ตอนที่ 25 : รูปแบบการรวบรวมโชคลาภจุดที่สอง!

"หืม? ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ร้านขายเสื้อผ้าเทียนหยุนหรอกเหรอ ทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนเป็นร้านขายเสื้อผ้าฉีหยุน"

"คุณไม่รู้เหรอ ร้านขายเสื้อผ้า

เทียนหยุนได้แจ้งไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าร้านของพวกเขาจะเปลี่ยนที่ตั้งร้านใหม่ เป็นร้านที่อยู่ห่างออกไปประมาณห้าสิบเมตร"

"โอ้ ฉันเห็นแล้ว มันอยู่ข้างหน้าเรานี่เอง!"

"ไป ไปดูที่ร้านเสื้อผ้าเทียนหยุนกัน ที่นั่นมีเสื้อผ้าใหม่มาทุกวัน"

ในเวลานี้ เมื่อเห็นคนสองคนกำลังมุ่งหน้ามาที่ร้านขายเสื้อผ้าฉีหยุนและหยุดลง รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของซุนหยาตงทันที

"ฮ่าฮ่า..ทำเลที่นี่ดีมาก แค่เพียงครู่เดียวก็มีลูกค้าเข้าร้านแล้ว" ซุนหยาตงรู้สึกยินดีมาก

โชคลาภ ความมั่งคั่งร่ำรวยเป็นสิ่งลวงตา บางครั้งร้านค้าก็กลายเป็นที่นิยมอย่างกะทันหันและความนิยมเหล่านั้นก็อธิบายไม่ได้สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ไม่สามารถควบคุมได้เลย

ในความคิดของเขา ร้านนี้มีโชคลาภแฝงอยู่

ซุนหยาตงคิดอยู่ในใจ เขาชำเลืองมองไปที่พนักงานขาย และพนักงานขายที่ดูอ่อนเยาว์ก็เริ่มเข้าทักทายลูกค้าทั้งสองและพูดว่า "สวัสดีค่ะ"

แต่ในขณะที่ลูกค้าทั้งสองทำท่าเหมือนกำลังจะก้าวเข้าไปในร้าน พวกเขาก็หันหลังกลับอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นสิ่งนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของซุนหยาตงก็แข็งค้างทันที

ลูกค้าสองคนที่เกือบจะเข้ามาในร้าน หันหลังกลับและจากไปทันที?

การคาดเดาของซุนหยาตงนั้นถูกต้อง มีโชคลาภอยู่ที่นี่จริงๆ แต่น่าเสียดายที่มันถูกฉินหยุนเก็บกลับไปแล้ว

ลูกค้าสองคนเดินออกจากบริเวณร้านขายเสื้อผ้าฉีหยุน แล้วมาหยุดที่หน้าร้านเสื้อผ้าเทียนหยุน จากนั้นก็เดินเข้าไปทันที

“เสี่ยวซวน มีลูกมาซื้อเสื้อผ้า!” จ้าวเหมยพูดอย่างตื่นเต้น

ทันทีที่เปิดประตูร้านตอน 8:30 น. หลังจากนั้นก็มีลูกค้าเข้ามาทันที ซึ่งเป็นสัญญาณที่ดีอย่างเห็นได้ชัด

และไม่กี่นาทีต่อมา มีลูกค้าอีก 2 คนมาที่ร้าน และอีก 7 นาทีต่อมา ก็มีลูกค้าจ่ายเงินซื้อเสื้อผ้าหนึ่งตัว

หลังจากนั้น เช่นเดียวกับร้านเสื้อผ้าเทียนหยุนก่อนหน้านี้ ลูกค้ายังคงมาอย่างต่อเนื่อง มีลูกค้าในร้านอย่างน้อยสองคน และมากสุดมีแปดถึงเก้าคนพร้อมกันภายในร้าน

โดยเฉลี่ยแล้ว เสื้อผ้าหนึ่งตัวจะถูกขายออกทุกๆสิบนาที

จ้าวเหมย ฉินซวนและคนอื่น ๆ กำลังยุ่งอยู่พร้อมๆกับกำลังตื่นเต้น แต่ในขณะนี้ใบหน้าของซุนหยาตงเห็นได้ชัดว่าเศร้าหมองเล็กน้อย

ตอนนี้ไม่มีลูกค้าอยู่ในร้านเสื้อผ้าฉีหยุนเลย เมื่อมีผู้คนผ่านไปมาหลายสิบคน บางคนต่างก็แค่มองดูอย่างสงสัย

ส่วนคนอื่นๆ พวกเขาไม่ได้กวาดสายตามองมาด้วยซ้ำ

เป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วโมง มีลูกค้าที่เข้าร้านเสื้อผ้าแห่งนี้จริงๆ เพียงแค่ห้าคน และยอดการขายเสื้อผ้า : ไม่มีเลย

"เกิดอะไรขึ้น? ที่นี่ไม่ใช่สถานที่แห่งโชคลาภเหรอ! ยกเว้นแค่การเปลี่ยนชื่อนอกนั้นก็เหมือนเดิมทุกอย่าง ทำไมลูกค้าถึงไปเข้าแต่ร้านเสื้อผ้าเทียนหยุนกัน?"

ใบหน้าของซุนหยาตงมืดลง จ้องไปที่ร้านขายเสื้อผ้าเทียนหยุนที่อยู่ไม่ไกล

ในเวลานี้ ลูกค้าที่ร้านอีกฝั่งกำลังเข้าออกอย่างต่อเนื่อง เห็นได้ชัดว่าธุรกิจกำลังร้อนแรงมาก!

เมื่อเทียบกับที่นี่ ช่างว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์แบบ

ตำแหน่งที่ตั้งของร้านไม่ได้เปลี่ยนแปลง และไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงในการจัดวางหรือสไตล์เสื้อผ้า ธุรกิจของฉินหยุนเมื่อตั้งอยู่ที่นี่นั้นรุ่งเรืองมาก แต่พอเป็นธุรกิจของเขากลับย่ำแย่สุดๆ

ไม่ว่าซุนหยาตงจะคิดเรื่องนี้มากแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถทำความเข้าใจได้ว่าปัญหามันอยู่ตรงไหน

แม้ว่าเขาจะคิดเผื่อว่าร้านเสื้อผ้าฉีหยุน อาจจะไม่ได้รับความนิยมเท่าร้านเสื้อผ้าเทียนหยุนที่อยู่มาก่อน แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีลูกค้าเลยใช่ไหม?

“ลุงสอง ตอนนี้เราจะทำยังไงดี”

ในตอนนี้เอง หญิงสาวคนหนึ่งก็ก้าวไปข้างหน้าและอดไม่ได้ที่จะถามออกมา

เธอเป็นหลานสาวของซุนหยาตง เธอเคยทำงานในร้านขายเสื้อผ้ามาก่อน เมื่อซุนหยาตงเปิดร้านขายเสื้อผ้าฉีหยุน เขาจึงขอให้เธอมาทำงานที่นี่ในฐานะพนักงานแคชเชียร์

แต่ตอนนี้ในร้านไม่มีลูกค้ามาซื้อเสื้อผ้าเลยสักคน

"เสี่ยวฉิน รออีกสักหน่อย"

ซุนหยาตงฝืนยิ้มบนใบหน้าของเขาและพูดว่า "ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลย ร้านเราเพิ่งเริ่มเปิดเอง หลังจากนี้ต้องขายดีแน่นอน"

ในใจของเขายังคงคาดหวังย่างแรงกล้า หวังว่าต่อจากนี้ธุรกิจจะดีขึ้น

แต่ความเป็นจริงกลับไม่เป็นอย่างที่เขาหวังไว้เลย

เก้าโมง...สิบโมง...สิบเอ็ดโมง...

เวลาผ่านไป แต่ก็ยังไม่มีลูกค้าเข้ามาในร้านขายเสื้อผ้าฉีหยุนเลย แม้แต่เสื้อผ้าสักตัวก็ยังขายไม่ได้เลยในตลอดช่วงเช้า

ตรงกันข้าม ร้านเสื้อผ้าเทียนหยุนได้รับความนิยมอย่างมากในช่วงเช้า และเป็นไปได้ว่ายอดขายคงไม่ต่ำแน่นอน

ดูเหมือนว่าลูกค้าเหล่านั้นจะจำร้านเสื้อผ้าเทียนหยุนได้

...

เวลา 11:50 น. ในเขตชิงหวู่ วันนี้ฉินหยุนเลิกเรียนเร็ว และกำลังปั่นจักรยานของเขาไปยังหยางกวงซิตี้

หยางกวงซิตี้อยู่ค่อนข้างไกลจากโรงเรียนมัธยมชิงหวู่หมายเลข 1 ปกติจะใช้เวลาเพียงสิบนาทีในการเดินทางด้วยจักรยาน แต่ถ้าหากการจราจรเกิดติดขัด เมื่อ 12.00 น. คุณอาจจะแค่ใกล้ถึงหยางกวงซิตี้เท่านั้น

อืม...

เมื่อเวลามาถึงตอน 12.00 น. ฉินหยุนรู้สึกมึนงงอยู่ชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นข้อมูลบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา

"ชื่อ: ฉินหยุน"

"รูปแบบการรวบรวมโชคลาภระดับที่หนึ่ง: 2 จุด"

"ยอดคงเหลือ: 136,800 หยวน"

หลังจากข้อความเหล่านี้ปรากฏขึ้น เสียงระบบก็ดังตามมา

"ยอดคงเหลือยังไม่ถึง 1 ล้านหยวน ซึ่งไม่เพียงพอที่จะเปิดใช้รูปแบบการรวบรวมโชคลาภระดับที่สอง"

"ในวันที่ 1 ของแต่ละเดือน สามารถรับรูปแบบการรวบรวมโชคลาภระดับที่หนึ่งเพิ่มได้หนึ่งจุด"

"ขณะนี้โฮสต์มีรูปแบบการรวบรวมโชคระดับที่หนึ่งอยู่ 2 จุด และมีการใช้งานไปแล้ว 1 จุด"

"ข้อมูลของระบบโชคลาภจะได้รับการอัปเดตอีกครั้งในวันที่ 1 กรกฎาคม เวลา 12.00 น."

เสียงแจ้งข้อมูลต่างๆยังคงดังขึ้นต่อเนื่อง และหลังจากที่เสียงเหล่านี้เบาลง ฉินหยุนก็สัมผัสได้ถึงจุดแสงแปลกๆอยู่ภายในจิตใจของเขา

จุดแสงแทบจะมองไม่เห็น แต่ภายในนั้นซับซ้อนมาก มีสัญลักษณ์แปลกๆสลับซับซ้อนไปมา เต็มไปด้วยความรู้สึกลึกลับอย่างหาที่เปรียบมิได้

นี่คือรูปแบบการรวบรวมโชคลาภระดับที่หนึ่ง!

หนึ่งเดือนที่ผ่านมา ในที่สุดฉินหยุนก็ได้ครอบครองจุดที่สองแล้ว!

เมื่อได้ยินข้อมูลที่ระบบอัปเดต แววตาของฉินหยุนมีความสงสัยเล็กน้อย เขาถามทันทีว่า "ระบบ ในเดือนพฤษภาคม ฉันน่าจะหาเงินได้มากกว่า 120,000 หยวนไม่ใช่เหรอ?"

ยอดคงเหลือก่อนเดือนพฤษภาคมมีประมาณ 10,000 หยวน ดังนั้นรอบนี้ยอดคงเหลือของระบบจึงแสดงยอดรวมกันทั้งหมด หมายความว่าเดือนพฤษภาคมเขาได้รับเงินประมาณ 120,000 หยวน

สำหรับร้านเสื้อผ้าเทียนหยุน ยอดขายเสื้อผ้าทั้งหมดในเดือนพฤษภาคมอยู่ที่ประมาณ 380,000 หยวน และกำไรหลังจากหักทุนเสื้อผ้าคือ 190,000 หยวน เมื่อเพิ่มยอดเงินจากบัตรแทนเงินสดของลูกค้าที่สมัครในร้าน กำไรจึงได้เกือบ 300,000 หยวน

แม้ว่าจะหักเงินเดือนของเหล่าพนักงานออกไป แต่ก็ยังมีมากกว่า 200,000 หยวน เขาไม่ได้คาดคิดว่ายอดคงเหลือในระบบโชคลาภจะได้น้อยมาก

"โฮสต์ ที่เรียกว่ายอดคงเหลือ หมายถึงรายได้ที่ได้รับหลังจากใช้จ่ายต้นทุนบางอย่าง มันคือกำไรสุทธิหลังจากหักค่าใช้จ่ายทั้งหมด ของโฮสต์ เช่น ค่าเสื้อผ้าที่รับมาขาย เงินเดือนของพนักงานในร้าน ภาษีที่ต้องจ่าย ฯลฯ แม้ว่าคุณยังไม่ได้ดำเนินการชำระ แต่ระบบได้หักโดยคำนวนอัตโนมัติให้แล้ว นอกจากนี้ ยอดเงินที่ถูกเติมเข้าไปในบัตรแทนเงินสด จะถูกนับรวมในยอดคงเหลือก็ต่อเมื่อถูกนำไปใช้โดยลูกค้าแล้วเท่านั้น" เมื่อได้ยินคำถามของฉินหยุน ระบบโชคลาภก็อธิบายให้ฟัง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จู่ๆฉินหยุนก็พูดอย่างหมดหนทาง "โอเค ฉันเข้าใจแล้ว"

ตามที่ระบบแสดงให้เห็น ยอดคงเหลือนี้เป็นกำไรสุทธิที่แท้จริงของร้านขายเสื้อผ้าเทียนหยุน และค่าใช้จ่ายต่างๆทั้งหมดได้ถูกหักออกแล้ว

เงินเดือนของเดือนพฤษภาคมยังไม่ได้ถูกจ่าย แต่ระบบหักไปก่อนแล้วตามฐานเงินเดือนที่เขาตั้งไว้

นอกจากนี้ ยอดเงินในบัตรแทนเงินสดก็ไม่ถูกนับรวมด้วย แม้ว่าลูกค้าจะเติมเงินหนึ่งล้านหยวนไว้ในบัตร และแม้ว่าเขาจะได้รับเงินหนึ่งล้านหยวนมาทันที แต่เมื่อลูกค้าใช้จ่ายเพียง 2,000 หยวน เขาก็จะได้รับเพียง 2,000 หยวนเท่านั้นหลังจากที่ระบบหักเข้ายอดคงเหลือ (น่าอนาถแท้)

(จบตอน)