บทที่ 19 คิงคอง? คิงคอง!

บทที่ 19 คิงคอง? คิงคอง!

การทำลายสถิติแฮตทริกด้วยอายุน้อยที่สุดก่อให้เกิดแรงกระเพื่อมในวงแคบ ๆ... แต่ถึงอย่างไร มันก็เป็นแค่เกมระดับ เซกุนดา ดิบิซิออน ธรรมดา ๆ ไม่นานกระแสก็เงียบหายไป... ทว่า แฟนบอลท้องถิ่นในโอเบียโดจำนวนมากเริ่มจดจำเจ้าหนูผิวดำจากโปรตุเกสคนนี้ได้แล้ว

แน่นอนว่าความรู้สึกแรกของแฟนบอลเมื่อเห็นรูปเบนตอส คือความกังขาในตัวเลข ‘อายุ 16’... จากนั้นพวกเขาก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่าง ๆ นานา

การพลิกนรกกลับมาชนะ ทำให้เบนตอสเริ่มมีฐานแฟนคลับในโอเบียโด... แม้แต่หนังสือพิมพ์แท็บลอยด์ท้องถิ่นฉบับเล็ก ๆ ที่จ้องจับผิดเยียร์โรมาหลายวัน ก็ยังเขียนเชิดชูเบนตอสในคอลัมน์

“คุณจินตนาการไม่ออกหรอกว่าร่างกายที่ทรงพลังดั่งคิงคอง จะมีความคล่องตัวที่เหนือจินตนาการขนาดนี้ได้ยังไง... มันคือความคล่องตัวที่ทำให้เขาเคลื่อนที่ราวกับคิงคองในป่าดงดิบ และช่วยให้ทีมพลิกสถานการณ์ได้ในที่สุด”

ไม่รู้ว่าคำพูดแฟนบอลบนอัฒจันทร์ลอยไปเข้าหูนักข่าว หรือทั้งคู่ดันใจตรงกัน... แต่ด้วยการประโคมข่าวของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นฉบับนี้ ฉายา “คิงคอง” ก็กลายเป็นชื่อเรียกแทนตัวเบนตอสในโอเบียโดไปโดยปริยาย... ส่วนชื่อ เบนตอส โรนัลโด น่ะเหรอ? แฟนบอลรู้สึกว่ามันจำยากเกินไป

“โอ้พระเจ้า เบนตอส ฉันอิจฉานายชะมัด! นายเพิ่งมาก็มีฉายาในโอเบียโดแล้ว... แม่งเอ๊ย ฉันอยู่มาเกือบสามปี ยังไม่มีแฟนบอลคนไหนตั้งฉายาให้เลย”

เช้าตรู่ที่สนามซ้อม... ซาอูลที่เพิ่งพุ่งเข้าห้องแต่งตัวโดยยังไม่ทันเปลี่ยนชุด ถือหนังสือพิมพ์วิ่งเข้ามากอดเบนตอสทันที

“เฮ้ ๆ ๆ ซาอูล... ปล่อยฉันก่อนได้ไหม? นายฉีดน้ำหอมมาเยอะขนาดไหนเนี่ย?... แล้วนายพูดเรื่องบ้าอะไร?”

“เบนตอส ดูนี่สิ... นี่หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นโอเบียโด พวกเขาตั้งฉายาสุดดุดันให้นาย... นายรู้ไหมว่ามันหมายถึงอะไร? มันหมายถึงพวกเขายอมรับนายแล้วไงล่ะ”

“ไหน? ตรงไหน?”

“พี่ชาย... ไม่ใช่หน้าหนึ่ง พลิกไปข้างหลังสิ”

เบนตอสพลิกไปหน้าท้าย ๆ ในที่สุดก็เจอข่าวนัดโอเบียโดเจออัลกอร์กอนเมื่อวานในกรอบเล็กจิ๋ว... เบนตอสตั้งใจอ่านเนื้อข่าว แต่แล้วอารมณ์ก็บูดสนิทในพริบตา... ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นหรี่ตามองซาอูล

“นายคิดว่านี่ดุดันเหรอ? นายอิจฉาเหรอ?”

“แน่นอนสิพี่ชาย... นายเคยดูหนังเรื่องนั้นไหม? คิงคอง... ตำนานรักของคิงคองกับแมรี่... โอ้ ช่างเป็นเรื่องราวความรักที่ซาบซึ้งกินใจ... พระเจ้า ฉันคิดถึงมันไม่ได้เลย พอคิดถึงทีไร ฉันก็นึกถึงความรักของฉันกับลิซ่า... ซาบซึ้งและสะเทือนเลื่อนลั่นพอกัน”

“หยุด... เดี๋ยว... นายคิดว่านั่นเป็นหนังรักเหรอ? แล้วลิซ่าคือใครวะ? เมื่อวานซืนนายเพิ่งบอกฉันว่าแฟนนายชื่อเชอร์ลีย์ไม่ใช่เหรอ?”

“เชอร์ลีย์นั่นแฟนเก่า... ฉันเพิ่งเจอลิซ่าเมื่อวาน เราตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกพบ เหมือนคิงคองกับแมรี่ในหนังเปี๊ยบ... จริง ๆ นะพี่ชาย ฉันแนะนำให้นายไปหาหนังเรื่องนี้ดู”

เบนตอสพยายามอย่างยิ่งที่จะระงับความอยากยัดหนังสือพิมพ์ใส่ปากไอ้หมอนี่

“สรุป คิงคอง คือตัวอะไร?”

“คิงคองก็คือคิงคองไง... คิงคองคือหนัง”

เบนตอสรู้สึกว่าถ้าเขาเข้าใจไม่ผิด... สายตาที่ไอ้เวรซาอูลมองมาตอนตอบคำถาม มันเหมือนมองคนปัญญาอ่อนชัด ๆ

“แม่งเอ๊ย ซาอูล... ฉันถามนายว่าคิงคองคือตัวอะไร! นายคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่ามันเป็นหนัง? นั่นมันลิงยักษ์! นั่นมันกอริลลา! นายจะบอกว่าฉันเป็นกอริลลาเหรอ? แล้วไอ้ความรักซาบซึ้งบ้าบออะไรนั่น? นั่นมันความรักเหรอวะ? โฉมงามกับเจ้าชายอสูรชัด ๆ! ไอ้ลูกหมาตัวไหนเขียนข่าวนี้? ฉันจะไปฆ่ามัน! ฉันจะเอาหนังสือพิมพ์ยัดปากมัน ไอ้ลูกเวรเอ๊ย!”

ซาอูลมองเบนตอสที่กำลังเดือดดาลตรงหน้าด้วยความตะลึง อ้าปากค้าง ตัวสั่นริก ๆ กลัวว่าหมัดเหล็กจะลอยมาประทับหน้าผาก... แต่พอมองดูฟางเจียเหว่ยที่กำลังเกรี้ยวกราด จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่านักข่าวคนนั้นมีพรสวรรค์จริง ๆ... ท่าทางตอนเบนตอสโกรธนี่เหมือนคิงคองเปี๊ยบ... เหมือนจนน่าตกใจ

“ซาอูล... นายยังคิดว่าฉันเหมือนคิงคองอยู่ไหม?” เบนตอสถามพลางคว้าคอซาอูล

“ไม่! ไอ้ลูกหมานักข่าวนั่น... มันตั้งฉายาแบบนี้ได้ยังไง? ฉันว่ามันดูถูกพี่ชายฉันชัด ๆ! เบนตอส... ฉันจะไปตามลากควมันมาให้นายแน่ ไม่ต้องถึงมือนายหรอก เดี๋ยวฉันจัดการมันเอง... กล้าดียังไงมาดูถูกพี่ชายฉัน”

สัญชาตญาณการเอาตัวรอดอันยอดเยี่ยมและท่าทีขึงขังของซาอูล ทำเอาเพื่อนร่วมทีมคนอื่นในห้องแต่งตัวพากันกลอกตามองบน

“เฮ้ หนุ่ม ๆ... ทำอะไรกันอยู่? ใด้เวลาแล้วนะ”

จังหวะนั้น ซานเชซเดินเข้ามาเรียกทุกคนไปสนามซ้อม... เห็นเบนตอสกำลังล็อกคอซาอูลอยู่ เขาเลยทักขึ้น

“ซาอูล... คิงคอง... พวกนายทำอะไรกัน? ทำไมยังไม่เปลี่ยนชุดอีก?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า...”

ทันทีที่ซานเชซพูดจบ... ทั้งห้องแต่งตัวก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น แม้แต่ซาอูลที่โดนล็อกคออยู่ยังกลั้นขำไม่อยู่

“ตาแก่... ผมชื่อ เบนตอส โรนัลโด... ช่วยเรียกชื่อผมด้วยครับ ผมไม่ได้ชื่อคิงคอง”

เบนตอสแทบสติแตก... เพิ่งจะใช้ “คุณธรรม” ข่มขู่ไปคนหนึ่ง อีกคนก็โผล่มาอีก

“โธ่ ไอ้หนู... คิงคองเป็นชื่อที่เท่จะตาย ฉันว่านี่คือความคาดหวังจากแฟนบอลนะ... อีกอย่างหนังเรื่องนั้นก็ดีมากไม่ใช่เหรอ? เป็นตำนานรักที่ซึ้งกินใจออก”

ใช้ไม้แข็งกับตาแก่นี่ไม่ได้... ช่างเถอะ ไม่เถียงด้วยแล้ว ถ้าชนะไม่ได้ก็หนีแม่มเลย... เบนตอสรีบเปลี่ยนชุดแล้ววิ่งหนีออกจากห้องแต่งตัว... ลองมาคิดดู เขาว่าพวกฝรั่งนี่สมองน้อยชะมัด... บ้าเอ๊ย แค่ตั้งฉายายังโลว์คลาสขนาดนี้... อะไรคือ “คิงคอง”? อะไรคือ “ซิลเวอร์คอง”?

นาทีนี้เบนตอสอดคิดถึงนิยายกำลังภายในที่อ่านในชาติก่อนไม่ได้... อย่างน้อยก็ต้อง “เหยียบหิมะไร้ร่องรอย” หรือ “คุณชายหน้าหยก” สิ... ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ยังมี “กิเลนหยก”... “มังกรเข้าเมฆา”... “อัคคีสายฟ้า”... “พายุหมุนทมิฬ”...ถุย! คิดอะไรของเขาเนี่ย? “พายุหมุนทมิฬ” (ฉายาลีขุย) ฟังดูแย่พอกับ “คิงคอง” เลยนี่หว่า

หลังจบการซ้อม... เบนตอสยังคงมารายงานตัวที่ห้องทำงานของเยียร์โรตรงเวลา

ที่ทำเอาเบนตอสแปลกใจคือ บทเรียนพิเศษวันนี้มีรายการเพิ่มขึ้น... ไม่ใช่แค่ปัญหาจากการซ้อมวันนี้ แต่ยังมีปัญหาที่เกิดขึ้นในแมตช์เมื่อวานด้วย... เยียร์โรอธิบายอย่างละเอียดถี่ยิบ ถึงขั้นเปิดภาพช้าจังหวะการรับบอลของเขาซ้ำไปซ้ำมา

“จากนี้ไป ตราบใดที่นายได้ลงสนาม ฉันจะรวบรวมมาอธิบายให้นายฟัง... แต่เบนตอส ถึงเมื่อวานนายจะฟอร์มเยี่ยมแค่ไหน ในนัดต่อ ๆ ไปฉันก็จะยังจัดตัวเหมือนเดิม... ฉันจะไม่ให้นายลงเล่นนานเกินไป สิ่งที่นายต้องการที่สุดตอนนี้ไม่ใช่การลงแข่ง แต่คือการยืนดูข้างสนามและเรียนรู้วิธี ‘อ่านเกม’ อย่างจริงจัง... เข้าใจที่ฉันพูดไหม?”

“เข้าใจครับบอส!”

“ดี... งั้นวันนี้พอแค่นี้ กลับไปพักผ่อนซะ... จะว่าไป คิงคอง ก็ฟังดูเข้าท่าดีนะ... มันคือการยอมรับจากแฟนบอล... หัดยอมรับมันซะเถอะ”

“หา? โอเคครับ... ผมไปล่ะครับบอส!”

ยอมรับเหรอ? ชาตินี้ไม่มีทางยอมรับหรอก!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═