บทที่ 1 เซนิกาเมะ มาโชว์ไม้เด็ดหน่อย
บทที่ 1 เซนิกาเมะ มาโชว์ไม้เด็ดหน่อย
มหานครเซี่ยงไฮ้
“ถ้าจำไม่ผิด น่าจะเป็นตรงนี้นะ แต่ว่า...”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน หญิงสาวผู้สวมกางเกงขาสั้นสีฟ้าเผยให้เห็นเรียวขายาวขาวเนียนสะดุดตา เอียงคอเล็กน้อยขณะมองไปยังหน้าร้านเบื้องหน้า
จากนั้นเธอก็เทียบกับที่อยู่ซึ่งส่งมาในโทรศัพท์มือถือ ตำแหน่งน่าจะถูกต้องแล้ว
การตกแต่งหน้าร้านดูดีทีเดียว ดูเหมือนจะเป็นร้านระดับไฮเอนด์
แต่เพื่อนแนะนำมาว่าชื่อร้าน ‘มายาสัตว์เลี้ยง’ ทว่าร้านตรงหน้านี้กลับชื่อ ‘บ้านโปเกมอน’?
นี่มันหมายความว่ายังไงกันนะ?
แถมโลโก้รูปตัวอัลปาก้าสีขาวทองข้างชื่อร้านนั่น เธอก็ไม่เคยเห็นมาก่อน
“ช่างเถอะ เข้าไปดูก่อนแล้วกัน”
ไหนๆ ก็มาแล้ว ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนจึงเดินเข้าไปในร้านที่ชื่อ ‘โปเกมอน’ แห่งนี้
“ยินดีต้อนรับครับ”
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา เสียงทุ้มกังวานของผู้ชายก็ดังเข้าหูของไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน
“สวัสดีค่ะ”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนมองตามเสียงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก็พบกับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา แต่งกายเรียบง่าย บุคลิกดูสะอาดสะอ้าน ดูท่าทางน่าจะอายุราวๆ ยี่สิบปี
จากนั้นไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็กวาดสายตามองไปรอบร้านอย่างรวดเร็ว พื้นที่ภายในร้านไม่ได้เล็กเลย พื้นสะอาดสะอ้าน การตกแต่งก็เรียบง่ายแต่ดูดี ไม่มีกลิ่นเหม็นรบกวนจมูก กลับมีกลิ่นหอมอ่อนๆ สดชื่นลอยอบอวล
แต่ว่า นี่มัน...
นี่มันไม่เหมือนร้านสัตว์เลี้ยงเลยนี่นา?
เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นในหัวของไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอมาเดินร้านสัตว์เลี้ยง แต่ต่อให้เป็นร้านที่สะอาดแค่ไหน ก็ไม่น่าจะถึงขั้นไม่มีสัตว์เลี้ยงให้เห็นเลยสักตัวแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?
“เอ่อ ขอโทษนะคะ ร้านนี้ใช่ร้านสัตว์เลี้ยงหรือเปล่าคะ?” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนถามชายหนุ่มด้วยความสงสัย
“ใช่ครับพี่สาว” กู่ซินตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม
“เชิญนั่งก่อนครับ”
กู่ซินพาไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนไปนั่งที่โซนรับรอง นี่คือลูกค้าคนแรกของเขาในวันนี้เลยนะ!
“ขอบคุณค่ะ แต่ว่าในร้านของคุณ...”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนขอบคุณตามมารยาท ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยความข้องใจ
“คืออย่างนี้ครับ ร้านของผมเพิ่งเปิดได้แค่สองวัน แถมร้านของผมค่อนข้างพิเศษ สัตว์เลี้ยงที่ขายก็พิเศษเหมือนกันครับ”
กู่ซินเข้าใจความสงสัยของไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนดี จึงอธิบายอย่างใจเย็น
“สัตว์เลี้ยงพิเศษ?”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ปกติสัตว์เลี้ยงทั่วไปก็หนีไม่พ้น หมา แมว นก ปลา แล้วสัตว์เลี้ยงพิเศษนี่คืออะไรล่ะ?
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนนึกไปถึงพวกสัตว์เลี้ยงมีพิษหรือสัตว์เลื้อยคลานทันที ใบหน้าขาวเนียนแสดงอาการไม่สู้ดีนัก
เธอไม่ชอบสัตว์ประเภทนั้นเลยสักนิด!
“ขอโทษด้วยนะคะพ่อรูปหล่อ ฉันไม่อยากเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลานน่ะค่ะ งั้นฉันขอตัวไปดูร้านอื่นดีกว่า” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนลุกขึ้นยืนและกล่าวขอโทษกู่ซินทันที
“อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับพี่สาว! คุณอาจจะกำลังเข้าใจผิด สัตว์เลี้ยงที่นี่ไม่ใช่แบบที่คุณคิดหรอกครับ”
กู่ซินรีบพูดรั้งไว้ ให้ตายสิ เปิดมาสองวันเขายังขายโปเกมอนไม่ได้สักตัวเลยนะ!
ถึงลูกค้าคนนี้จะดูอายุน้อย แต่กู่ซินก็พอมีตาดูคนอยู่บ้าง
กำไลข้อมือและสร้อยคอที่ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนสวมใส่อยู่นั้นมูลค่าไม่ธรรมดา เห็นได้ชัดว่าเป็นคุณหนูบ้านรวย
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนชะงักฝีเท้า หันกลับมามองกู่ซิน
“ที่ผมบอกว่าพิเศษ เป็นเพราะสัตว์เลี้ยงของที่นี่ไม่เคยปรากฏในท้องตลาดมาก่อนครับ”
“คุณลองดูสักหน่อยไหมครับ? ไม่เสียเวลามากหรอก”
กู่ซินกล่าวเชิญชวนด้วยความจริงใจ
“อืมมม...”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกระพริบตาโตๆ ปริบๆ อาจเป็นเพราะภาพลักษณ์ที่ดูสะอาดสะอ้านของกู่ซินสร้างความประทับใจแรกพบที่ดีให้แก่เธอ
“ก็ได้ค่ะ แต่ฉันขอบอกก่อนนะพ่อรูปหล่อ แค่ดูเฉยๆ ถ้าไม่ชอบ ฉันไม่ซื้อนะ”
“แน่นอนครับ! ผมรับรองว่าการตัดสินใจครั้งนี้ของคุณถูกต้องที่สุด!”
กู่ซินรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก
“คิก~ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นก็ได้ค่ะ เราอายุก็น่าจะไล่เลี่ยกัน คุณพูดจาเป็นทางการตลอด ฉันรู้สึกแปลกๆ น่ะ”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนอดไม่ได้ที่จะยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ
“ลูกค้าคือพระเจ้านี่ครับ มาครับพี่สาว ลองกดปุ่มนี้ดู”
กู่ซินหยิบอุปกรณ์คล้ายแท็บเล็ตบนโต๊ะยื่นให้ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน
“นี่คือโปเกเด็กซ์ครับ ถึงร้านของผมจะไม่ใหญ่มาก แต่ประเภทของสัตว์เลี้ยงมีหลากหลายมากเลยนะครับ”
“ตอนนี้เรายังไม่มีบริการให้เลือกโดยตรง แต่จะให้ลูกค้าสุ่มเลือกครับ ผมเชื่อเสมอว่าพรหมลิขิตคือสิ่งที่ฟ้ากำหนดมาแล้ว”
“สัตว์เลี้ยงคือคู่หูและเพื่อนที่ซื่อสัตย์ที่สุดของมนุษย์ แล้วเพื่อนของคุณพี่สาวจะเป็นตัวไหนกันนะ? ลองดูสิครับ”
กู่ซินอธิบายพร้อมรอยยิ้ม ให้ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนที่กำลังมองเขาด้วยความสงสัยฟัง
แม้จะพูดจาดูดีมีหลักการ แต่สรุปง่ายๆ ก็คือ คุณเลือกเองไม่ได้ ต้องสุ่มเอาเท่านั้นแหละ
“ฮะ~ น่าสนุกดีนี่นา”
เห็นได้ชัดว่าศิลปะการพูดนั้นช่างมหัศจรรย์ ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาจากคำพูดของกู่ซิน
เธอรับสิ่งที่เรียกว่าโปเกเด็กซ์มา แล้วใช้นิ้วจิ้มไปที่คำว่า ‘GO’ ตัวใหญ่ๆ บนหน้าจอ
จากนั้นหน้าจอก็เริ่มเลื่อนอย่างรวดเร็ว เงาดำของรูปภาพต่างๆ ไหลผ่านหน้าจอไม่หยุด แม้จะเป็นเพียงเงาสีดำ แต่รูปร่างที่หลากหลายตรงขอบเงาก็ทำให้ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก
แถมยังรู้สึกว่า เงาดำบางตัวดูแปลกประหลาดชอบกล ทำไมเจ้าตัวที่มีปีกนั่นถึงดูเหมือนไวเวิร์นในตำนานแฟนตาซีตะวันตกจังนะ?
ผ่านไปไม่กี่อึดใจ เงาดำก็ค่อยๆ หยุดลง
ไม่ใช่แค่ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน แม้แต่กู่ซินก็ชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วยความลุ้นระทึก
ขอให้เป็นตัวน่ารักๆ ทีเถอะ อย่าได้เป็นพวกโครัตตา หรืออาร์โบ เลย...
กู่ซินภาวนาในใจ เพราะคุณลูกค้าคนสวยอย่างไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนบอกชัดเจนแล้วว่าไม่ชอบสัตว์เลื้อยคลาน
ขืนเป็นงูหางกระดิ่งแบบอาร์โบ หรืองูเห่าแบบอาบอก ลูกค้ารายนี้คงหนีหายไปอีกแน่ๆ
“เถ้าแก่คะ ใช่ตัวนี้เหรอ?”
ภาพค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนหันโปเกเด็กซ์ไปทางกู่ซินแล้วถามด้วยความสงสัย
ในภาพปรากฏสิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือนเต่า หัวโล้นๆ กลมโต ลำตัวสีฟ้า กระดองสีแดง ดูน่ารักน่าชัง
เห็นดังนั้นกู่ซินก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยังดีที่เป็นเจ้าเต่าพ่นน้ำ...
“ใช่ครับพี่สาว คุณโชคดีมากเลยนะ เจ้าตัวนี้ชื่อเซนิกาเมะ เป็นคู่หูที่พึ่งพาได้และเหมาะกับมือใหม่อย่างคุณมากครับ”
กู่ซินยิ้มตอบไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน
“ดูน่ารักจริงๆ ด้วยค่ะ ตอนนี้เอาตัวจริงมาให้ดูได้ไหมคะ?”
“ได้แน่นอนครับ กรุณารอสักครู่”
กู่ซินโค้งตัวให้ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องกั้นภายในร้าน
หนึ่งนาทีต่อมา กู่ซินก็อุ้มเจ้าเต่าน้อยสีฟ้าออกมาหาไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน
“คือตัวนี้เหรอคะ?”
ดวงตาตากลมโตของไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเป็นประกาย จ้องมองเซนิกาเมะด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ
ตัวจริงน่ารักกว่าในรูปมาก หัวกลมๆ เกลี้ยงเกลานั่น กับดวงตากลมโตฉ่ำน้ำที่เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาและความอยากรู้อยากเห็น
“ใช่ครับ เซนิกาเมะ ชอบพี่สาวคนนี้ไหม?”
กู่ซินลูบหัวเซนิกาเมะ แล้วถามเจ้าน้องเต่าด้วยรอยยิ้ม
“เซนิ~ เซนิ เซนิ~”
เซนิกาเมะกระพริบตา ก่อนจะโบกอุ้งมือสั้นป้อมทักทายไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน ส่งเสียงร้องใสๆ อย่างไร้เดียงสาเพื่อแสดงความชอบใจ
“เอ๊ะ? เสียงร้องของเต่าเป็นแบบนี้เหรอคะ?”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง แต่แล้วประกายในดวงตาก็เจิดจ้าขึ้น ทิ้งความสงสัยนั้นไปไว้ข้างหลังทันที
“ว้าว~ มันฟังที่คุณพูดรู้เรื่องด้วยเหรอคะ?”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนมองเซนิกาเมะด้วยความทึ่งและดีใจ ฉลาดจังแฮะ!
“ใช่ครับ เซนิกาเมะเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีไอคิวสูงมาก ถึงมันจะพูดภาษามนุษย์ไม่ได้ แต่มันสามารถเข้าใจสิ่งที่คุณต้องการสื่อสารได้ครับ”
“และเซนิกาเมะยังมีไม้เด็ดด้วยนะครับ”
กู่ซินส่งเซนิกาเมะให้ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน หญิงสาวรับมาด้วยความดีใจ
เธอใช้นิ้วจิ้มหัวโล้นๆ และแก้มของเซนิกาเมะเบาๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและมีความสุข สัมผัสของผิวหนังดีอย่างไม่น่าเชื่อ
“ไม้เด็ดอะไรคะ?”
“เซนิกาเมะ แสดงให้พี่สาวดูหน่อย ใช้ปืนฉีดน้ำ”
กู่ซินหยิบแก้วกระดาษแบบใช้แล้วทิ้งที่อยู่ข้างๆ โยนขึ้นไปในอากาศ
“เซนิ~”
เซนิกาเมะพองแก้มทั้งสองข้าง จากนั้นก็พ่นลำน้ำขนาดเล็กออกมา พุ่งเข้าใส่แก้วกระดาษกลางอากาศอย่างจัง
นั่นคือท่าปืนฉีดน้ำ!
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนอ้าปากค้าง
เจ้าเต่าสีฟ้านี่ พ่นน้ำได้ด้วย?!