บทที่ 90 เถ้าแก่ช่วยด้วย! (ฟรี)
บทที่ 90 เถ้าแก่ช่วยด้วย! (ฟรี)
ทันทีที่คลิปวิดีโอของกู่ซินถูกอัปโหลดลงไป มันก็กลายเป็นกระแสไวรัลในทันที
โปเกบอลและการจับโปเกมอนกลายเป็นหัวข้อที่ร้อนแรงที่สุด ข้อมูลข่าวสารที่เกี่ยวข้องกับโปเกมอนในตอนนี้ได้รับความสนใจอย่างถล่มทลาย
ไม่ต้องพูดถึงว่าจริง ๆ แล้วชื่อเสียงของกู่ซินในโลกออนไลน์นั้นไม่ใช่น้อย ๆ เพราะจุดเริ่มต้นของโปเกมอนก็มาจากร้านของเขานี่แหละ!
ตั้งแต่คลิปเต้นคัฟเวอร์ของดีแอนซีในตอนแรก จนมาถึงกลุ่มคนกลุ่มแรกที่ได้ครอบครองโปเกมอนและกลายเป็นเทรนเนอร์อย่างไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน ฉู่เค่อเหลียน และหลินเซิง
บ้านโปเกมอนคือสถานที่ที่โปเกมอนปรากฏตัวขึ้นเป็นครั้งแรก
แล้วกู่ซินที่เป็นเจ้าของร้านล่ะ? ย่อมกลายเป็นบุคคลที่ชาวเน็ตพากันขุดคุ้ยประวัติ และตอนนี้เมื่อมีโปเกมอนจำนวนมากปรากฏขึ้นในเมืองเซี่ยงไฮ้
ทำให้คนที่ชอบวิเคราะห์บางกลุ่มเริ่มสงสัยว่านี่เป็นฝีมือของกู่ซินหรือเปล่า? สิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์อย่างโปเกมอนมาจากไหน? พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตท้องถิ่นของดาวดวงนี้จริงเหรอ?
หรือว่า... กู่ซิน เจ้าของร้านบ้านโปเกมอนคนนี้จะเป็นมนุษย์ต่างดาว?
มีการคาดเดาไปต่าง ๆ นานา แม้กระทั่งทฤษฎีสมคบคิดเป็นตุเป็นตะก็มีให้เห็น
แต่ในความเป็นจริง คนส่วนใหญ่ไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะผลกระทบจากการเกลี่ยกล่อมจิตใจของระบบ และอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะทางการได้ออกมาแสดงท่าทีสนับสนุนให้โปเกมอนและมนุษย์อยู่ร่วมกันอย่างสันติแล้ว
คนในชาติย่อมเชื่อมั่นในประเทศของตน ในเมื่อเบื้องบนมีท่าทีแบบนี้ ก็แสดงว่าโปเกมอนสามารถอยู่ร่วมกับมนุษย์ได้จริง ๆ ไม่ใช่เหรอ?
แค่นั้นก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง?
ถึงขั้นมีเสียงเรียกร้องออกมาบ้างแล้วว่า ทำไมถึงมีโปเกมอนแค่ในเซี่ยงไฮ้? นี่มันเลือกปฏิบัติกันชัด ๆ!
แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับกู่ซิน
“ดูเหมือนผลตอบรับจะดีแฮะ”
กู่ซินนั่งอยู่ที่โซนรับรอง เพลิดเพลินกับการนวดด้วยกำปั้นน้อย ๆ ของราลทซ์ มองดูมือถือพร้อมรอยยิ้มมุมปาก
คลิปให้ความรู้แบบง่าย ๆ นี้ได้ผลดีทีเดียว ช่วยให้ชาวเซี่ยงไฮ้ที่กำลังตื่นตระหนกและสับสนรู้ว่าควรจะทำตัวยังไง
ธุรกิจของร้านค้าโปเกมอนก็ไปได้สวย โปเกบอลธรรมดาลูกละสองร้อยหยวนถือว่าไม่แพงมาก จึงขายดิบขายดี
“วันนี้ธุรกิจเงียบเหงาจังเลยค่ะเถ้าแก่”
เหราเสี่ยวเฟยที่นั่งไถคลิปวิดีโออยู่ที่เคาน์เตอร์หาวหวอด ๆ เอ่ยบ่นกับกู่ซินอย่างจนใจ
จนถึงตอนนี้ ผ่านมาเกือบทั้งวันแล้ว เพิ่งจะมีลูกค้าเข้าร้านมาแค่คนเดียว เทียบกับสองวันก่อนแล้วถือว่าเงียบเหงาต่างกันราวฟ้ากับเหว
“ปกติครับ เพราะวันนี้เป็นวันแรกที่โปเกมอนปรากฏตัวในป่านี่นา”
กู่ซินจิบกาแฟอย่างใจเย็น วันนี้ธุรกิจต้องเงียบเหงาอยู่แล้ว
เพราะตอนนี้ความสนใจของทุกคนถูกดึงดูดไปที่โปเกมอนป่าที่เพิ่งปรากฏตัว ผู้ที่สนใจจะซื้อโปเกมอนก็คงจะมัวแต่สนใจข่าวสารเรื่องนี้ก่อน
ส่วนพวกฉู่เค่อเหลียน ตอนนี้คงกำลังเล่นสนุกอยู่กับโปเกมอนป่าในป่ากันอย่างเมามัน
กู่ซินเห็นในกลุ่มแชตว่าเฉินหยุนเองก็พาเลขาตัวน้อยของเขาวิ่งไปผจญภัยทางเขตตอนใต้ของเซี่ยงไฮ้เหมือนกัน
โปเกมอนเพิ่งจุติลงมาก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ เพราะนี่เป็นฉากที่ไม่มีใครเคยคาดคิดมาก่อน ว่าในชีวิตจริงจะสามารถผจญภัยในป่าและพบเจอสิ่งมีชีวิตแปลกใหม่หลากหลายชนิดได้เหมือนในเกมหรืออนิเมะ
แต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่
รอให้กระแสความเห่อนี้ซาลง ผู้คนก็จะเริ่มใจเย็นลงเอง
แถมยัง...
กริ๊ง~
เสียงกระดิ่งลมดังขึ้น
“ยินดีต้อนรับค่า~”
เหราเสี่ยวเฟยรีบลุกขึ้นยืนทันที เอ่ยต้อนรับด้วยเสียงหวานใสพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ
“เอ๊ะ? คุณฉู่ คุณไป๋?”
แต่วินาทีถัดมา เหราเสี่ยวเฟยก็กะพริบตาปริบ ๆ มองดูคุณหนูไฮโซสองคนที่เดินเข้ามาด้วยสภาพอิดโรยเหมือนคนหมดแรง
“โอ๊ย~ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว เสี่ยวเฟยเฟยขอโค้กเย็น ๆ ให้ฉันแก้วหนึ่งสิ”
“ขอน้ำมะนาวเย็นแก้วหนึ่งค่ะ รบกวนเสี่ยวเฟยด้วยนะ”
ฉู่เค่อเหลียนและไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนลากสังขารอันปวดร้าวมานั่งที่โซนรับรอง ทำหน้าเหมือนคนกำลังจะพังมิพังแหล่
“อ้อ... ได้ค่ะ”
เหราเสี่ยวเฟยงงนิดหน่อย แต่ก็พยักหน้ารับอย่างรู้ใจ
“นี่พวกคุณสองคนเห็นร้านผมเป็นโรงน้ำชาหรือไงครับเนี่ย มานั่งกินฟรีดื่มฟรีกันแบบนี้”
กู่ซินมองทั้งสองคนอย่างขบขัน
“พูดอะไรอย่างนั้นล่ะคะ คนกันเองทั้งนั้น รู้ไหมว่ามีร้านค้าตั้งกี่ร้านที่อยากให้คุณหนูอย่างฉันไปนั่งเล่นที่ร้านใจจะขาด”
ฉู่เค่อเหลียนเบะปาก ฟุบหน้าลงกับโต๊ะพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนคนใกล้ตาย แม้แต่คำพูดโอ้อวดยังฟังดูไร้เรี่ยวแรง
“โค้กกับน้ำมะนาวมาแล้วค่ะ”
“ขอบใจจ้ะเฟยเฟย~”
ฉู่เค่อเหลียนและไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนขอบคุณอย่างมีมารยาท จากนั้นฉู่เค่อเหลียนก็งับหลอดดูดเข้าไปเฮือกใหญ่
โค้กครึ่งแก้วหายวูบลงท้องไปในพริบตา
“อ่า~ ค่อยยังชั่ว รอดตายแล้ว!”
ความรู้สึกเย็นซ่าสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายในพริบตา ฉู่เค่อเหลียนถอนหายใจยาวอย่างหมดภาพพจน์ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้
“พวกคุณไปผจญภัยกันมาไม่ใช่เหรอครับ? ทำไมสภาพเป็นแบบนี้ล่ะ”
กู่ซินนวดมือน้อย ๆ ของราลทซ์เล่น มองดูสองสาวด้วยความสงสัย สภาพแบบนี้เหมือนนักเรียนที่เพิ่งวิ่งรอบสนามห้าพันเมตรมาไม่มีผิด ครึ่งเป็นครึ่งตาย
“อย่าให้พูดเลยค่ะ”
พอนึกถึงการผจญภัยเมื่อตอนบ่าย หน้าของฉู่เค่อเหลียนก็เขียวอี๋ขึ้นมาทันที
เลวร้ายสุด ๆ!
“ยัยคนซื่อบื้อนี่ เริ่มแรกไปแหย่เกียราดอสไม่พอ ทีหลังยังไปโดนริงกุมะไล่กวดในป่าอีก เกือบทำฉันตายคาที่แล้วไหมล่ะ”
น้ำเสียงของไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเต็มไปด้วยความเอือมระอา เธอหมดคำจะพูดจริง ๆ
ยัยผู้หญิงบ้าคนนี้มันตัวหายนะชัด ๆ!
ตอนแรกก็ไปลากเกียราดอสออกมา ต่อมาก็ไปหาเรื่องบอสริงกุมะเจ้าถิ่นในป่านั้นอีก
ไอ้หมีสีน้ำตาลจอมโหดที่กำลังคลั่งนั่นไล่กวดพวกเธอแบบไม่ลดละอยู่ครึ่งชั่วโมง!
เล่นเอาไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเหนื่อยจนแทบขาดใจตายไปเฝ้าปู่ยมบาลแล้ว!
“ก็ฉันแค่อยากจะเล่นกับเจ้าฮิเมกุมะตัวนั้นเฉย ๆ นี่นา ใครจะไปรู้ว่าพี่หมีเขาจะไร้เหตุผลขนาดนั้นอะ”
ฉู่เค่อเหลียนทำหน้ามุ่ยน้อยใจสุดขีด ก็เจ้าฮิเมกุมะตัวนั้นมันน่ารักตะมุตะมิ แถมยังไม่กลัวคนเลยสักนิด
ที่แท้เป็นเพราะมันมีผู้ปกครองที่ขี้โมโหและหวงลูกขนาดนี้นี่เอง
โชคดีนะที่ไม่ได้จับฮิเมกุมะมา พอนึกภาพว่าฮิเมกุมะวิวัฒนาการแล้วจะกลายเป็นเจ้าตัวโหดที่น่ากลัวขนาดนั้น ฉู่เค่อเหลียนก็...
ไส้เขียวด้วยความเสียใจแล้ว! (สำนวนจีน: เสียใจภายหลังอย่างรุนแรง)
ถึงริงกุมะจะหน้าตาโหดเหี้ยมไม่งดงามเลยสักนิด แต่ว่าเก่งโคตร ๆ!
มันคือรถถังเดินดินชัด ๆ พุ่งชนดะ พลังทำลายล้างน่าตื่นตาตื่นใจสุด ๆ!
“ดวงพวกคุณนี่ดีจริง ๆ นะครับ โปเกมอนสองตัวนี้ขึ้นชื่อเรื่องความขี้โมโหและจุดเดือดต่ำอยู่แล้ว”
กู่ซินทำหน้าประหลาด เกียราดอสกับริงกุมะเนี่ยนะ...
เป็นพวกพร้อมบวกอันดับต้น ๆ ในหมู่โปเกมอนเลย
“เถ้าแก่พูดภาษาคนหน่อยเถอะค่ะ” ฉู่เค่อเหลียนฟังออกทันทีว่ากู่ซินกำลังแซว
“นี่ยังไม่จบนนะ พอหนีริงกุมะพ้น ยัยบ้านี่ยังไปเหยียบโดนใบของอุซึบ็อทเข้าอีก เกือบทำเจ้าเต่าน้อยของฉันโดนกินเข้าไปแล้ว”
ยิ่งพูดยิ่งน้ำตาจะไหล หลังจากหนีตายจากริงกุมะมาครึ่งค่อนป่า พวกเธอก็ตัดสินใจกันแล้วว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อน
เพราะพวกเธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ถึงปกติจะออกกำลังกายบ้าง แต่แรงกายน่ะมีจำกัด
บ่ายวันนี้วิ่งไปเท่ากับออกกำลังกายทั้งเดือนแล้วมั้ง ใครจะไปทนไหว
ผลคือยังไม่ทันออกจากป่า ฉู่เค่อเหลียน ยัยตัวดีดันไปเหยียบเถาวัลย์ของอุซึบ็อทเข้าอีก
ตอนนั้นเจ้าหม้อข้าวหม้อแกงลิงยักษ์ที่ตัวใหญ่กว่าคนทำเอาพวกเธอขวัญหนีดีฝ่อไปเลย!
เถาวัลย์เส้นหนึ่งรัดเซนิกาเมะแล้วลากจะจับยัดเข้าปาก เจ้าเต่าพ่นน้ำกลัวจนน้ำตาไหลพราก!
เหลือแต่หัวโล้น ๆ โผล่ออกมา ปากก็ร้อง ‘เซนิเซนิ’ ด้วยความหวาดกลัวไม่หยุด ฉู่เค่อเหลียนกับไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนออกแรงดึงแทบตายก็ดึงเซนิกาเมะไม่ออก
สุดท้ายได้ฮิโตคาเงะใช้ลูกไฟเผาเถาวัลย์ของอุทซึบ็อทมันถึงยอมปล่อย ฉู่เค่อเหลียนกับไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนถึงฉวยโอกาสลากเจ้าเต่าพ่นน้ำที่น้ำตานองหน้าออกมาได้ แล้ววิ่งหนีสุดชีวิต
“บ่ายนี้ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากวิ่งหนีตาย”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนพิงเก้าอี้อย่างหมดแรง พูดไปก็น้ำตาจะไหล
ตอนเห็นเจ้าเต่าน้อยของตัวเองเกือบโดนกินทั้งเป็น วิญญาณเธอแทบหลุดออกจากร่าง!
ชีวิตมันเศร้า!
นี่มันไม่เหมือนการผจญภัยที่ตื่นเต้นและสนุกสนานในจินตนาการของเธอเลยสักนิด!
ตลอดทางมีแต่ความตื่นเต้น แล้วความสนุกสนานอยู่ไหน?
“อุ๊บ~”
เห็นสีหน้าของสองคุณหนู เหราเสี่ยวเฟยก็อดไม่ได้ที่จะปิดปากขำ
“โปเกมอนป่ามีอาณาเขตที่อยู่อาศัยของตัวเองครับ การที่พวกคุณบุกรุกเข้าไปในอาณาเขตของพวกมันย่อมต้องถูกขับไล่ โดยเฉพาะโปเกมอนป่าระดับจ่าฝูงและระดับเจ้าถิ่น สองประเภทนี้จะหวงถิ่นมากที่สุด”
กู่ซินยิ้มอธิบาย ในหมู่โปเกมอนป่าจะมีตัวที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ ยึดครองพื้นที่ผืนหนึ่งไว้เป็นอาณาเขตของตัวเอง
โปเกมอนที่แข็งแกร่งประเภทนี้มักจะเรียกว่าจ่าฝูงหรือเจ้าถิ่น เกียราดอสและริงกุมะที่ฉู่เค่อเหลียนกับเพื่อนเจอ จัดว่าเป็นระดับจ่าฝูงได้เลย
ส่วนโปเกมอนป่าระดับเจ้าถิ่นนั้นหายากมาก ความแข็งแกร่งยิ่งกว่าระดับจ่าฝูง และขนาดตัวก็จะใหญ่กว่าพวกเดียวกันมาก
“เอาเป็นว่าช่วงสั้น ๆ นี้ฉันไม่อยากไปเหยียบเขตตะวันตกอีกแล้ว ที่นั่นมันนรกชัด ๆ ไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้เลย”
ฉู่เค่อเหลียนโบกมือหยอย ๆ ขนาดคนไฮเปอร์อย่างเธอยังทนไม่ไหว
น่ากลัวฉิบหาย!
เขตตะวันตกวันนี้สร้างปมในใจให้เธอไปแล้วเรียบร้อย
“ตอนนี้ความสามารถของพวกคุณยังอ่อนแออยู่ ผมก็เตือนแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าอย่าเข้าไปลึกเกินไป”
กู่ซินมองแม่สาวคนนี้ด้วยความขบขัน ก่อนจะออกไปเมื่อเช้าเขาเตือนไปรอบหนึ่งแล้วแท้ ๆ
มีแค่โปเกมอนเบบี้ที่ยังไม่วิวัฒนาการไม่กี่ตัว ลาพลาซเองก็เลเวลยังน้อย ริอ่านไปท้าทายอำนาจของโปเกมอนป่าตัวเต็มวัย ไม่โดนไล่บี้จนแบนแต๊ดแต๋สิแปลก
กริ๊ง~
ตอนนั้นเอง เสียงกระดิ่งลมที่ประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ยินดีต้อน...”
“เถ้าแก่ช่วยด้วย! เถ้าแก่!”
เหราเสี่ยวเฟยหันไปทันที ใบหน้าประดับรอยยิ้มหวานใสบริสุทธิ์ แต่วินาทีถัดมารอยยิ้มก็แข็งค้าง
เห็นเพียงโอวหยางซินวิ่งหน้าตื่นเข้ามาตะโกนเรียกกู่ซิน ด้านหลังมีผู้ชายสองคนหามชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามา
กู่ซินชะงัก ลุกขึ้นเดินเข้าไปดู
“เชี่ย! พี่เฉิน!”
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
ฉู่เค่อเหลียนและไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็รีบเดินเข้ามาดู พอเห็นชายหนุ่มที่ถูกหามมาก็ตกใจ
นั่นมันเฉินหยุนนี่นา!
แต่ตอนนี้สภาพของเฉินหยุนดูไม่ดีเอาซะเลย ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อเม็ดโป้งผุดเต็มหน้าผาก
“เถ้าแก่ดูอาการประธานเฉินหน่อยค่ะ”
“ไม่ต้องห่วงครับ นี่แค่ติดพิษ อาการไม่รุนแรง ถูกโปเกมอนอะไรโจมตีมาครับ?”
กู่ซินมองปราดเดียวก็รู้อาการของเฉินหยุน หันไปส่งสัญญาณให้เหราเสี่ยวเฟยไปหยิบยาแก้พิษที่เคาน์เตอร์
อาการติดพิษไม่ได้รุนแรงอะไร แค่ดื่มยาแก้พิษลงไปก็หายแล้ว
ได้ยินแบบนั้นโอวหยางซินก็โล่งอก แต่แล้วก็ทำหน้ากระอักกระอ่วนไม่รู้จะพูดยังไงดี
เธอจะบอกได้ยังไงว่า เฉินหยุนแค่อยากจะโชว์พาว แล้วดันไปโดนฝูงสเปียร์ไล่กวดอยู่ครึ่งค่อนวัน สุดท้ายมาโดนเหล็กในพิษของบีเดิลจิ้มเอา?
......
แนะนำนิยาย!
ข้ามโลกมาช้าไปหนึ่งหมื่นปี ข้าก็ถูกบังคับให้เป็นผู้ทรงพลัง
(สถานะ: จบแล้ว)
หลังจากข้ามโลกมา เสิ่นหยวนก็คิดว่าเขาจะสามารถเข้าสำนักเซียนด้วยความช่วยเหลือของระบบและมีชีวิตเป็นอมตะได้อย่างง่ายดาย แต่ใครจะไปคิดว่าสำนักลั่วอวิ๋นที่อยู่ในภารกิจสำหรับมือใหม่นั้นถูกทำลายไปเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน เขาข้ามโลกมาช้าไปตั้งหมื่นปี!
ดูเหมือนว่าเส้นทางสู่ชีวิตอมตะจะสิ้นหวัง แต่เสิ่นหยวนกลับค้นพบวิธีใหม่ในการปลดล็อกภารกิจของระบบ