บทที่ 43 รังแกคนซื่อกันชัดๆ เลยนี่หว่า?

บนหัวมีเขาลักษณะเหมือนปลั๊กไฟ แขนยาวสองข้าง ลำตัวทรงรี ขาสั้นป้อม บนร่างกายสีเหลืองมีลวดลายสีดำพาดผ่าน

“ดูเหมือน... จะมีความเป็นเด็กแสบแบบแบดบอยอยู่หน่อยๆ นะคะเนี่ย?”

หร่วนซินอี้เอียงคอมองดู ‘เอเลคิด’ ที่กู่ซินพาเดินออกมาจากห้องเก็บของ

เป็นเพราะเขี้ยวเล็กๆ นั่นหรือเปล่านะ? หรือเพราะดวงตาเฉี่ยวๆ คู่นั้น?

ดูยังไงก็ให้ความรู้สึกเหมือนพวกนักเลงตัวน้อยชัดๆ

“เอเลคิดเป็นโปเกมอนที่มีนิสัยค่อนข้างแข็งกร้าวครับ ส่วนใหญ่จะกระหายและใฝ่หาความแข็งแกร่ง”

“แถมพวกมันยังชอบสะสมไฟฟ้าเป็นพิเศษ ถ้ามีโปเกมอนตัวไหนคิดจะมาแย่งชิงไฟฟ้ากับมันล่ะก็ มันไม่ถอยแน่นอนครับ ต่อให้ต้องเปิดศึกวิวาทกันก็ไม่หวั่น”

“ดังนั้นคุณผู้ชายต้องระวังเป็นพิเศษในวันที่มีพายุฝนฟ้าคะนองนะครับ”

กู่ซินย่อตัวลงขยี้หัวเอเลคิดเบาๆ พลางเงยหน้าขึ้นยิ้มบอกหร่วนโหย่วซิ่ว

“พอได้ยินเสียงฟ้าร้อง เอเลคิดจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ ไม่ว่าพายุจะแรงแค่ไหน มันก็จะอยากออกไปเล่นข้างนอกครับ”

ใช่แล้ว เอเลคิดเป็นโปเกมอนประเภทนั้น ธรรมชาติของมันต่างจากฟุชิกิดาเนะที่ว่านอนสอนง่ายอย่างสิ้นเชิง

โดยเฉพาะโปเกมอนประเภทไฟฟ้าที่มีนิสัยชอบสะสมพลังงานไฟฟ้าอยู่แล้ว ในป่ามักจะมีการตบตีแย่งชิงไฟฟ้ากันเองระหว่างโปเกมอนประเภทไฟฟ้าอยู่บ่อยครั้ง

และ ‘คู่ปรับแห่งโชคชะตา’ ของเอเลคิดก็คือโทเกะเดมารุ ถึงขั้นมีการบันทึกเรื่องราวการตีกันเพื่อแย่งชิงไฟฟ้าของสองตัวนี้ไว้ในโปเกเด็กซ์เลยทีเดียว คิดดูแล้วกันว่าโด่งดังขนาดไหน

“วางใจได้เลยครับเถ้าแก่ ผมจะดูแลเอเลคิดอย่างดี”

หร่วนโหย่วซิ่วได้ยินดังนั้นก็ตบหน้าอกรับประกันกับกู่ซินอย่างหนักแน่น

“เอเลคิด จากนี้ไปเขาคือเทรนเนอร์ของเธอนะ ต้องอยู่ด้วยกันดีๆ ล่ะ”

เห็นดังนั้นกู่ซินก็หัวเราะเบาๆ ก่อนจะชี้ไปที่หร่วนโหย่วซิ่วแล้วบอกกับเจ้าเอเลคิดจอมสงสัย

“บี๊~”

เอเลคิดส่งเสียงร้องเบาๆ กวาดสายตามองหร่วนโหย่วซิ่วตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเอเลคิด ต่อไปเรามาแข็งแกร่งไปด้วยกันเถอะ”

หร่วนโหย่วซิ่วคิดว่าตัวเองควรจะพูดอะไรสักหน่อย จึงยื่นมือออกไปหาเอเลคิดพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“บี๊~!”

ดูเหมือนมันจะพอใจกับคำพูดของหร่วนโหย่วซิ่วมาก เอเลคิดหยีตาลงจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ยกกรงเล็บเล็กๆ ขึ้นมาจับมือกับหร่วนโหย่วซิ่ว

เปรี้ยะ~

กระแสไฟฟ้าสีทองแล่นผ่านแวบหนึ่ง ร่างกายของหร่วนโหย่วซิ่วแข็งทื่อไปทันที

“อุ๊ย เกือบลืมบอกไป เวลาเอเลคิดดีใจ ต้องระวังกระแสไฟฟ้าที่รั่วไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวด้วยนะครับ”

“เถ้าแก่... ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ล่ะครับ”

หร่วนโหย่วซิ่วที่รู้สึกชาหนึบไปทั้งตัวเอ่ยตัดพ้อด้วยความน้อยใจ

“ไม่เป็นอันตรายหรอกครับ อย่างมากก็แค่ทำให้ชาๆ นิดหน่อย”

กู่ซินโบกมือยิ้มๆ ความจริงแล้วโปเกมอนหลายชนิดมีวิธีแสดงความรักความชอบที่ค่อนข้าง... พิเศษ ยกตัวอย่างที่คลาสสิกที่สุดก็พวกโปเกมอนของโคจิโร่ในอนิเมะนั่นไง

“บี๊~ บี๊บี๊~”

เมื่อเห็นเทรนเนอร์ของตัวเองพยายามเก็กทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอเลคิดก็ยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก ดูเหมือนเมื่อกี้จะจงใจแกล้งชัดๆ

“อืม นิสัยร่าเริงเปิดเผยดีจริงๆ”

กู่ซินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เป็นเอเลคิดที่มีชีวิตชีวามาก

นี่ไม่ใชร่าเริงแล้วมั้ง?

หร่วนซินอี้มองเอเลคิดที่หันซ้ายหันขวาไม่หยุด เจ้าตัวเล็กนี่นิสัยดูจะร้ายกาจอยู่นะ น้องชายตัวแสบของเธอจะคุมอยู่ไหมเนี่ย

<ติ๊ด~ เอเลคิด ประเภทไฟฟ้า โปเกมอนไฟฟ้า คุณสมบัติพิเศษ: ไฟฟ้าสถิต ท่าไม้ตาย: เคลื่อนที่ความไวแสง, จ้องตา, ไฟฟ้าช็อต ชอบสายฟ้าที่รุนแรงมากที่สุด เวลาที่สะสมไฟฟ้าไว้ในร่างกาย ระหว่างเขาทั้งสองข้างจะมีแสงสีขาวอมฟ้าเปล่งออกมา>

เสียงสังเคราะห์จากโปเกเด็กซ์ดังขึ้น หร่วนซินอี้เก็บสารานุกรมลงด้วยความฟิน

บันทึกข้อมูลโปเกมอนได้อีกตัวแล้ว

“เถ้าแก่ ขอโปเกเด็กซ์ให้ผมเครื่องหนึ่งด้วยครับ แล้วก็ขอโปเกบล็อกสำหรับเอเลคิดสักสิบกล่องก่อนเลย”

หร่วนโหย่วซิ่วรู้สึกว่าอาการชาตามตัวค่อยๆ จางหายไป แสดงว่าเอเลคิดก็รู้จักผ่อนหนักผ่อนเบาอยู่เหมือนกัน แค่อยากทักทายเทรนเนอร์แบบมีสไตล์สินะ

“ได้ครับ รอสักครู่” กู่ซินเดินไปที่เคาน์เตอร์

“โปเกเด็กซ์, โปเกบล็อก, คู่มือเทรนเนอร์มือใหม่ แล้วก็นี่ พรีเมียร์บอลสำหรับลูกค้าสิบท่านแรกครับ”

กู่ซินจัดของทุกอย่างเรียบร้อยแล้วยื่นให้หร่วนโหย่วซิ่ว

“เอเลคิดสองแสนสาม, โปเกเด็กซ์ห้าร้อย, โปเกบล็อกสิบกล่องสามพัน รวมทั้งหมดสองแสนสามหมื่นสามพันห้าร้อยหยวนครับ”

“รูดบัตรครับ เถ้าแก่ แอดเพื่อนกันด้วยนะครับ”

หร่วนโหย่วซิ่วไม่ต่อราคาเลยสักคำ รูดบัตรเสร็จก็หันมาบอกกู่ซิน

เขาสนใจเรื่องการประลองโปเกมอนมาก และนิสัยที่ไม่ยอมใครของเอเลคิดก็เข้ากับเขาได้ดีสุดๆ

พร้อมกันนั้น หร่วนโหย่วซิ่วก็เลียนแบบพี่สาว โยนพรีเมียร์บอลใส่เอเลคิด เจ้าเอเลคิดไม่ได้ขัดขืนอะไร พรีเมียร์บอลสั่นเพียงสองสามครั้งก็หยุดนิ่ง

แสดงว่าเอเลคิดยอมรับหร่วนโหย่วซิ่วแล้ว อืม... ถึงแม้อาจจะแค่ยอมรับชั่วคราวก็เถอะ

“มหัศจรรย์ชะมัด นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย!”

หร่วนโหย่วซิ่วก้มเก็บพรีเมียร์บอลขึ้นมา จ้องมองลูกบอลเล็กจิ๋วในมือด้วยความทึ่ง

มันไม่สมเหตุสมผลเลย ลูกบอลแค่นี้เก็บเอเลคิดเข้าไปได้ยังไง ต่อให้เห็นกับตา ก็ยังรู้สึกเหมือนฝันอยู่ดี

เทคโนโลยีนี้มันจะล้ำโลกเกินไปแล้ว!

“เอาล่ะ ผมดึงคุณเข้ากลุ่มแล้วนะครับ”

หลังจากเพิ่มเพื่อนเสร็จ กู่ซินก็ดึงหร่วนโหย่วซิ่วเข้ากลุ่มแชต

หัวหน้ากลุ่ม ‘เถ้าแก่กู่’ เชิญ ‘เด็กดีที่ซื่อสัตย์’ เข้ากลุ่ม

หร่วนโหย่วซิ่วกดดูรายชื่อสมาชิกในกลุ่ม แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นใครบางคน

สวยแต่เด็กยันโต: ‘โอ๊ะโอ๋? มาใหม่อีกคนแล้วเหรอ วันนี้เถ้าแก่ขายดีจังนะ’

คุณหนูคือดาวมหาลัย: ‘ส่งอั่งเปามาเลย! เด็กใหม่ส่งอั่งเปามา!’

เจ้าจิ้งจอกดันเป็นตัวผู้ซะงั้น: ‘โชว์รูปตัวเองหน่อย! โชว์รูปโปเกมอนด้วย!’

โยกิราสไม่ใช่จอมตะกละ: ‘อ้าวเฮ้ย... นี่อาซิ่วเหรอ?’

นกน้อยน่าทะนุถนอม: ‘ส่งอั่งเปามาเลย! เด็กใหม่ส่งอั่งเปามา!’

เห็นข้อความของ ‘นกน้อยน่าทะนุถนอม’ หร่วนโหย่วซิ่วก็หันขวับไปมองหร่วนซินอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ทันที

จ้องเขม็ง~

หร่วนซินอี้ทำเป็นมองไม่เห็น ตั้งหน้าตั้งตาป้อนขนมฟุชิกิดาเนะต่อไป

หร่วนโหย่วซิ่วถอนหายใจเบาๆ พี่สาวตัวดีนี่มันจะแกงน้องไปถึงไหน

ปกติเขาขึ้นชื่อเรื่องความงกนะจะบอกให้ แต่เอาเถอะ วันนี้อารมณ์ดี

ติ๊ง~ ‘เด็กดีที่ซื่อสัตย์’ ส่งอั่งเปาชิงโชค

0.5 วินาทีต่อมา อั่งเปาของคุณถูกแย่งหมดแล้ว

0.5 วินาที??

หร่วนโหย่วซิ่วตาค้าง เพิ่งจะกดส่งไปเมื่อกี้ หมดแล้วเหรอ?

สวยแต่เด็กยันโต: ‘บ้าจริง! ฉันกดคนแรกแท้ๆ ทำไมเถ้าแก่ได้เยอะสุดล่ะ?’

เถ้าแก่กู่: ‘กดไม่ทันเลย เด็กใหม่ขออีกซองซิ’

คุณหนูคือดาวมหาลัย: ‘กดไม่ทันเลย เด็กใหม่ขออีกซองซิ’

เจ้าจิ้งจอกดันเป็นตัวผู้ซะงั้น: ‘กดไม่ทันเลย เด็กใหม่ขออีกซองซิ’

โยกิราสไม่ใช่จอมตะกละ: ‘กดไม่ทันเลย เด็กใหม่ขออีกซองซิ’

นกน้อยน่าทะนุถนอม: ‘+1’

พวกคุณลืมตาพูดปดกันหน้าด้านๆ เลยเรอะ?

รังแกคนซื่อกันชัดๆ! นี่มันกลุ่มบ้าอะไรเนี่ย!