บทที่ 190 - แด่แสงจันทร์ แด่มิตรภาพ แด่ไส้ใหญ่... หมดแก้ว!

บทที่ 190 - แด่แสงจันทร์ แด่มิตรภาพ แด่ไส้ใหญ่... หมดแก้ว!

ทุกสายตาจับจ้องไปที่หลี่เจ๋ออวี่เป็นตาเดียว

ต่างรอลุ้นว่าสีหน้ายามได้ลิ้มรสอาหารทิพย์ของเขาจะฟินหลุดโลกขนาดไหน

"อื้ม!"

ดวงตาของหลี่เจ๋ออวี่เบิกกว้างเป็นประกาย

ทันทีที่ไส้ใหญ่ชิ้นนั้นสัมผัสปลายลิ้นแล้วดูดดึงเบาๆ

น้ำซอสชุ่มฉ่ำรสเข้มข้นก็แตกซ่านไปทั่วปาก

รสสัมผัสชวนให้หลงใหลจนยากจะลืมเลือน

หารู้ไม่ว่านั่นเป็นเพียงกลิ่นของเครื่องเทศชั้นดี

ที่ถูกระดมใส่ลงไปเพื่อ "อำพราง" รสชาติที่แท้จริงของไส้ใหญ่

ในวินาทีต่อมา

หลี่เจ๋ออวี่ไม่อาจต้านทานความเย้ายวนของมันได้อีกต่อไป

ฟันคมกัดฉับลงไปเบาๆ

ต่อมรับรสบนปลายลิ้นต่างโห่ร้องต้อนรับความอร่อย

พยายามควานหาความสุขสมจากรสสัมผัสนั้น

ทว่า...

เพียงเสี้ยววินาทีถัดมา

รสชาติของไส้ใหญ่เก้าโค้งกลับไม่ได้เลิศเลอเพอร์เฟกต์อย่างที่จินตนาการไว้

มันมีกลิ่นคาวแปลกประหลาดบางอย่างแทรกซึมออกมา

คิ้วของหลี่เจ๋ออวี่ขมวดมุ่นเข้าหากัน

ยิ่งเคี้ยว ลมหายใจที่หมุนวนอยู่ในโพรงปาก

ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงกลิ่นสาบสางอันเป็นเอกลักษณ์

แถมยังเจือรสขมปร่าที่ปลายลิ้นอีกต่างหาก

ใบหน้าของหลี่เจ๋ออวี่บิดเบี้ยวด้วยความทรมาน

ลางสังหรณ์อัปมงคลผุดวาบขึ้นมาในหัว พาลให้นึกถึง "สิ่งปฏิกูล" ของสัตว์ชนิดหนึ่ง

เดี๋ยวต่อนะ!

คงไม่ใช่ว่าล้างไส้ไม่สะอาด จนเผลอกิน "ก้อนทองคำ" เข้าไปหรอกนะ?

หลี่เจ๋ออวี่สะดุ้งโหยงกับความคิดของตัวเอง!

คนรอบข้างต่างพากันงุนงง

อาหารอร่อยขนาดนี้ แทนที่จะทำหน้าฟิน ทำไมถึงทำหน้าเหมือนคนกำลังจะตายแบบนั้นล่ะ

เป็นอะไรไป

เคี้ยวโดนลิ้นตัวเองเหรอ

ฉับพลัน ประโยคเมื่อครู่ของเฉินซูก็ดังสะท้อนก้องในหัวหลี่เจ๋ออวี่

"ไส้ใหญ่จานนี้ ผมกำจัดกลิ่นคาวส่วนใหญ่ออกไปแล้ว แต่ผมตั้งใจ 'เก็บรักษา' ส่วนหนึ่งเอาไว้"

"ผมคิดว่าการเหลือกลิ่นอายของ 'ไส้' เอาไว้บ้าง จะทำให้เรารู้ว่ากำลังกินไส้ใหญ่อยู่จริงๆ"

"และรสชาติของมันก็เข้มข้นถึงใจ รับรองว่า 'ออริจินัล' แบบร้อยเปอร์เซ็นต์!"

หลี่เจ๋ออวี่เป็นถึงนักแต่งเพลง ทักษะทางภาษาย่อมไม่เป็นรองใคร

กำจัดกลิ่นคาวส่วนใหญ่ออกไป เหลือไว้ "ส่วนหนึ่ง" นั่นก็แปลว่ายังมีส่วนที่ไม่ได้กำจัดออกใช่ไหม

แล้วไอ้ส่วนที่ไม่ได้กำจัดกลิ่นคาว มันก็แปลว่าในไส้ใหญ่นั่นมีแนวโน้มสูงมากที่จะมี "ขี้" ผสมอยู่!

หลี่เจ๋ออวี่ไม่อยากจะจินตนาการเลยว่า เมื่อกี้เขาเพิ่งจะกลืนไส้ใหญ่คำนั้นลงไปแบบไร้การป้องกัน!

เขาถามเฉินซูเสียงสั่นด้วยความไม่ยอมรับความจริง

"เมื่อกี้ที่นายบอกว่ากำจัดกลิ่นไปส่วนใหญ่ แต่เหลือส่วนหนึ่งเอาไว้ นายตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ?"

เฉินซูตอบหน้าตาย "ผมตั้งใจที่จะไม่ได้ตั้งใจครับ"

คำตอบที่หนักแน่นดั่งขุนเขานั้น เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลหลี่เจ๋ออวี่!

"อุ๊บ... แหวะ!"

"ขอโทษครับทุกคน"

"ผมเคี้ยวโดนเม็ดฮวาเจียว ขอตัวไปบ้วนปากก่อน!"

พูดจบ หลี่เจ๋ออวี่ก็ใส่เกียร์หมาวิ่งแน่บออกไปทันที

[ได้รับค่าความถ่อย 1,000 แต้ม]

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลี่เจ๋ออวี่

เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย

สายตาของทุกคนวกกลับมาที่จานไส้ใหญ่อีกครั้ง

ในเมื่อหลี่เจ๋ออวี่ไม่รู้จักเสพสุขกับของดี งั้นพวกเขาก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ

เฉินซูยิ้มร่าพลางเชื้อเชิญ

"ไม่ต้องเกรงใจกันหรอกครับ ใครอยากกินก็คีบได้เลย"

นี่แหละคือสุดยอดแผนการเปิดเผยระดับเซียน

ถ้าคุณไม่กิน คุณก็พิสูจน์ไม่ได้ว่าข้างในมีขี้

แต่ถ้าคุณกิน คุณก็ติดกับดักเต็มเปา

แผนเดียวเก็บเรียบทั้งวงการ!

จ้าวรูอวิ๋นยิ้มหวาน

"ฉันเล็งจานนี้มานานแล้ว งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ"

มือเรียวคีบไส้ใหญ่ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ลู่เป่าจิ้งในฐานะสาวซานตง คุ้นเคยกับเมนูนี้เป็นอย่างดี

เธอเองก็ทำเป็น

แต่ฝีมือเฉินซูนั้นเหนือกว่าเธอไปไกลโข

เธอจึงคันไม้คันมืออยากลิ้มลองรสชาติเพื่อศึกษาเคล็ดลับความอร่อย

ว่าแล้วเธอก็คีบมาหนึ่งชิ้น

หวังอวิ๋นถิ่งเองก็ทนไม่ไหว

สีสันของไส้ใหญ่จานนี้มันยั่วยวนเกินห้ามใจ

แค่มองจากภายนอก ก็รู้เลยว่านี่มันระดับอาหารขึ้นโต๊ะเสวยชัดๆ

ถึงเขาจะเคยกินอาหารหรูๆ มาบ้าง แต่ก็ไม่ได้กินทุกวันเสียหน่อย

วันนี้มีบุญได้กินไส้ใหญ่ฝีมือเฉินซู

ต่อให้จุดโคมหาทั้งแผ่นดินก็คงหาไม่ได้อีกแล้ว

จ้าวรูอวิ๋นลองดมกลิ่นดูก่อน แล้วเบิกตาโตด้วยความตื่นเต้น

"กลิ่นหอมเข้มข้นเหมือนที่พี่เจ๋ออวี่บอกเลย ดูเหมือนกลิ่นเฉพาะตัวของไส้ใหญ่จะถูกดึงออกมาจนสุด"

"ฉันว่าถ้าได้กินคำแรกแล้ว คงหยุดไม่ได้แน่ๆ"

"ถ้าเผลอกินมูมมามไป ต้องขอโทษล่วงหน้าด้วยนะคะ"

หวังอวิ๋นถิ่งหัวเราะร่า

"ผมดมแล้ว หอมจริงอะไรจริง!"

"ตาเหยี่ยวของผมไม่มีทางดูพลาด สีสัน กลิ่น รส ครบเครื่อง! นี่มันอาหารในอุดมคติชัดๆ"

"ของแบบนี้คงมีแต่บนสวรรค์ หวังว่าตอนกินผมจะไม่เผลอกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วยนะ"

ลู่เป่าจิ้งปิดปากหัวเราะ

"ไส้ใหญ่จานนี้ต่างจากที่ฉันจินตนาการไว้จริงๆ"

"มีกลิ่นหอมของเครื่องเทศผสมผสานกับกลิ่นไส้แท้ๆ ได้อย่างลงตัว"

"เลิกอวยกันได้แล้ว รีบกินกันเถอะ อร่อยเหาะแน่นอน!"

เฉินซูที่นั่งอยู่ข้างๆ พยายามตีหน้านิ่งสุดชีวิต

แต่พอเห็นทุกคนรุมสรรเสริญเยินยอจาน "พิเศษ" นี้

เขาก็เกือบจะหลุดขำก๊ากออกมา

ทำได้แค่เบือนหน้าหนี เพื่อซ่อนพิรุธบนใบหน้า

"มา!"

"ไส้ใหญ่ชิ้นนี้ แด่แสงจันทร์! แด่มิตรภาพพวกเรา!"

"หมดแก้ว... เอ้ย กิน!"

ทั้งสามคนกลืนน้ำลายเอือก ก่อนจะยัดไส้ใหญ่เข้าปากในคำเดียว

ฟันคมกัดลงไป

น้ำซอสระเบิดท่วมปาก

ตอนแรกทั้งสามเตรียมจะทำหน้าฟิน

แต่รสสัมผัสที่ปลายลิ้นส่งกลับมา ทำให้คิ้วเริ่มขมวดมุ่น

อีหยังวะเนี่ย??

ทำไมรสชาติมันออกเปรี้ยวๆ ขมๆ?

แถมยังมีกลิ่นเหม็นตุๆ ลอยคลุ้ง

ทันใดนั้น

ภาพสีหน้าท่าทางประหลาดๆ ของหลี่เจ๋ออวี่ก็ผุดขึ้นมาในหัว

รวมถึงคำถามที่ถามเฉินซูเรื่องการ "เก็บรักษาบางส่วน" เอาไว้

ทั้งสามเริ่มครุ่นคิดหนัก

ค่อยๆ เคี้ยวพลางตีความคำว่า "รสชาติส่วนหนึ่ง" ของไส้ใหญ่

ส่วนหนึ่ง (อี ปู้ เฟิ่น)... ส่วนอึ (อี ปู้ เฟิ่น)...

ส่วนอึ?!!

ความคิดนี้ทำเอาทั้งสามสะดุ้งสุดตัว

ไม่จริงมั้ง?

คงไม่ใช่อย่างที่คิดหรอกมั้ง?

"นายตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ?"

"ผมตั้งใจที่จะไม่ได้ตั้งใจครับ"

บทสนทนานั้นดังก้องในหัว ราวกับคำพิพากษาประหารชีวิต!

"อุ๊บ!" "แหวะ!"

"อ้วกกก!"

เสียงอาเจียนดังประสานเสียง

ทั้งสามคนพ่นไส้ใหญ่ในปากออกมาแทบไม่ทัน

แขกรับเชิญคนอื่นๆ นั่งมองตาปริบๆ ด้วยความงุนงง

พวกเธอเป็นอะไรกันไปอีกแล้ว?

เคี้ยวโดนลิ้นพร้อมกันสามคนเลยเหรอ?

จังหวะนั้นเอง

หลี่เจ๋ออวี่ก็เดินกลับมา

เขาชี้นิ้วไปที่เฉินซูแล้วตะโกนลั่น

"จับเฉินซูไว้ อย่าให้มันหนีไปได้!"

"ไอ้หมอนี่มันเลวระยำ มันไม่ได้ล้างไส้ให้สะอาด!"

สิ้นเสียงตะโกน

ทุกคนในที่นั้นยืนแข็งทื่อเป็นหิน!

"กริ๊ดดด!!"

"เฉินซู ฉันจะฆ่าแก!"

"แกกล้าดียังไงเอาขี้มาให้ฉันกิน!"

จ้าวรูอวิ๋นสติแตก กรีดร้องโหยหวน!

[ได้รับค่าความถ่อย 1,000 แต้ม]

"เฉินซู!!"

"ไอ้สารเลว! เมื่อกี้ฉันอุตส่าห์ชมอาหารแกซะดิบดี แกทำกับฉันแบบนี้ได้ลงคอ!"

หวังอวิ๋นถิ่งเงยหน้าคำรามด้วยความแค้น

เขาไม่กล้าย้อนนึกถึงภาพตอนเคี้ยวไส้เมื่อกี้เลย

ที่พีคกว่านั้นคือ เขาเคี้ยวไปวิจารณ์ไปอย่างผู้รู้จริงซะด้วย

"อ๊าก!! เฉินซู!!!"

"แกตายซะเถอะ!"

"นี่เหรอไส้ใหญ่รสชาติออริจินัลของแก?!!"

ลู่เป่าจิ้งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

[ได้รับค่าความถ่อย 1,000 แต้ม]

เธอนึกถึงภาพที่ทั้งสามคนชูไส้ใหญ่ขึ้นฟ้า แด่แสงจันทร์ แด่มิตรภาพ

มันโคตรจะเป็นตัวตลกเลยโว้ย!

เธอไม่อยากจะนึกสภาพเลยว่าแฟนคลับที่ดูไลฟ์อยู่จะขำกันขนาดไหน

จะเป็นอะไรไปได้ล่ะ ก็ต้องขำจนท้องคัดท้องแข็ง

ขำจนกลิ้งไปกลิ้งมา

ขำจนปวดตับไตไส้พุงแน่นอน!

[จบแล้ว]