บทที่ 2: ซูโม่หมอนี่มันโลลิค่อนตัวพ่อ...
บทที่ 2: ซูโม่หมอนี่มันโลลิค่อนตัวพ่อ...
"ซูโม่..." หลิงฉีเมิ่งรำพึงในใจ
หมอนี่ไม่ใช่แค่พวกชอบเด็กหรือโลลิค่อนธรรมดา... แต่มันยังเป็นพวกคลั่งไคล้สาวผมขาวเข้าเส้นอีกต่างหาก!
งามไส้แล้ว... ตอนนี้ฉันดันมีคุณสมบัติตรงสเปกมันทั้งสองอย่างเลยนี่หว่า... หัวใจของหลิงฉีเมิ่งเต้นระรัวราวกับกวางน้อยที่กำลังตื่นภัย ความกระวนกระวายทำให้เธอนั่งไม่ติดที่และไม่อาจข่มใจให้สงบลงได้
ทำยังไงดี... ถ้าซูโม่รู้เข้าว่าเพื่อนรักของมันกลายสภาพเป็นแบบนี้... ไม่อยากจะคิดเลยว่าหมอนั่นจะทำอะไรบ้าง... หลิงฉีเมิ่งรู้สึกสับสนวุ่นวายใจอย่างหนัก ไม่รู้เลยว่าจะไปสู้หน้าซูโม่ได้อย่างไร
จบกัน จบเห่กันคราวนี้... การรับสายเมื่อกี้ก็แทบจะเป็นการขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ...
ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งของซูโม่นั้นกำลังดำดิ่งอยู่ในโลกส่วนตัวอย่างมีความสุข
เขานอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น มือถือโทรศัพท์ค้างไว้พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มดูเซ่อซ่าบนใบหน้า
สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์ซึ่งกำลังปรากฏภาพของสาวน้อยโลลิผมชมพูหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม
"ฮี่ๆๆ~~"
ซูโม่อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะคิกคักออกมาอย่างคนสติหลุด
ปลายนิ้วเลื่อนผ่านหน้าจออย่างแผ่วเบา ไล่ดูรูปภาพสาวน้อยโลลิในอัลบั้มทีละรูปด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความสุขและความอิ่มเอม
ภาพเหล่านี้ล้วนเป็นคอลเลกชันที่เขาคัดสรรและเก็บสะสมมาอย่างดี แต่ละภาพมีเสน่ห์เฉพาะตัวจนเขาไม่อาจละสายตาได้
"รูปนี้น่ารักเกินไปแล้ว..."
"ว้าว คนนี้ยิ้มหวานเจี๊ยบเลยแฮะ..."
"อืม แม่หนูผมขาวคนนี้แววตาไร้เดียงสาสุดๆ..."
ซูโม่พึมพำกับตัวเองขณะเลื่อนดูรูปภาพ ราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในโลกที่มีเพียงสาวน้อยโลลิเท่านั้น
เขาลืมเลือนทุกสิ่งรอบกาย สายตามีไว้เพื่อจ้องมองสาวน้อยน่ารักเหล่านั้นเพียงอย่างเดียว
ถึงขั้นเริ่มจินตนาการไปไกล
ถ้าได้มีสาวน้อยโลลิแบบนี้มาอยู่ข้างกายจะมีความสุขขนาดไหนหนอ... โอ้ สวรรค์... โปรดประทานภรรยาผมขาวให้ผมสักคนเถอะ!
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ตัดกลับมาที่หลิงฉีเมิ่ง เธอกำลังประหม่าจนเหงื่อชุ่มฝ่ามือ
เจ้าหมอนั่น... ตอนนี้ต้องกำลังนั่งดูรูปพวกนั้นอยู่ที่บ้านแน่ๆ...
ซึ่งก็เป็นจริงดังคาด ความสนใจของซูโม่ถูกตรึงไว้กับสิ่งที่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์โดยสมบูรณ์
นิ้วมือของเขากรีดกรายไปบนหน้าจอ เลือกดูรูปสาวน้อยโลลิผมขาวที่สะสมไว้
ทุกรูปทำให้มุมปากของเขายกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเป็นประกายวิบวับด้วยความตื่นเต้น
เขาไม่ได้แค่ดูเฉยๆ แต่ยังให้คะแนนความน่ารักของสาวน้อยแต่ละคนในใจ ภายในห้องของซูโม่อัดแน่นไปด้วยของสะสมเกี่ยวกับโลลิมากมาย ตั้งแต่โปสเตอร์ไปจนถึงฟิกเกอร์ ทุกอย่างล้วนบ่งบอกถึงความคลั่งไคล้ในรสนิยมเฉพาะทางนี้
"ท่านี้น่ารักโคตร ให้คะแนนเต็มไปเลย!" เขาอุทานเมื่อเห็นรูปสาวน้อยกอดตุ๊กตาหมี แล้วก็ส่ายหน้า "ไม่สิ รูปนี้น่ารักกว่าอีก ดูแววตาใสซื่อพวกนั้นสิ..."
เขาลืมวันลืมคืนไปเสียสนิท จนกระทั่งท้องฟ้าภายนอกเริ่มมืดลง
ตอนนั้นเองซูโม่ถึงได้รู้ตัวว่าเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว เขาบิดขี้เกียจคลายความเมื่อยล้าแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก
เขารู้ว่าป่านนี้หลิงฉีเมิ่งคงตื่นแล้ว แต่ก็ตัดสินใจว่าจะดูรูปพวกนี้ให้จบก่อน
"ฮี่ๆๆ~~"
เสียงหัวเราะติงต๊องดังขึ้นเป็นรอบที่สอง
ทางด้านหลิงฉีเมิ่งกำลังครุ่นคิดหาวิธีเอาตัวรอด
ถ้าต้องเจอซูโม่... จะต้องมีวิธีปกปิดความจริง... เธอมองไปรอบๆ จนเจอหมวกใบหนึ่งที่ซื้อไว้เมื่อหลายปีก่อน
"อืม... หมวกใบนี้เอาไว้ซ่อนผมได้พอดีเลย"
จากนั้นเธอก็เริ่มมองหาแผ่นเสริมส้นรองเท้า
ตอนนี้ตัวเตี้ยลงขนาดนี้... ดูปราดเดียวก็รู้ทันทีแน่... แต่ว่า...
"มันจะมีแผ่นเสริมส้นที่เพิ่มความสูงได้ถึง 20 เซนติเมตรหรือไง?! จะไปเป็นไปได้ยังไงกันเล่า!"