บทที่ 50 - มาบ้านผมสิ เดี๋ยวผมให้ดู...

บทที่ 50 - มาบ้านผมสิ เดี๋ยวผมให้ดู...

หลินฉิงชิวกับหวังอวิ๋นถิ่งสบตากันแวบหนึ่ง

ถ้าเป็นเมื่อไม่กี่ปีก่อน บารมีของหลินฉิงชิวเหนือกว่าหวังอวิ๋นถิ่งแบบไม่เห็นฝุ่น แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว หวังอวิ๋นถิ่งกำลังไต่ขึ้นสู่จุดสูงสุด เหลืออีกก้าวเดียวก็จะกลายเป็นซูเปอร์สตาร์ระดับท็อป

ในขณะที่หลินฉิงชิวเลือกถอยออกจากวงการในช่วงพีคสุด ทำให้ตอนนี้กระแสเริ่มซาลงไปมาก สถานะดิ่งลงเหว

พอเทียบกันปอนด์ต่อปอนด์ ศักดิ์ศรีของทั้งคู่จึงดูสูสีกัน

หวังอวิ๋นถิ่งแสดงความนอบน้อม ผายมือให้หลินฉิงชิวเริ่มก่อน เธอพยักหน้ารับอย่างไม่เกรงใจ ลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้ม

"รู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้มาร่วมครอบครัวนี้ ดีใจจริงๆ ค่ะที่ได้มาเจอทุกคน"

"มาค่ะ ฉันขอหมดแก้วก่อน ตามสบายนะคะ"

พูดจบเธอก็จัดการเครื่องดื่มในแก้วจนเกลี้ยง

จากนั้นก็ถึงคิวหวังอวิ๋นถิ่งกล่าวคำปราศรัยตามมารยาท แล้วทุกคนก็ไล่เรียงกันพูดจนครบ รวมถึงเฉินซูด้วย

เมื่อพิธีการจบลง มหกรรมเขมือบแหลกก็เริ่มต้นขึ้น

"แจ๊บๆๆ ~"

เสียงเคี้ยวอาหารดังมาจากข้างตัว เฉินซูหันขวับไปมอง ก็เห็นสวี่หงโต้วถือปูขนไว้ในมือข้างละตัว ปากเลอะเทอะไปด้วยมันปูสีเหลืองทอง หน้าตาฟินสุดขีด

นี่มันวิถีตะกละตัวแม่ชัดๆ

สภาพตอนนี้ช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์นางฟ้าแสนสวยเมื่อตอนเช้าแบบหน้ามือเป็นหลังเท้า

สวี่หงโต้วรู้สึกตัวว่ามีคนมอง จึงเงยหน้าขึ้นมาสบตาเฉินซูด้วยแววตาใสซื่อ

"มีไรเหรอ?"

ท่าทางเด๋อด๋า ดวงตากลมโตแป๋วแหวว ดูแล้วเหมือนเด็กฉลาด... น้อยยังไงชอบกล

"ไม่มีไร กินต่อเถอะ" เฉินซูหลุดขำ

เขาชอบสวี่หงโต้วเวอร์ชันนี้ที่สุด ปลดเปลือกจอมปลอมออกจนเหลือแต่ตัวตนจริงๆ

น่ารัก เด๋อ จริงใจ และกินเก่ง

"เอาล่ะๆ ทุกคนไม่ต้องเกรงใจนะ กินตอนร้อนๆ อร่อยที่สุด!"

อู๋ถังคอยทำหน้าที่พิธีกรบนโต๊ะอาหาร บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยอย่างออกรส

อาจเป็นเพราะทุกคนยังอยู่ในวัยหนุ่มสาว จึงไม่มีกฎเกณฑ์เคร่งครัดน่าอึดอัดเหมือนเวลากินข้าวกับผู้ใหญ่ ทุกคนต่างกินดื่มกันอย่างเต็มที่และมีความสุข

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

เมื่ออิ่มหนำสำราญกันถ้วนหน้า ทุกคนก็นั่งเอนหลังพักผ่อน

ตอนนั้นเอง สวี่หงโต้วก็ลูบท้องตัวเองด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"ตายแล้วเฉินซู ทำไงดี เย็นนี้กินเยอะเกินไปแล้ว ไขมันเกินมาตรฐานบริษัทแน่เลยอ่ะ"

ดาราทุกคนแม้เบื้องหน้าจะดูสวยหล่อเพอร์เฟกต์ แต่ชีวิตจริงถูกค่ายต้นสังกัดควบคุมทุกฝีก้าว โดยเฉพาะดราระดับท็อปอย่างสวี่หงโต้ว ไม่ว่าจะเป็นเปอร์เซ็นต์ไขมัน น้ำหนัก สัดส่วน หรือแม้แต่เวลานอน ล้วนมีกฎระเบียบเข้มงวดคอยกำกับ

"ก็ลดน้ำหนักสิ" เฉินซูยักไหล่ ช่วยไม่ได้จริงๆ

เขาไม่ใช่ดารา ไม่เข้าใจความลำบากพวกนี้หรอก ถ้ารู้ตัวว่าอ้วนก็แค่ไปลด ง่ายจะตาย

"แต่ฉันยังอยากกินอีกนี่นา"

สวี่หงโต้วชี้ไปที่มุมปาก สายตาละห้อยมองซากอารยธรรมซีฟู้ดบนโต๊ะอย่างอาลัยอาวรณ์

เฉินซูถึงกับพูดไม่ออก เริ่มเข้าใจธรรมชาติของยัยตัวกินจุคนนี้แล้ว

"งั้นก็กินต่อ" เฉินซูตัดบท

ทันใดนั้น สวี่หงโต้วก็เริ่มงอแงเสียงอ่อนเสียงหวาน

"โธ่ เฉินซู... ช่วยคิดหน่อยสิ ฉันรู้นะว่านายมีวิธีดีๆ เยอะแยะ ช่วยหน่อยนะ นะๆๆ ~"

เจอลูกอ้อนเสียงสองเข้าไป หัวใจเฉินซูเต้นรัวเหมือนกลองเพล

เกือบจะโดนตกเข้าให้แล้ว

สมกับเป็นเพดานความงามของวงการบันเทิงจีน พอบทจะอ้อนขึ้นมา ใครหน้าไหนจะไปต้านทานไหว

"เฮ้อ... แพ้เธอจริงๆ" เฉินซูถอนหายใจ

ช่วยไม่ได้แฮะ

ถ้าเป็นคนอื่นคงแนะนำให้ไปเข้ายิมเบิร์นออก หรือไม่ก็คุมอาหาร

แต่สำหรับเฉินซู

เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก

เขาเปิดหน้าร้านค้าระบบ หมวดตัวยา แล้วกดแลก 'ยาช่วยย่อยอาหาร' ออกมา ตัวยานี้ไม่เหมือนอาหารเสริมตามท้องตลาด แต่มันมีสรรพคุณช่วยย่อยสลายอาหารในกระเพาะได้จริง เห็นผลทันตา

ปลอดภัย ไร้สารตกค้าง

แถมไม่ทำให้อ้วนด้วย

นี่มันยาวิเศษชัดๆ!

ราคาก็เป็นมิตร แค่ 1,000 แต้มความถ่อย

ข้อเสียเดียวคือมีคูลดาวน์ แลกได้แค่วันละเม็ด จะเอาไปปั๊มขายรวยทางลัดคงหมดสิทธิ์

"เอ้านี่! ยาช่วยย่อย กินซะ มันจะช่วยย่อยอาหาร กันท้องอืดท้องเฟ้อ แถมกระตุ้นการดูดซึมของลำไส้ ช่วยลดความอ้วนได้ด้วย"

เฉินซูวางเม็ดยาสีขาวลงบนมือนุ่มนิ่มของเธอ

"ฮะ? นายมีวิธีจริงๆ เหรอเนี่ย?"

สวี่หงโต้วตาโตด้วยความทึ่ง เมื่อกี้เธอแค่อยากบ่นอ้อนขอกำลังใจตามประสาคู่รักในรายการ ไม่คิดว่าเขาจะแก้ปัญหาได้จริง

ผ่านไปหนึ่งวัน เธอก็ค้นพบว่าผู้ชายคนนี้น่าสนใจชะมัด ทั้งตลก ทั้งหล่อ

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอเริ่มรู้สึกพึ่งพาและไว้ใจเขา เป็นความรู้สึกที่อธิบายยากจริงๆ

"ล้อเล่นน่า เรื่องลดน้ำหนักสำหรับผมมันง่ายเหมือนขี่จักรยานปล่อยมือนั่นแหละ จิ๊บๆ ~" เฉินซูทำหน้าชิล ราวกับปัญหาโลกแตกของผู้หญิงเป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว

"ว้าว! นายเก่งจัง" ดวงตาสวี่หงโต้วเป็นประกายวิบวับด้วยความชื่นชม

พอกลืนยาลงท้อง ตัวยาก็เริ่มทำปฏิกิริยาทันที

ท้องไส้เริ่มส่งเสียงโครกครากเบาๆ จากที่เมื่อกี้ยังรู้สึกแน่นท้องเพราะกินดุไปหน่อย

"เอิ๊ก ~"

สวี่หงโต้วเรอออกมาดังลั่น แล้วก็รู้สึกโล่งสบายตัวขึ้นมาทันตาเห็น เธอลูบท้องตัวเองด้วยความตกตะลึง

อาการแน่นท้องหายเป็นปลิดทิ้ง!

มหัศจรรย์เกินไปแล้ว

"เฉินซู นายไปหาเจ้ายาช่วยย่อยนี่มาจากไหนน่ะ?"

สวี่หงโต้วถามด้วยความตื่นเต้น ถ้าเป็นไปได้เธออยากจะเหมามาตุนไว้เยอะๆ สำหรับสายกินอย่างเธอ นี่มันไอเทมระดับเทพเจ้าชัดๆ!

เฉินซูมองปราดเดียวก็รู้วาระซ่อนเร้นในใจเธอ

"ซื้อมาจากร้านขายยาข้างทางแถวนี้แหละ" เขาตอบหน้าตาย ก่อนจะหยอดต่อ

"อยากได้เหรอ?"

"อื้อ" สวี่หงโต้วพยักหน้าหงึกหงัก

เฉินซูยิ้มเจ้าเล่ห์ "มาบ้านผมสิ มีให้เพียบ!"

สวี่หงโต้วเผลอพยักหน้าตอบตกลง แต่แล้วก็ฉุกคิดได้ รีบทุบแขนเขาเบาๆ ด้วยความเขินอาย "บ้า! อย่ามาหลอกกันซะให้ยาก"

ท่าทางแง่งอนนั้นน่ารักน่าชังสุดๆ

จังหวะนั้นเอง หวงหัวก็ยกโทรโข่งประกาศ

"แขกผู้มีเกียรติทุกท่านโปรดทราบ กินอิ่มแล้วก็ได้เวลาเดินย่อยอาหารกันหน่อย"

"ประจวบเหมาะพอดี กิจกรรมต่อไปคือ 'ปาร์ตี้รอบกองไฟ' จัดขึ้นที่ชายหาดฝั่งตะวันออก ห่างจากตรงนี้แค่ห้าร้อยเมตร"

"ทุกคนออกเดินทางได้ มุ่งหน้าสู่กองไฟแห่งความสุขกันเลย!"

เหล่าแขกรับเชิญทยอยลุกขึ้น อู๋ถังตบพุงปุๆ "ดีเลย กำลังอยากย่อยพอดี"

หวังอวิ๋นถิ่งหัวเราะร่า "ทีมงานเข้าใจคิดนะ อย่างน้อยก็ไม่ได้ให้ไปวิ่งวิบากอะไรทำนองนั้น"

ลู่เป่าจิ้งบิดขี้เกียจ "คืนนี้อิ่มจัง ทีมงานน่ารักที่สุด"

พูดจบเธอก็ยืดแขนบิดตัว เผยสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวน ทำเอาหนุ่มกลัดมันหน้าจอคอมถึงกับเลือดกำเดาแทบพุ่ง

ไม่นานนัก

ขบวนดาราก็เดินทอดน่องกินลมชมวิว ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงก็มาถึงจุดหมาย

ราตรีมาเยือน ดวงดาวพราวระยับเต็มท้องฟ้า

กองไฟเบื้องหน้าขับไล่ความมืดมิด เสียงคลื่นซัดสาดชายฝั่งดังซู่ซ่า ลมทะเลพัดปะทะใบหน้าพาความเย็นสดชื่นมาทักทาย

ช่างเป็นบรรยากาศที่ผ่อนคลายและเงียบสงบ

อบอุ่นและโรแมนติก

เหล่าแขกรับเชิญนั่งล้อมวงรอบกองไฟ เฉินซูหย่อนก้นนั่งลง สวี่หงโต้วก็นั่งลงข้างๆ เขาอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีอาการขัดเขินแม้แต่น้อย ดูสนิทสนมและกล้าแสดงออกมากขึ้น

หวงหัวก้มดูนาฬิกาแล้วเริ่มเกริ่น

"ปาร์ตี้รอบกองไฟคืนนี้คือกิจกรรมสุดท้าย หลังจากถ่ายทำเสร็จก็ถือว่าภารกิจวันนี้สิ้นสุดลงครับ"

ทุกคนชะงัก จู่ๆ ความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ก็ก่อตัวขึ้นในใจ

[จบแล้ว]