสีขาว พุ่งเข้าใส่วาคาชาโมอย่างรวดเร็ว
หึ่งๆๆ~
และพร้อมกับการกระพือปีกของวิบราวา เสียงหึ่งๆ ที่ชวนขนลุกก็ดังขึ้นต่อเนื่อง
เจิ้งซื่อเชียนสีหน้าเคร่งขรึม ต่อให้ท่าประเภทไฟจะเสียเปรียบแค่ไหนก็ไม่เป็นไร!
ยังไงซะการต่อสู้ระยะประชิดด้วยท่าประเภทต่อสู้ก็เป็นท่าถนัดของวาคาชาโมอยู่แล้ว!
วาคาชาโมย่อเข่าเล็กน้อย แล้วดีดตัวกระโดดพุ่งสวนขึ้นไปหาวิบราวา แสงสีขาวรวบรวมขึ้นเรื่อยๆ
ท่ากระโดดของประเภทบิน! ท่าโจมตีกายภาพที่มีพลังรุนแรงมาก
“วิบราวา! เลี้ยว!”
ฉู่เค่อเหลียนจ้องมองวาคาชาโมเขม็ง แล้วตะโกนสั่งวิบราวาทันที
เจิ้งซื่อเชียนตกใจเมื่อได้ยิน
เห็นเพียงวิบราวาที่กำลังจะพุ่งชนกันกลางอากาศ หักเลี้ยวขวากะทันหัน สวนทางกับวาคาชาโมไปอย่างเฉียดฉิว
0.0
เฉียดฉิวจริงๆ! เกือบจะชนกันอยู่แล้ว!
แม้แต่ฉู่เค่อเหลียนยังเหงื่อตก เทคนิคการบินของวิบราวายังต้องฝึกอีกเยอะจริงๆ บ้าเอ้ย เกือบชนแล้วไหมล่ะ
ต่อไปต้องจับโปเกมอนที่มีปีกทุกตัวไปฝึกบินให้หมด นี่มันวิชาบังคับชัดๆ!
แต่ถึงจะเกือบไปหน่อย แต่สุดท้ายก็หลบพ้น!
หัวใจของเจิ้งซื่อเชียนกระตุกวูบ
ไม่ได้ปะทะกับวิบราวา แถมตอนนี้ยังลอยอยู่กลางอากาศแทบไม่มีที่ให้ยืมแรง จุดประสงค์ของฉู่เค่อเหลียนยังต้องเดาอีกเหรอ?
เขาเสียสติไปแล้วจริงๆ ทำไมถึงสั่งให้วาคาชาโมกระโดดขึ้นไปแลกหมัดกับวิบราวาที่บินได้กันนะ?
“ใช้บูลโดรซ!”
“ใช้พ่นไฟ!”
จากนั้น ฉู่เค่อเหลียนก็ตะโกนสั่งวิบราวาเสียงดัง เจิ้งซื่อเชียนรีบสั่งวาคาชาโมทันที
เขาอยากให้วาคาชาโมใช้แรงส่งจากการพ่นไฟเพื่อหลบหลีก แต่วิบราวาก็ล็อกเป้าวาคาชาโมไว้แล้ว
ร่างกายส่องแสงพลังงานสีเหลืองดิน เหยียบลงบนตัวของวาคาชาโมอย่างจัง
วาคาชาโมร้องด้วยความเจ็บปวด สวมหน้ากากแห่งความทรมานทันที ถูกวิบราวากดทับร่วงลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว
วิบราวาทับร่างวาคาชาโมกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น
ท่าบูลโดรซของประเภทดิน!
พื้นสนามสั่นสะเทือน คลื่นกระแทกแผ่กระจาย ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย
สายตาของเจิ้งซื่อเชียนเปลี่ยนไปทันที!
บูลโดรซดอกนี้... เรียกได้ว่าเป็นคริติคอลฮิตเลยก็ว่าได้!
ผู้ชมต่างก็ส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึง
“ถ้าฉันจำไม่ผิด... ประเภทดินชนะทางวาคาชาโมใช่ไหม?”
“มั่นใจหน่อย วาคาชาโมแพ้ทางประเภทดิน ไม่ต้องดูแล้ว คุณชายเจิ้งไม่รอดแน่ โดนบูลโดรซจากฟากฟ้าลงมาทับแบบนี้ วาคาชาโมคงกระดูกหักไปทั้งตัวแล้วมั้ง”
“ความเห็นบนพูดถูก ไม่หมดสภาพการต่อสู้ทันทีก็ถือว่าวาคาชาโมอึดมากแล้ว”
“วาคาชาโมของคุณชายเจิ้งเก่งนะ แต่ว่า... ความผิดพลาดครั้งนี้มันร้ายแรงเกินไป”
“ต้องบอกว่าฉู่เค่อเหลียนเล่นแพรวพราวมาก ถึงขนาดดริฟต์กลางอากาศหลอกวาคาชาโมได้”
“กรี๊ดดดด! ตอนนี้ฉันแสดงความยินดีล่วงหน้ากับฉู่เค่อเหลียนได้เลยไหม? แม่จ๋า ในที่สุดหนูก็ทายถูกสักที!”
ในห้องไลฟ์สด แฟนคลับของเจิ้งซื่อเชียนต่างถอนหายใจด้วยความเสียดาย แต่แฟนคลับของฉู่เค่อเหลียนกลับดีใจจนตัวลอยไปแล้ว
........
แนะนำนิยาย!
โองการกระซิบ
ในยุคแห่งจักรกลไอน้ำและความลี้ลับ การได้เป็นนักศึกษาทางไปรษณีย์ของสถาบันศึกษาแห่งศาสตร์ลึกลับเป็นสิ่งที่แช็ดไม่เคยจินตนาการมาก่อน
เสียงพึมพำแผ่วเบาดั่งซิมโฟนีบรรเลงอยู่ในโสตประสาทของเขา ใครกันกำลังขับขานบทกวีของนักเดินทางต่างแดน? เทพเจ้าโบราณและสิ่งมีชีวิตจากมิติที่สูงกว่า?
ในขณะที่วงล้อแห่งโชคชะตาสีทองเหลืองหมุนไป อักขระทองคำก็ส่องประกายระยิบระยับ ไอน้ำเริงระบำ เตาหลอมสั่นไหว เศษซากส่งเสียงสะท้อน และเทพเจ้ายุคเก่าก็ตื่นขึ้น มือข้างหนึ่งยื่นผ่านม่านหมอกหนาทึบ แหวกหมอกควันแห่งยุคสมัยอันบ้าคลั่งออกไป
การเดินทางมาสู่โลกใหม่ที่อุตสาหกรรมจักรกลไอน้ำเฟื่องฟู ได้รับมรดกเป็นอพาร์ตเมนต์สามชั้น ณ จัตุรัสกลางเมืองหลวงของอาณาจักร พร้อมกับแมวของลูกค้า ฟังเสียงกระซิบข้างหู เพื่อเป็นประจักษ์พยานแห่งยุคสมัยที่ลี้ลับและพิสดารนี้
มหากาพย์แห่งยุคที่หกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เบื้องหลังม่าน ผู้ที่ได้รับเลือกกำลังจะก้าวเข้าสู่ตำนาน
เทพเจ้ายุคเก่า เศษซาก ไอน้ำ แม่มด นักสืบ ความลับโบราณ แสงเรืองรองแห่งยุคสมัย...
“คุณอยากจะเล่นไพ่โรดส์สักเกมไหม?”
กาลเวลาสลักรอยแห่งวันวาน พระจันทร์สีเงินสาดส่องลงบนเงา ผมจะร้อยเรียงตำนานเพื่อคุณ และคุณจะขับขานบทกวีให้ผมฟัง