บทที่ 330 - เฮ้ย! นั่นมันบทของฉัน!

บทที่ 330 - เฮ้ย! นั่นมันบทของฉัน!

"เฉินซู! วันนี้แกไม่รอดแน่!"

จ้าวลี่อิ่งล็อกเป้าหมายหลักไปที่เขา

ถ้าไม่ใช่เพราะหมอนี่เริ่มก่อน คนอื่นคงไม่แห่มาลองของกันให้วุ่นวาย

แต่ระดับเฉินซู ความกะล่อนยืนหนึ่ง

เขาไหวตัวทัน รีบวิ่งไปหลบหลังหวงหัวใช้เป็นโล่มนุษย์

หวงหัวหน้าตื่น ตะโกนลั่น

"ไอ้เด็กเวร! ออกไปนะเว้ย! จะเอาข้าเป็นเกราะกันกระสุนอีกแล้วเรอะ! ฝันไปเถอะ!"

แต่ความพริ้วของเฉินซูระดับเทพเจ้า ไม่ว่าหวงหัวจะโยกซ้ายหลบขวา เฉินซูก็ยังเกาะติดหลังหนึบเป็นวิญญาณตามติด

"ย้าก! งั้นก็ตายคู่ไปเลย!"

จ้าวลี่อิ่งเลือดขึ้นหน้า ฟาดกระบี่ตูมเดียวไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม

หวงหัวหนังตากระตุกยิก

"แม่คุณเอ๊ย! ข้าแค่รับบทขันที เป็นคนไร้ราก แต่ของจริงยังอยู่นะเว้ย!"

"กระบี่นั่นมัน—อ๊ากกก!"

ยังพูดไม่ทันขาดคำ เสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้น

หวงหัวกุมก้นกระโดดหยองแหยง ท่าทางบิดเบี้ยวพิสดาร

"โอ๊ยยยย~"

"เฉินซู ไอ้ตัวหายนะ!"

"เพราะแกคนเดียวเลย!"

ที่พีคกว่านั้นคือ ปลายกระบี่จื่อชิงของจ้าวลี่อิ่ง... หักกระเด็น!

ถึงจะเป็นโฟมแข็งอัดแน่น แต่ถ้าฟาดผิดเหลี่ยมด้วยแรงโทสะ ก็หักได้เหมือนกัน

จ้าวลี่อิ่งมองกระบี่กุดในมือ ตาค้าง!

คนทั้งงานสตั๊นไปสามวิ!

บรรยากาศในวังต้าหมิงกงเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ!

พลั่ก!

วินาทีต่อมา เสียงหัวเราะระเบิดตูมดังสนั่น!

"ฮ่าๆๆๆ..."

ผู้ชมทางบ้านขำจนข้าวพุ่ง!

[ฮ่าๆๆๆ โอ๊ยตายแล้ว! ทำไมอีพีนี้ผู้กำกับหวงหัวซวยซ้ำซวยซ้อนยิ่งกว่าหลี่เจ๋ออวี่อีกเนี่ย?]

[ดวงกุดสุดๆ แต่ท่าทางแกตลกมากนะ ขำจนจะขิตแล้ว!]

[เยี่ยม! นี่แหละความวายป่วงที่รอคอย!]

ในที่สุด ความวุ่นวายก็สงบลง

จ้าวลี่อิ่งมองแก๊งตัวป่วนด้วยความเจ็บใจระคนอ่อนใจ

มีแต่หวงหัวที่ยืนปาดเหงื่อเย็นๆ บนหน้าผาก พึมพำกับตัวเอง

"ข้าแค่แสดงเป็นขันที ไม่ได้อยากเป็นขันทีจริงๆ นะเว้ย!"

จากนั้นเขาก็เหลือบมองกระบี่ที่หักของจ้าวลี่อิ่ง กลืนน้ำลายเอือก แล้วเข้าบทต่อ

"กระบี่จากชาติปางก่อน กลับมาทำร้ายขุนนางราชวงศ์ปัจจุบัน นี่มันคนต่างถิ่นชัดๆ!"

"ขอเชิญ 'ราชาปีศาจวัว' ออกมาจับนังปีศาจตนนี้ไป!"

สักพัก

เงาร่างยักษ์ก็ปรากฏตัวที่หน้าประตูวัง คนที่แต่งเป็นปีศาจวัวเดินอาดๆ เข้ามา!

เฉินซูเห็นหน้าคนใต้หน้ากากถึงกับอึ้ง

นั่นมัน 'หลิวจง' หัวหน้าฝ่ายสถานที่นี่นา!

หลิวจงเห็นสายตาตกตะลึงของเฉินซู ก็ยิ้มแฉ่ง

"น้องชาย! เมื่อกี้ได้ยินแว่วๆ ว่าน้องชายบอกว่าร้านสปาเท้าแถวนี้มีไอปีศาจปกคลุม สงสัยจะมีปีศาจสาวๆ สิงสู่อยู่ พี่ว่าลำพังน้องชายคนเดียวคงปราบไม่ไหว คราวหน้าหนีบพี่ไปด้วยคนนะ เราจะไปช่วยกัน 'ปราบมาร' คืนความสงบสุขให้แก่โลกมนุษย์!"

เฉินซูฟังแล้วพูดไม่ออกไปครู่ใหญ่

ตอนอยู่ในกองถ่าย เขาซี้กับตาคนนี้สุดๆ

คำว่า "สมคบคิด" ยังน้อยไป!

ชวนกันไปนวดเท้าแทบจะวันเว้นวัน!

ถ้าไม่ใช่เพราะช่วงนี้เป็นหนี้หัวโต เครียดจัด ป่านนี้คงไม่ได้แค่นวดเท้าเฉยๆ แน่!

ที่สำคัญ ต้องขอบคุณพี่แกที่ช่วยแนะนำให้รู้จักผู้กำกับหวงหัวกับผู้กำกับสวีเฉียงกั๋ว

ถือเป็นผู้มีพระคุณเลยนะเนี่ย!

หวงหัวเห็นไอ้เพื่อนเกลือแทนที่จะจับคนร้าย ดันมาห่วงเรื่องร้านนวดเท้า

คิ้วกระตุกยิกๆ

ไอ้พวกผีเน่ากับโลงผุ! ศีลเสมอกันจริงๆ!

เขาเลยรีบเร่ง

"รีบๆ จับนังคนต่างถิ่นที่อ้างตัวเป็นจื่อเสียเซียนจื่อไปซะทีสิวะ!"

หลิวจงได้สติ รีบรับคำ

"จัดไปครับลูกพี่!"

ก่อนจะเดินไป หวงหัวกระแอมเบาๆ แล้วกระซิบ

"คราวหน้า... พาข้าไปด้วยนะ!"

หลิวจงชะงัก ก้มมองเป้ากางเกงหวงหัวโดยอัตโนมัติ

หวงหัวตามสายตาลงไปมองของตัวเอง หน้าแดงแว้ด ถีบก้นหลิวจงไปหนึ่งที

"มองหาพ่องงงเหรอ! รีบไปทำงาน!"

เฉินซูตะโกนแซว

"โลกนี้มันอยู่ยากขึ้นทุกวัน!"

"พี่ชายวัวผู้แสนดีของผม ไหงกลายมาเป็น 'วัวรับใช้' ของราชสำนักไปได้ล่ะเนี่ย?"

หลิวจงรับมุกทันควัน

"ก็เมียจ๋า องค์หญิงพัดเหล็ก บ่นว่าพี่ว่างงานจัด เลยหาจ็อบพิเศษให้ทำไงล่ะ"

"เฮ้อ... เป็นผู้ชายนี่มันเหนื่อยจริงๆ!"

จากนั้นเขาก็หันไปหาจ้าวลี่อิ่งผู้บอบบาง แววตาเป็นประกาย

ทำท่าลูบคาง ยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย เลียนแบบทหารญี่ปุ่นในหนังสงคราม ดัดเสียงแปร่งๆ

"โยชิ... สาวน้อย..."

"รีบมาหาพี่ซะดีๆ..."

จ้าวลี่อิ่งได้ยินเสียงพากย์สไตล์ทหารญี่ปุ่นแบบนั้น ขนลุกซู่ นึกว่าเจอพวกหื่นกามโรคจิตจริงๆ เผลอก้าวถอยหลังด้วยความกลัว

หลิวจงยิ่งได้ใจ ลูบคางหัวเราะร่า

"โบราณว่าไว้ ผู้รู้สถานการณ์คือยอดคน—"

พูดยังไม่ทันจบประโยค ก็โดนหวงหัวเตะก้นเปรี้ยง ล้มกลิ้งโค่โล่เค่เล่

"โอ๊ยยย! เตะได้แม่นยำจริงๆ พ่อคุณ!"

หวงหัวด่าเปิง

"ให้มาเล่นเป็นราชาปีศาจวัว ไม่ได้ให้มาเล่นเป็นหมาอากิตะ!"

ทุกคนฮากร๊าก

ผู้ชมทางบ้านขำจนรองเท้าแตะลอยว่อน!

[ฮ่าๆๆ ไปสรรหาคนบ้าแบบนี้มาจากไหนเนี่ย ตลกชิบหาย!]

[เมื่อกี้ปู่ฉันถีบประตูห้องเข้ามา ถามว่าซ่อนทหารญี่ปุ่นไว้เหรอ ฉันจะแก้ตัวยังไงดี?]

[คนที่เล่นเป็นปีศาจวัวคือพี่หลิวจง หัวหน้าฝ่ายสถานที่เอง ปีที่แล้วฉันไปเป็นตัวประกอบในหนังผู้กำกับสวี แกเป็นคนจ่ายค่าแรงรายวันให้ฉันเอง!]

[ฮ่าๆๆ ผู้รู้สถานการณ์คือยอดคน ขำจนจะเป็นบ้าแล้ว!]

[พี่วัวแกผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะนะเนี่ย!]

[รู้ไหมว่าการกลั้นขำมันทรมานแค่ไหน! ไม่ไหวแล้วโว้ย ฮ่าๆๆ!]

เฉินซูตะโกนแซวซ้ำ

"คนอื่นเขาแค่แสดงเหมือน แต่นี่เหมือนไม่ได้แสดง"

"ผู้กำกับครับ ผมแนะนำให้ตรวจสอบประวัติบรรพบุรุษแกย้อนหลังสามรุ่นด่วนเลย!"

หลิวจงยกมือโวยวาย

"โชโตะ มาเตะ!"

"ก็โดนเมียพัดกระเด็นไปตกหลายประเทศหน่อยแค่นั้นเอง ภาษาเลยตีกันมั่วไปหมด เข้าใจกันหน่อยเซ่!"

หวงหัวขี้เกียจต่อล้อต่อเถียง ถือว่าเป็นสีสันรายการ

สุดท้าย จื่อเสียเซียนจื่อก็โดนปีศาจวัวลากตัวไปขังรวมกับคนอื่น

หวงหัวเงยหน้าขึ้น กำลังจะถามว่าคนต่อไปเป็นใคร

เฉินซูก้าวออกมาทันที ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ เอ้ย หน้าตาเปี่ยมเมตตา

"อมิตาพุทธ หากอาตมาไม่ลงนรก แล้วใครจะลง"

"อาตมาขอประลองปัญญากับท่านขันทีดูสักครา!"

หวงหัวมุมปากกระตุก ไอ้เด็กนี่ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยน!

"เชิญเลยท่าน 'พระสุย'"

วันนี้เขาอยากจะรู้นักว่าเฉินซูจะงัดไม้ไหนมาโชว์

แขกรับเชิญคนอื่นก็จ้องตาแป๋ว อยากรู้อยากเห็น

ไม่ต้องพูดถึงผู้ชมทางบ้าน

ทุกคนคาดหวังกับโชว์ของเฉินซูสุดๆ!

เฉินซูพนมมือ ท่องชื่อพระพุทธเจ้า ก่อนจะกล่าวว่า

"อาตมาเดินทางจากต้าสุยตะวันออก มุ่งหน้าสู่ทิศประจิมเพื่ออัญเชิญพระไตรปิฎก ในเมื่อโยมไม่เชื่อใจ อาตมาก็จำต้องพิสูจน์ตน!"

"ขอกระดาษพู่กัน!"

ทุกคนหูผึ่ง จะแต่งกลอนอีกแล้วสินะ!

พริบตาเดียว

เครื่องเขียนพร้อมเสิร์ฟ

เฉินซูจรดพู่กัน ตวัดข้อมือเขียนรวดเดียวจบ:

[แต่ไรมาคนมากรักมักเหลือเพียงความแค้น ความแค้นนี้ยาวยนานมิรู้จบ!]

พอวางพู่กัน

ทุกคนงง!

แค่นี้อ่ะนะ?

แต่แล้วจู่ๆ หลี่เจ๋ออวี่ก็ร้องโหยหวน

"ไอ้เฉินซู! ย่าแกสิ!"

"นั่นมันบทพูดของฉันโว้ยยย!"

"ฉันต่างหากที่เป็นตือโป๊ยก่าย!!!"