ตอนที่ 81 : ออกเดต

เมื่อได้ยินคำกล่าวของเซียวหลาน เซียวเฉียนเฉียนก็ไม่ยืนกรานต่อ เธอพยักหน้าและเอ่ยว่า "งั้นก็ได้ เดี๋ยวพี่จะไปส่งเธอที่มหาลัย"

หลังจากมาส่งเซียวหลานที่มหาลัยเจียงหยวนแล้ว เซียวเฉียนเฉียนก็กล่าวกับเธออีกสองสามคำและก็ขึ้นรถขับออกไป

ขณะที่อยู่หน้าประตูมหาลัย เซียวหลานยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดส่งข้อความไปให้ฉินหยุน

...

ขณะที่เซียวหลานกำลังกดส่งข้อความ ฉินหยุนก็อยู่ระหว่างทางกลับหลังจากที่ไปรับชุดฝึกทหารจากสนามกีฬามาแล้ว

และคนในห้องพักของจางฉินเยว่ แฟนสาวของหลี่หานอวี่ก็อยู่ที่นี่เช่นกัน พวกเขากำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน และหัวข้อที่พูดคุยกันก็คือหลี่หานอวี่

วันนี้วันที่ 3 เวลา 10.00 น. เงินสำหรับการเขียนนิยายในเดือนสิงหาคมของหลี่หานอวี่ถูกโอนมาให้แล้ว เป็นจำนวนเงินทั้งสิ้น 6,300 หยวน หลังจากหักภาษีแล้ว

ทุกคนที่ได้รู้ข่าวนี้ ต่างก็อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก

"ตั้ง 6,300 หยวน แม้ว่าต่อจากนี้ทุกเดือนนายจะได้รับเงินจำนวนเท่าเดิม แต่ในหนึ่งปีมันก็เป็นจำนวนมากถึง 70,000 หยวนเลย และหลังจากผ่านไป 4 ปี นายก็จะมีเงินถึง 300,000 หยวนหลังจากที่เรียนจบ"

"ตอนนี้หลายๆคนที่หางานทำหลังจากเรียนจบมหาลัย ก็ยังไม่สามารถได้เงินมากกว่า 6,000 หยวนต่อเดือนเลย"

"เสี่ยวเยว่ ฉันอิจฉาเธอจัง ทำไมเธอถึงโชคดีได้เจอแฟนที่มีความสามารถแบบนี้กันนะ"

สาวๆในห้องพักของจางเสี่ยวเยว่ต่างก็พากันกล่าวออกมา เห็นได้ชัดว่าพวกเธอรู้สึกอิจฉามาก

แม้แต่ผู้ชายคนอื่นๆในห้องพักของฉินหยุนก็ยังรู้สึกอิจฉาอยู่นิดๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งโจวผาน เขาก็ชอบอ่านนิยายมากเช่นกัน ในช่วงวันหยุดฤดูร้อนก่อนหน้านี้เขาก็เคยลองเขียนนิยายลงเว็บ แต่ไม่มีบรรณาธิการคนใดเต็มใจเซ็นสัญญากับเขาเลย ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เขียนมันอีกต่อไป

อันที่จริงแล้วเขาไม่ค่อยมีความอดทนมากนักเมื่อตอนที่เขาเขียนในช่วงวันหยุดฤดูร้อน และการอัปเดตตอนของเขาก็ไม่สม่ำเสมอ แต่พอเขาได้เห็นว่านิยายของหลี่หานอวี่บนเว็บไซต์ทำเงินได้ เขาก็อดไม่ได้ที่อยากจะลองเขียนดูอีกครั้ง

เขากำลังคิดว่า ถ้าเขาเขียนด้วยความตั้งใจ เขาอาจจะเขียนนิยายดีๆขึ้นมาได้สักเรื่องก็เป็นได้

ดูจากสีหน้าของสาวๆที่อยู่ด้านหน้า ถ้าเขาสามารถทำได้ เขาก็คงจะหาแฟนได้ง่ายขึ้นเยอะแน่

"หลี่หานอวี่ ในอนาคตนายจะตีพิมพ์นิยายของนายไหม? ฉันจะหาซื้อได้ตามร้านหนังสือหรือเปล่า" รุ่ยเฉินฉี หญิงสาวร่างเล็กเพื่อนร่วมห้องพักของจางเสี่ยวเยว่ เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย

เธอไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับการเขียนนิยายมากนัก เธอรู้แค่ว่าถ้าสามารถตีพิมพ์ได้ก็จะหาเงินได้มากขึ้น

"น่าจะยาก ด้วยระดับในปัจจุบันของฉันน่าจะยังไปไม่ถึงขั้นนั้นหรอก" หลี่หานอวี่ส่ายหัวและกล่าวว่า "ถ้าอยากจะตีพิมพ์หนังสือ นิยายที่เขียนออกมาจะต้องได้รับความนิยมอย่างมาก ที่ผู้เขียนนิยายเหล่านั้นสามารถตีพิมพ์ได้ เพราะว่านิยายของพวกเขามียอดสมัครสมาชิกรายเดือนหลายหมื่นหยวนเลย"

เขารู้เรื่องเหล่านี้เป็นอย่างดี และเขาก็ยังรู้ถึงความสำเร็จโดยทั่วไปของนักเขียนหลายคนที่ได้ตีพิมพ์หนังสืออีกด้วย

"ว้าว แสดงว่ามันต้องใช้เวลานานมาก" จ้าวชิงอุทานออกมา

โจวผานผู้ซึ่งรู้เรื่องนิยายเป็นอย่างดีก็กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "พี่หลี่เพิ่งเริ่มเขียนเอง บางทีในอนาคตเขาอาจจะได้เงินหลายหมื่นหยวนต่อเดือนเลยก็ได้ เมื่อถึงตอนนั้นนิยายของเขาก็อาจจะได้ตีพิมพ์แล้ว"

เขาคิดในใจ เมื่อกลับไปที่หอพักเขาจะขอคำแนะนำจากหลี่หานอวี่ และเริ่มเขียนนิยายเรื่องใหม่ของตัวเองขึ้นมา

จ้าวคังฮ่าวและเฉิงต้าสงก็เอ่ยชื่นชมอยู่ที่ด้านข้างเช่นกัน พลางทำความคุ้นเคยกับสาวๆไปด้วย

หลิวซินยังคงเงียบเหมือนเดิม ราวกับว่าเขาคืออากาศจริงๆ ส่วนฉินหยุนเขาก็เอ่ยขึ้นบ้างเป็นครั้งคราว เพราะเขากำลังคิดเกี่ยวกับร้านขายเสื้อผ้าของเขาอยู่

ในบรรดากลุ่มของสาวๆ หลินเมิ่งเมิ่งก็กำลังแอบมองฉินหยุนจากด้านข้างเป็นครั้งคราวเช่นกัน เธออยากจะพูดอะไรบางอย่างกับเขา แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยออกมา

จริงๆแล้วเธอก็รู้สึกสงสัยว่าทำไมฉินหยุนถึงไม่ส่งข้อความหาเธอเลย หรือว่าเขาจะไม่ชอบเธอจริงๆ?

เจียงอีก็สังเกตเห็นการแสดงออกบนใบหน้าของหลินเมิ่งเมิ่งด้วยเช่นกัน และเธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่า ถ้าคนอย่างหลินเมิ่งเมิ่งอยู่กับฉินหยุนจริงๆ ในอนาคตเธอจะถูกฉินหยุนรังแกอย่างแน่นอน

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงถามติดตลก "ฉินหยุน เมื่อวานนี้นายกับเมิ่งเมิ่งเพิ่มวีแชตกันแล้ว แต่ทำไมนายถึงไม่ทักมาหาเมิ่งเมิ่งเลยล่ะ?"

เมื่อได้ยินเจียงอีเอ่ยถามอย่างตรงๆเช่นนี้ ใบหน้าของหลินเมิ่งเมิ่งก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที เธอเดินขึ้นไปหน้าและต้องการจะเอามือปิดปากของเจียงอี เพื่อที่จะได้ไม่ให้เธอพูดเรื่องน่าอายออกมา

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉินหยุนก็ผงะไปครู่หนึ่ง ทำไมเขาต้องทักหาหลินเมิ่งเมิ่งกัน?

เขากำลังจะกล่าวอะไรบางอย่าง แต่เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นกระทันหัน หลังจากตรวจสอบข้อความแล้ว ฉินหยุนก็มองไปที่สถานที่แห่งหนึ่ง

มันคือที่ประตูมหาลัย สายตาของเขาดีมาก ดังนั้นเขาจึงเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่นอกประตูมหาลัย แม้ว่าเธอจะอยู่ไกล แต่เขาก็สามารถบอกได้ทันทีว่านั่นคือเซียวหลาน

เมื่อกี้เซียวหลานเป็นคนส่งข้อความมา โดยบอกว่าตอนนี้เธออยู่ที่หน้าประตูมหาลัย เธอถามว่าฉินหยุนอยู่ที่ไหน?

"โจวผาน ฉันฝากเอาชุดฝึกไปเก็บที่หอพักหน่อยนะ" ฉินหยุนยิ้มขณะที่เขาส่งชุดฝึกทหารไปให้โจวผาน

หลังจากรับชุดฝึกทหารมาแล้ว โจวผานก็ถามด้วยความสงสัย "ฉินหยุน นายจะไปไหนน่ะ ไม่กลับหอพักเหรอ?"

"มีบางอย่างต้องทำน่ะ" ฉินหยุนยิ้ม จากนั้นเขาก็เดินไปที่ประตูทางเข้ามหาลัยโดยไม่ได้กล่าวอะไรต่อ

ในเวลานี้หลายๆคนในหอพักก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ยังเดินออกจากสนามกีฬาด้วยเครื่องแบบฝึกทหารที่อยู่ในมือ

"โว้ววว มีสาวโคตรสวยอยู่ที่นั่นด้วย!" ทันใดนั้นโจวผานก็อุทานออกมา "ไม่ได้แย่ไปกว่าหยูเล่อเหยาในชั้นเรียนของเราเลย"

ทันใดนั้นสายตาของคนอื่นๆอีกหลายคนในหอพักก็มองไปที่ทิศทางนั้นเช่นกัน

มองตามสายตาของโจวผานไป มีหญิงสาวคนหนึ่งที่มีรูปร่างดียืนอยู่ที่ประตูทางเข้ามหาลัย หญิงสาวคนนั้นมีใบหน้าที่สวยบริสุทธิ์และมีผมทรงหางม้า เธอดูสวยมากจริงๆ

โดยไม่ได้คำนึงถึงโจวผานและคนอื่น ๆ ฉินหยุนก็เดินตรงไปทางทิศนั้น

ในขณะนี้ เซียวหลานกำลังรอข้อความตอบกลับของฉินหยุนอยู่

ในคืนวันที่ 1 กันยายน เธอรวบรวมความกล้าเพื่อส่งข้อความถึงถึงฉินหยุน และในคืนวันที่ 2 ฉินหยุนก็ส่งข้อความมาหาเธอเช่นกัน ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนเหมือนจะดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อมองไปที่โทรศัพท์มือถือ เซียวหลานตัดสินใจไม่รอข้อความตอบกลับแล้ว เธอพิมพ์ข้อความและกำลังจะกดส่งอีกครั้ง แต่ทันใดนั้นไม่ไกลจากที่นี่เธอก็เห็นร่างๆหนึ่งเดินมา เธอรู้สึกใจฟูเล็กน้อย และเธอก็รีบก้าวไปข้างหน้าทันที

"เฮ้ สาวสวยคนนั้นกำลังเดินมา ดูเหมือนว่าเธอจะเดินมาหาเรา" โจวผานและคนอื่นๆก็เห็นว่าเซียวหลานมองมาที่พวกเขาเช่นกัน และจากนั้นก็เริ่มเดินตรงเข้ามา

แต่หลังจากที่เธอเดินมาใกล้จะถึงพวกเขา เธอก็หยุดเดินทันที

ในเวลานี้หญิงสาวกำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉินหยุน

เมื่อสักครู่โจวผานและคนอื่นๆยังสับสนเล็กน้อย แต่ในขณะนี้พวกเขาก็เข้าใจแล้ว เห็นได้ชัดว่าฉินหยุนและผู้หญิงคนนี้รู้จักกัน

"ฉินหยุน มันยังไงกันเนี่ย นายมาถึงมหาลัยครั้งแรกก็ได้เจอสาวสวยขนาดนี้เลยเหรอ" จ้าวคังฮ่าวหันมาสบตาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หลังจากที่ฉินหยุนมาถึงหอพัก โดยทั่วไปแล้วพวกเขาก็อยู่ด้วยกันตลอด ปกติแล้วแทบจะไม่มีเวลาไปพบปะกับผู้หญิงคนอื่นเลย

ฉินหยุนยิ้มและกล่าวว่า "ให้ฉันแนะนำ นี่คือเพื่อนร่วมชั้นตอนมอปลายของฉัน เซียวหลาน"

"ว้าว เพื่อนร่วมชั้นมอปลาย แถมเข้าเรียนในมหาลัยเดียวกันอีก!"

"มันคล้ายกับพล็อตเรื่องของหลี่หานอวี่นิดหน่อยนะว่าไหม?"

เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉินหยุนกล่าวมา จ้าวคังฮ่าว โจวผาน และคนอื่นๆก็ผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นพวกเขาเกือบทั้งหมดก็มองไปที่หลี่หานอวี่

"สวัสดี" ยืนอยู่ข้างฉินหยุน เซียวหลานทักทายอย่างเป็นกันเองด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

หลังจากแนะนำสั้นๆ ฉินหยุนก็ไม่ได้กล่าวอะไรต่อ เขาแค่เอ่ยกับเซียวหลานว่า "ไปกันเถอะ"

เซียวหลานพยักหน้า จากนั้นทั้งคู่ก็หันหลังและเดินออกไปพร้อมกัน

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของทั้งสองคน โจวผานก็กล่าวอย่างลึกลับ "ฉันรู้สึกว่าระหว่างฉินหยุนกับเซียวหลาน สองคนนี้ต้องมีบางอย่างแปลกๆแน่"

"เหอะ นายยังต้องสงสัยอีกเรอะ?" หลี่หานอวี่กล่าวด้วยท่าทางอย่างผู้มีประสบการณ์ "แค่มองแวบเดียวฉันก็รู้แล้ว"

"ทำไมฉินหยุนถึงโชคดีจัง เขาถึงกับได้รู้จักกับคนที่สวยขนาดนี้เลย" เฉิงต้าสงรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

ในแง่ของรูปลักษณ์ภายนอก เซียวหลานนั้นดูดีกว่าหลินเมิ่งเมิ่งและเจียงอีเสียอีก

"จะอิจฉาไปทำไม นี่มันความรักตั้งแต่สมัยมอปลายมาจนถึงมหาลัย ต้าสง นายก็ไปหาผู้หญิงมอปลายจากที่โรงเรียนเก่าของนายสิ บางทีโชคชะตาดอกท้ออาจจะมาเยือนนายก็ได้ ฮ่าๆ" โจวผานกล่าวพลางหัวเราะ

(จบตอน)