บทที่ 7 - ขอสักคำ

บทที่ 7 - ขอสักคำ

ตากล้องเก็บภาพเหตุการณ์นี้ไว้ได้ทุกเม็ด

ผู้ชมในไลฟ์สดถึงกับมุมปากกระตุก

"โอ้โห เฉินซู! มึงนี่มันหมาในร่างคนชัดๆ!"

"ไอ้เวรเอ๊ย! เห็นแล้วคันมือคันตีนยิบๆ มิน่าล่ะหงโต้วถึงอดใจหยิกไม่ได้ เป็นกูก็ทำ!"

"ระยำตำบอนหาใครเปรียบ แต่น่าแปลกที่กูชอบว่ะ"

"ปล่อยหมา! ใครก็ได้ปล่อยหมาไปกัดมันที!"

"ไอ้หมอนี่มันทำตัวไม่เหมือนคนจริงๆ ถ่อยได้ใจ!"

...

เจ้าตูบตั้งสติได้ก็เห่าใส่เฉินซูสองสามที แต่เสียงเห่ายังไม่ดุดันนัก หางยังกระดิกดิ๊กๆ เหมือนยังมีความหวังลึกๆ ว่ามนุษย์ใจร้ายคนนี้อาจจะแค่หยอกเล่น

[ได้รับค่าความถ่อยจากน้องหมาพันทาง +20]

เฉินซูเอาไส้กรอกไปวนรอบจมูกเจ้าตูบ กลิ่นหอมยั่วยวนจนมันแลบลิ้นยาวเฟื้อย พยายามเอาตัวมาถูไถขากางเกงของเฉินซูอย่างออดอ้อน ขอร้องให้แบ่งสักคำเถอะนะมนุษย์

ทว่า...

เฉินซูไม่ให้ แถมยังกัดไส้กรอกคำโตเคี้ยวตุ้ยๆ ต่อหน้าต่อตา

มันเริ่มโมโหแล้วนะ!

เจ้าตูบส่งเสียงขู่ในลำคอ "กรรรร..."

[ได้รับค่าความถ่อยจากน้องหมาพันทาง +20]

เฉินซูไม่สะทกสะท้าน ยัดไส้กรอกเข้าปากไปอีกคำ

คราวนี้เจ้าตูบลุกขึ้นยืน แยกเขี้ยวขาววับเตรียมพร้อมจู่โจมเต็มที่

[ได้รับค่าความถ่อยจากน้องหมาพันทาง +30]

ไส้กรอกเหลือคำสุดท้าย เฉินซูปรายตามองเจ้าตูบแวบหนึ่ง ก่อนจะโยนชิ้นสุดท้ายเข้าปากตัวเองหน้าตาเฉย ท่ามกลางสายตาสิ้นหวังของน้องหมา

"โฮ่ง!!"

เจ้าตูบฟิวส์ขาด เห่ากรรโชกใส่ทันที

[ได้รับค่าความถ่อยจากน้องหมาพันทาง +100]

มันพุ่งตัวเข้ามา!

เฉินซูตาไว คว้าไส้กรอกอีกสองไม้ที่เหลือแล้วสับตีนแตกวิ่งแน่บไปทางรถสกู๊ตเตอร์

"โฮ่งๆๆ!!"

เจ้าตูบไล่กวดไม่ลดละ

โชคดีที่เมื่อคืนเฉินซูกิน "ผลไม้เพิ่มความว่องไว" ที่สุ่มได้จากระบบเข้าไป ร่างกายเลยฟิตปั๋ง สปีดต้นจัดจ้านกว่าเดิมโข

เฉินซูอาศัยความเร็วที่เหนือกว่าวิ่งไปถึงรถ แล้วตะโกนลั่น

"หงโต้ว! หนีเร็ว!"

สวี่หงโต้วยืนงงเป็นไก่ตาแตก

อะไรของเขาวะ? ไปซื้อไส้กรอกอยู่ดีๆ วิ่งหน้าตื่นกลับมาทำไม?

ยังไม่ทันจะได้ถามไถ่ เฉินซูก็ยัดไส้กรอกใส่มือเธอ

"หมาดุบุก! นั่งดีๆ นะแม่คุณ!"

เฉินซูสตาร์ทรถบิดคันเร่งทันที

"หะ?!"

สวี่หงโต้วตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

"โฮ่งๆๆ!"

เสียงเห่าไล่หลังมาติดๆ

"หมาจริงๆ ด้วย! เฉินซู! ไปเร็วๆ!" สวี่หงโต้วหน้าถอดสี ตะโกนเร่งยิกๆ

"จัดไปวัยรุ่น!"

เฉินซูบิดหมดปลอก สกู๊ตเตอร์คู่ใจพุ่งทะยานด้วยความเร็ว 50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ทิ้งฝุ่นตลบไว้เบื้องหลัง

เจ้าตูบเกิดมาไม่เคยเจอคนสันดานเสียขนาดนี้มาก่อน!

มันไม่ยอมแพ้!

สับตีนแตกไล่กวดสุดชีวิต

ผ่านไปสามนาที เจ้าตูบเริ่มลิ้นห้อย แรงเริ่มหมด

เมื่อเห็นว่าตามไม่ทันแล้ว มันจึงหยุดยืนมองฝุ่นควันที่เฉินซูทิ้งไว้ด้วยความคับแค้นใจ

น้ำตาใสๆ เอ่อล้นขอบตา

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตหมาที่มันร้องไห้

รังแกหมาเกินไปแล้ว!

ตากล้องตาเป็นประกาย นี่มันช็อตเด็ดระดับตำนาน! รีบแพนกล้องไปจับภาพเจ้าตูบที่ยืนน้ำตาคลอเบ้า

สวี่หงโต้วเห็นหมาหยุดตามก็ถอนหายใจโล่งอก หันกลับไปมองแวบหนึ่งก็เห็นเหมือนเจ้าตูบกำลังร้องไห้

เธอสะกิดไหล่เฉินซู "คุณเห็นไหม หมาตัวนั้นมันร้องไห้ด้วย"

เฉินซูตอบหน้าตาย "สงสัยมันคงคิดถึงบ้านมั้ง"

กล้องหน้ารถจับภาพและเสียงสนทนาของทั้งคู่ถ่ายทอดสดออกไปเต็มๆ

คนดูทั้งประเทศเส้นเลือดขมับปูดโปน พูดไม่ออกบอกไม่ถูกกับความหน้าด้านของเฉินซู

"ไอ้เฉินซูนี่มันถ่อยบริสุทธิ์จริงๆ เกิดมาไม่เคยเจอใครหน้าด้านขนาดนี้!"

"จริง! น้องหมาน่าสงสารฉิบหาย"

"ฮ่าๆๆๆ เฉินซูแม่งหมากว่าหมาอีก ไม่รู้ว่าเตี๊ยมกันไหมนะ แต่ตลกชิบหาย"

บางคนก็ขำกลิ้งกับความเกรียนแตกของเขา

"ถ้ากูเป็นหมา กูจะตามไปกัดให้จมเขี้ยว! หยามกันเกินไปแล้ว!"

บางคนก็อินจัด สงสารหมาจับใจ

"เฮ้ยพวกนาย! เรามาจากห้องอื่นนะ พอมาดูห้องนี้แล้วแม่งติดใจว่ะ ฮาดี"

"ใช่ๆ อีกสามคู่แม่งเกร็งๆ ไม่ธรรมชาติเลย"

"จะว่าไป ถึงเฉินซูจะเกรียน แต่เขาก็ดูแลหงโต้วดีนะ"

"+1 เห็นด้วย!"

...

"ไส้กรอกสองไม้นั่นซื้อมาให้คุณโดยเฉพาะเลยนะ รีบกินซะ เดี๋ยวเย็นหมด"

เฉินซูหันมาเห็นเธอยังถือไส้กรอกค้างอยู่เลยเร่งให้กิน

สวี่หงโต้วชะงัก เพิ่งนึกได้ว่ามีของกินอยู่ในมือ

กลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลายลอยมาเตะจมูกอีกครั้ง

เธอจ้องมองไส้กรอกตาละห้อย น้ำลายสอเต็มปาก

อยากกินก็อยาก แต่ก็กลัวอ้วน

ท่าทางลังเลของเธอน่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ

"กินไปเถอะน่า นี่ไส้กรอกอกไก่ แคลอรี่ต่ำจะตาย" เฉินซูมั่วตัวเลขหน้าตาเฉย

สำหรับเขาแล้ว เกิดมาทั้งทีต้องใช้ชีวิตให้คุ้ม จะมานั่งนับแคลฯ ให้ปวดหัวทำไม

อีกอย่างสวี่หงโต้วหุ่นดีจะตายชัก กินแค่นี้ไม่อ้วนหรอก

คำพูดมั่วๆ ของเฉินซูทำให้สวี่หงโต้วหูผึ่ง

เธอยิ้มกว้างแล้วกัดลงไปเบาๆ คำหนึ่ง

หนังกรอบเด้ง น้ำซุปชุ่มฉ่ำ กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วปาก

ตาของสวี่หงโต้วเป็นประกายวิบวับ

เคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยความฟิน

"อร่อย! อร่อยมาก!"

เธอพูดอู้อี้ทั้งที่ของกินยังเต็มปาก

ผู้ชมทางบ้านเห็นภาพนี้ถึงกับกุมขมับ

"คุณพระช่วย! สวี่หงโต้วกินไส้กรอกข้างทาง?!"

"งื้อออ... ทำหน้าฟินได้น่ารักมาก"

"ไม่อยากจะเชื่อสายตา ปกตินางเป๊ะเรื่องหุ่นจะตาย แต่วันนี้ตบะแตกเฉย!"

"ดูเป็นธรรมชาติมาก ดาราก็คนนี่เนอะ จะกินไส้กรอกบ้างจะเป็นไรไป"

"ดูแล้วหิวตามเลยว่ะ ไม่ไหวแล้ว ขอตัวไปซื้อไส้กรอกแป๊บ"

"ไปด้วย!"

...

ยอดคนดูห้องเฉินซูพุ่งไม่หยุด ทะลุหกหมื่นคนไปแล้ว

ผู้กำกับสวีเริ่มจับจุดได้ว่า คนดูชอบความเป็นธรรมชาติและเรียลๆ แบบนี้แหละ ยิ่งในรายการเดตติ้ง ยิ่งต้องเรียลถึงจะปัง

"เฉินซู! ไส้กรอกที่คุณซื้อมาอร่อยจริงๆ ด้วย!"

สวี่หงโต้วเจริญอาหารเป็นพิเศษ ฟาดไม้แรกหมดก็ต่อไม้สองทันที

"อร่อยก็ดีแล้ว มาอยู่รายการนี้อย่าไปเกร็ง ทำตัวสบายๆ เหมือนอยู่บ้าน สนุกจะตาย" เฉินซูหัวเราะ

"อื้มๆ"

สวี่หงโต้วพยักหน้าหงึกหงัก ปากเคี้ยวตุ้ยๆ

เฉินซูเหลือบมองกระจกหลัง เห็นไส้กรอกไม้สุดท้ายเหลืออยู่สองคำ

"ขอผมกินมั่งดิ"

เฉินซูพูดหน้าตาเฉย

"อ๋อ ได้สิ"

สวี่หงโต้วไม่ทันคิดอะไร ยื่นไส้กรอกคำสุดท้ายที่ยังมีคราบน้ำลายของเธอติดอยู่ไปจ่อที่ปากเฉินซู

เฉินซูไม่รังเกียจสักนิด แถมตายังมองถนนข้างหน้า

งับเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ หน้าตาเฉย

ช็อตนี้ทำเอาคนดูช็อกตาตั้ง

"เช้ดดด! กูตาฝาดไปใช่มั้ย?!"

"เฮ้ย! หงโต้วป้อนไส้กรอกเฉินซู?!"

"โลกแตกแน่! นี่ใช่นางฟ้าสวี่หงโต้วตัวจริงรึเปล่า?!"

"ไอ้เชี่ย! นั่นมันจูบทางอ้อมชัดๆ กูเห็นน้ำลายยืดๆ ด้วย!"

"โฮๆๆๆ อิจฉาไอ้เฉินซูโว้ย! ถ้าเป็นกูนะ กูจะเอาไปใส่กรอบบูชาไม่ยอมกินเด็ดขาด นี่คือพยานรักระหว่างเราสองคน! ฝันสลายหมดแล้วกู!"

"ไอ้โรคจิตข้างบนมึงไปตายซะ!"

[จบแล้ว]