บทที่ 120 ดีแอนซี vs ธันเดอร์! (ฟรี)
บทที่ 120 ดีแอนซี vs ธันเดอร์! (ฟรี)
แม้จะรู้ดีว่าความแข็งแกร่งของโปเกมอนนั้นน่าทึ่งเพียงใด แต่บางทีอาจเป็นเพราะโปเกมอนที่พบเจอในชีวิตประจำวันส่วนใหญ่นั้นอ่อนโยนเกินไป
แม้แต่โปเกมอนป่าที่แข็งแกร่งในเขตชานเมือง ส่วนใหญ่ก็เพียงแค่ขู่เตือนเพื่อขับไล่ ไม่ได้ลงมือทำร้ายกันจริงๆ
แต่ตอนนี้ เมื่อได้เห็นฉากการทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวกับตาตัวเอง มันช่าง... สั่นประสาทเหลือเกิน!
เสียงเดียวที่ได้ยินในตอนนี้ คือเสียงฝนที่ตกกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่อง
“ผะ... ผู้กำกับครับ...”
ผ่านไปครู่ใหญ่ ตำรวจนายหนึ่งที่เพิ่งได้สติก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มองปืนในมือตัวเองสลับกับผู้กำกับ แล้วเอ่ยเรียกเสียงเบา
ไอ้การโจมเมื่อกี้... มันอย่างกับปืนใหญ่รางแม่เหล็กชัดๆ!
โปเกมอนระดับนี้ พวกเขาจะเอาอะไรไปสู้? ตลกน่า จะให้ใช้ปืนพกในมือนี่น่ะเหรอ?
ดูรอยไหม้เกรียมเป็นทางยาวบนพื้นนั่นสิ แค่เห็นร่องรอยการทำลายล้างนั่น เขาก็รู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลังแล้ว
อานุภาพที่น่ากลัวขนาดนี้ ถ้าโดนเข้าไปจังๆ แค่วินาทีเดียวมนุษย์คงระเหยกลายเป็นไอไปเลย
จุดจบของนักล่าเถื่อนคนนั้นคือตัวอย่างที่ดีที่สุด!
“นักล่าเถื่อนคนนั้นทำตัวเองทั้งนั้น โทษใครไม่ได้หรอก”
ผู้กำกับสูดหายใจเข้าลึกๆ การเห็นคนถูกสายฟ้าเผาจนระเหยไปต่อหน้าต่อตามันสร้างแรงกระแทกทางจิตใจมหาศาล
แต่ผู้กำกับรู้ดีว่า นั่นคือสิ่งที่คนโง่เง่าคนนั้นรนหาที่เอง ไปตอแยใครไม่ตอแย ดันไปยั่วโมโหโปเกมอนป่าที่ทรงพลังขนาดนี้
นึกว่าโปเกมอนจะเหมือนตำรวจอย่างพวกเขาเหรอ ที่ถ้าไม่จวนตัวจริงๆ จะไม่ทำร้ายคนน่ะ?
ผู้กำกับเงยหน้ามองธันเดอร์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ และในขณะเดียวกัน ธันเดอร์ก็กำลังจ้องมองพวกเขาอยู่เช่นกัน
บรรยากาศเริ่มทวีความอันตรายขึ้นเรื่อยๆ!
หัวใจของผู้กำกับเต้นรัว แรงกดดันที่เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบหัวใจนี้ เป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน
ธันเดอร์ตัวนี้ดูเหมือนจะยังโกรธอยู่? ทำไมล่ะ?
ทั้งที่นักล่าเถื่อนก็ถูกมันจัดการไปแล้วนี่นา... เดี๋ยวสิ!
“เก็บปืนเดี๋ยวนี้!”
ผู้กำกับเบิกตากว้าง ตะโกนสั่งลูกน้องเสียงหลง ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมธันเดอร์ถึงจ้องเขม็งมาที่พวกเขา ไม่ใช่เพราะตัวพวกเขา แต่เป็นเพราะปืนในมือต่างหาก!
สิ่งนี้ดูเหมือนจะไปกระตุ้นโทสะของธันเดอร์เข้าแล้ว!
เหล่าตำรวจได้สติรีบโยนปืนทิ้งลงพื้น แต่ดูเหมือนจะสายไปเสียแล้ว!
“แกว๊ก~!”
เสียงกรีดร้องแหลมสูงของธันเดอร์ดังขึ้น กระแสไฟฟ้าไหลเวียนไปทั่วร่าง
ปล่อยไฟฟ้า!
กระแสไฟฟ้ามหาศาลพุ่งออกมาจากร่างของธันเดอร์ราวกับตาข่ายฟ้า ครอบคลุมพื้นที่และพุ่งเข้าใส่กลุ่มของผู้กำกับ
“เดลวิล ใช้ลูกไฟ!”
จงซินเบิกตากว้าง ตะโกนสั่งเดลวิลทันที
เดลวิลพ่นลูกไฟออกมาหลายลูก แต่ในสภาพอากาศฝนตกหนักแบบนี้ พลังของท่าประเภทไฟย่อมอ่อนลง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับพลังที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว!
ลูกไฟไม่อาจต้านทานกระแสไฟฟ้าได้แม้แต่วินาทีเดียว มันถูกทำลายและทะลุผ่านในพริบตา
พวกผู้กำกับรีบหันหลังวิ่งหนี แต่คนจะวิ่งเร็วกว่าไฟฟ้าได้ยังไง?
แต่ทว่า...
“พลังปฐพี!”
พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กำแพงดินพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ขวางกั้นกระแสไฟฟ้าทั้งหมดเอาไว้
ผู้กำกับมองกำแพงดินตรงหน้าด้วยความหวาดเสียว ถ้าไม่มีเจ้านี่ช่วยไว้...
พวกเขาทุกคนคงจบเห่ไปแล้ว!
ธันเดอร์เห็นการโจมตีของตนถูกขัดขวาง ก็ยิ่งทวีความดุร้ายมากขึ้น
“ผู้กำกับ เป็นอะไรไหมครับ?”
ฟู่เจี๋ยรีบวิ่งเข้าไปพยุงผู้กำกับ ถามด้วยความเป็นห่วง
“ฉันไม่เป็นไร” ผู้กำกับตบมือฟู่เจี๋ยเบาๆ ส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะหันไปมองกู่ซินด้วยความดีใจ
“ในที่สุดคุณก็มา เถ้าแก่กู่!”
ผู้กำกับเดินเข้าไปหากู่ซินด้วยความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด บ้าเอ๊ย พระมาโปรดแล้ว!
เมื่อกี้เขานึกว่าจะต้องตามรอยไอ้นักล่าเถื่อนสมองทึบคนนั้น กลายเป็นไอระเหยไปซะแล้ว
“ดูเหมือนจะมาทันเวลาพอดีนะครับผู้กำกับ สถานการณ์ตอนนี้...”
กู่ซินยิ้มทักทายผู้กำกับ แต่ยังไม่ทันพูดจบ
เสียงนกร้องแหลมสูงก็ดังขึ้นอีกครั้ง สายฟ้าสีทองสว่างวาบไปทั่วร่างของธันเดอร์ กระแสไฟฟ้าขนาดมหึมาพุ่งแหวกอากาศเข้ามา
สายฟ้าแสนโวลต์!
“ดีแอนซี”
กู่ซินเลิกคิ้ว เรียกชื่อดีแอนซีเบาๆ
ดีแอนซีลอยตัวขึ้นไปอยู่ด้านหน้ากู่ซินทันที สองมือเล็กๆ ประกบกัน
ลำแสงสีขาวขนาดใหญ่ถูกยิงสวนออกไปปะทะกับสายฟ้าแสนโวลต์
ท่าประเภทหิน พลังอัญมณี!
พลังอัญมณีปะทะกับสายฟ้าแสนโวลต์กลางอากาศอย่างรุนแรง แต่ไม่นาน พลังอัญมณีก็เริ่มกดดันสายฟ้าแสนโวลต์และรุกคืบเข้าไปเรื่อยๆ
ดวงตาของธันเดอร์ฉายแววตกใจ มันเอียงตัวหลบการโจมตีจากพลังอัญมณีได้หวุดหวิด
“แข็งแกร่งมาก!”
เมื่อเห็นดีแอนซีกดดันธันเดอร์ที่เพิ่งสำแดงเดชได้อย่างง่ายดาย จงซินก็จ้องมองดีแอนซีผู้สง่างามและงดงามด้วยดวงตาเป็นประกาย
แม้จะรู้ว่าดีแอนซีเป็นโปเกมอนมายาในตำนาน แต่เธอก็ไม่เคยเห็นโปเกมอนในตำนานของเถ้าแก่กู่ลงมือต่อสู้มาก่อน
อืม... โดยเฉพาะเจ้าดีแอนซีตัวนี้ที่วันๆ เอาแต่ดูอนิเมะ ส่วนมานาฟี่กับจิราชิก็วันๆ เอาแต่ทำตัวน่ารัก...
พอมาเห็นดีแอนซีสามารถกดดันธันเดอร์ที่เพิ่งอาละวาดอย่างบ้าคลั่งได้อยู่หมัดแบบนี้ มันก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกันแฮะ...
“ดูเหมือนฝีมือจะพัฒนาขึ้นเยอะเลยนี่นา ใช้ท่าฟ้าผ่าเป็นแล้วด้วย”
กู่ซินหยิบโปเกเด็กซ์ออกมาตรวจสอบข้อมูลของธันเดอร์ตัวนี้ เทียบกับเมื่อครึ่งเดือนก่อนตอนที่เอ็ดเวิร์ดบันทึกข้อมูลไว้ มันแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ตอนนั้นธันเดอร์ตัวนี้น่าจะยังไม่โตเต็มวัย แต่ตอนนี้ความเปลี่ยนแปลงที่เห็นชัดที่สุดคือมันเรียนรู้ท่าไม้ตายอย่างฟ้าผ่าได้แล้ว
“แต่อารมณ์รุนแรงจริงๆ สมกับที่เป็นธันเดอร์สินะ?”
กู่ซินลูบคาง มองธันเดอร์ที่มีกระแสไฟฟ้าแลบแปลบปลาบขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย
นิสัยของธันเดอร์จัดว่าค่อนข้างอารมณ์ร้อน ถึงปกติจะไม่ทำร้ายคนง่ายๆ แต่ถ้าไปแหย่มันเข้า มันก็ไม่ไว้หน้าใครเหมือนกัน
โดยเฉพาะเวลาโกรธจัด ธันเดอร์จะอาละวาดแบบไม่ลืมหูลืมตาจริงๆ
สมกับที่นกเทพทั้งสามถูกเรียกว่า ‘สามนกจอมเปิ่น’ สาเหตุหนึ่งก็เพราะพวกมันเลือดขึ้นหน้าได้ง่ายมากนี่แหละ
อืม... ภาษาชาวบ้านเรียกว่า ‘หัวร้อน’
เสียงร้องด้วยความโกรธเกรี้ยวของธันเดอร์ดังสนั่นท้องฟ้า สายฟ้าฟาดลงมาจากเบื้องบน ผ่าเปรี้ยงเข้าใส่ร่างของธันเดอร์อย่างจัง
เสียงไฟฟ้าสถิตดังระงมรอบตัวธันเดอร์ แสงสีทองสว่างจ้าทำให้ธันเดอร์ดูเหมือนแหล่งกำเนิดแสงขนาดใหญ่
วินาทีต่อมา ลำอัสนีบาตขนาดมหึมาก็พุ่งออกมา!
แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามา ทำให้หน้าของผู้กำกับและคนอื่นๆ ซีดเผือด ท่านี้แหละที่พวกเขาเพิ่งเห็นมันฆ่าคนไปหยกๆ!
“รู้จักยืมพลังธรรมชาติมาเพิ่มพลังให้ตัวเองซะด้วย”
กู่ซินมองธันเดอร์ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
“ดีแอนซี”
ดีแอนซียกมือเล็กๆ ข้างหนึ่งขึ้น พลังงานสีชมพูรวมตัวกันที่เบื้องหน้า
เพชรเม็ดงามขนาดใหญ่ที่ใสกระจ่างก่อตัวขึ้น
ลำอัสนีบาตจากท่าฟ้าผ่าฟาดใส่เพชรเม็ดนั้นอย่างจัง คลื่นลมแรงกระแทกออกไปรอบทิศ กระแสไฟฟ้าแตกกระจาย แสงสีทองสว่างวาบไปทั่วท้องฟ้า
ภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจนี้ทำให้ผู้กำกับและคนอื่นๆ ถึงกับเดาะลิ้น
แต่ทว่า...
ท่าฟ้าผ่ากลับถูกสกัดกั้นไว้อย่างสมบูรณ์แบบ!
ไม่ว่าธันเดอร์จะเร่งพลังฟ้าผ่ามากแค่ไหน ก็พบว่าไม่อาจเจาะทะลุการป้องกันของเพชรเม็ดนั้นได้เลย
“เทพธิดาดีแอนซีของผมเก่งที่สุด!”
ฟู่เจี๋ยดวงตาเป็นประกาย เผลอหลุดปากชมออกมาอย่างลืมตัว
ตำรวจรอบข้างต่างมองฟู่เจี๋ยที่กำลังตื่นเต้นด้วยสายตาแปลกๆ
แม้แต่ดีแอนซีที่กำลังต้านท่าฟ้าผ่าของธันเดอร์ ยังหันมามองฟู่เจี๋ยด้วยความสงสัย
กู่ซินเหลือบมองตำรวจหนุ่มจอมเพ้อเจ้อคนนี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย หนอยแน่ะ คอยดูเถอะ พ่อจะหาเรื่องแกล้งให้เข็ดเลย!
กล้าดียังไงมาเล็งดีแอนซีของบ้านฉัน!
“แกว๊ก!!!”
ธันเดอร์ร้องด้วยความเจ็บใจ ยอมหยุดการโจมตีด้วยท่าฟ้าผ่าที่ไร้ผล
“เพชรศักดิ์สิทธิ์ของดีแอนซี แม้แต่ปีกมรณะของอีเวลทอลก็ยังรับไหวเลยนะ”
เห็นธันเดอร์ดูเหมือนจะโกรธจนหน้ามืด กู่ซินก็เดาะลิ้นเบาๆ
จุดเด่นที่สุดของดีแอนซีร่างปกติคือพลังป้องกัน ดีแอนซีที่สามารถสร้างเพชรได้ตามธรรมชาตินั้นคือรถถังที่มีพลังป้องกันยอดเยี่ยม
ในเดอะมูฟวี่ภาค ‘รังไหมผู้ทำลายล้าง’ ดีแอนซีร่างเมก้าสร้างเพชรศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมา แม้แต่ท่าปีกมรณะของอีเวลทอลก็ยังรับไว้ได้แบบทุลักทุเล
อืม ถึงนั่นจะเป็นแค่การโจมตีแบบหว่านแหของอีเวลทอล แต่การรับท่าไม้ตายเฉพาะตัวของอีเวลทอลได้ ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าการป้องกันด้วยเพชรของดีแอนซีนั้นยอดเยี่ยมแค่ไหน
“ผู้กำกับครับ ช่วยเล่าสถานการณ์ตอนนี้ให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ?”
ดีแอนซีรับมือธันเดอร์ได้สบายหายห่วง กู่ซินจึงหันไปถามผู้กำกับ เขาอยากรู้รายละเอียดจะได้ตัดสินใจถูกว่าจะจัดการกับธันเดอร์ตัวนี้ยังไง
“หา? อ้อ... ได้ครับ ได้แน่นอน”
ผู้กำกับที่กำลังตะลึงกับดีแอนซีได้สติรีบพยักหน้า
แม่เจ้าโว๊ยยย! โปเกมอนที่สวยสง่าตัวนี้เทพซ่าขนาดนี้เลยเหรอ!
ผู้กำกับชำเลืองมองดีแอนซีด้วยหางตา ขนาดธันเดอร์ตัวนั้นยังทำอะไรมันไม่ได้เลยสักนิด!
“เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ ก่อนหน้านี้สถานีของเราได้รับโทรศัพท์แจ้งเหตุและขอความช่วยเหลือจากนักล่าเถื่อน...”
ผู้กำกับเรียบเรียงคำพูด แล้วเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้กู่ซินฟัง
สรุปก็คือนักล่าเถื่อนพวกนั้นหาเรื่องใส่ตัว แต่ในเมื่อนักล่าเถื่อนสองคนนั้นม่องเท่งไปแล้ว ผู้กำกับก็ได้แต่แสดงความ ‘เสียใจ’ ตามมารยาท
“ธันเดอร์ตัวนี้ยังเป็นแค่เด็กอยู่น่ะครับ ดูเหมือนจะแค่งอแงชั่วคราว เดี๋ยวผมจะทำให้มันสงบสติอารมณ์เอง”
กู่ซินฟังจบก็นิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกผู้กำกับ พวกนักล่าเถื่อนน่ะสมควรตายแล้ว
แต่ในเมื่อนักล่าเถื่อนถูกธันเดอร์จัดการไปแล้ว ความโกรธของนกตัวนี้ก็น่าจะลดลงไปเยอะ
มันยังเป็นแค่เด็ก... งอแง???
ได้ยินคำพูดของกู่ซิน ผู้กำกับและคนอื่นๆ ทำหน้าประหลาดใจสุดขีด ยังมีเด็กที่ไหนโหดขนาดนี้อีกเหรอ?
“ครับ พวกเราก็แค่หวังว่าธันเดอร์จะไม่ทำลายพื้นที่แถบนี้ก็พอครับ”
ผู้กำกับพยักหน้าฝากฝังกู่ซิน เขาไม่ได้มีข้อเรียกร้องอะไรมาก ขอแค่ธันเดอร์ไม่มาอาละวาดในเขตที่อยู่อาศัยฝั่งตะวันตกก็พอ
“ดีแอนซี ร่างเมก้า”
ร่างเมก้า?
ดวงตาของฟู่เจี๋ยและจงซินเป็นประกายขึ้นมาทันที
ร่างเมก้า!
นี่คือคำที่กู่ซินมักจะพูดถึงบ่อยๆ ตามที่กู่ซินบอก มันคือการเพิ่มพลังรูปแบบหนึ่งของโปเกมอน แต่จนถึงตอนนี้พวกเขายังไม่รู้เลยว่าจะทำให้โปเกมอนพัฒนาร่างเมก้าได้ยังไง
จะได้เห็นกันตอนนี้เลยเหรอ?
เมื่อได้ยินคำสั่งของกู่ซิน ดีแอนซีก็พนมมือเล็กๆ เข้าด้วยกัน แสงสีชมพูงดงามสว่างวาบขึ้นมา มองเห็นได้เลือนรางว่าท่ามกลางแสงสีชมพูนั้น ร่างกายของดีแอนซีกำลังค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างไป
ไม่นานนัก แสงแห่งการวิวัฒนาการก็จางหายไป เมก้าดีแอนซีร่างใหม่ลอยตัวอยู่อย่างเงียบสงบกลางอากาศ
แต่พอผู้กำกับและคนอื่นๆ ได้เห็นเมก้าดีแอนซี พวกเขาก็ต้องตกตะลึงจนตาค้าง!
เพชรบนหัวเปลี่ยนเป็นรูปหัวใจ รูปร่างดูเพรียวบางและสูงโปร่งขึ้นกว่าเดิมมาก ริบบิ้นสีขาวสองเส้นทิ้งตัวลงมาจากมงกุฎ ชายกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ประดับด้วยเพชรสีชมพู และรอบๆ เพชรนั้นยังมีแท่งเพชรสีชมพูยาวเรียงรายอยู่ ราวกับชุดแต่งงานที่แสนงดงาม
“เทพธิดาดีแอนซีของผมสวยระเบิดไปเลย!”
ดวงตาของฟู่เจี๋ยแทบจะกลายเป็นรูปดาววิบวับ “!!!”
พอได้เห็นดีแอนซีแล้ว เขารู้สึกว่าการ์ดีของตัวเองขี้เหร่ชะมัด!
สวย! สวยจนน่าตื่นตะลึง!
ความงามที่สง่างาม หรูหรา และสั่นสะเทือนจิตใจ!
......
แนะนำนิยาย!
เซียนพยากรณ์แห่งถงฝู
(สถานะ: จบแล้ว)
ฮั่วอิ่น คือบุรุษหนุ่มจากยุคปัจจุบัน ผู้ซึ่งถูกกระแสธารแห่งห้วงมิติพัดพาข้ามภพมายังโลกอันเป็นศูนย์รวมของเรื่องราวในนิยายยุทธภพ โดยเขาได้พลัดตกลงมายังเมืองเจ็ดวีรบุรุษ และได้เข้าพำนักอาศัยอยู่ ณ โรงเตี๊ยมถงฝู
นับแต่นั้น เขาจึงได้กลายเป็นนักพยากรณ์ผู้หนึ่ง ซึ่งมีคำขวัญประจำตัวอันเลื่องชื่อว่า 'ปากเหล็กฟันธง ไม่แม่นยำ ไม่คิดเงิน!'
ทุกครั้งที่เขาทำการทำนายทายทักลิขิตชะตาเพื่อแลกกับเงินค่าครูนั้น ฮั่วอิ่นจะสามารถแปรเปลี่ยน 'ค่าครู' เหล่านั้นให้กลายเป็น 'แต้มโชคชะตา' ได้ จากนั้นจึงนำแต้มโชคชะตาที่ได้มา ไปใช้แลกเปลี่ยนเป็นหีบสมบัติจากระบบ เพื่อรับเอารางวัลอันล้ำค่าเหนือความคาดหมายต่างๆ
นับแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ฮั่วอิ่นจึงได้เริ่มต้นก้าวเดินบนเส้นทางแห่งการทำนายลักขณาชะตา เปลี่ยนแปลงเคราะห์กรรมของผู้คน และท้าทายอำนาจสวรรค์เพื่อพลิกผันลิขิตฟ้า!