บทที่ 29 ปลาคาร์ปกินได้ไหม?

น้องสาวตัวน้อยทำตัวว่าง่าย นั่งขดตัวกลมดิ๊กอยู่บนโซฟา กอดโทรศัพท์มือถือเล่นเกมอย่างขะมักเขม้น

ตอนนี้ลู่เสี่ยวชากำลังติดเกมเรียงเพชรอย่างหนัก เกมเล็กๆ ที่เล่นง่ายทำเอาเธอวางไม่ลง นิ้วมือขาวผ่องนุ่มนิ่มจิ้มหน้าจอ จึ๊กๆ ไม่หยุด

ก๊อก ก๊อก... เสียงเคาะประตูห้องส่วนตัวดังขึ้น อาเยว่เดินเข้ามาพร้อมถาดผลไม้ที่ล้างทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว

ด้านหลังเขามีพนักงานเสิร์ฟหญิงยกนมและขนมขบเคี้ยวตามเข้ามาด้วย

"พี่อาเยว่"

ลู่เสี่ยวชายิ้มตาหยีเมื่อเห็นเขา ลักยิ้มสองข้างดูนุ่มนิ่มน่าสัมผัสเป็นพิเศษ

แต่สายตาของเธอกลับจับจ้องไปที่ของกินในมืออาเยว่เขม็ง

ชายหนุ่มชินกับท่าทางแบบนี้ของเธอเสียแล้ว

วันนี้เขาสวมเสื้อกั๊กสีดำและกางเกงสแล็ค หลังเหยียดตรง มือข้างหนึ่งประคองถาด อีกข้างไพล่หลัง บุคลิกดูเปลี่ยนไปจากเดิมมาก

ดูมั่นใจและหล่อเหลาขึ้น

หลังจากวางของลง เสียงเนิบนาบเกียจคร้านของลู่เป่ยหลินก็ลอยมา

"อาเยว่อยู่ดูแลคุณหนู คนอื่นออกไปให้หมด"

ยกเว้นอาเยว่ พนักงานเสิร์ฟคนอื่นโค้งคำนับเล็กน้อยแล้วถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ

"พี่อาเยว่ นั่งสิ"

ลู่เสี่ยวชาตบที่ว่างข้างตัว

อาเยว่ลังเล เพราะตอนนี้เขาอยู่ในเวลางานในฐานะพนักงานเสิร์ฟ

"น้องสาวฉันให้ทำอะไรก็ทำไปเถอะ"

ลู่เป่ยหลินเอนกายพิงโซฟา กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวสองเม็ดบนถูกปลดออกตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เผยให้เห็นไหปลาร้าสวยและกลิ่นอายความเกียจคร้านอันเย้ายวน

ขายาวภายใต้กางเกงสแล็คไขว่ห้าง ชายหนุ่มที่เดิมทีหล่อเหลาบาดใจอยู่แล้ว ยิ่งดูสง่างามและทรงเสน่ห์ขึ้นไปอีก

น้ำเสียงของเขาเปี่ยมด้วยอำนาจที่ไม่อาจขัดขืน

อาเยว่ตัวตรงแด่ว รีบเหลือบมองชายหนุ่มด้วยใบหูที่แดงระเรื่อ "ครับผม!"

ร่างกายตอบสนองไวยิ่งกว่าตอนอยู่ประถม พอรับคำเสร็จก็นั่งลงทันที

หัวใจเขาเต้นรัว ไม่เคยเจอบอสใหญ่มาก่อน ลำพังตำแหน่งเดิมก็เข้าไม่ถึงอยู่แล้ว ไม่นึกว่าบอสจะหนุ่มขนาดนี้ ดูอายุมากกว่าเขาไม่เท่าไหร่ แต่บารมีกดดันสุดๆ

"เสี่ยวชา กลับไปบ้านแล้วเป็นยังไงบ้าง? มีใครรังแกเธอไหม?"

พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจ อาเยว่ก็ผ่อนคลายลง เขาแกะเมล็ดทานตะวันอย่างคล่องแคล่วพลางกระซิบถามด้วยความเป็นห่วง

ลู่เสี่ยวชาส่ายหน้า เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง "ไม่นะ พ่อแม่แล้วก็พี่ใหญ่ใจดีกับหนูมาก"

พอพูดถึงครอบครัว ดวงตาใสกระจ่างของเธอก็มีประกายความสุขระยิบระยับราวกับเศษดาวตก

อาเยว่ยิ้มตาม "ดีแล้วล่ะ พี่ได้ยินว่าตระกูลคนรวยเรื่องเยอะ กลัวว่าเขาจะไม่ชอบเธอ แต่ว่า... เธอจะไปโรงเรียนเมื่อไหร่? ต้องย้ายทะเบียนเรียนไหม? ถ้าที่บ้านยุ่ง พี่ไปจัดการธุระให้ได้นะ"

ลู่เสี่ยวชา: "..."

ทำไมต้องพูดเรื่องอัปมงคลแบบนี้ด้วย?

โรงเรียนมีอะไรดี สู้เอาเวลาไปวิ่งขึ้นเขาหาของกินมาตุนไว้ยังดีซะกว่า

'ลู่เสี่ยวชา' คนก่อนก็ไปโรงเรียน

ผลการเรียนแย่พอๆ กับเธอ แถมเพราะดูเอ๋อๆ ไม่ค่อยพูด ไม่ชอบเข้าสังคม เลยไม่มีเพื่อนและมักโดนรังแก

ตั้งแต่เธอมาเข้าร่างนี้ ยังไม่เคยเหยียบไปโรงเรียนเลยสักครั้ง ไม่อย่างนั้นแม่ครูใหญ่กับพวกผู้ใหญ่คงโดนเชิญผู้ปกครองจนหัวหมุนแน่

"ปวดฉี่"

ดื่มนมเยอะไปหน่อย ลู่เสี่ยวชากระโดดลงจากโซฟาจะไปห้องน้ำ

"เดี๋ยวพี่พาไป"

"เดี๋ยวบอกพี่สามก่อน"

ลู่เสี่ยวชาวิ่งไปหาพี่ชายคนที่สาม

ท่ามกลางสายตาของผู้บริหารกลุ่มหนึ่ง เธอกระโดดโลดเต้นไปหยุดข้างกายเขา

ลู่เป่ยหลินที่เดิมทีตีหน้าขรึมเย็นชา พอเห็นน้องสาวเข้ามา สีหน้าก็ละลายกลายเป็นรอยยิ้มชวนหลงใหล

หน้าตาของลู่เป่ยหลินค่อนไปทางสวยจัด โดยเฉพาะดวงตาดอกท้อคู่นั้นที่ทำให้ดูเจ้าชู้กรุ้มกริ่ม แวบแรกดูเหมือนพวกเพลย์บอยนิสัยไม่ดี ซึ่งความจริงเขาก็เป็นแบบนั้น

แต่พอสวมแว่นตา ความรู้สึกนั้นก็จางลง กลายเป็นสุภาพบุรุษผู้อ่อนโยนและสง่างาม คะแนนความนิยมพุ่งปรี๊ด

"ว่าไง?"

น้ำเสียงของลู่เป่ยหลินทุ้มนุ่มน่าฟัง

ลู่เสี่ยวชาบอกเสียงเบา "หนูกินนมเยอะไปหน่อย จะออกไปเข้าห้องน้ำกับพี่อาเยว่ค่ะ"

ท่าทางเหมือนเด็กน้อยมารายงานผู้ปกครองทำให้รอยยิ้มของลู่เป่ยหลินกว้างขึ้น เขายกมือขึ้นขยี้ผมนุ่มๆ ของน้องสาวด้วยนิ้วเรียวยาว

"ไปเถอะ ให้อาเยว่ตามไปด้วยนะ เดี๋ยวพี่จะให้ผู้จัดการออกบัตรดำให้ วันหลังจะได้เข้าออกที่นี่ได้ตามใจชอบ"

ลู่เสี่ยวชาพยักหน้าอย่างว่าง่าย ตั้งใจฟังคำพี่ชาย แล้วเดินออกมา

อาเยว่พาเธอเดินไปทางห้องน้ำ

ชั้นนี้เงียบสงบมาก แทบไม่มีคนอื่นขึ้นมาได้เลย

หลังจากล้างมือเสร็จ ลู่เสี่ยวชายังไม่กลับเข้าห้อง แต่ขอให้อาเยว่พาเดินดูรอบๆ

"ไปดูสวนไหม? มีบ่อปลาคาร์ปด้วยนะ ให้อาหารปลาได้ด้วย เสี่ยวชา"

ลู่เสี่ยวชากระพริบตาปริบๆ "ปลาคาร์ปกินได้ไหม?"

อาเยว่: "..."

"ไม่อร่อยหรอก ถ้าเธออยากกินปลา เดี๋ยวให้เชฟทำให้กินดีกว่า"

ลู่เสี่ยวชาร้อง "อ้อ" แล้วเดินตามอาเยว่ไปที่สวน

คลับแห่งนี้หรูหราไฮโซ ของในสวนย่อมไม่ใช่ของถูกๆ

ปลาคาร์ปพวกนั้นตัวละเป็นแสน ดอกบัวก็เป็นพันธุ์ดีที่มีคนดูแลพิเศษ

สมัยนี้คนบางคนยังมีความเป็นอยู่สู้หมาสู้ปลาไม่ได้เลย!

สระน้ำขนาดใหญ่ใช้น้ำแร่จากภูเขา จัดแต่งสวนอย่างงดงาม

ดอกบัวหลากสีขาว ชมพู ทอง ลอยละล่องบนผิวน้ำ ราวกับเทพธิดาตัวน้อยร่ายรำบนใบบัว

แต่ที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือปลาคาร์ปตัวอ้วนพีความยาวเท่าแขน

แต่ละตัวเป็นเกรดพรีเมียม สีขาวแต้มแดง สามสี ขาวล้วน ทองล้วน...

ลู่เสี่ยวชาสูดดมกลิ่นอาหารปลา อาเยว่กลัวเธอกินเข้าไปจริงๆ

"เสี่ยวชา อันนี้กินไม่ได้นะ เรามีของกินอย่างอื่น"

ลู่เสี่ยวชาเบะปาก เธอแค่ดมเฉยๆ ไม่ได้จะกินสักหน่อย

แต่พอมองเจ้าปลาอ้วนในบ่อ เธอก็แทบน้ำลายไหล

ต... ตัวใหญ่เบ้อเริ่มเลย!

"พี่อาเยว่ พวกมันน่ารักจัง พี่แน่ใจนะว่ากินไม่ได้จริงๆ?"

น้ำเสียงและแววตาของเด็กสาวเปี่ยมไปด้วยความปรารถนา

มุมปากอาเยว่กระตุก "กินไม่ได้จริงๆ..."

"เด็กบ้านนอกที่ไหนหลุดเข้ามาเนี่ย?"

เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นขัดจังหวะอาเยว่

ชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมเด็กชายวัยเจ็ดแปดขวบสองคน

"ไม่เคยกินปลาหรือไง? อยากกินปลาคาร์ป... รู้ไหมว่าตัวหนึ่งราคาเท่าไหร่? มีปัญญาจ่ายไหม?"

ผู้พูดคือผู้หญิงหน้าตาพอใช้ได้แต่ประโคมเครื่องเพชรแบรนด์เนมเต็มตัว

ลู่เสี่ยวชาพึมพำ "ไม่ใช่ปลาป้าสักหน่อย!"

อาเยว่ขมวดคิ้ว "คุณผู้หญิงครับ เธอเป็นแค่เด็ก พูดเล่นไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้จะจับกินจริงๆ หรอกครับ"

ผู้หญิงคนนั้นกอดอก เชิดหน้าอย่างถือดี "ฉันคุยกับแกเหรอ? เป็นแค่พนักงานเสิร์ฟชั้นต่ำ กล้าดียังไงมาสอด? ชิ... บริการแย่จริงๆ แอบอู้งานพาญาติจนๆ เข้ามาในนี้ รสนิยมต่ำช้าชะมัด"