บทที่ 4 ดีแอนซีของฉันเนี่ยแหละน่ารักที่สุด!
บทที่ 4 ดีแอนซีของฉันเนี่ยแหละน่ารักที่สุด!
กู่ซินช่วยยกโปเกบล็อกที่ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนซื้อไปเก็บไว้ท้ายรถให้อย่างใส่ใจ ก่อนจะยืนมองคุณหนูคนสวยก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ
“บ๊ายบายค่ะรูปหล่อ~ ถ้ามีปัญหาเรื่องการเลี้ยงเซนิกาเมะ ฉันจะติดต่อไปนะคะ”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนวางเซนิกาเมะที่ทำหน้าตาไร้เดียงสาไว้บนเบาะข้างคนขับพร้อมคาดเข็มขัดนิรภัยให้อย่างระมัดระวัง แล้วชะโงกหน้าออกมาโบกมือลากู่ซิน
“บ๊ายบายครับ~ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ อย่าลืมแนะนำลูกค้าให้ผมด้วยนะ!”
“วางใจได้เลยค่ะ”
พอได้ยินประโยคหลัง ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่กู่ซินอย่างทะเล้น ก่อนจะขับรถออกไป
กู่ซินมองตามรถหรูของไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนจนลับสายตา เขาล้วงหยิบโปเกบอลออกมาจากกระเป๋าเสื้อ อันที่จริงเขาก็ลังเลอยู่เหมือนกันว่าจะมอบโปเกบอลให้ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนตอนนี้เลยดีไหม
แต่หลังจากไตร่ตรองครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจล้มเลิกความคิดนั้นไป เทคโนโลยีโปเกบอลมันดูล้ำยุคเกินไปสำหรับโลกใบนี้
แม้ระบบจะเคยแจ้งเตือนว่า อิทธิพลของระบบได้ช่วยลดทอนแรงต่อต้านหรือผลกระทบที่ผู้คนมีต่อโปเกมอนและสิ่งของที่เกี่ยวข้องลงไปมากแล้ว แต่กู่ซินก็ยังเลือกที่จะเก็บโปเกบอลไว้ก่อน
ไม่เห็นต้องรีบร้อน ตอนนี้เพิ่งมีไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเป็นลูกค้าแค่คนเดียว และเพิ่งขายโปเกมอนออกไปได้แค่ตัวเดียวเท่านั้น
ยังไม่มีความจำเป็นต้องเปิดเผยการมีอยู่ของโปเกบอลในตอนนี้
“ในที่สุดก็ขายได้สักที”
กู่ซินบิดขี้เกียจพร้อมบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในร้าน
ไม่ง่ายเลยจริงๆ ธุรกิจร้านสัตว์เลี้ยงนี่ทำยากชะมัด สองวันมานี้คนที่จะมาซื้อสัตว์เลี้ยงก็น้อยอยู่แล้ว พอเห็นในร้านไม่มีหมาแมวก็พากันเดินหนีแทบไม่ทัน ไม่แม้แต่จะลังเลเลยสักนิด
มีอยู่คนเดียวที่ยอมลองสุ่มดู สุดท้ายก็ได้โยกิราสไป
แต่พอเห็นหน้าตาของโยกิราสและถามราคาเสร็จ เขาก็เดินจากไปแบบไม่เหลียวหลัง
ก่อนไปพ่อคุณยังทิ้งท้ายด้วยคำสรรเสริญเยินยอที่แสนจะ ‘ไพเราะ’ ให้กู่ซินอีกต่างหาก
‘ไอ้โรคจิต’!
พอนึกถึงหมอนั่น กู่ซินก็ได้แต่ส่ายหน้า
หมอนั่นต้องมานั่งเสียใจทีหลังแน่ๆ ที่พลาดโยกิราสไปแบบนั้น
ขนาดกู่ซินยังทึ่งในความเฮงของหมอนั่นเลย สุ่มครั้งแรกก็ได้โยกิราสแล้วแท้ๆ
“ระบบ สรุปผลภารกิจมือใหม่”
พอกลับมานั่งในร้าน กู่ซินก็จิบชาแล้วสื่อสารกับระบบในใจ
ระบบตัวพ่อแห่งโปเกมอน... เจ้าระบบนี้นี่แหละที่ทำให้เขาได้มาเป็นผู้จัดการร้านสัตว์เลี้ยงแห่งนี้
“ภารกิจมือใหม่: ขายโปเกมอนตัวแรกสำเร็จ กำลังคำนวณรางวัล”
“มอบรางวัลให้โฮสต์: สิทธิ์การสุ่มแบบไม่จำกัดเงื่อนไขหนึ่งครั้ง ต้องการเริ่มเลยหรือไม่”
เสียงเครื่องจักรสังเคราะห์ดังขึ้นในหัวของกู่ซิน
“เริ่มเลย!”
กู่ซินตอบกลับโดยไม่ลังเล ความรู้สึกตื่นเต้นเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมา
ถึงเขาเพิ่งจะขายเซนิกาเมะให้ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนไป แต่ความจริงแล้วตัวเขาเองยังไม่มีโปเกมอนเลยสักตัว...
และตอนนี้ ตัวแรกของเขากำลังจะมาถึงแล้ว แถมยังเป็นการสุ่มแบบไม่จำกัดเงื่อนไขอีกด้วย
นั่นหมายความว่า เขามีโอกาสสุ่มได้โปเกมอนในตำนานหรือโปเกมอนมายาเชียวนะ!
โฮโอ, ลูเกีย, เร็คควอซา, คิวเรม และตัวอื่นๆ อีกเพียบ!
“เริ่มการสุ่ม”
เสียงสังเคราะห์ของระบบยังคงราบเรียบไร้อารมณ์ พร้อมกับวงล้อเสมือนจริงโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้ากู่ซิน
วงล้อเริ่มหมุนวน เงาดำมากมายผ่านตาไปทีละเงา จนกระทั่งค่อยๆ หยุดลง
เมื่อเงาดำนั้นค่อยๆ ปรากฏรูปร่างชัดเจน ดวงตาของกู่ซินก็สว่างวาบขึ้นทันที
“ยินดีด้วย โฮสต์สุ่มได้ดีแอนซี”
“ฮ่าๆ~ ดูเหมือนวันนี้ดวงฉันจะดีจริงๆ แฮะ”
รอยยิ้มปรากฏชัดบนมุมปากของกู่ซิน เขาหยิบโปเกบอลของดีแอนซีออกมาจากรางวัลของระบบ
ดีแอนซี เจ้าหญิงแห่งอาณาจักรเพชรในตำนาน จัดอยู่ในประเภทโปเกมอนอัญมณีอย่างเป็นทางการ
ใช่แล้ว โปเกมอนมายา! ประเภทเดียวกับมิวและเซเลบี โปเกมอนที่ล้ำค่าและหาได้ยากยิ่ง!
“ออกมาเลย ดีแอนซี”
เขาโยนโปเกบอลออกไป แสงสีขาวสว่างวาบขึ้น โปเกมอนที่งดงามเจิดจรัสตัวหนึ่งก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้ากู่ซิน
บนศีรษะมีเพชรทรงกลมสีชมพูประดับอยู่ สวมมงกุฎที่ประกอบด้วยเพชรทรงแปดหน้าสี่เม็ดและเพชรทรงยาวอีกสองเม็ด ร่างกายสวมชุดกระโปรงยาวสีขาว ส่วนท่อนล่างเป็นแร่เพชรดิบที่เผยให้เห็นเนื้อเพชรบางส่วน
ดวงตาสุกใสราวกับทับทิม ใบหูเล็กน่ารัก สวมห่วงทองคำคล้ายสร้อยคอไว้ที่ลำคอ ตรงกลางห่วงห้อยจี้เพชรทรงแปดหน้า
สง่างาม ภูมิฐาน และเลอค่า
ดีแอนซีเอียงคอจ้องมองกู่ซินด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน
“สวัสดีดีแอนซี ฉันชื่อกู่ซินนะ ต่อไปนี้เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ”
กู่ซินโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ทักทายดีแอนซีด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร
“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ กู่ซิน”
ดวงตาสีทับทิมของดีแอนซีเป็นประกายวูบหนึ่ง ก่อนจะประสานมือไว้ที่หน้าท้องและถอนสายบัวให้กู่ซินอย่างงดงาม พร้อมกับเสียงหญิงสาวที่ไพเราะเสนาะหูดังขึ้นข้างหูของเขา
นี่คือพลังโทรจิตของดีแอนซี!
โทรจิตคือการสื่อสารที่ก้าวข้ามเผ่าพันธุ์ เป็นการสื่อสารระหว่างใจถึงใจ
“เสียงของดีแอนซีเพราะจังเลย มาทานนี่หน่อยสิ”
กู่ซินได้ยินดังนั้นรอยยิ้มก็ยิ่งกว้างขึ้น เขาเอ่ยชมดีแอนซีแล้วหยิบกล่องโปเกบล็อกลงมาจากเคาน์เตอร์
“ขอบคุณค่ะกู่ซิน ดีแอนซีชอบมากเลย”
ดีแอนซีใช้มือเล็กๆ หยิบโปเกบล็อกออกมาจากกล่อง ลองชิมดูคำหนึ่ง เสียงโทรจิตที่ไพเราะนั้นเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
ทุกอิริยาบถของดีแอนซีช่างสง่างามราวกับคุณหนูตระกูลผู้ดีที่ได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี เป็นภาพที่เจริญหูเจริญตาเสียเหลือเกิน
ช่างแตกต่างกับตอนที่เจ้าเต่าพ่นน้ำของไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกินอาหารราวฟ้ากับเหว
“น่ารักจริงๆ”
กู่ซินเผลอยิ้มแก้มปริออกมาเหมือนกับไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนไม่มีผิด นี่สินะโปเกมอนเริ่มต้นของเขา
อืม ดีแอนซีของฉันนี่แหละสวยที่สุดและน่ารักที่สุดเลย!