บทที่ 360 - ยอดเซียนเหนือโลกา เย้ยหยันทั่วหล้า...

บทที่ 360 - ยอดเซียนเหนือโลกา เย้ยหยันทั่วหล้า...

"หมดเวลา! หวังอวิ๋นถิ่งท้าชิงล้มเหลว!"

กรรมการตะโกนตัดสิน

หวังอวิ๋นถิ่งหน้าแดงก่ำด้วยความเจ็บใจ

"เชี่ยเอ้ย!"

"โจทย์โคตรเหลี่ยมเลยนี่หว่า!"

จังหวะนั้นหลี่เจ๋งอวี่ก็ได้ทีขี่แพะไล่ เลียนเสียงเลียนท่าทางของหวังอวิ๋นถิ่งเมื่อครู่มาล้อเลียนทันที

"แค่ห้าข้อ ใช้นิ้วก้อยตอบยังถูก! นี่แหละวิถีคนศิวิไลซ์สไตล์พี่เหยี่ยว!"

พูดจบเขาก็หัวเราะจนตัวงอ

"ฮ่าๆๆๆ ไงล่ะพ่อคนศิวิไลซ์ ทำไมไม่ขำล่ะ หรือเป็นคนเส้นลึก?"

อู๋ถังผสมโรงซ้ำเติม

"หวังอวิ๋นถิ่ง เมื่อกี้ใครนะโม้เหม็นว่า MVP นอนมาเห็นๆ?"

ลู่เป่าจิ้งมองเพื่อนร่วมทีมที่โดนหามลงเวทีตั้งแต่ไก่โห่ แล้วนึกย้อนไปถึงท่าทางมั่นอกมั่นใจก่อนหน้านี้

เธอรู้สึกเหมือนโดนลมพายุพัดจนหน้าชา

ไหนบอกว่าไม่โชว์พร่ำเพรื่อ โชว์ทีโลกตะลึงไง?

สองวินาทีจอด!

แค่นี้อะนะ?

ไปเอาความมั่นหน้ามาจากไหนพ่อคุณ?

หวังอวิ๋นถิ่งสภาพเหมือนไก่ชนแพ้สังเวียน คอตกไหล่ห่อ

แต่ปากยังเก่งไม่เลิก

"เมื่อกี้ฉันแค่ประมาทเว้ย"

"ใครจะไปรู้ว่าไอ้ห้ามพูดคำหยาบมันจะมาทรงนี้!"

หลี่เจ๋งอวี่ตบไหล่เพื่อนรักยิ้มๆ

"ศิษย์น้องซัวเจ๋ง นายไม่รู้หรอกว่าร่างกายของนายมีประโยชน์มหาศาลแค่ไหน"

"ขอบใจมากที่ช่วยเปิดทางให้ ตอนนี้ทางสะดวกโยธิน ฉันมองเห็น MVP กวักมือเรียกอยู่ข้างหน้าแล้ว!"

"นายมันคนดีจริงๆ! ฮ่าๆๆ!"

พูดจบเขาก็ระเบิดหัวเราะอย่างสะใจ

เพราะเมื่อกี้เป่ายิ้งฉุบชนะ เขาเลยได้คิวเป็นคนที่สอง!

อู๋ถังคนที่สาม สวี่หงโต้วคนที่สี่

ถ้าไม่ใช่เพราะหวังอวิ๋นถิ่งดวงซวยไปเปิดแมพให้เห็นกับดักก่อน

เขาขึ้นไปก็คงเสร็จรายการเหมือนกัน

โชคดีที่หวังอวิ๋นถิ่งพลีชีพไปแล้ว!

ทิ้งมรดกแห่งชัยชนะไว้ให้เขา!

"ฮ่าๆๆ นั่งดูให้สบายใจเฉิบเถอะพวกนาย"

"คอยดูฉันคว้า MVP ใส่กระเป๋ากลับบ้านชิลๆ!"

"ด่านนี้ดูเผินๆ เหมือนแค่ห้ามพูดหยาบ แต่จริงๆ มันวัดกึ๋น วัดไหวพริบการใช้ภาษา"

"ขอโทษที่ต้องบอกว่า พี่เคยเข้าคอร์สวาทศิลป์มาแล้วน้องๆ"

คราวนี้ถึงทีหลี่เจ๋งอวี่หน้าบานเป็นจานดาวเทียม มั่นใจเกินร้อย

จ้าวรูอวิ๋นมองเพื่อนร่วมทีมขี้โม้ด้วยสายตาเอือมระอา

"เลิกขิงสักทีเถอะย่ะ!"

"ตั้งใจหน่อย รีบๆ เอา MVP มาได้แล้ว!"

หลี่เจ๋งอวี่ยังไม่หุบยิ้ม

"เอาน่า ไม่ต้องรีบ"

"ด่านนี้มันหมูตู้ แค่กระดิกนิ้วก้อย ชัยชนะก็ลอยมาหา"

"วางใจได้เลย!"

"ที่หวังอวิ๋นถิ่งร่วงตั้งแต่ข้อแรก ไม่ใช่แค่ประมาทหรอก แต่เพราะฉันต่างหากคือสุภาพชนตัวจริง!"

"เบิกตาดูให้ดี ดูพี่โซโล่ห้าข้อรวดแบบชิลๆ!"

ทุกคนมองหลี่เจ๋งอวี่ที่เก๊กท่าอยู่บนเวทีแล้วพูดไม่ออก

มึงจะเริ่มได้ยัง?

ลีลาอยู่นั่นแหละ!

แอ็คให้น้อยลงสักนิดเนื้อคงไม่แหว่งหรอกมั้ง!

ในที่สุด หลี่เจ๋งอวี่ก็นั่งประจำที่

ทำหน้าตาเหมือนกำชัยชนะไว้ในมือ

บอกกรรมการว่า

"ดาหน้าเข้ามาเลย!"

กรรมการไม่รอช้า

"เตรียมตัว... ข้อที่หนึ่ง!"

หลี่เจ๋งอวี่ปรับสีหน้าจริงจัง นั่งตัวตรง

"ภายในสองวินาที จงบอกมาว่าตัวอักษร 'MD' ย่อมาจากคำว่าอะไร?"

หลี่เจ๋งอวี่เห็นโจทย์ปุ๊บ ปากมันขยับไปเอง "นี่มัน... แม่..."

สมองเขากระตุกวูบ เบรกคำด่าในปากไว้ได้ทันแบบเส้นยาแดงผ่าแปด!

เหงื่อกาฬแตกพลั่ก สมองหมุนจี๋

ชั่วพริบตา แสงสว่างทางปัญญาก็วาบขึ้นมา เขาตะโกนลั่น

"เหมาตุ้น! "

"MD ย่อมาจาก เหมาตุ้น (ความขัดแย้ง)!"

กรรมการเลิกคิ้ว แปลกใจที่หลี่เจ๋งอวี่หัวไวขนาดนี้

เวลาสองวินาทีมันสั้นมาก เผลอนิดเดียวหลุดปากด่า หรือไม่ก็หมดเวลาได้ง่ายๆ

หวังอวิ๋นถิ่งอ้าปากค้าง

"พี่เจ๋งอวี่ ของจริงนี่หว่า?"

อู๋ถังทึ่ง

"ไหวพริบดีมาก!"

จ้าวรูอวิ๋นยิ้มแก้มปริ

"สมกับเป็นนักแต่งเพลง อัจฉริยะทางภาษาจริงๆ!"

หลี่เจ๋งอวี่ได้ยินคำชมก็เชิดหน้าขึ้น ยืดอกภูมิใจ

"บอกแล้วไง แค่พี่เอามือล้วงกระเป๋า ก็ไม่รู้ว่าคำว่าคู่แข่งสะกดยังไง!"

ลู่เป่าจิ้งยกนิ้วโป้งให้

"เฉียบขาด!"

แม้แต่เฉินซูยังแปลกใจ

ไอ้ตัวอักษรพวกนี้มันคือรหัสลับคำด่าชาวเน็ตชัดๆ!

คนส่วนใหญ่เห็นปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าแปลว่าอะไร!

นั่นแหละคือความยาก

ต้องทำลายภาพจำเดิมๆ ในหัวให้ได้ภายในเสี้ยววินาที แล้วแถไปเป็นคำสุภาพให้ทัน

หลี่เจ๋งอวี่รอดมาได้ถือว่ามีของ!

เจ้าตัวก็ภูมิใจในตัวเองไม่น้อย

ที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด

เขารีบเร่งกรรมการ

"ข้อต่อไปมาเลย เครื่องกำลังร้อน!"

กรรมการหยิบป้ายใบที่สองขึ้นมา

"เตรียมตัว... ข้อที่สอง!"

หลี่เจ๋งอวี่เพ่งสมาธิ

"ภายในสองวินาที ตอบมาเดี๋ยวนี้ว่า 'WRNM' ย่อมาจากอะไร"

เจอสี่ตัวอักษรคุ้นตาเข้าไป สมองหลี่เจ๋งอวี่น็อคทันที!

คิดไม่ทันแล้ว ปากมันไปเอง

"หว่อ รื่อ หนี่... อ๊ากกก!" (กู..แม่มึ..)

สติกลับเข้าร่างวินาทีสุดท้าย เขากัดฟันดังกรอด กลืนคำด่าลงคอ แล้วกรีดร้องออกมาแทน

ล้มเหลว!

เกมโอเวอร์!

โจทย์ข้อนี้มันโหดสัส!

"น่าเสียดายครับ หลี่เจ๋งอวี่ตอบไม่ทันเวลา"

"ท้าชิงล้มเหลว!"

หวังอวิ๋นถิ่งระเบิดหัวเราะ เลียนแบบท่าทางหลี่เจ๋งอวี่คืนบ้าง

"นั่งดูให้สบายใจเฉิบเถอะพวกนาย"

"คอยดูฉันคว้า MVP ใส่กระเป๋ากลับบ้านชิลๆ!"

"ด่านนี้มันหมูตู้ แค่กระดิกนิ้วก้อย ชัยชนะก็ลอยมาหา"

ล้อเลียนจบ เขาก็ขำจนน้ำตาเล็ด

"พี่เจ๋งอวี่ ทำหน้าเหมือนปวดขี้แบบนั้นทำไม?"

"MVP กวักมือเรียกอยู่ข้างหน้าไม่ใช่เหรอ รีบไปเอาดิ!"

หวังอวิ๋นถิ่งสะใจสุดขีด

หลี่เจ๋งอวี่แก้ตัวน้ำขุ่นๆ

"รายการเล่นทีเผลอนี่หว่า ข้อแรกมาสองตัว ข้อสองจัดมาสี่ตัว ใครจะไปตั้งตัวทัน ฉันแค่ประมาทเว้ย ไม่งั้น MVP เสร็จฉันไปแล้ว!"

ทุกคนมองบน

ชัดเจนว่าสมองแล่นไม่ทัน โดนกับดักเล่นงานเข้าเต็มเปา!

ทันใดนั้น อู๋ถังก็ลุกขึ้นยืน กดมือลงเป็นเชิงบอกให้เงียบ

เขาจะกล่าวสุนทรพจน์

"ใต้หล้าล้วนเป็นเหยื่อ มีเพียงข้าที่คว้าชัย!"

"พวกนายถอยไป ถึงตาข้าโชว์!"

"วางใจได้ MVP ข้าจอง!"

อู๋ถังเปิดโหมดจอมยุทธ์ขี้โม้

จ้าวลี่อิ่งถามเสียงอ่อย

"หัวหน้า... จะไหวเหรอคะ?"

อู๋ถังสะดุดกึก

ลูกทีมสงสัยในฝีมือแบบนี้ได้ไง?

ไม่ไหวก็ต้องไหว!

ลูกผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้!

อู๋ถังเก๊กหน้าขรึม ประกาศก้อง

"ยอดเซียนเหนือโลกา เย้ยหยันทั่วหล้า มีข้าอู๋ถังก็เหมือนมีฟ้า!"

"MVP แค่นี้ แค่กระดิกนิ้วก้อย มันก็มาสยบแทบเท้า!"

สาวๆ ฟังแล้วเอือมระอา

ประโยค 'กระดิกนิ้วก้อย' นี่ฟังมากี่รอบแล้ว?

แล้วจุดจบเป็นไง?

ตายเรียบ!

ช่วยเพลาๆ ความขี้แอ็คลงหน่อย แล้วเอาความจริงจังมาใส่แทนได้ไหมพ่อคุณ!

[จบแล้ว]