บทที่ 28 - เล่นแรงเกินปุยมุ้ย

บทที่ 28 - เล่นแรงเกินปุยมุ้ย

"นายวิเคราะห์ได้เก่งเวอร์!" ดวงตาคู่สวยของสวี่หงโต้วเปล่งประกายด้วยความชื่นชม

"ชมอีกสิ" เฉินซูหลับตาพริ้มทำหน้าเคลิบเคลิ้ม

สวี่หงโต้วเริ่มร่ายยาว "ฉันผ่านรายการวาไรตี้มาก็เยอะนะ โดยเฉพาะพวกแนวไขปริศนา แต่ไม่เคยเจอใครหัวไวและอ่านใจทีมงานได้ทะลุปรุโปร่งเท่านายมาก่อนเลย นายคือแขกรับเชิญที่เก่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา!"

พูดไปพูดมาเธอก็สังเกตเห็นว่าเฉินซูยังคงหลับตานิ่งจึงถามกลับไป "แล้วนายจะหลับตาทำไมเนี่ย"

"ก็เวลาคุณชมผมทีไร ผมฟินจนตัวลอยทุกที พูดเยอะๆ เลยนะผมชอบ"

"......" สวี่หงโต้วถึงกับไปต่อไม่ถูก

คนอะไรหน้าหนาชะมัด หลงตัวเองเป็นที่หนึ่ง คำชมที่เตรียมไว้จุกอยู่ที่คอหอยพูดไม่ออกสักคำ

เฉินซูแอบเสียดายเล็กน้อย อุตส่าห์กำลังเคลิ้มได้ที่เชียว

"คุณถอยไปห่างๆ ก้อนหินยักษ์นั่นหน่อย แถวนี้มีกลไก ถ้าไปแตะโดนเข้าจะมีน้ำเทลงมา" เฉินซูเริ่มเข้าโหมด "ทำเรื่องถ่อย"

สมบัติในด่านนี้คือปืนฉีดน้ำฤดูร้อน ส่วนกับดักก็น่ารักกุ๊กกิ๊ก ทีมงานติดตั้งสปริงไว้ที่ฝากล่องสมบัติ เชื่อมกับถังน้ำด้านบนด้วยเชือกเส้นเล็กๆ พอมีคนเปิดกล่อง สปริงจะดีดตัวไปดึงถังน้ำให้คว่ำลงมารดหัวคนเปิด

เฉินซูมองแล้วส่ายหน้า เบาหวิวเกินไป น้ำแก้วเดียวจะไปสะใจอะไร มันต้องจัดหนักกว่านี้

เขาใช้เวลาไม่กี่นาทีไปลากถังเหล็กใบใหญ่มา ใส่น้ำผสมน้ำแข็งจนเต็มปรี่ ยังไม่พอแค่นั้น พ่อตัวดีจัดการดัดแปลงกลไกสปริงเพิ่ม โดยไปกวาดเอาโคลนเละๆ จากพุ่มไม้ข้างๆ มาปั้นเป็นก้อนเตรียมรอไว้

ทันทีที่มีเหยื่อเคราะห์ร้ายมาเปิดกล่อง กลไกสองระบบจะทำงานประสานกัน น้ำเย็นเฉียบราดรดหัวให้หนาวสะท้าน ตามด้วยโคลนก้อนโตพุ่งเข้าใส่หน้าเต็มรัก

แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าป้องกันไม่ได้

สวี่หงโต้วยืนมองตาค้าง อ้าปากพะงาบๆ

เล่นแรงเกิ๊น!

ใจจริงเธออยากจะห้าม แต่พอเห็นสีหน้าเจ้าเล่ห์แสนกลของเฉินซูแล้ว ความคิดชั่วร้ายในใจเธอก็ผุดขึ้นมาเงียบๆ เอาจริงๆ เธอก็อยากเห็นเหมือนกันว่าดาราคนอื่นจะทำหน้ายังไงตอนโดนกับดักเวอร์ชันอัปเกรดนี้

ทางด้านสวีเฉียงกั๋วที่เฝ้าดูผ่านจอมอนิเตอร์เห็นเฉินซูโมดิฟายกับดักแล้วถึงกับมุมปากกระตุก

ไอ้หมอนี่มันถ่อยได้โล่จริงๆ

แค่คิดภาพดาราชื่อดังต้องมาเปียกมะล่อกมะแล่กแถมหน้าเลอะโคลน เขาก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว แต่ชาวเน็ตกลับชอบอกชอบใจกันยกใหญ่

"666 ต้องยกให้พี่เฉินซูเขาเลย! เรื่องแกล้งคนนี่ขอให้บอก ระดับปรมาจารย์ตั๊กม้อมาเอง!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ปูเสื่อรอเลยจ้า พระเอกนางเอกกำลังจะมาถึงแล้ว!"

"แบบนี้สิถึงจะสนุก! เฉินซูทำดีมาก นี่แหละรสชาติรายการวาไรตี้ที่ฉันตามหา!"

"ชิบหายแล้ว! ฉันเพิ่งมาจากช่องอื่น ทิศนี้มันเป็นสมบัติของกลุ่มอู๋ถังนี่หว่า"

"อะไรนะ?! พี่อู๋ถังของฉันเหรอ?!"

"เฮ้ย งั้นก็แปลว่าหลินฉิงชิวต้องมารับเคราะห์กรรมนี้น่ะสิ?"

"งานเข้าแล้ว เจ้าหญิงเพลงป๊อปจะโดนโคลนพอกหน้าเหรอเนี่ย!"

แฟนคลับของอู๋ถังและหลินฉิงชิวร้อนรนทนไม่ไหวเหมือนมดไต่บนกระทะร้อน พิมพ์คอมเมนต์เตือนรัวๆ หวังจะส่งกระแสจิตไปบอกเมนตัวเอง แต่กฎของรายการคือตัดขาดจากโลกภายนอก ต่อให้แฟนคลับตะโกนจนคอแตก ศิลปินในรายการก็ไม่มีทางรับรู้

"ผู้กำกับสวีครับ! ตอนนี้ยอดคนดูในไลฟ์ของเฉินซูทะลุสองแสนแล้วครับ! สูงที่สุดในบรรดาแขกรับเชิญทุกคนเลย!" หวงหัววิ่งหน้าตื่นมารายงาน

"จริงดิ?!" สวีเฉียงกั๋วลุกพรวดพราด ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

"เขาเป็นแค่คนธรรมดาเนี่ยนะ ทำไมเรตติ้งดีขนาดนี้"

หวงหัวรีบอธิบาย "ก็เพราะเขาเป็นคนธรรมดานี่แหละครับ ในรายการเขาดูเรียลมาก ไม่มีการคีพลุค แถมไอ้มุกแกล้งคนบ้าๆ บอๆ ของเขามันถูกจริตคนดูสุดๆ จนกลายเป็นไวรัลไปแล้ว"

สวีเฉียงกั๋วถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก "เฉินซูนี่มันอัจฉริยะชัดๆ"

"ฉันมองคนไม่ผิดจริงๆ ไอ้เด็กนี่มันมีความเลวบริสุทธิ์อยู่ในตัว เกิดมาเพื่อเป็นดาวตลกวาไรตี้โดยแท้"

สวีเฉียงกั๋วยิ้มแก้มปริ ในฐานะคนปั้นดินให้เป็นดาว เขารู้สึกภูมิใจสุดๆ แต่หวงหัวกลับมีสีหน้ากังวล

"แต่ผู้กำกับครับ ผมเข้าไปดูในช่องแชต มีแฟนคลับบางกลุ่มเริ่มโวยวายจะร้องเรียนเราแล้ว หาว่าเราปล่อยให้เฉินซูทำตัวกร่าง ทำลายกฎเกม และหยามเกียรติดารา เราควรจะลงไปเตือนเฉินซูให้เพลาๆ มือหน่อยไหมครับ"

สวีเฉียงกั๋วโบกมือปัดทันที "เพลาๆ อะไร ไม่ต้อง!"

"ไอ้เรื่องร้องเรียนงี่เง่านั่นไม่ต้องไปสนใจ ปล่อยให้พวกนั้นดิ้นไป สิ่งที่เฉินซูทำมันตรงกับคาแรคเตอร์ที่ฉันวางไว้เป๊ะ!"

"เขาทำได้เยี่ยมมาก!"

สวีเฉียงกั๋วไฟเขียวผ่านตลอด แถมยังแอบด่าตัวเองในใจว่าตอนแรกเขาเพลย์เซฟเกินไป กับดักเดิมมันเด็กน้อยจริงๆ นั่นแหละ โชคดีที่ได้เฉินซูมาช่วยเติมสีสัน ไม่งั้นช่วงนี้คงจืดชืดน่าดู

ตัดกลับมาที่หน้างาน

หลังจากวางกับดักจุดที่สองเสร็จ เฉินซูก็พาสวี่หงโต้วมุ่งหน้าไปยังจุดที่สาม เป็นพุ่มไม้รกทึบที่มีลานหญ้าโล่งเตียนดูผิดสังเกตอยู่ข้างๆ

เฉินซูแทบไม่ต้องใช้ตามองก็รู้ว่าใต้ผืนหญ้านั้นมีสมบัติฝังอยู่ มันคือหลุมดินตื้นๆ ที่มีงูยางของเล่นวางขดอยู่หน้าตาสมจริงใช้ได้ ส่วนของรางวัลคือลูกอมจุ๊บจู๊ปส์สองอัน

เฉินซูอดบ่นในใจไม่ได้ว่าทีมงานอ่อนหัดชะมัด กับดักแค่นี้เด็กอนุบาลยังไม่ร้องไห้เลย

ไม่เป็นไร เดี๋ยวป๋าจัดให้ใหม่

เฉินซูเปิดใช้งานเรดาร์สแกนหางูสิงแถวนั้นมาได้สามสิบตัว เขาจัดการถอนเขี้ยวพวกมันออกจนหมดเพื่อความปลอดภัย (ถึงมันจะไม่มีพิษก็เถอะ) จากนั้นก็เปิดกล่องสมบัติ เอาลูกอมแสนอร่อยออก แล้วยัดลูกอมรสเปรี้ยวนรกแตกกับเผ็ดลิ้นหลุดลงไปแทน

สวี่หงโต้วยืนมองตาปริบๆ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ภาพงูสิงสามสิบตัวเลื้อยพันกันยั้วเยี้ยอยู่ในหลุม ลวดลายบนตัวมันชวนให้ขนลุกขนพองสยองเกล้า

โหดร้าย!

โหดร้ายทารุณที่สุด!

ต่อให้งูพวกนี้กัดไม่เข้า แต่แค่เห็นภาพฝูงงูดิ้นพล่านแบบนี้ ใครใจไม่แข็งพอมีหวังช็อกตาตั้ง สวีเฉียงกั๋วที่นั่งดูอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า เขาไม่คิดเลยว่าเฉินซูจะบ้าบิ่นขนาดไปจับงูตัวเป็นๆ มาสามสิบตัว!

แถมยังสับเปลี่ยนของรางวัลอีก ด้วยสัญชาตญาณของผู้กำกับ เขามั่นใจว่าไอ้ลูกอมที่ใส่ลงไปใหม่นั่นไม่ใช่ของดีแน่ๆ แปลว่าต่อให้แขกรับเชิญฝ่าดงงูไปหยิบสมบัติได้ ก็ยังต้องเจอกับรสชาตินรกแตกที่เฉินซูวางยาไว้อีกชั้น

ชาวเน็ตตาดำๆ จ้องหน้าจอตาไม่กะพริบ ก่อนจะพร้อมใจกันสูดปากด้วยความเสียวไส้

"คุณพระช่วย! สยองฉิบหาย!"

"โหด! โหดสัสรัสเซีย! งูสิงสามสิบตัวเลยนะเว้ย!"

"กรี๊ด! มันขยับได้ด้วย ของจริงนี่หว่า!"

"ก็ของจริงสิ เฉินซูมันจะเล่นของปลอมทำไม คนอย่างมันต้องสุดทาง!"

"เริ่มสนุกขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ ฉันชักจะติดงอมแงมแล้ว"

"บอกตรงๆ นะ พอเฉินซูโมดิฟายกับดักเสร็จ ฉันนี่ตั้งตารอเลย อยากเห็นรีแอคชั่นดาราพวกนั้นใจจะขาด!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า เหมือนกันเลย! พวกดาราซวยแน่งานนี้ แต่คนดูอย่างเราโคตรบันเทิง!"

"ใช่ๆ เรียลลิตี้มันต้องแบบนี้แหละ"

"โอ๊ย ตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก ทำไงดี"

"ใจตรงกันเลยพวก!"

[จบแล้ว]