บทที่ 13 - ส่งซิกข้ามโต๊ะ

บทที่ 13 - ส่งซิกข้ามโต๊ะ

พอได้ยินคำว่า "ทำอาหาร" สวี่หงโต้วถึงกับย่นจมูก

งานเข้าแล้วไง...

เรื่องงานครัวนี่เธอเป็นศูนย์ พูตรงๆ คือติดลบเลยดีกว่า ตั้งแต่เล็กจนโตแม่ไม่เคยให้แตะกระทะ น้ำยาล้างจานยังไม่เคยสัมผัสมือ

อย่าว่าแต่ทำอาหาร 8 ตระกูลหลักของจีนเลย แค่ต้มมาม่ายังต้องลุ้นว่าจะกินได้ไหม

"ทำอาหารเหรอ... ยากจังแฮะ"

สวี่หงโต้วบ่นอุบอิบ พลางปรายตามองเฉินซูเป็นเชิงส่งสัญญาณ SOS

เฉินซูกะพริบตาปริบๆ รับสัญญาณดาวเทียมทันที

"เรื่องทำอาหาร... ผมก็พอรู้งูๆ ปลาๆ ครับ"

เฉินซูถ่อมตัวสุดฤทธิ์ แต่สายตาก็แอบเหล่กลับไปหาสวี่หงโต้วเหมือนกัน

"รู้งูๆ ปลาๆ..."

สวี่หงโต้วพยักหน้าเบาๆ อย่างเข้าใจ

ในความเข้าใจของเธอ 'รู้งูๆ ปลาๆ' แปลว่า 'พอทำได้แต่ไม่อร่อย'

เธอหารู้ไม่ว่านี่คือการถ่อมตัวระดับปรมาจารย์ของเฉินซู

แขกรับเชิญคู่อื่นๆ ก็เริ่มส่งซิกกันให้วุ่น

ลู่เป่าจิ้งยิ้มร่า "งานอดิเรกของหนูคือทำอาหารค่ะ หนูศึกษาพวก 8 ตระกูลอาหารจีนมาพอสมควร อ้อ... หนูสอบได้ใบประกาศเชฟระดับสองด้วยนะคะ"

อู๋ถังทำหน้าเหวอ รีบสวนขึ้นมา "บังเอิญจัง ผมก็มีใบเชฟระดับสองเหมือนกัน"

บทสนทนานี้เรียกแขกได้ดีเยี่ยม

หลี่เจ๋ออวี่แซวทันที "โห... พี่อู๋ พ่อบ้างานอย่างพี่เอาเวลาไหนไปเรียนทำอาหารครับเนี่ย ซุ่มเงียบกะมาโชว์เทพเลยดิ"

แล้วเขาก็ทำหน้าเศร้า "เฮ้อ... ไม่เหมือนผม ทำเป็นแต่อาหารง่ายๆ"

พอหลี่เจ๋ออวี่พูดจบ จ้าวรูอวิ๋นก็ร้อง "อ้าว!" เสียงหลง

"ซวยแล้วไง ฉันทำอาหารไม่เป็นเลยค่ะ"

เธอยิ้มแห้งๆ "ดูท่ากลุ่มเราเที่ยงนี้คงต้องอดข้าวแน่ๆ"

จ้าวรูอวิ๋นแกล้งทำหน้าเศร้า แต่แอบขยิบตาให้หลี่เจ๋ออวี่ทีหนึ่ง

หลี่เจ๋ออวี่รับมุก ทำมือเป็นสัญลักษณ์ OK

"ผมทำอาหารเสฉวนเป็นนะ!"

หวังอวิ๋นถิ่งโพล่งขึ้นมาบ้าง เรียกสายตาจากทุกคน

"ผมเป็นคนเสฉวนครับ แถวบ้านผมมีคำกล่าวว่า 'ได้สามีเสฉวน เหมือนได้ขึ้นสวรรค์' ใส่ผ้ากันเปื้อนลายดอก ผัดกับข้าวเผ็ดร้อน!"

"เดี๋ยวผมจะโชว์ฝีมือทำอาหารเสฉวนรสเด็ดให้ชิม!"

หลี่เจ๋ออวี่หัวเราะ "จบกัน คู่พวกนายมันปีศาจชัดๆ คนนึงเชฟระดับสอง อีกคนเซียนอาหารเสฉวน ที่หนึ่งคงไม่พ้นพวกนายแล้วล่ะ"

อู๋ถังผสมโรง "ไม่ได้ที่หนึ่งก็ไม่เป็นไร ได้กินของอร่อยก็คุ้มแล้ว อวิ๋นถิ่ง วันนี้งัดฝีมือออกมาให้หมดนะ พี่อยากชิมรสมือเราจริงๆ"

จ้าวรูอวิ๋นก็ช่วยเชียร์ "สู้ๆ นะคะทุกคน"

"ไม่ต้องห่วงครับ ผมจัดเต็มแน่นอน!" หวังอวิ๋นถิ่งยืดอกรับคำชม หน้าบานเป็นกระด้ง

"จริงๆ แล้ว... ฉันมีใบเชฟระดับหนึ่งค่ะ"

จู่ๆ เสียงเรียบๆ ของหลินฉิงชิวก็ดังแทรกขึ้นมา

ทุกสรรพเสียงเงียบกริบ

ทุกคนหันขวับไปมองเธอเป็นตาเดียว ไม่เว้นแม้แต่เฉินซู

แม่เจ้า!

ระดับหนึ่ง!

นี่มันระดับ 'ซีเนียร์เชฟ' เลยนะ!

คนที่มีใบระดับนี้ส่วนใหญ่เป็นหัวหน้าเชฟในภัตตาคารหรู ไม่ใช่ดารานักร้อง!

"พี่ฉิงชิว... ระดับหนึ่งเลยเหรอครับ?" หวังอวิ๋นถิ่งตาค้าง

"อื้ม"

หลินฉิงชิวตอบเสียงเรียบ "ช่วงที่ป่วย ฉันไม่อยากฟุ้งซ่านเลยไปเรียนทำอาหารบำบัดจิตใจ เพิ่งสอบได้เมื่อต้นปีนี้เอง"

เธอพูดเหมือนเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป

แต่คนฟังอ้าปากค้างไปถึงดาวอังคาร

คนดูในไลฟ์สดถึงกับพิมพ์ไม่ทัน

"เช้ดดด! ระดับหนึ่ง? หลินฉิงชิวเนี่ยนะ?"

"กราบแม่! สวย ร้องเพลงเพราะ แถมทำกับข้าวระดับเทพ!"

"สมเหตุสมผลนะ คนเป็นโรคซึมเศร้าความคิดมันจะวิ่งวนไม่หยุด การจดจ่อกับการทำอาหารช่วยได้จริงๆ วิธีนี้เวิร์กมาก" มีผู้รู้เข้ามาอธิบาย

คอมเมนต์แห่ให้กำลังใจ "ปกป้องพี่ฉิงชิว" กันรัวๆ

ตัดภาพมาที่หน้างาน

อู๋ถังยิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงรูหู

หันไปขิงใส่คู่หวังอวิ๋นถิ่งกับลู่เป่าจิ้งทันที "โทษทีนะน้องๆ พี่ไม่อยากจะคุย แต่ศักยภาพมันบังคับ"

"พี่ระดับสอง ฉิงชิวระดับหนึ่ง... ที่หนึ่งวันนี้คงต้องเป็นของพวกพี่แล้วล่ะ"

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

ระดับหนึ่งบวกระดับสอง ยังไงจานที่อร่อยที่สุดต้องมาจากคู่นี้ชัวร์

อู๋ถังแกล้งหลุดปาก "วันนี้เดี๋ยวผมจัดอาหารกวางตุ้งให้ชิมสักสองอย่าง"

หวังอวิ๋นถิ่งไม่ยอมแพ้ หันไปส่งสายตาให้ลู่เป่าจิ้ง "เธอจะทำแนวไหน?"

ลู่เป่าจิ้งรับลูกทันควัน "หนูสายอาหารซานตง (หลู่) ค่ะ"

แฟนคลับอู๋ถังเริ่มขิง "ชนะใสๆ ระดับมันต่างกันครับน้องๆ"

"คู่อู๋ถังใบ้หวยล็อกชัดๆ กวางตุ้งมาแน่"

แต่แฟนคลับหวังอวิ๋นถิ่งไม่ยอม "อย่าเพิ่งเจิม! รสมือแม่ครัวระดับหนึ่งอาจจะไม่ถูกปากก็ได้ แต่อาหารเสฉวนกับซานตงของคู่เรา เอกลักษณ์ชัดเจน หลับตากินยังรู้เลยว่าจานไหน!"

"ฮ่าๆๆ ที่หนึ่งไม่หนีไปไหนหรอก!"

สองบ้านเปิดศึกน้ำลายกันนัวเนีย

เฉินซูเห็นเขาขิงกันไปมา เลยเปรยขึ้นเบาๆ

"จริงๆ ผมก็ทำเป็นนะ ทั้งเสฉวน กวางตุ้ง ซานตง..."

คำพูดนี้เรียกเสียงฮาครืน

หลี่เจ๋ออวี่ตบไหล่เขา "เฉินซู นายมาอยู่แก๊งนักชิมกับฉันดีกว่า วันนี้เวทีนี้เป็นของพวกเชฟเขา เราอย่าไปหาทำเลย"

เขาไม่เชื่อน้ำหน้าหรอกว่าคนธรรมดาจะทำอาหารเก่งกว่าเชฟระดับสอง

จ้าวรูอวิ๋นก็ช่วยเสริม "นั่นสิคะเฉินซู ทำเป็นนิดๆ หน่อยๆ อย่าเอาไปเทียบกับมือโปรเขาเลย เรามานั่งรอชิมสวยๆ ดีกว่า"

เฉินซูชะงัก

อุตส่าห์พูดความจริง ดันไม่มีใครเชื่อ

ช่างมัน... ขี้เกียจแก้ตัว

ชาวเน็ตในไลฟ์สดได้ทีขย่มซ้ำ

"ไอ้หมอนี่เอาอีกละ จะเก่งทุกอย่างเลยรึไง?"

"เพลาๆ หน่อยพ่อหนุ่ม ได้ที่หนึ่งรอบที่แล้วอย่าเพิ่งเหลิง"

"จะเอาอะไรไปสู้เขา? เชฟระดับหนึ่งนะเว้ย ไม่ใช่แม่ค้าข้าวแกง!"

"ถ้าเฉินซูทำอร่อยกว่าเชฟนะ กูยอมตัดหัวให้เอาไปเตะเล่นเลย!"

ผู้กำกับสวีที่นั่งดูมอนิเตอร์อยู่เริ่มนั่งไม่ติด

ชิบหายละ...

เล่นใบ้เมนูกันโต้งๆ แบบนี้ เกมทายใจก็หมดความหมายสิ!

รู้หมดแล้วว่าใครทำอะไร มันจะไปสนุกตรงไหน!

[จบแล้ว]