บทที่ 130 - ไม่ใช่ฝีมือทีมงานหรอก!

บทที่ 130 - ไม่ใช่ฝีมือทีมงานหรอก!

หลี่เจ๋ออวี่ไปหาแก้วกระดาษมาได้สองสามใบ

"วันนี้อากาศร้อนจริงๆ โชคดีที่ผมเจอเครื่องดื่มขวดนี้ในกล่อง ประหยัดเงินไปได้หลายหยวนเลย"

พูดจบเขาก็ยกขวดโค้กขึ้นมาเตรียมบิดฝา

อู๋ถังยิ้มร่าถือแก้วกระดาษรอท่า หวังอวิ๋นถิ่งเองก็ทำหน้าคาดหวัง ลู่เป่าจิ้งแลบลิ้นเลียริมฝีปากด้วยความกระหาย จ้าวรูอวิ๋นส่งสายตาเว้าวอนอยากกินบ้าง

สวีเฉียงกั๋วและทีมงานต่างกลั้นหายใจลุ้นระทึก

ผู้ชมทางบ้านจ้องหน้าจอตาไม่กระพริบ

และแล้ววินาทีที่ทุกคนรอคอย (แบบไม่ค่อยหวังดี) ก็มาถึง

หลี่เจ๋ออวี่ออกแรงบิดฝาเกลียวจนคลายออก เขายิ้มกว้างอย่างภูมิใจ

"มาๆๆ เดี๋ยวผมรินให้คนละแก้ว ดับกระหายกันหน่อ..."

ยังพูดไม่ทันจบประโยค

วินาทีถัดมา!

ขวดโค้กที่เคยสงบนิ่งก็ระเบิดตูมราวกับภูเขาไฟปะทุ!

รุนแรงและเกรี้ยวกราด!

แรงดันมหาศาลพุ่งทะลักออกมาจากปากขวด หลี่เจ๋ออวี่ยืนเอ๋อรับประทาน!

ทุกคนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ แต่ทว่า...

ไม่มีใครหลบพ้นสักคน

"กรี๊ดดด!!!"

"หน้าฉัน!"

ลู่เป่าจิ้งที่นั่งติดกับหลี่เจ๋ออวี่รับเคราะห์ไปเต็มๆ โค้กพุ่งใส่หน้าเธอจนเปียกโชก

"เชี่ย!"

"โค้กเข้าจมูกกู!"

หวังอวิ๋นถิ่งดีดตัวหนีเหมือนกระต่ายตื่นตูม แต่ตอนขยับตัวดันไปสะดุดขาเก้าอี้จนเสียหลัก

เขาไม่ทันระวังตัว ร่างจึงลอยละลิ่วก่อนจะฟาดพื้นด้วยท่วงท่าอันงดงาม 'ท่าพญาหงส์ร่อนลงหาดทราย' หรือเรียกภาษาชาวบ้านว่า... กบไถนา!

สภาพดูไม่จืดสุดๆ

"เวรเอ๊ย!"

อู๋ถังหลบไม่ทัน โดนโค้กสาดใส่จนตัวเปียกมะลอกมะแลกเหมือนลูกหมาตกน้ำ

"ว้าย!"

จ้าวรูอวิ๋นร้องเสียงหลง

"แค่กๆๆ..."

น้ำอัดลมจำนวนมากพุ่งเข้าปากเธอเต็มๆ จนสำลักหน้าดำหน้าแดง น้ำหูน้ำตาไหลพราก

ส่วนหลี่เจ๋ออวี่ที่เป็นมือเปิดขวด ยังคงค้างอยู่ในท่าบิดฝา ร่างกายแข็งทื่อราวกับรูปปั้นดินปั้น ยืนบื้อเป็นสากกะเบืออยู่ตรงนั้น!

เขาโดนโค้กพ่นใส่จนสมองรวนไปหมดแล้ว!

ทั่วทั้งตัวไม่มีตรงไหนแห้ง ทรงผมสุดเท่ที่เซ็ตมาอย่างดีกลายเป็นรังนกยุ่งเหยิง น้ำโค้กหยดติ๋งๆ ลงมาจากปลายผม สภาพดูน่าอนาถพิลึก

ที่ปากขวดในมือเขายังมีฟองฟูฟ่องทะลักออกมาไม่หยุด

"อ๊ากกก!!!"

"ทีมงาน!!!"

หลี่เจ๋ออวี่ได้สติกลับมา แหงนหน้าตะโกนก้องฟ้า

[ได้รับค่าความถ่อย 1,000 แต้ม]

หวงหัวที่ยืนอยู่ไกลๆ ได้ยินเสียงโหยหวนนี้ถึงกับตัวสั่นงันงก

อู๋ถังลูบน้ำโค้กออกจากหน้า ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "โค้กขวดนี้เอามาจากกล่องของทีมงาน แสดงว่าโดนวางยาไว้แล้วล่ะ"

[ได้รับค่าความถ่อย 1,000 แต้ม]

หวังอวิ๋นถิ่งแสยะยิ้มเย็นยะเยือก หักนิ้วดังกรอบแกรบ "ทีมงานพวกนี้มันรนหาที่ตายชัดๆ!"

[ได้รับค่าความถ่อย 1,000 แต้ม]

จ้าวรูอวิ๋นกรีดร้อง "กรี๊ด! ผู้กำกับหวงหัว!!"

[ได้รับค่าความถ่อย 1,000 แต้ม]

ลู่เป่าจิ้งกัดฟันกรอด "ต้องเอาคืนให้สาสม ห้ามปล่อยให้พวกเขาลอยนวล!"

[ได้รับค่าความถ่อย 1,000 แต้ม]

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดขำกลิ้งจนตกเก้าอี้

[ฮ่าๆๆๆ ไม่ไหวแล้ว ขำจนเสียงหลงเหมือนหมูถูกเชือด!]

[ทีมงานผู้น่าสงสารต้องมารับเคราะห์แทนอีกแล้ว!]

[หวงหัวจบเห่แน่! โดนเหล่าดาราหมายหัวเข้าให้แล้ว!]

[ฮ่าๆๆๆ ขำจนปวดท้อง สภาพแต่ละคนดูไม่ได้เลย โคตรอนาถ!]

[ฮ่าๆๆๆ เฉินซูนี่มันตัวแสบจริงๆ เลวได้โล่!]

[หวงหัวทำหน้าเหมือนจะร้องไห้: เฉินซู!! ดูเรื่องระยำที่แกทำสิ ทำไมต้องให้ฉันรับจบตลอดเลยวะ?!]

[หวงหัว: วันก่อนปวดหลังเลยไปหาหมอกระดูก หมอดูฟิล์มเอกซเรย์แล้วทำหน้างง บอกว่าผมอายุแค่นี้กำลังอยู่ในวัยสร้างเนื้อสร้างตัว แผ่ขยายแผนการอันยิ่งใหญ่ ทำไมถึงข้ามขั้นตอนไปใช้ชีวิตเหมือนคนแก่เร็วกว่ากำหนดตั้งยี่สิบปี ผมถามว่าทำไม หมอบอกกระดูกสันหลังคดหมดแล้ว ผมฟังแล้วไม่รู้จะโกรธหรือเสียใจดี]

[ฮ่าๆๆๆ ยอดคน! ชาวเน็ตนี่มันแหล่งรวมยอดคนจริงๆ!]

[ฮ่าๆๆๆ ขำจนกลิ้งตกเตียงแล้วเนี่ย!]

...

...

[ตรวจพบพฤติกรรมถ่อย ได้รับค่าความถ่อย 402,000 แต้ม]

[ค่าความถ่อยรวม 415,000 แต้ม!]

หวงหัวได้ยินเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นของเหล่าดาราก็ยืนขาสั่นพับๆ

ทันใดนั้นเฉินซูก็ลุกขึ้นยืน

แววตาของเขาใสซื่อบริสุทธิ์ดุจน้ำค้างยามเช้า พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

"ทุกท่านครับ ผมคิดว่านี่อาจจะไม่ใช่ฝีมือทีมงานก็ได้นะครับ"

สิ้นคำพูดนั้น ทุกคนชะงักกึก

หลินฉิงชิวฉายแววแปลกใจวูบหนึ่ง ไม่เข้าใจว่าเขาจะพูดแก้ตัวให้ทีมงานทำไม

สวี่หงโต้วเริ่มร้อนรน ถ้าไม่รีบโยนขี้ให้ทีมงานตอนนี้ รอให้ทุกคนใจเย็นลง เดี๋ยวเขาก็หันมาสงสัยนายหรอก

เฉินซูเห็นสายตาที่มองมาก็กระแอมเบาๆ แล้วอธิบาย

"เมื่อกี้ที่โค้กมันระเบิด ผมว่าทีมงานไม่ได้ตั้งใจแกล้งหรอกครับ ลองดูสภาพอากาศข้างนอกสิ"

"แดดเปรี้ยงขนาดนี้ พื้นดินร้อนจนแทบจะทอดไข่สุก ปัญหามันอยู่ที่ตรงนี้แหละ!"

ทุกคนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

เฉินซูอธิบายต่อ "ต้องเข้าใจก่อนว่าในโค้กมันอัดแน่นไปด้วยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ พอเจอกับความร้อน แรงดันภายในขวดก็จะพุ่งสูงขึ้น"

"ยิ่งวันนี้อากาศร้อนตับแลบ แรงดันในขวดโค้กยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ!"

"บวกกับระหว่างขนย้าย มันต้องมีการกระแทกกระทั้น เขย่าไปเขย่ามาอย่างเลี่ยงไม่ได้"

"แรงดันก๊าซที่อัดอั้นอยู่ข้างใน พอพี่เจ๋ออวี่เปิดฝาระบายออกปุ๊บ มันก็เลย... ตูม! ระเบิดออกมาอย่างที่เห็นไงครับ"

ฟังคำอธิบายจบ ทุกคนถึงกับอึ้ง!

"เออแฮะ เป็นไปได้สูงเลยนะ วันนี้ร้อนนรกแตกขนาดนี้ โค้กตากแดดแถมโดนเขย่ามาทั้งวัน ไม่ระเบิดก็แปลกแล้ว" อู๋ถังวิเคราะห์ตามจริง

หลี่เจ๋ออวี่พยักหน้า "ดูท่าเราจะเข้าใจผิด โทษทีมงานฟรีซะแล้ว"

ความโกรธของเขาลดฮวบลงทันที คนอื่นๆ ก็เริ่มสงบลงตาม เฉินซูพูดมีเหตุผล พวกเขาไม่ใช่คนไร้เหตุผลที่จะพาลไปทั่ว

ผู้ชมเห็นฉากนี้ถึงกับอ้าปากค้าง!

[เชี่ย! สมองเฉินซูทำด้วยอะไรวะ? พลิกสถานการณ์ลดแรงแค้นได้ในพริบตาเดียว]

[เอาเรื่องว่ะ! เฉินซูโคตรเทพ! ถ้าฉันไม่รู้ความจริงมาก่อน ได้ยินทฤษฎีนี้เข้าไปฉันก็เกือบเชื่อเหมือนกัน!]

[กูยอมใจเลย!]

[เฮ้ย แต่จะว่าไปก็มีเหตุผลนะ เมื่อวานฉันลืมน้ำอัดลมไว้ในรถ เช้ามาเปิดประตู รถเลอะเทอะไปหมด สงสัยจะระเบิดเพราะความร้อนเหมือนกัน!]

[เดี๋ยวนะ! แล้วทำไมเฉินซูต้องช่วยแก้ตัวให้ทีมงานด้วยล่ะ?]

ผู้ชมเริ่มได้สติแล้วทำหน้าสงสัย

[พวกแกลืมไปแล้วเหรอว่าบนโต๊ะยังมีนมกับแก้วมังกรเหลืออยู่?]

[เชี่ย! หรือว่าเฉินซูวางแผนจะแกงเพื่อนต่อ?]

[เวรเอ๊ย! เฉินซูไอ้คนถ่อย!]

[จบกัน เหล่าดาราต้องรับกรรมอีกรอบแน่!]

[เฉินซูแม่งแสบจริงๆ! แต่ฉันชอบว่ะ! ฮ่าๆๆ]

[666 ก็นึกว่าทำไมเฉินซูถึงลงทุนร่ายยาวทฤษฎีวิชาการ ที่แท้จะขุดหลุมฝังเพื่อนต่อนี่เอง!]

[เฉินซูนี่มันแม่หมูใส่ยกทรงชัดๆ แผนซ้อนแผน! ป้องกันไม่ไหวจริงๆ]

...

...

ที่หน้างาน หลังจากฟัง "การวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล" ของเฉินซู อารมณ์ของทุกคนก็เริ่มกลับสู่สภาวะปกติ

หวงหัวที่ยืนอยู่ไกลๆ ปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก รู้สึกเหมือนรอดตายมาได้อย่างปาฏิหาริย์

"ซวยชะมัด!" จ้าวรูอวิ๋นบ่นอุบ

หวังอวิ๋นถิ่งหันไปแซว "พี่เจ๋ออวี่ มือพี่นี่ไม่ธรรมดาเลยนะ หยิบชิ้นแรกมาก็แจ็คพอตแตกเลย"

หลี่เจ๋ออวี่เกาหัวแก้เขิน "ฉันไม่รู้จริงๆ นี่นา!"

ลู่เป่าจิ้งทำท่าครุ่นคิด "พี่เจ๋ออวี่ เป็นไปได้ไหมว่าพี่คือเทพเจ้าแห่งความซวยกลับชาติมาเกิด!"

หลี่เจ๋ออวี่ร้องเสียงหลง "อย่าพูดงั้นสิ ฉันเริ่มกลัวแล้วนะเนี่ย กลัวจนอยากจะวิ่งไปไหว้พระเลย!"

[จบแล้ว]