บทที่ 70 - ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

บทที่ 70 - ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

ณ โรงแรมหรูหราไกลออกไป สวีเฉียงกั๋วมองภาพในจอแล้วปาดเหงื่อเย็นๆ บนหน้าผาก

"เฮ้อ~ เกือบไปแล้ว!"

โชคดีที่เขามีญาณหยั่งรู้

สั่งกำชับตากล้องไว้ล่วงหน้าว่าถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับเฉินซูต้องตามติดทุกฝีก้าว

ต่อให้ไปเข้าห้องน้ำก็ต้องตามไปดูให้เห็นกับตา

และก็เป็นไปตามคาด

ตอนงานรอบกองไฟเมื่อหัวค่ำ เฉินซูใช้ข้ออ้างไปเข้าห้องน้ำ แอบย่องกลับมาที่บ้านแห่งรักแล้วลงมือวางกับดักชั่วร้าย

แต่ก็ไม่พ้นสายตาอันแหลมคมของเขาไปได้

"ผกก.สวี คุณนี่เหนือชั้นกว่าจริงๆ ไม่งั้นพวกเราคงโดนเฉินซูเล่นงานจนยับเยินแน่"

หวงหัวรีบประจบสอพลอ

เขารู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว

ถ้าตอนกลางวันสวีเฉียงกั๋วไม่ย้ำนักย้ำหนากับพวกตากล้อง ป่านนี้คงเสร็จเฉินซูไปแล้ว

สวีเฉียงกั๋วได้ยินคำชมก็ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ

"ทำไมฉันจะไม่รู้นิสัยเสียของเฉินซู"

"คนอย่างหมอนั่น ถ้าวันไหนทำเรื่องดีๆ สักเรื่องได้ ถือว่าฟ้าถล่มดินทลายแล้ว"

"คอยดูเถอะ ยังมีละครฉากเด็ดรออยู่อีก"

สวีเฉียงกั๋วจ้องหน้าจอตาไม่กะพริบ คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของทุกกล้องอย่างใกล้ชิด

ผู้ชมทางบ้านเองก็ตั้งตารออย่างใจจดใจจ่อ

เวลาตีสามมาถึงอย่างรวดเร็ว

สาม

สอง

หนึ่ง

เสียง "กริ๊ก" เบาๆ ดังขึ้น

เฉินซูกดสวิตช์บนแผงควบคุมอย่างเด็ดขาด

"โครม!"

"โครม!"

"โครม!"

...

ทันใดนั้น เสียงเตียงถล่มดังสนั่นหวั่นไหวมาจากห้องพักนับสิบห้องพร้อมกัน

หลี่เจ๋ออวี่ที่กำลังหลับลึก จู่ๆ เตียงนอนก็หักครึ่งตรงกลาง

ร่างของเขาร่วงลงไปติดแหง็กอยู่ในร่องรูปตัว V ทันที

"หืม?"

หลี่เจ๋ออวี่สะดุ้งตื่นสุดตัว

พบว่าตัวเองถูกบีบอัดอยู่กลางซากเตียง

เขาเกาหัวแกรกๆ

มองซ้ายมองขวา

"เชี่ยไรเนี่ย!"

"เกิดอะไรขึ้น?"

"อีหยังวะ?"

"มันคืออะไรครับเนี่ย?"

หลี่เจ๋ออวี่งงเป็นไก่ตาแตก

หน้าเหวอคูณสอง

สมอง error คูณสาม

สักพักสติเริ่มกลับมา

เขาก็แหกปากร้องโหยหวน

"บ้านฉันล่ะ?"

"บ้านฉันถล่มหายไปไหนแล้ว?"

[ได้รับค่าความถ่อย 100 แต้ม]

ผู้ชมทางบ้านขำกันจนบ้านแทบแตก

[ฮ่าๆๆ ดูหน้าหลี่เจ๋ออวี่สิ เอ๋อแดกไปเลยไหมล่ะ]

[ช็อตหน้าเหวอสามจังหวะของหลี่เจ๋ออวี่ ทำฉันขำจนปอดโยก!]

[ฮ่าๆๆ เฉินซูแม่งร้ายกาจ ท่านี้องศาเป๊ะมาก ตกลงไปแล้วลุกออกเองยากด้วยนะ]

[ฮ่าๆๆ ขำจะตายแล้ว หลี่เจ๋ออวี่ตื่นมายังไม่รู้เรื่องรู้ราว นึกว่าบ้านถล่มจริงๆ]

[บ้านฉันล่ะ? บ้านฉันหายไปไหน? ฮ่าๆๆ แม่จ๋าช่วยด้วย ขำจนตะคริวกินท้องแล้ว ฮ่าๆๆ]

[สงสัยพี่แกนึกว่าละเมออยู่มั้ง พอได้สติถึงรู้ว่าเตียงหายไปแล้ว ฮ่าๆๆ]

......

[พฤติกรรมถ่อยถูกตรวจจับ ได้รับค่าความถ่อย 20,453 แต้ม]

อีกด้านหนึ่ง

"อ๊าก!"

"แผ่นดินไหว!!"

หวังอวิ๋นถิ่งตกใจตื่น แหกปากร้องลั่น!

[ได้รับค่าความถ่อย 100 แต้ม]

ประเด็นคือสภาพของเขาตอนนี้ ทำเอาชาวเน็ตขำจนข้าวพุ่ง

เขาติดแหง็กอยู่ตรงร่องกลางเตียง

แต่ที่พีคคือหวังอวิ๋นถิ่งนอนหงาย

ตอนนี้เขาใส่กางเกงลายดอกฮาวาย ก้นกลมๆ ดันโด่งชี้ฟ้าเล็งเป้าเข้าหากล้องพอดีเป๊ะ

ดูเหมือนหมูที่กำลังก้มหน้าคุ้ยผักกาดไม่มีผิด

[ฮ่าๆๆ ช็อตนี้ฮาสุดในสามโลก!]

[แม่เจ้า ขำตายชัก หวังอวิ๋นถิ่งใส่กางเกงลายดอก ก้นโด่งชี้ฟ้า เหมือนหมูที่บ้านฉันเลย!]

[ฮ่าๆๆ นึกไม่ถึงเลยว่าภายใต้ลุคแบดบอย หวังอวิ๋นถิ่งจะซ่อนความฮาไว้ขนาดนี้ ตลกชิบหาย!]

[มุมกล้องนี้มันใช่อะ เหมือนหมูคุ้ยผักกาดชัดๆ! ฮ่าๆๆ]

[คืนนี้ฉันต้องขำตายแน่ๆ เฉินซูวางแผนมาดีเกิน ไม่มีใครดิ้นหลุดสักราย]

......

[พฤติกรรมถ่อยถูกตรวจจับ ได้รับค่าความถ่อย 22,140 แต้ม]

ในอีกห้องหนึ่ง

"กรี๊ด!!"

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"

จ้าวรูอวิ๋นกรีดร้องด้วยความตกใจ

[ได้รับค่าความถ่อย 100 แต้ม]

เธอนอนตะแคง

ตอนนี้เลยติดแหง็กอยู่ก้นหลุม พยายามดิ้นรนตะเกียกตะกาย

สภาพเหมือนหนอนบุ้งยักษ์กำลังดึ๊บๆ ดูทุลักทุเลและตลกสิ้นดี

[ฮ่าๆๆ อันนี้ก็ฮา!]

[โอ๊ยตายแล้ว นี่มันหนอนผีเสื้อไซส์ยักษ์ชัดๆ]

[สภาพดูไม่ได้เลย เธอทำได้ยังไงเนี่ย]

[ฮ่าๆๆ ขำจนน้ำตาไหลพราก ตลกเกินไปแล้ว!]

......

[พฤติกรรมถ่อยถูกตรวจจับ ได้รับค่าความถ่อย 23,741 แต้ม]

ที่ห้องของหลินฉิงชิว

สิ้นเสียงโครมดังสนั่น

เตียงหักสะบั้นเป็นสองท่อน

"กรี๊ด!!!"

หลินฉิงชิวรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง ร่างร่วงหล่นวูบ ตื่นจากฝันด้วยความสยดสยอง

กรีดร้องเสียงหลง

[ได้รับค่าความถ่อย 100 แต้ม]

จากนั้น

เธอก็ทำท่าเหมือนคนตาบอด สองมือควานสะเปะสะปะไปทั่ว

ลืมไปสนิทใจว่าตัวเองยังใส่ผ้าปิดตาอยู่

"ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย?"

"ช่วยด้วย! แผ่นดินไหว!"

"ตาฉัน! ตาฉันบอดแล้ว มองไม่เห็นอะไรเลย!"

หลินฉิงชิวสติแตก หน้าซีดเผือด

สองมือไขว่คว้าอากาศไปทั่ว

ทันใดนั้น

มือเธอสัมผัสโดนผ้าห่มและหมอนของตัวเอง

"เอ๊ะ?"

หลินฉิงชิวเริ่มได้สติว่าสถานที่ที่เธออยู่ ไม่ได้มีรอยแยกแผ่นดินไหวสูบลงไป

เหมือนสวรรค์ดลใจ

เธอลองเอามือแตะที่ตา

ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าผ้าปิดตายังคาอยู่

รีบกระชากออกทันที

หลินฉิงชิวมองไปรอบๆ

พบว่าเตียงนอนหักกลาง และตัวเธอก็ตกลงไปในร่องนั้น

"เฮ้อ~ ไม่ใช่แผ่นดินไหวสินะ"

หลินฉิงชิวถอนหายใจโล่งอก

ก่อนที่ใบหน้าจะแดงซ่านลามไปถึงใบหู ราวกับก้อนเมฆยามเย็น

เมื่อกี้เธอสติแตก ตะโกนโวยวายไปซะขนาดนั้น

ภาพลักษณ์คงป่นปี้ น่าขายหน้าชะมัด

ซึ่งก็จริงอย่างที่เธอคิด

ชาวเน็ตเห็นสภาพหลุดๆ ของหลินฉิงชิว ต่างพากันขำจนหายใจไม่ทัน

[ช่วยด้วย! ตาฉันเจ็บ ฉันมองไม่เห็นแล้ว! ฮ่าๆๆ พี่ฉิงชิวลุคนี้ตลกเวอร์!]

มีคนพากย์เสียงเลียนแบบท่าทางของหลินฉิงชิว ขำกันจนน้ำตาเล็ด

[ก๊ากๆๆๆๆ ไม่ไหวแล้ว ฉันอุตส่าห์จะนอนแล้วนะ เพื่อนลากมาดูช็อตนี้ ขำจนเป็นบ้าแล้วเนี่ย!]

[ตลกเกินไปแล้ว! รายการนี้ไม่ดังให้มันรู้ไปสิ!]

[ช็อตพี่ฉิงชิวรับบทคนตาบอดนี่น่าเอ็นดูสุดๆ! ทั้งน่ารักทั้งตลก การแสดงระดับนี้โรงเรียนการละครต้องยอมแพ้ นี่มันระดับรางวัลออสการ์ชัดๆ!]

[ความเห็นบนอย่าแกงพี่สาวฉัน พี่ฉิงชิวเป็นนักร้องนะยะ ฮ่าๆๆ แต่จะผันตัวไปเป็นนักแสดงตลกก็ไม่ติดนะ]

......

[พฤติกรรมถ่อยถูกตรวจจับ ได้รับค่าความถ่อย 25,124 แต้ม]

ที่ห้องของลู่เป่าจิ้ง

ลู่เป่าจิ้งเพิ่งจะเคลิ้มหลับลึกไปได้ไม่นาน

จู่ๆ

เธอก็รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มดินทลาย

ราวกับลิฟต์ขาดร่วงลงสู่เบื้องล่าง

เธอตกลงไปในหลุม

ความกลัวจับขั้วหัวใจ วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

มือควานไปเจอรีโมตแอร์

เธอเข้าใจผิดคิดว่าเป็นโทรศัพท์มือถือ

ไม่มีกะจิตกะใจจะดูให้ดี

รีบกดเบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคยรัวๆ

เอารีโมตแอร์แนบหู

ตะโกนสุดเสียง

"อ๊าก!"

"แม่จ๋าช่วยด้วย!"

"ช่วยหนูด้วย! แผ่นดินแยกแล้ว!"

"แม่จ๋าหนูรักแม่นะ หนูอาจจะไม่ได้ดูใจแม่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว!"

"แม่ ทำไมแม่ไม่พูดล่ะ? แม่ไม่รักหนูแล้วเหรอ?"

"หนูจะตายแล้วนะ! แม่——"

ลู่เป่าจิ้งรู้สึกแปลกใจ

ตะโกนจนคอจะแตก ทำไมปลายสายเงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบรับเลย

เธอมอง "มือถือ" ในมือด้วยความมึนงง

หน้าจอแสดงเลข 17

"หืม? 17 สายที่ไม่ได้รับ?"

ลู่เป่าจิ้งงงเต็ก

หรือว่าแม่โทรมาหาเธอแล้วตั้งหลายสาย?

"ไม่ใช่นิ มือถือฉันสีแดง ทำไมเครื่องนี้สีขาวล่ะ?"

ลู่เป่าจิ้งบ่นพึมพำอย่างซื่อบื้อ

สักพัก

พอสติเริ่มกลับเข้าร่าง สมองที่เหมือนกาวแป้งเปียกก็เริ่มทำงาน

ก้มมอง "โทรศัพท์" ในมือชัดๆ อีกที ถึงเห็นว่ามันกลายร่างเป็นรีโมตแอร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

ลู่เป่าจิ้งตาค้าง

"ทำไมโทรศัพท์ฉันกลายเป็นรีโมตแอร์ไปได้?"

วินาทีต่อมา

หน้าเธอก็แดงแปร๊ดจนถึงคอ

เหมือนกุ้งต้มสุก

ลู่เป่าจิ้งเพิ่งสำนึกได้

เมื่อกี้เธอตกใจจนขวัญเสีย เข้าใจผิดคิดว่ารีโมตแอร์เป็นมือถือ

แถมยังแหกปากร้องหาแม่ลั่นห้อง

ที่ซวยกว่านั้นคือ เธอหันไปเห็นตากล้องยืนจังก้าอยู่หน้าประตู เลนส์กล้องขนาดยักษ์จ่อมาที่เธอ

บันทึกเหตุการณ์ประวัติศาสตร์เมื่อครู่ไว้อย่างครบถ้วนกระบวนความ

"กรี๊ด!"

"ฉันไม่อยู่แล้ว!"

ลู่เป่าจิ้งดึงผ้าห่มมาคลุมโปง ปิดมิดทั้งตัว

เมื่อกี้มันน่าอับอายที่สุดในชีวิต!

ตายทั้งเป็นชัดๆ!

เธอไม่กล้าจินตนาการเลยว่า พอรายการออนแอร์ ภาพลักษณ์ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเธอจะป่นปี้ขนาดไหน

[จบแล้ว]