บทที่ 300 - เราไม่ลงนรกแล้วใครจะลง
บทที่ 300 - เราไม่ลงนรกแล้วใครจะลง
บทที่ 300 - เราไม่ลงนรกแล้วใครจะลง
สวี่หงโต้วชี้ไปที่แผ่นป้ายบทพูดลิ้นพัน
บนนั้นเขียนว่า
'ไก่ใหญ่สาลี่ใหญ่รั้วใหญ่ ไก่ยักษ์สาลี่ยักษ์รั้วยักษ์ ไก่ใหญ่กว่าสาลี่ รั้วใหญ่กว่าไก่'
ถ้าพูดคล่องๆ ก็คงไม่มีอะไร แต่ถ้าปากพันกันพูดเพี้ยนขึ้นมา รับรองว่าเป็นเรื่องขายหน้าแน่!
เธอกลั้นใจถามออกไปหนึ่งประโยค
"อันนี้คุณจะอธิบายยังไงคะ?"
เธอแค่อยากรู้ว่าเฉินซูจะสรรหาเหตุผลพิสดารอะไรมาแก้ต่างความถ่อยของตัวเองได้อีก
เฉินซูตอบอย่างไม่ยี่หระ
"ท่านอาจารย์เจิงเคยกล่าวไว้ มนุษย์เกิดมาพร้อมดวงตาที่ขุ่นมัว ต้องผ่านการแยกแยะถึงจะตาสว่าง"
"เห็นผมเอากระดาษไปปิดทับปริศนาคำทาย ดูเหมือนจะแกล้งกัน แต่ความจริงนี่คือการทำบุญครั้งใหญ่เชียวนะ!"
"แขกรับเชิญพูดบทลิ้นพันได้แต่ภารกิจไม่ผ่าน นั่นคือตาขุ่นมัว แต่ปริศนาคำทายอยู่ตรงหน้าแท้ๆ ถ้ามองเห็นความผิดปกตินี้แล้วค้นพบความจริง นั่นคือตาแจ้ง!"
"หนึ่งขุ่นหนึ่งแจ้ง ล้วนเป็นลิขิตสวรรค์! และผมก็ได้ช่วยให้พวกเขาก้าวผ่านอุปสรรคใหญ่ในชีวิตล่วงหน้า!"
"นี่ไม่ใช่การทำบุญแล้วจะเรียกว่าอะไร?"
"ไม่ต้องชมนะ ผมชินกับการปิดทองหลังพระแล้ว!"
สุดท้ายเฉินซูยังมิวายเก๊กหล่อปิดท้าย
สวี่หงโต้วได้ยินตรรกะนี้เข้า ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ริมฝีปากเผยอค้าง
เธอฟังจนเอ๋อไปเลย!
ผู้ชมทางบ้านก็ทำหน้าเหวอรับประทานเช่นกัน
[ตาขุ่นตาแจ้งบ้านป้านแกสิ!]
[เชรดดด ฉันมันตื้นเขินเอง อาจารย์เฉินพูดมีเหตุผล! แม่ฉันยังนอนหลับอยู่ เดี๋ยวฉันจะเอามานาวยัดปากแม่ แล้วเอาเทปกาวปิดตาไม่ให้แม่ลืมตามาเห็นโลกที่ขุ่นมัวใบนี้!]
[เมนต์บน นายมันผู้กล้าตัวจริง! กดติดตามแล้วนะ อย่าลืมไลฟ์สดด้วยล่ะ!]
[ฉันยอมใจฝีปากเฉินซูจริงๆ! สามารถพูดเรื่องถ่อยๆ ให้ดูมีความชอบธรรม ยิ่งใหญ่เกรียงไกร แฝงปรัชญาชีวิตได้ขนาดนี้!]
[สุดยอด ได้เปิดหูเปิดตาแล้ว! อาจารย์เฉินพูดถูกทุกอย่าง!]
[ฮ่าๆๆ สวี่หงโต้วฟังจนสมองไหลแล้ว!]
[ดูซะ ว่าอะไรคือวาทศิลป์ระดับปรมาจารย์? นี่แหละของจริง!! ถ้าเป็นฉัน อย่างมากก็เขียนได้แค่ว่า 'ฉี่ของฉันอาจจะฉุน แต่ความรักของฉันใสสะอาด!' แค่นี้ก็หมดกึ๋นแล้ว!]
[ฮ่าๆๆ อ่านคอมเมนต์พวกนายแล้วฉันจะบ้าตาย! เฉินซูมันปีศาจ ส่วนพวกนายมันอัจฉริยะ!]
......
จากนั้น
เฉินซูกลัวว่าพวกแขกรับเชิญจะตามมาทันแล้วเห็นวีรกรรมของเขา จึงรีบลากสวี่หงโต้วไปที่ซุ้มถัดไปทันที
ซุ้มที่สามง่ายมาก
ตรงกลางมีวงกลมเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งเมตรครึ่ง ตามกติกาคือผู้เล่นต้องยืนในวงกลมแล้วหมุนตัวสิบรอบ
ระหว่างหมุนห้ามหลุดออกจากวง พอหมุนครบสิบรอบให้เขียนชื่อตัวเองบนโต๊ะ แล้วกดปุ่มสีเหลืองข้างๆ ก็ถือว่าผ่าน!
เงื่อนไขคือต้องทำให้เสร็จภายในสองนาที!
สวี่หงโต้วยิ้มร่า
เกมนี้สำหรับเธอแล้วสบายมาก!
แม่เธอเป็นนักเต้น ตัวเธอเองก็ซึมซับมาตั้งแต่เด็ก เรียนเต้นมาสารพัด
การหมุนตัวแค่นี้สำหรับคนที่เรียนบัลเลต์มาถือว่าหมูๆ!
สวี่หงโต้วเขย่งเท้าหมุนตัวยังได้เลย!
"เฉินซู ซุ้มที่สามนี้ฉันขอลองเองนะ!"
"เดี๋ยวฉันดูให้ว่าเป็นซุ้มของพวกเราหรือเปล่า"
สวี่หงโต้วเสนอตัว
แต่รออยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบรับจากเฉินซู
สวี่หงโต้วแปลกใจ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเฉินซูวิ่งไปที่ซุ้มที่สี่ แล้วเริ่มทำลับๆ ล่อๆ อีกแล้ว
ภารกิจของซุ้มนั้นก็ง่ายๆ บนโต๊ะวางเครื่องดื่มหลากสีไว้มากมาย ผู้เล่นต้องปิดตาแล้วชิมทีละแก้ว
ทายถูกห้าอย่างถือว่าผ่าน
แต่ทว่า!
เฉินซูมาเยือนแล้ว!
อันดับแรกเขาเปลี่ยนป้ายกติกาจาก [ชิมเครื่องดื่ม] เป็น [ชาเลนจ์ดื่มน้ำ]
กติกาก็เปลี่ยนเป็น ดื่มเท่าไหร่ ได้เวลาเพิ่มเท่านั้น
ยังไม่จบแค่นั้น
เฉินซูงัดเอาน้ำเปล่าขวดใหญ่ออกมาเป็นโหล แล้วสับเปลี่ยนกับเครื่องดื่มบนโต๊ะ!
ทำทุกอย่างเสร็จสรรพ เขาก็ตบมือด้วยความพึงพอใจ
"เยี่ยม เยี่ยมมาก"
สวี่หงโต้วเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด มุมปากกระตุกยิกๆ!
เธอจินตนาการออกเลยว่าเดี๋ยวพอคนอื่นมาถึง เห็นกติกาแล้วคงซดน้ำกันโฮกฮาก
ได้เวลาเพิ่มเท่าไหร่ก็ต้องดื่มเท่านั้น ระหว่างทางไปสวนสนุกซิลค์โร้ดถ้าหาห้องน้ำไม่ได้ มีหวังราดกันตรงนั้นแหละ!
ผู้ชมพูดไม่ออก จู่ๆ ก็หาคำด่าที่เหมาะสมกับเฉินซูไม่ได้
สวี่หงโต้ววิ่งเข้าไปชี้ที่ซุ้มนั้น อึกอักอยู่นานกว่าจะพูดออกมาได้
"เฉินซู คุณ..."
เฉินซูรู้ว่าเธอจะพูดอะไร เขาทำหน้าเศร้าสร้อยราวกับแบกทุกข์ของชาวโลกไว้
"เฮ้อ~ หากเราไม่ลงนรกแล้วใครจะลงล่ะ"
"เครื่องดื่มพวกนี้มีน้ำตาลสูงมาก พอกินเข้าไปเยอะๆ ก็จะทำลายอวัยวะภายใน โดยเฉพาะไต ก่อให้เกิดโรคสารพัด อย่างเช่น เบาหวาน ไตวาย!"
"แต่ผมตัดไฟแต่ต้นลม เปลี่ยนมันเป็นน้ำบริสุทธิ์"
"โบราณว่าไว้ น้ำคือต้นกำเนิดแห่งชีวิต! ยิ่งในหน้าร้อนแบบนี้ การได้ดื่มต้นกำเนิดแห่งชีวิต ก็ไม่ต่างอะไรกับการเข้าถึงสัจธรรมของชีวิต!"
"ก้าวเล็กๆ ของผม คือก้าวที่ยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ!"
"ไม่ต้องขอบใจนะ ผมมันแค่ธุลีดิน การทำความดีแค่นี้ไม่ควรค่าแก่การยกย่องหรอก!"
เฉินซูพูดเรื่องไร้ยางอายหน้าตาเฉยต่อหน้าสวี่หงโต้ว!
สวี่หงโต้วได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างดี แต่วินาทีนี้พอได้เห็นเฉินซูแถสีข้างถลอกแบบนี้ เธอยังอดอุทานว่า 'เชี่ย' ในใจไม่ได้!
ผู้ชมในไลฟ์สดไม่ต้องพูดถึง คำว่า 'เชี่ย' ปลิวว่อนเต็มหน้าจอ
[ยอม! ยอมใจเลย! สรุปเอ็งทำอะไรก็เป็นเรื่องดีหมดสินะ!]
[เปิดโลกจริงๆ เปลี่ยนเรื่องถ่อยให้กลายเป็นมหากุศลได้ เอ็งมันพระโพธิสัตว์เดินดินชัดๆ!]
[สมฉายาราชาความถ่อย หน้าหนายิ่งกว่าเกราะกันกระสุน!]
[ฮ่าๆๆ ฉันขำจนหมูร้องแล้วเนี่ย ถึงเฉินซูจะพูดจาหลักการแน่นปึ้ก แต่สิ่งที่ทำนี่มันหลุมพรางชัดๆ ตอนนี้ฉันตั้งตารอให้แขกรับเชิญคนอื่นมาถึงเร็วๆ แล้ว!]
[ฮ่าๆๆ ฉันก็รอสมน้ำหน้าอยู่เหมือนกัน น้ำยาล้างจานลื่นหัวแตก บทลิ้นพัน เกมดื่มน้ำมรณะ จุ๊ๆๆ งานนี้บันเทิงแน่!]
[ข่าวดี! ข่าวดีมาแล้ว! ฉันเพิ่งไปดูห้องไลฟ์คนอื่นมา พวกเขาใกล้ถึงแล้ว คำนวณเวลาดู อีกไม่กี่นาทีเจอกับเฉินซูแน่นอน!]
[จริงดิ! เยี่ยมไปเลย! ตอนนี้ฉันคันไม้คันมือยิบๆ แล้ว!]
......
ไม่กี่นาทีต่อมา
กลุ่มของอู๋ถังก็มาถึงที่เกิดเหตุจนได้!
"เฉินซู!"
"ไอ้แสบเอ๊ย หนีเร็วเหลือเกินนะ!"
พวกเขาวิ่งเข้ามาทุบเฉินซูคนละทีสองที
อู๋ถังไม่ได้ติดใจเอาความเรื่องรถมอเตอร์ไซค์เมื่อครู่ แต่กวาดตามองซุ้มทั้งสี่ พบว่าภารกิจแต่ละซุ้มไม่เหมือนกัน
แถมสีของเสาเติมเวลาก็ต่างกันด้วย
เฉินซูยืนนิ่งไม่ทำอะไร เห็นได้ชัดว่าดูไม่ออกว่าซุ้มไหนเป็นของตัวเอง
อู๋ถังหันไปยิ้มเยาะเฉินซู
"ให้รอพวกเรา เจอซุ้มพวกนี้เข้าไป ถึงกับไปไม่เป็นเลยสิท่า?"
หลี่เจ๋ออวี่เดินเข้ามาสมทบ
"เฉินซู นายต้องเห็นตัวหนังสือเล็กๆ บนกระเป๋าแล้วใช่ไหม?"
"แต่ไม่เป็นไร เกมที่ต้องใช้สมองแบบนี้ ฉันถนัดที่สุด!"
"ดูไว้ แล้วจำไปใช้!"
พูดจบเขาก็พาจ้าวรูอวิ๋นเดินไปสำรวจซุ้มต่างๆ
ช่วยไม่ได้ มือของทุกคนถูกล็อคติดกัน
จะทำอะไรก็ต้องไปเป็นแพ็คคู่!
ไม่นานหลี่เจ๋ออวี่กับจ้าวรูอวิ๋นก็เดินกลับมา
หลี่เจ๋ออวี่ประกาศด้วยความมั่นใจและภาคภูมิใจ
"สีของเสาเติมเวลาไม่น่าจะเกี่ยวกับสีประตูห้องพัก นั่นเป็นแค่ตัวหลอกของรายการ จุดเชื่อมโยงเดียวก็คือหมายเลขที่พวกเราจับฉลากได้"
"สี่หมายเลข ตรงกับสี่ซุ้มพอดี กลุ่มของพวกเราจับได้เบอร์ 04 งั้นซุ้มที่สี่ต้องเป็นของพวกเราแน่นอน!"
เฉินซูได้ยินคำตอบของหลี่เจ๋ออวี่ก็แอบแปลกใจ
ไม่นึกว่าหมอนี่จะเดาถูกจริงๆ!
แต่ไม่เป็นไร เขาเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้แขกรับเชิญทุกคนแล้ว!
หวังว่าพวกเขาจะชอบนะ
[จบแล้ว]