บทที่ 70 ยัยผู้หญิงคนนี้ร้ายกว่าแกอีกนะยัยหนูเฉี่ยน (ฟรี)

รูปถ่ายคู่ระหว่างหลินยุนเอ๋อร์กับพเทอรา ในรูปนั้นหลินยุนเอ๋อร์ยิ้มแย้มแจ่มใสใบหน้าดูบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่ถามว่ามีใครสนใจเธอไหม?

ไม่มี!

ให้ตายสิ จุดสนใจหลักมันอยู่ที่เจ้ามังกรบินที่ดูองอาจและน่าเกรงขามข้าง ๆ หลินยุนเอ๋อร์ตัวนั้นต่างหาก!

“เกินไปแล้วนะ! ทำไมถึงเป็นแบบนี้เนี่ย!”

ภายในสถานีตำรวจชานเมืองฝั่งตะวันตก ฉู่เค่อเหลียนเบะปากทำหน้าเหมือนคนกินมะนาว จ้องมองพเทอราในรูปถ่ายด้วยความรู้สึกแย่ไปทั้งตัว

ไม่ยุติธรรมเลย มันไม่ยุติธรรมเอาซะเลย!

ทำไมยัยผู้หญิงคนนี้ถึงดวงดีขนาดนี้เนี่ย ได้ทั้งระดับกึ่งเทพทั้งมังกรบิน

ฮือ... เจ็บใจชะมัด!

“นี่มันประเภทหินกับประเภทบินนะ ไม่ใช่ประเภทมังกรสักหน่อย แกจะเป็นจะตายทำไมเนี่ย”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มองดูฉู่เค่อเหลียนที่กำลังกัดผ้าเช็ดหน้าด้วยความอิจฉา แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเอือมระอา

เมื่อกี้พวกเธอให้หลินยุนเอ๋อร์ถ่ายรูปข้อมูลในโปเกเด็กซ์มาให้ดู ก็เลยรู้ประเภทของพเทอราแล้ว

ยัยบ้านี่เคยบอกว่าจะเลี้ยงแต่ประเภทมังกรไม่ใช่เหรอ?

“แต่มันเท่มากเลยนะแก นี่มันมังกรบินเลยนะ แถมยังขี่ได้ด้วย”

ฉู่เค่อเหลียนพูดด้วยน้ำเสียงอิจฉาสุดขีด จริง ๆ แล้วเธอไม่รังเกียจที่จะเลี้ยงพเทอราสักตัวเลยนะ

ไม่มีประเภทมังกรแล้วไงล่ะ? ชื่อมีคำว่ามังกร (ในภาษาจีน) รูปร่างเหมือนมังกรก็พอแล้วนี่นา!

อิจฉาโว้ย ความอิจฉามันทำให้ฉันแทบจะแยกร่างได้อยู่แล้ว!

“ยัยผู้หญิงคนนี้ร้ายกว่าแกอีกนะยัยหนูเฉี่ยน!”

“??? แกพูดบ้าอะไรของแก? ฉันไปร้ายใส่แกตอนไหน?”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนทำหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ยัยบ้านี่หาเรื่องใส่ตัวใช่ไหม?

“ก็จริงนี่นา! แถมแกยังแย่งลาพลาซของฉันไปอีก”

“ขำตายล่ะ แกสุ่มเองตั้งห้าครั้งยังไม่ได้ ฉันสุ่มครั้งเดียวก็ได้เลย จะมาโทษฉันได้ไง?”

“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง! ถ้าไม่ใช่เพราะฉันสุ่มนำร่องไปก่อนห้าครั้ง แกจะสุ่มได้ได้ยังไง”

“ยัยบ้า ตัวเองดวงซวยก็ยอมรับมาเถอะ อย่ามาอ้างบุญคุณหน่อยเลย”

“ช่วยแหกตาดูดี ๆ หน่อยเถอะยัยผู้หญิงนิสัยไม่ดี คุณหนูอย่างฉันผิวขาวกว่าแกตั้งเยอะ!”

เอิ่ม...

อาจารย์และกลุ่มนักศึกษามองดูสองสาวสวยรวยทรัพย์ที่จู่ ๆ ก็ทะเลาะกันด้วยความงุนงง เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

ทันใดนั้น ตำรวจสองนายก็เดินเข้ามา

“เงียบ ๆ หน่อย แม่หนูน้อยทั้งหลาย อายุยังน้อยอย่าใจร้อนกันนักสิ”

รออยู่พักหนึ่งเห็นสองสาวยังเถียงกันไม่หยุด แถมยังลามปามไปถึงเรื่องตอนเด็กว่าใครฉี่รดที่นอนมากกว่ากัน ตำรวจนายหนึ่งจึงกระแอมไอขัดจังหวะทั้งสอง

พูดมากกันจริง ๆ... ขืนไม่ขัดจังหวะคงไม่รู้ว่าจะเถียงกันไปถึงเมื่อไหร่

“เรื่องในวันนี้ทางเราต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ เป็นเพราะทางเราประเมินสถานการณ์ผิดพลาด จนเกือบทำให้พวกคุณได้รับอันตราย”

จากนั้นตำรวจวัยกลางคนที่ดูมีอายุหน่อยก็โค้งคำนับขอโทษทุกคน

เสือตัวนั้นอันตรายมากจริง ๆ การที่พวกเขาเปิดให้เข้าชมพื้นที่โดยมั่นใจว่าปลอดภัยแล้วถือเป็นความบกพร่องในหน้าที่ โชคดีที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ ไม่อย่างนั้นเจ้าหน้าที่เขตตะวันตกคงโดนชาวเน็ตถล่มยับ และเบื้องบนของเขตเมืองเซี่ยงไฮ้ก็คงไม่ปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ แน่ กับความผิดพลาดร้ายแรงขนาดนี้

“ไม่เป็นไรครับ งั้นตอนนี้พวกเรากลับได้แล้วใช่ไหมครับ?”

อาจารย์ลุกขึ้นถามตำรวจ

จริง ๆ ในใจเขาก็โกรธนะ เพราะมันอันตรายมากจริง ๆ แต่ทัศนคติของตำรวจก็ดูจริงใจมาก และตอนนี้นักศึกษาก็ปลอดภัยดีแล้ว

“ได้ครับ พวกคุณกลับได้เลย เราบันทึกเหตุการณ์ไว้เรียบร้อยแล้ว”

พูดถึงตรงนี้ ตำรวจก็มองไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกับฉู่เค่อเหลียนด้วยสายตาแปลก ๆ

พอได้ยินว่ากลับได้ อาจารย์ก็รีบพานักศึกษาทุกคนออกจากสถานีตำรวจ รีบกลับเข้าตัวเมืองให้ไวที่สุด บ้าเอ๊ย ชานเมืองฝั่งตะวันตกนี่จะไม่มาเหยียบอีกเด็ดขาด!

“พี่ ผมว่าเรื่องนี้มันแฟนตาซีเกินไปแล้วนะ พี่คิดเหมือนผมไหม ที่จู่ ๆ ก็มีกิ้งก่าพ่นไฟกับเพลสิโอซอรัสพ่นน้ำแข็งโผล่มาจริง ๆ น่ะ”

ตำรวจหนุ่มมองส่งกลุ่มคนเหล่านั้นออกไป แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหันมาพูดกับตำรวจวัยกลางคน

ตอนที่จดบันทึกปากคำ เขาแทบช็อก!

แถมยุคนี้ยังมีเพลสิโอซอรัสอีกเหรอ? ใครจะไปเชื่อ?

“นั่นสิ ฉันมีชีวิตมาสามสิบกว่าปี เพิ่งเคยได้ยินเรื่องแบบนี้ครั้งแรกเนี่ยแหละ”

ตำรวจวัยกลางคนจุดบุหรี่สูบ ตอนที่เขาไปถึงที่เกิดเหตุแล้วเห็นเสือถูกแช่แข็งเป็นก้อน เขาก็ยืนเอ๋อไปเหมือนกัน

“โปเกมอน... ไม่รู้เหมือนกันว่ามีที่มาที่ไปยังไง ดูไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตที่ควรจะมีอยู่บนโลกใบนี้เลย...”

ตำรวจวัยกลางคนพ่นควันบุหรี่พลางครุ่นคิด ถึงแม้ในธรรมชาติจะมีปลาไหลไฟฟ้าที่ปล่อยกระแสไฟได้ แต่ก็ไม่ได้เวอร์วังขนาดนี้

แถมชื่อฮิโตคาเงะ เซนิกาเมะ ลาพลาซ อะไรพวกนี้ ก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

“ช่างเถอะ เดี๋ยวเบื้องบนก็คงจัดการเองแหละ ผู้กำกับแจ้งเรื่องขึ้นไปแล้ว เราดูแลหน้าที่ของเราให้ดีก็พอ แค่สงสัยว่ารอบนี้คงโดนหักโบนัสอีกแน่”

ตำรวจวัยกลางคนส่ายหน้าอย่างจนใจ ความบกพร่องครั้งนี้ร้ายแรงมาก แต่ยังดีที่ไม่มีใครเป็นอะไร ไม่งั้นพวกเขาคงโดนด่ายับเยิน

แต่ก็เอาเถอะ ร้ายแรงที่สุดก็แค่โดนหักโบนัส คิดแบบนี้ก็พอจะสบายใจขึ้นมาบ้าง

.

.

.

“เถ้าแก่! ฉันขอสุ่มอีกครั้งค่ะ!”

ยิ่งดูก็ยิ่งอิจฉา เจิ้งซิ่วหยานเม้มปาก เอ่ยกับกู่ซินอย่างจริงจัง

ไม่ได้การล่ะ! เธออยากสุ่มอีกแล้ว

“ไม่มีปัญหาครับ เชิญเลย”

กู่ซินยิ้มพลางยื่นโปเกเด็กซ์ฉบับเจ้าของร้านให้เจิ้งซิ่วหยาน ลูกค้าอยากสุ่มโปเกมอน เขาดีใจแทบไม่ทันอยู่แล้ว

“ซิ่วหยานสู้ ๆ!”

หลินยุนเอ๋อร์ให้กำลังใจเจิ้งซิ่วหยาน

“ฟู่ว~ มังกร ๆ ฉันทำได้! ต้องทำได้แน่!”

เจิ้งซิ่วหยานพ่นลมหายใจออก เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาอีกแล้ว

“สึ~!”

สังเกตเห็นอารมณ์ของเทรนเนอร์ตัวเอง สึทาจะก็กะพริบตาปริบ ๆ ส่งเสียงร้องเรียกเจิ้งซิ่วหยานเบา ๆ เหมือนกำลังให้กำลังใจเธอเช่นกัน

“ฉันรู้น่า ฉันจะต้องโชคดีแน่ ๆ”

ได้ยินเสียงนั้น เจิ้งซิ่วหยานก็เผยรอยยิ้มออกมา ลูบหัวน้อย ๆ ของสึทาจะเบา ๆ ช่างเป็นเด็กดีที่รู้ใจจริง ๆ~

GO!

เมื่อได้รับกำลังใจทางใจอย่างล้นเปี่ยม เจิ้งซิ่วหยานก็กดนิ้วลงบนหน้าจอโปเกเด็กซ์เบา ๆ

เงาดำมากมายเลื่อนผ่านหน้าจอไปไม่หยุด

จะเป็นตัวอะไรนะ?

หลินยุนเอ๋อร์ก็มองดูด้วยความอยากรู้ ไม่รู้ว่ารอบนี้ซิ่วหยานจะสุ่มได้ตัวอะไร?

“เอ๊ะ? นี่ไดโนเสาร์น้อยเหรอ? เขียวอื๋อเลย”

ในที่สุดเงาดำก็หยุดลง ภาพโปเกมอนตัวหนึ่งปรากฏขึ้น หลินยุนเอ๋อร์มองดูอย่างละเอียดเป็นคนแรก แล้วเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย

รูปร่างหน้าตาเหมือนไดโนเสาร์ตัวน้อยเลย

“นี่คือคิบาโกะครับ คุณเจิ้งดวงดีมากเลยนะครับเนี่ย”

กู่ซินเอ่ยขึ้นก่อนที่เจิ้งซิ่วหยานจะได้ถาม รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

วันนี้สาวสวยสองคนนี้ดวงดีจริง ๆ สุ่มได้แต่โปเกมอนดี ๆ ทั้งนั้น

“คิบาโกะเป็นโปเกมอนประเภทมังกรแท้ ๆ ความเก่งกาจไม่ธรรมดา ร่างวิวัฒนาการขั้นสุดท้ายก็ถือว่าเป็นโปเกมอนที่ยอดเยี่ยมมากครับ”

กู่ซินลูบคางมองดูคิบาโกะด้วยความสนใจ

ร่างวิวัฒนาการขั้นสุดท้ายของคิบาโกะคือ โอโนโนคุส ที่มีรูปลักษณ์เท่บาดใจ และโอโนโนคุสก็เป็นโปเกมอนประเภทมังกรที่แข็งแกร่งมากอย่างไม่ต้องสงสัย

ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ โอโนโนคุสเป็นโปเกมอนคู่ใจของ ไอริส แชมเปี้ยนแห่งภูมิภาคอิชูในภาค Black & White 2 ซึ่งในทีมของไอริสมีซาซันดราอยู่ด้วย

แต่โอโนโนคุสกลับสามารถเบียดซาซันดราขึ้นมาเป็นโปเกมอนคู่ใจของไอริสได้ แสดงให้เห็นว่าโอโนโนคุสมีพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งมาก ถึงแม้ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะไอริสชอบโอโนโนคุสมากกว่าก็เถอะ

“โปเกมอนประเภทมังกร!”

เจิ้งซิ่วหยานได้ยินดังนั้นดวงตาก็เป็นประกาย มองคิบาโกะด้วยความเซอร์ไพรส์

มังกรจริง ๆ ด้วยแฮะ!

เจิ้งซิ่วหยานบอกกู่ซินโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

โปเกมอนประเภทมังกรไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ มังกรคือสิ่งมีชีวิตในจินตนาการเชียวนะ!

สำหรับมังกรแล้ว ไม่มีใครในโลกนี้ปฏิเสธได้ลงคอหรอก

ยิ่งไปกว่านั้น เถ้าแก่ยังบอกว่าร่างวิวัฒนาการขั้นสุดท้ายของคิบาโกะเป็นโปเกมอนที่ยอดเยี่ยมมากด้วย

...

“ได้ครับ กรุณารอสักครู่”

กู่ซินพยักหน้ายิ้ม รู้อยู่แล้วว่าเจิ้งซิ่วหยานไม่มีทางปฏิเสธ

ถ้าขนาดคิบาโกะที่เป็นประเภทมังกรเธอยังปฏิเสธได้ ก็คงต้องบอกว่า...

อืม เธอคงไม่ชอบโปเกมอนที่ตัวเขียวขนาดนี้มั้ง?

แต่พูดแบบนี้ก็คงไม่ถูก เพราะสึทาจะก็ตัวสีเขียวเหมือนกัน

ไม่นานนัก เจ้าตัวเล็กที่กระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริงก็วิ่งออกมาจากห้องเก็บของ มองซ้ายมองขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“น่ารักจังเลยแฮะ”

หลินยุนเอ๋อร์พิจารณาคิบาโกะด้วยความแปลกใหม่ นี่คือโปเกมอนประเภทมังกรเชียวนะ

ลำตัวเป็นสีเขียวอ่อน บริเวณหัวและรอบดวงตามีสีเขียวเข้ม ลำคอเป็นสีเขียวตองอ่อน มีเขางอกยาวออกมาจากกลางศีรษะ และมีเขี้ยวคู่โตยื่นออกมาจากขากรรไกรทั้งสองข้าง

“คิว~”

คิบาโกะมองไปรอบ ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น ไม่กลัวคนแปลกหน้าเลยสักนิด

“ดูเหมือนนิสัยจะร่าเริงมากเลยนะเนี่ย”

เจิ้งซิ่วหยานพิจารณาคิบาโกะ เจ้าตัวเล็กนี่ดูท่าทางจะเป็นพวกชอบเข้าสังคม

<ติ๊ด~ คิบาโกะ ประเภทมังกร โปเกมอนเขี้ยวยาว คุณสมบัติพิเศษ: ทำลายรูปแบบ ท่าไม้ตาย: ข่วน, จ้องมอง, กัด, ไนท์สแลช ใช้ฟันสร้างรอยแผลบนต้นไม้เพื่อเป็นสัญลักษณ์อาณาเขต ฟันแม้จะหักก็จะงอกขึ้นมาใหม่ทันที และจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ>

ฟันงอกใหม่ได้ด้วยเหรอ?

ฟังคำอธิบายจากโปเกเด็กซ์ สายตาของเจิ้งซิ่วหยานก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่เขี้ยวยาว ๆ บนขากรรไกรทั้งสองข้างของคิบาโกะ ดูท่าชื่อคิบาโกะ (เขี้ยว) ก็น่าจะมาจากสิ่งนี้สินะ?

“นิสัยของคิบาโกะนั้นค่อนข้างอ่อนโยนครับ ถือเป็นโปเกมอนที่เหมาะมากสำหรับมือใหม่”

“แถมยังได้รับถ่ายทอดท่าไนท์สแลชมาด้วย นี่เป็นท่าไม้ตายที่ดีมากครับ”

กู่ซินเดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม

“เถ้าแก่ คิบาโกะราคาเท่าไหร่คะ?”

ยิ่งดูก็ยิ่งชอบ เจิ้งซิ่วหยานถามกู่ซิน

“สำหรับคิบาโกะ... สองแสนเจ็ดหมื่นครับ”

กู่ซินครุ่นคิดเล็กน้อย ความจริงระดับความหายากของคิบาโกะไม่ได้สูงเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ได้หาง่ายเหมือนกัน

และถึงคิบาโกะจะไม่มีร่างเมก้า แต่เมื่อพิจารณาจากความเก่งกาจในอนาคตและประเภทมังกร ราคาจึงไม่ต่ำ

“รูดบัตรค่ะ แล้วก็ขอโปเกบล็อกสำหรับประเภทมังกรและประเภทหญ้าอย่างละสิบกล่องด้วยค่ะ”

เจิ้งซิ่วหยานหยิบบัตรธนาคารออกมา จากนั้นก็สั่งโปเกบล็อกจำนวนที่กินได้อีกนาน

“ขอบคุณที่อุดหนุนครับ” กู่ซินตอบรับด้วยรอยยิ้ม

กระดิ่งลมที่ประตูสั่นไหวเบา ๆ

“เฮ้อ~ เถ้าแก่ วันนี้น่ากลัวสุด ๆ ไปเลยค่ะ!”

กู่ซินไม่ต้องหันไปมองก็จำได้ว่าเป็นเสียงใคร

“ว่าแต่ตอนนี้ยังเที่ยงอยู่เลยนี่ครับ วันนี้พวกคุณไม่มีเรียนเหรอ?”

กู่ซินกำลังแพ็คโปเกบล็อกให้เจิ้งซิ่วหยาน เอ่ยถามไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนและฉู่เค่อเหลียนที่เดินเข้ามาด้วยความสงสัย

“ทางมหาวิทยาลัยให้หยุดค่ะ” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนจ้องมองไปที่พเทอรา

มังกรบินโคตรเท่! แรงกระแทกทางสายตามันรุนแรงเกินไปแล้ว!

ดวงตาของไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเป็นประกาย ทรงพลังชะมัด!

“ว้าว~ คุณคือคุณหนูยุนคนดวงเฮงคนนั้นใช่ไหมคะ?”

ฉู่เค่อเหลียนเองก็เห็นพเทอราเหมือนกัน ดวงตาก็ลุกวาวขึ้นมาทันที ก่อนจะหันไปมองหลินยุนเอ๋อร์

“เอ่อ... เรียกว่าเจ้ยุนก็ได้ค่ะ”

หลินยุนเอ๋อร์มองดูฉู่เค่อเหลียนที่มีท่าทีกระตือรือร้นแล้วกะพริบตาปริบ ๆ รู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ ว่าคุณน้องคนนี้เหมือนจะมีแผนอะไรบางอย่าง?

“เจ้ยุน ช่วยสอนฉันหน่อยได้ไหมคะ ทำไมดวงพี่ถึงดีขนาดนี้อะ?”

ฉู่เค่อเหลียนเองก็ตีเนียนเก่งมาก ขยับเข้าไปใกล้หลินยุนเอ๋อร์ แล้วมองด้วยสายตาคาดหวัง เอ่ยถามอย่างจริงใจ

นับตั้งแต่สุ่มได้นัคครา ฉู่เค่อเหลียนก็ค้นพบว่า ตัวเองดูเหมือนจะเกลือขึ้นเรื่อย ๆ!

มันไม่ถูกต้อง มันไม่ถูกต้องเลยสักนิด!