บทที่ 10 ดูเหมือนมันจะเป็นตัวเทพ...
บทที่ 10 ดูเหมือนมันจะเป็นตัวเทพ...
“เจ้าฮิโตคาเงะตัวนี้เก่งไหมคะ?”
ฉู่เค่อเหลียนมองรูปฮิโตคาเงะในโปเกเด็กซ์แล้วครุ่นคิด ก่อนจะถามกู่ซิน
พูดตามตรง ตอนนี้เธอก็ยังไม่ค่อยเชื่อหรอกว่าเจ้าฮิโตคาเงะตัวนี้จะกลายเป็นมังกรได้จริงๆ แต่รูปก็ดูน่ารักดีนะ
แต่เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญหรอก สิ่งที่ฉู่เค่อเหลียนสนใจคืออีกเรื่องต่างหาก
“ไม่ทราบว่าคนสวยหมายถึงเรื่องไหนครับ?”
กู่ซินเลิกคิ้ว
“ดูสิคะ เซนิกาเมะยังพ่นน้ำได้ แล้วเจ้าฮิโตคาเงะตัวนี้จะพ่นไฟได้ไหม?”
ฉู่เค่อเหลียนชี้ไปที่เจ้าเต่าพ่นน้ำที่กำลังกอดขาไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนอยู่บนพื้น อืม จุดสนใจของเธอช่างแตกต่างจริงๆ
“ฉู่ฉู่ เธอพูดอะไรของเธอน่ะ? จะมีสัตว์เลี้ยงที่พ่นไฟได้ที่ไหนกัน”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนอดบ่นไม่ได้ เซนิกาเมะพ่นน้ำได้ก็จริง แต่ในธรรมชาติก็มีสัตว์ที่พ่นน้ำได้เหมือนกัน
แต่จะให้หาสัตว์ที่พ่นไฟได้ออกมาให้ดูเนี่ยนะ?
หลินเซิงพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง พ่นไฟบ้าบออะไรกัน ยัยคุณหนูคนนี้จินตนาการล้ำเลิศเกินไปแล้ว
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ก็มันชื่อฮิโตคาเงะ (จิ้งจกไฟ) นี่นา” ฉู่เค่อเหลียนเถียงอย่างไม่ยอมแพ้
“คุณคนสวยพูดถูกครับ ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ?” กู่ซินยิ้ม
ได้ยินดังนั้น ทั้งสามคนก็ชะงักไป
“ฮิโตคาเงะพ่นไฟได้แน่นอนครับ มันเป็นโปเกมอนประเภทไฟโดยกำเนิด และไม่ใช่แค่ฮิโตคาเงะเท่านั้นนะ”
กู่ซินมองไปที่โรคอนในอ้อมกอดของหลินเซิง เจ้าโรคอนตัวนี้ดูท่าทางจะขี้เกียจไม่เบา ตอนนี้กำลังหาววอดๆ อยู่อีกแล้ว
“คุณลูกค้าครับ ขอยืมโรคอนของคุณสาธิตหน่อยได้ไหมครับ?”
“เอ่อ... ได้ครับ”
หลินเซิงตอบรับโดยไม่ทันคิด แต่เขาก็เริ่มมีความคิดแปลกๆ ผุดขึ้นมา
ใช้โรคอนสาธิต? สาธิตอะไรล่ะ?
หลินเซิงวางโรคอนลงกับพื้น โรคอนมองหลินเซิงด้วยความงุนงง
“คุณลูกค้าครับ ตอนนี้คุณเป็นคู่หูของโรคอนแล้ว ลองสั่งให้มันใช้ลูกไฟดูสิครับ”
กู่ซินหยิบแก้วน้ำกระดาษที่เติมน้ำไว้แล้วออกมาวางตรงหน้าโรคอน แล้วยิ้มบอกหลินเซิง
“...”
หลินเซิงเหลือบมองไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกับฉู่เค่อเหลียนที่กำลังสงสัยใคร่รู้ หน้าแดงเล็กน้อย
“โรคอน ใช้ลูกไฟ”
แต่เขาก็อยากรู้จริงๆ หรือจะพูดให้ถูกคือคาดหวังอยู่ลึกๆ จึงลองออกคำสั่งกับโรคอนเสียงเบา
แล้วก็...
ภายใต้สายตาตกตะลึงของทั้งสามคน โรคอนอ้าปาก ลูกไฟสีแดงลูกเล็กๆ พ่นออกมาจากปากของโรคอน ครอบคลุมแก้วกระดาษใบเล็กนั้นไว้
อุณหภูมิของลูกไฟไม่ได้ต่ำเลย ไม่นานนักแก้วกระดาษก็อ่อนตัวลงอย่างสมบูรณ์ น้ำที่ต้มจนเดือดภายในไหลทะลักออกมา
“...”
เงียบกริบ!
“เยดแหม่!”
หลินเซิงอ้าปากค้าง หลุดคำอุทานภาษาถิ่นอันไพเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว
โรคอนจิ้งจอกน้อยของเขา เมื่อกี้พ่นไฟงั้นเหรอ?
ส่วนไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกับฉู่เค่อเหลียน ก็ตกใจจนพูดไม่ออกไปแล้วเช่นกัน
“โปเกมอนเป็นสิ่งมีชีวิตที่มหัศจรรย์มากครับ พวกมันมีประเภทและคุณสมบัติพิเศษที่หลากหลาย และสามารถใช้ความสามารถที่สอดคล้องกับประเภทนั้นๆ ได้ด้วย”
“พวกคุณอาจจะไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยจินตนาการไม่ออก แต่ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมเริ่มต้นจากความแปลกใหม่ไปสู่ความคุ้นเคย ต่อไปพวกคุณก็จะชินไปเองครับ”
กู่ซินยิ้ม โปเกมอนไม่ใช่สัตว์เลี้ยงที่มีไว้แค่ขายความน่ารักอย่างเดียวนะ
การทำให้คนเข้าใจความสามารถของพวกมัน เป็นสิ่งที่จำเป็นและหลีกเลี่ยงไม่ได้
“จิ้งจอกน้อยเก่งจังเลย!”
ฉู่เค่อเหลียนมองโรคอนด้วยความเหม่อลอย พ่นไฟได้จริงๆ ด้วย!
“ประเภทและคุณสมบัติพิเศษ...”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนได้สติเป็นคนแรก เธอคุ้นๆ กับสองคำนี้อยู่บ้าง
ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบหยิบโปเกเด็กซ์สีชมพูออกมาจากกระเป๋า
ใช่แล้ว ไอ้เครื่องนี้ไง!
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนหันโปเกเด็กซ์ไปทางโรคอน ภาพของโรคอนก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทันที
<ติ๊ด~ โรคอน ประเภทไฟ โปเกมอนจิ้งจอก คุณสมบัติพิเศษ: ติดไฟ ท่าไม้ตาย: ลูกไฟ, ตรึงร่าง, กระดิกหาง เมื่อแรกเกิดจะมีหางสีขาวหิมะเพียงหางเดียว เมื่อโตขึ้น ปลายหางจะแยกออก และจำนวนหางจะเพิ่มขึ้น>
เสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์ของโปเกเด็กซ์โปเกมอนดังขึ้น
“นี่คืออะไรคะ?”
ได้ยินเสียงแนะนำโรคอนจากโปเกเด็กซ์ ฉู่เค่อเหลียนก็ถามด้วยความสงสัย
“นี่คือโปเกเด็กซ์ครับ คุณไป๋ซื้อจากผมไปก่อนหน้านี้ มันช่วยให้พวกคุณรู้จักโปเกมอนได้ดีขึ้นครับ” กู่ซินอธิบายง่ายๆ
“ตอนนี้พวกคุณยังไม่คุ้นเคยกับโปเกมอน คงมีคำถามมากมาย แต่เรื่องพวกนี้ค่อยๆ เรียนรู้กันไปได้ครับ เทียบกับเรื่องพวกนี้แล้ว”
“คุณคนสวยครับ ฮิโตคาเงะของคุณล่ะ?”
กู่ซินหันไปมองฉู่เค่อเหลียน สาวน้อยคนนี้กำลังเล่นโปเกเด็กซ์เจ้าของร้านในมือเขาอยู่
“จริงด้วย ฮิโตคาเงะ เถ้าแก่ ฉันเอาฮิโตคาเงะตัวนี้แหละ!”
ฉู่เค่อเหลียนเพิ่งนึกขึ้นได้ ดวงตาเป็นประกายบอกกู่ซิน
เมื่อกี้กู่ซินบอกชัดเจนแล้วว่า ฮิโตคาเงะก็พ่นไฟได้เหมือนโรคอนตัวนี้!
“กรุณารอสักครู่ครับ”
กู่ซินยิ้ม พยักหน้าให้ฉู่เค่อเหลียนอย่างสุภาพ แล้วเดินไปที่ห้องกั้น
“รู้สึกเหมือนที่นี่มีความลับเยอะแยะไปหมดเลย แถมจิ้งจอกน้อยหกหางนั่น ยังพ่นไฟได้อีก...”
พอกู่ซินเข้าไปในห้องกั้น ฉู่เค่อเหลียนก็อดบ่นออกมาไม่ได้ ในใจเธอมีคำถามเต็มไปหมด
โปเกมอน? ประเภท?
เจ้าโปเกมอนพวกนี้เป็นแค่สัตว์เลี้ยงจริงๆ เหรอ? เดี๋ยวพ่นน้ำ เดี๋ยวพ่นไฟ...
“ร้านนี้มีใบอนุญาตประกอบธุรกิจนะ อีกอย่างแบบนี้ก็ดีไม่ใช่เหรอ?”
หลินเซิงอุ้มโรคอนขึ้นมาอีกครั้ง เหลือมองฉู่เค่อเหลียนแล้วตอบกลับ
เขาก็คิดอะไรไปไกลเหมือนกัน แต่สิ่งที่เขารู้แน่ชัดคือ เขาชอบโรคอนมาก
และยิ่งเห็นว่าโรคอนพ่นไฟได้ เขาก็ยิ่งชอบเข้าไปใหญ่!
“คุณสมบัติพิเศษน้ำเชี่ยว เมื่อพลังกายไม่พอ ความรุนแรงของท่าไม้ตายประเภทน้ำจะเพิ่มขึ้น?”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกดเข้าไปในหน้าข้อมูลของเซนิกาเมะ อ่านรายละเอียดคุณสมบัติพิเศษน้ำเชี่ยวแล้วตกอยู่ในห้วงความคิด
“สารานุกรมนี่ มันเป็นแบบนี้นี่เอง”
ฉู่เค่อเหลียนคลำๆ ดู แล้วหันสารานุกรมเจ้าของร้านไปทางดีแอนซีที่กำลังดูทีวีอยู่
<ติ๊ด~ ดีแอนซี ประเภทหิน, ประเภทแฟรี่ โปเกมอนอัญมณี คุณสมบัติพิเศษ: ร่างใสสะอาด ท่าไม้ตาย: พายุเพชร, พลังจันทรา, โจมตีด้วยหินแหลม, หินถล่ม, กำแพงแสง, พลังดึกดำบรรพ์ และอื่นๆ ร่างกลายพันธุ์ของเมเลซี ร่างกายที่เปล่งประกายแสงสีชมพูได้รับการยกย่องว่างดงามที่สุดในโลก สามารถบีบอัดธาตุคาร์บอนในอากาศด้วยสองมือจนกลายเป็นเพชรจำนวนมากได้ในพริบตา เป็นโปเกมอนมายาในตำนาน>
เสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์ของสารานุกรมดังขึ้นข้างหูฉู่เค่อเหลียนทั้งสามคน
แต่พอฟังคำแนะนำจากสารานุกรมจบ ทั้งสามคนกลับจ้องมองดีแอนซีที่หันมาตามเสียงสารานุกรมอย่างอึ้งๆ
ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจและรู้สึกว่ามันสุดยอดเกินบรรยาย แต่พวกเขารู้สึกว่าเจ้าตัวเล็กแสนสวยอย่างดีแอนซีตัวนี้
ดูเหมือนจะเป็นตัวเทพแฮะ...