บทที่ 31 - เหยื่อรายแรก
บทที่ 31 - เหยื่อรายแรก
บทที่ 31 - เหยื่อรายแรก
"กรุบ... กรุบ..."
"ถุย!"
เฉินซูกับสวี่หงโต้วกำลังนั่งแทะเมล็ดแตงโมอย่างสบายอารมณ์อยู่บนโขดหินใหญ่นอกเขตแผนที่ ราวกับคู่รักมาปิกนิกริมทะเล ห่างออกไปไม่ไกลหวังอวิ๋นถิ่งกับลู่เป่าจิ้งกำลังเดินตรงเข้ามา พอเห็นภาพคู่รักนั่งชิลกินลมชมวิว ทั้งสองก็ชะงักไปเล็กน้อย
"เฉินซู พวกนายเจอสมบัติแล้วเหรอ" หวังอวิ๋นถิ่งเอ่ยถามเป็นคนแรก
"เจอแล้ว เป็นแหวนคู่รักน่ะ" เฉินซูชูแหวนที่นิ้วให้ดู
"แล้วมีกับดักไหมคะ" ลู่เป่าจิ้งรีบถามต่อ
"มีสิ แต่กับดักมันกระจอกมาก หลับตาเดินยังไม่สะดุดเลย" เฉินซูโกหกหน้าตาย สีหน้าจริงจังไร้พิรุธจนน่าหมั่นไส้
สวี่หงโต้วที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็รับลูกต่อทันควัน เธอทำตาใสซื่อช่วยเสริมทัพ "สมบัติของแต่ละคนคงไม่เหมือนกันหรอก กับดักก็คงต่างกัน แต่ก็น่าจะง่ายๆ เหมือนกันแหละ"
ชาวเน็ตเห็นสองผัวเมียช่วยกันต้มตุ๋นเหยื่ออย่างเข้าขา ต่างพากันขำกลิ้ง
"ฮ่าฮ่าฮ่า เสร็จแน่ สองคนนั้นหลงกลเต็มเปา เตรียมตัวเจอเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่ได้เลย"
"เฉินซูมันร้ายลึกจริงๆ ตัวเองเป็นคนวางยาแท้ๆ ยังมีหน้ามาบอกว่ากับดักกระจอก เชื่อแกก็ออกลูกเป็นลิงแล้ว! ตอแหลหน้าตายมาก!"
"หวังอวิ๋นถิ่งซวยแล้ว ต้องเจอกองทัพคางคกสามสิบตัว"
"ละครฉากใหญ่กำลังจะเริ่มแล้ว"
"หวังอวิ๋นถิ่งโดนเฉินซูเป่าหูจนเคลิ้มไปแล้ว"
เป็นจริงอย่างที่ชาวเน็ตว่า หวังอวิ๋นถิ่งเห็นเฉินซูได้ของรางวัลไปแล้วก็เริ่มร้อนรน ที่หนึ่งหลุดลอยไปแล้ว อย่างน้อยต้องคว้าที่สองมาให้ได้ เขาต้องรีบทำเวลา
"พวกนายเอาเมล็ดแตงโมไหม หอมนะ" เฉินซูยื่นกำมือที่เต็มไปด้วยเมล็ดแตงโมให้
แต่หวังอวิ๋นถิ่งปฏิเสธอย่างนุ่มนวล ตอนนี้ใจเขาจดจ่ออยู่แต่กับสมบัติ ไม่มีอารมณ์มานั่งแทะเมล็ดแตงโมหรอก
ทั้งคู่ก้มหน้าก้มตาดูแผนที่ คำนวณทิศทางแล้วรีบจ้ำอ้าวออกไป สิบนาทีต่อมา พวกเขาก็มาหยุดอยู่หน้ากองทรายที่มีเปลือกหอยวางแปะอยู่
"ตรงนี้แหละ!" หวังอวิ๋นถิ่งยิ้มอย่างมั่นใจ เขาเชื่อสนิทใจว่าใต้ผืนทรายนี้มีขุมทรัพย์รออยู่
"มา เดี๋ยวผมขุดเอง"
เขาคว้าพลั่วด้วยความกระตือรือร้นแล้วเริ่มขุดทรายอย่างขะมักเขม้น ตากล้องด้านหลังจับภาพทุกอิริยาบถถ่ายทอดสดให้คนดูทางบ้านได้เห็น ชาวเน็ตต่างยืดครอรออย่างใจจดใจจ่อ พิมพ์คอมเมนต์ "ช็อตเด็ดมาแล้ว" กันรัวๆ
"ฉันช่วยด้วย" ลู่เป่าจิ้งทนยืนเฉยไม่ไหว หยิบพลั่วอีกอันมาช่วยขุด
เพียงแค่นาทีเดียวทรายหน้าดินก็ถูกโกยออกจนหมด เผยให้เห็นรูปทรงสี่เหลี่ยมของกล่องสมบัติ
"มีสมบัติจริงๆ ด้วย!" หวังอวิ๋นถิ่งตาเป็นประกาย ดีใจจนแก้มปริ
"หวังอวิ๋นถิ่งคุณเก่งมากเลย ถ้าไม่ได้คุณแก้ปริศนาพวกเราคงเสียเวลาหากันอีกนาน" ลู่เป่าจิ้งเอ่ยชม
"ไม่ขนาดนั้นหรอก เรื่องแค่นี้เอง" หวังอวิ๋นถิ่งถ่อมตัวแต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มไม่หุบ เห็นได้ชัดว่าเขาฟินกับคำชมของสาวเจ้าสุดๆ
"มาเปิดพร้อมกันนะ" เขาอยากให้ช่วงเวลาสำคัญนี้เป็นความทรงจำร่วมกัน
"ตกลงค่ะ!"
เรื่องกับดักถูกโยนทิ้งไปจากสมองจนหมดสิ้น ก็ในเมื่อเฉินซูกับสวี่หงโต้วยืนยันนั่งยันว่ากับดักมัน "กระจอก" ขนาดหลับตายังผ่านได้ พวกเขาจึงคิดว่าต่อให้มีกับดักจริงก็คงไม่มีพิษสงอะไร
กริ๊ก!
ตัวล็อกรอบกล่องใบใหญ่ถูกปลดออก หวังอวิ๋นถิ่งกับลู่เป่าจิ้งยิ้มแก้มปริช่วยกันเปิดฝากล่องขึ้น
วินาทีถัดมา
ผงกระตุ้นประสาทที่เฉินซูวางยาไว้ก็ร่วงกราวลงมาใส่ฝูงคางคกสามสิบกว่าชีวิตที่อัดแน่นอยู่ด้านล่าง พอโดนยาเข้าไปพวกมันก็แตกฮือ ส่งเสียงร้องระงม
"อ๊บ อ๊บ อ๊บ!!!"
"อ๊บ อ๊บ อ๊บ!!!"
"อ๊บ อ๊บ อ๊บ!!!"
ไม่ใช่แค่ร้อง แต่พวกมันยังกระโดดชนกันมั่วซั่ว บางตัวที่แข็งแรงหน่อยก็ดีดตัวผึงกระเด้งขึ้นมา และแจ็กพอตก็แตกเมื่อคางคกตัวหนึ่งกระโดดเข้าใส่หน้าอกของลู่เป่าจิ้งเต็มรัก
รอยยิ้มหวานหยดย้อยของลู่เป่าจิ้งแข็งค้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นใบหน้าขาวซีดเผือดราวกับกระดาษ
"กรี๊ดดดด!!!"
เสียงกรีดร้องแหลมสูงดั่งแก้วแตกดังลั่นไปทั่วหาด
[ได้รับค่าความถ่อยจากลู่เป่าจิ้ง 100 แต้ม]
ลู่เป่าจิ้งสติแตกกระเจิง กระโดดหนีไปหลบหลังหวังอวิ๋นถิ่งด้วยความเร็วแสง แต่จังหวะที่เธอสะบัดตัวด้วยความรุนแรง เจ้าคางคกที่เกาะอยู่ตรงหน้าอกดันกระเด็นหลุด... และร่วงลงไปในคอเสื้อของหวังอวิ๋นถิ่งพอดีเป๊ะ
"เชี่ย! คางคก!"
หวังอวิ๋นถิ่งขนหัวลุกชัน วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง เขาเป็นคนกลัวสัตว์ที่มีผิวตะปุ่มตะป่ำพวกนี้ขึ้นสมอง แค่เห็นก็ขยะแขยงจะแย่ แต่นี่มันมุดเข้ามาอยู่ในเสื้อ! สัมผัสเย็นเยียบขรุขระแนบชิดผิวเนื้อ!
หวังอวิ๋นถิ่งเริ่มออกสเต็ปแดนซ์ แขนขาปัดป่ายสะบัดไปมาเหมือนคนถูกผีเข้าหรือเป็นโรคลมชัก
[ได้รับค่าความถ่อยจากหวังอวิ๋นถิ่ง 100 แต้ม]
"อ๊ากกก! ออกไปนะเว้ย!"
หวังอวิ๋นถิ่งแหกปากโวยวายพร้อมกระโดดเหยงๆ ท่าทางตลกขบขันจนผู้ชมทางบ้านขำจนท้องเกร็ง น้ำหูน้ำตาไหลพราก
"ฮ่าฮ่าฮ่า ขำจนจะขิต หวังอวิ๋นถิ่งหมดสภาพไอดอลแล้ว"
"ช่วยด้วย ไม่ไหวแล้ว ท่าเต้นอะไรของเขาเนี่ย ฮ่าฮ่าฮ่า"
"สมฉายาเจ้าพ่อเท้าไฟ เต้นได้ทุกสถานการณ์จริงๆ"
"แม่เจ้า! มุมองศามันได้มาก คางคกมุดเข้าคอเสื้อเฉยเลย โคตรฮา"
"คุ้มค่าเน็ตมาก ฮ่าฮ่าฮ่า"
"อัดหน้าจอเรียบร้อย มีมใหม่หวังอวิ๋นถิ่งมาแล้วจ้า"
"ลู่เป่าจิ้งเสียงดังมาก คางคกตกใจกระโดดมั่วเลย"
[พฤติกรรมถ่อยถูกจับภาพได้ ได้รับค่าความถ่อย 32,018 แต้ม]
สวีเฉียงกั๋วมองภาพความวายปวงของสองเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายแล้วต้องกลั้นขำจนหน้าแดง ยอมรับเลยว่ามันตลกจริงๆ
"ผู้กำกับสวี! ข่าวดีครับ!"
"เมื่อกี้สดย้อนหลัง ยอดคนดูในห้องหวังอวิ๋นถิ่งทะลุสามแสนแล้วครับ!"
"และยังพุ่งไม่หยุด!" หวงหัววิ่งหน้าตั้งเข้ามารายงานด้วยความตื่นเต้น
"อะไรนะ?!"
"ยอดคนดูทะลุสามแสน?!"
สวีเฉียงกั๋วตาโต เท่ากับว่าตอนนี้เรตติ้งรายการพุ่งกระฉูด ยอดรวมคนดูทั้งหมดคงมหาศาล นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้ว แสดงว่ากระแสปากต่อปากกำลังทำงาน คนดูชอบความเรียลแบบนี้
"เยี่ยมมาก!" สวีเฉียงกั๋วชูกำปั้นขึ้นฟ้าอย่างสะใจ
เขารู้ดีว่าผลงานชิ้นโบแดงนี้ต้องยกเครดิตให้เฉินซู ทั้งการดัดแปลงกับดักและการหลอกล่อแขกรับเชิญให้ตายใจ มันช่วยดึงอารมณ์ร่วมของคนดูได้ดีเยี่ยม
"หวงหัว จับตาดูระบบเซิร์ฟเวอร์กับสัญญาณเน็ตให้ดี อย่าให้กระตุกเด็ดขาด"
"สั่งทีมวิศวกรให้เตรียมสแตนด์บายเซิร์ฟเวอร์สำรองไว้ด้วย เผื่อคนแห่เข้ามาจนเว็บล่ม" สวีเฉียงกั๋วสั่งการรัวๆ
"รับทราบครับ!"
ตัดภาพมาที่หน้างาน หวังอวิ๋นถิ่งสะบัดคางคกออกจากเสื้อได้สำเร็จ แต่สภาพเขาตอนนี้ดูไม่ได้เลย ทั้งเหนื่อยหอบ ทั้งเสียทรง เขาและลู่เป่าจิ้งนั่งแปะลงกับพื้นทราย หมดแรงจะห่วงหล่อห่วงสวย
พอตั้งสติได้ ทั้งสองก็มองลงไปในหลุม เห็นฝูงคางคกนับสิบตัวอัดแน่นอยู่ก็ขนลุกซู่ ต้องใช้เวลาทำใจอยู่นานกว่าจะเขี่ยพวกมันออกแล้วงัดเอาสมบัติออกมาได้
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ได้กล่องสมบัติมาครอง รางวัลข้างในคือกล้องถ่ายรูปหนึ่งตัว
"ไป! ไปคิดบัญชีกับเฉินซู!" หวังอวิ๋นถิ่งกัดฟันกรอด ลากลู่เป่าจิ้งเดินจ้ำอ้าวกลับไปยังจุดเริ่มต้น
[จบแล้ว]