บทที่ 17: เธอนี่ขี้อายจังเลยน้า~

ซูโม่จ้องมองท่าทางขวยเขินของหลิงฉีเมิ่งอย่างนึกสนุก ความรู้สึกอยากแกล้งพุ่งพล่านขึ้นมาในใจอีกครั้ง

ถึงอย่างไร รูปลักษณ์ภายนอกของเพื่อนรักคนนี้ก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ทว่าลึกๆ แล้ว เธอก็ยังคงเป็นเพื่อนซี้ที่เขารู้ใจและสนิทสนมที่สุดคนเดิม

ซูโม่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มขี้เล่นพลางเอ่ยเสียงนุ่ม

"ฉีเมิ่ง พอเห็นท่าทางขวยเขินของนายแบบนี้แล้ว ฉันแทบจำไม่ได้เลยแฮะ!"

ขณะพูด นัยน์ตาคู่สวยของเขาก็ทอประกายระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

เมื่อได้ยินดังนั้น พวงแก้มที่แดงอยู่แล้วของหลิงฉีเมิ่งก็ยิ่งแดงก่ำราวกับผลแอปเปิลสุกปลั่ง ดูบอบบางน่าทะนุถนอม

เธอกัดริมฝีปากสีชมพูระเรื่อเบาๆ โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะโต้กลับเสียงอ่อยที่เบายิ่งกว่าเสียงยุงบิน

"เปล่าสักหน่อย... ฉันก็เป็นคนขี้อายแบบนี้มาตั้งนานแล้วต่างหาก..."

แม้น้ำเสียงจะแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ก็แฝงความดื้อรั้นและขี้เล่นเอาไว้อย่างชัดเจน

เห็นปฏิกิริยาน่ารักน่าชังของหลิงฉีเมิ่ง ซูโม่ก็ต้องกลั้นขำ พยักหน้าทำท่าเคร่งขรึมล้อเลียน

"อ้อ... เป็นอย่างนี้นี่เอง สงสัยฉันคงจำผิดไปสินะ!"

เขาเงียบไปครู่หนึ่งราวกับนึกเรื่องสนุกๆ ขึ้นได้

แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์วูบหนึ่ง มุมปากยกยิ้มก่อนจะพูดต่อ

"ถ้าอย่างนั้น ในความคิดของฉัน นายเปลี่ยนชื่อให้เข้ากับตัวตอนนี้เลยดีไหม อืม... เรียกว่า 'เสี่ยวเมิ่ง' เป็นไง?"

พูดจบเขาก็ขยิบตาให้หลิงฉีเมิ่งอย่างจงใจ ทำหน้าตาราวกับรอชมเรื่องสนุก

หลิงฉีเมิ่งรู้สึกขบขันกับคำพูดของเขา เธอตีแขนซูโม่เบาๆ น้ำเสียงเจือแววออดอ้อน

"ซูโม่ นายนี่มันร้ายจริงๆ!"

เสียงหัวเราะของเธอใสกังวาน นัยน์ตาเป็นประกายด้วยความสุข

ซูโม่หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี รู้สึกได้ว่าทำให้หลิงฉีเมิ่งผ่อนคลายลงได้แล้ว

"เอาล่ะๆ ฉันเลิกแกล้งแล้วก็ได้"

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงเจือความปลอบประโลม "แต่พูดจริงๆ นะฉีเมิ่ง นายในตอนนี้ดูน่ารักมากจริงๆ"

หลิงฉีเมิ่งส่งเสียง "ฮึ" ในลำคอเบาๆ แต่มุมปากกลับยกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่

"ซูโม่ ถ้าขืนพูดอีกคำเดียว ฉันจะโกรธจริงๆ ด้วย"

น้ำเสียงแฝงแววข่มขู่ แต่ทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ซูโม่ยกมือทั้งสองข้างขึ้นทำท่ายอมแพ้

"โอเคๆ ยอมแล้วคร้าบ"

เขาพูดกลั้วหัวเราะก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง

"ว่าแต่ฉีเมิ่ง นายมีอะไรที่อยากทำเป็นพิเศษบ้างไหม? อย่างเช่น ความฝันหรือความปรารถนาอะไรพวกนั้นน่ะ"

แววตาของหลิงฉีเมิ่งอ่อนโยนลง เธอเอ่ยเสียงเบา

"ความปรารถนางั้นเหรอ..."

"ขอคิดดูก่อนนะ..."

เธอเว้นจังหวะครู่หนึ่ง

"ฉันหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้ไปเที่ยวทะเลกับเพื่อนๆ น่ะ"

น้ำเสียงเจือแววถวิลหา ราวกับภาพงดงามนั้นปรากฏขึ้นในห้วงความคิดแล้ว

ประกายความรู้สึกบางอย่างพาดผ่านแววตาของซูโม่ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ฉีเมิ่ง งั้นเราต้องหาโอกาสไปกันให้ได้นะ"

น้ำเสียงที่หนักแน่นของเขาส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นคงไปสู่ใจของหลิงฉีเมิ่ง

ทว่าซูโม่ก็ยังไม่วายคิดจะแกล้งหลิงฉีเมิ่งต่อ

ดวงตาของเขากลอกไปมาอย่างเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มกวนๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"เสี่ยวเมิ่ง ที่บอกว่าอยากไปดูทะเลกับเพื่อนเนี่ย ฉันนับเป็นแค่เพื่อนธรรมดาๆ คนหนึ่งหรือเปล่า?"

หลิงฉีเมิ่งค้อนขวับ "นายนี่นะ กะล่อนจริงๆ เลย"

ซูโม่แสร้งทำท่าเศร้าโศก กุมหน้าอกตัวเอง

"โธ่... ที่แท้ในใจนาย ฉันก็เป็นแค่เพื่อนธรรมดาคนหนึ่งสินะ ฟังแล้วปวดใจชะมัด"

เห็นดังนั้น หลิงฉีเมิ่งก็เริ่มลนลาน รีบอธิบายพัลวัน

"ไม่ใช่นะ นายก็รู้ว่าฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น"

รอยยิ้มของผู้ชนะปรากฏขึ้นที่มุมปากของซูโม่ เขาขยับเข้าไปใกล้หลิงฉีเมิ่งพลางกระซิบถาม

"งั้นบอกมาสิว่าฉันเป็นอะไรสำหรับนาย?"

ใบหน้าของหลิงฉีเมิ่งแดงก่ำไปจนถึงใบหู เธอตอบตะกุกตะกัก "นาย... นายเป็นคนพิเศษมากต่างหากเล่า"

ซูโม่ได้ทีขี่แพะไล่ กอดอกทำหน้าทะเล้น

"พิเศษมาก? คำตอบอะไรเนี่ย หรือนายแค่อายเกินกว่าจะยอมรับว่าฉันสำคัญกว่าเพื่อนคนอื่นๆ หืม?"

หลิงฉีเมิ่งกระทืบเท้าปึงปัง หันหลังให้ซูโม่แล้วบ่นอุบ

"วันๆ เอาแต่แกล้งฉันอยู่นั่นแหละ"

ซูโม่รีบเดินอ้อมไปดักหน้า ยิ้มเอาใจ

"โอเคๆ ยอมแล้ว เสี่ยวเมิ่งน่ารักที่สุด ฉันไม่แกล้งแล้วน่า แต่เรื่องไปดูทะเล เรามาวางแผนกันจริงๆ จังๆ เถอะ"

ในขณะที่หลิงฉีเมิ่งนั้น เดี๋ยวก็เขินอาย เดี๋ยวก็แผลงฤทธิ์ใส่เขาแก้เขินบ้างเป็นครั้งคราว