บทที่ 14 ความเย่อหยิ่งและเอาแต่ใจ ล้วนเกิดจากการถูกตามใจจนเสียนิสัย

พอลู่เสี่ยวชาพูดจบ เธอก็ถอยไปยืนดูละครฉากเด็ดอยู่เงียบๆ ตราบใดที่ฝั่งตัวเองไม่เป็นอะไร เธอก็มีความสุขแล้ว

ลู่เป่ยเฉินมองแววตาที่เป็นประกายระยิบระยับของน้องสาว แล้วก็ต้องอึ้งเมื่อเห็นว่าจู่ๆ เธอก็ควักเมล็ดแตงโมออกมาเต็มกำมือจากที่ไหนก็ไม่รู้?!

ลู่เป่ยเฉิน "..."

เมื่อครู่เขายังนึกเป็นห่วงว่าน้องสาวจะเสียขวัญที่โดนสองแม่ลูกนั่นรังแกอยู่เลย

พอเห็นท่าทางไม่ทุกข์ไม่ร้อนของเธอแล้ว ลู่เป่ยเฉินก็นึกอยากจะจับไหล่เธอเขย่าแรงๆ แล้วตะโกนใส่หน้าว่า 'คราวหน้าถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก ก็หัดตบกลับด่ากลับไปบ้างสิ!'

ตระกูลลู่ไม่เคยมีประวัติยอมก้มหัวอดทนให้ใครรังแกฝ่ายเดียวอยู่แล้ว

"เป่ยเฉิน กินด้วยกันไหม?"

ลู่เสี่ยวชาเห็นคุณชายน้อยข้างๆ จ้องมองเธอด้วยสายตาที่ดู... ผิดหวัง? เธอจึงลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตัดใจแบ่งเมล็ดแตงโมที่แกะเปลือกแล้วห้าเม็ดส่งให้เขาอย่างเสียดาย

ลู่เป่ยเฉิน "...เรียกพี่สิ!"

ลู่เสี่ยวชาพึมพำเรียก "พี่" เบาๆ แล้วก้มหน้าก้มตาแทะเมล็ดแตงโมต่อราวกับหนูแฮมสเตอร์

เมล็ดแตงโมที่เธอเก็บไว้ล้วนแต่เม็ดใหญ่และอวบอ้วน เคี้ยวเพลินหอมมันทุกเม็ด

ทันทีที่เธอกินหมดไปสองเม็ด มือเรียวสวยที่ดูออกทันทีว่าเป็นลูกคุณหนูที่ไม่เคยหยิบจับงานหนัก ก็ยื่นส่งเนื้อเมล็ดแตงโมที่แกะเปลือกแล้วสองเม็ดมาให้ตรงหน้า

ลู่เสี่ยวชาหันขวับไปมองพี่ชาย แต่ลู่เป่ยเฉินกลับไม่มองตอบ เขาจ้องตรงไปข้างหน้าด้วยมาดขรึมสุดๆ

"เธอกินเถอะ ฉันไม่กิน"

แต่ทำไมใบหูขาวสะอาดนั่นกลับขึ้นสีแดงระเรื่อกันนะ?

ลู่เสี่ยวชาหัวเราะร่า เผยให้เห็นลักยิ้มพิมพ์ใจสองข้างบนแก้มขาวผ่อง

"พี่ชายใจดีที่สุดเลย~"

คนตระกูลลู่สมกับที่เป็นตัวร้ายตัวเป้งในนิยายจริงๆ แม้ว่าลูกสาวไฮโซคนนั้นจะร้องไห้น่าสงสารแค่ไหน แต่คู่สามีภรรยาก็ไม่มีความคิดที่จะปล่อยผ่านเรื่องนี้เลยสักนิด

ลู่จ้านสั่งให้ผู้ช่วยค้นเบอร์โทรศัพท์สามีของหญิงไฮโซคนนั้นทันที ในเมื่อภรรยารับหน้าที่จัดการผู้หญิงด้วยกัน เขาก็ต้องจัดการปัญหาในแบบลูกผู้ชาย เขาโทรไปเล่าเหตุการณ์ฉบับรวบรัดที่เข้าข้างตัวเองสุดฤทธิ์ สรุปใจความสั้นๆ ได้ว่า 'ภรรยากับลูกสาวคุณมารังแกแก้วตาดวงใจของผม คุณไปจัดการเอาเองแล้วกัน'

จากนั้น ท่ามกลางสีหน้าสั่นกลัวของคนตระกูลหลิว เขาก็วางสายและจัดการบล็อกเบอร์ทิ้งทันที

เผยอันหรานเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ท่าทางสง่างามและเย่อหยิ่ง "ต่อจากนี้ไป งานเลี้ยงไหนที่มีฉัน อย่าหวังว่าจะได้เห็นหน้าพวกคุณอีก"

พูดจบ เธอก็ส่งเสียงหึในลำคอเบาๆ แล้วสะบัดหน้าเดินจากไป เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังกึกก้อง

สองแม่ลูกที่ยืนอยู่อีกฝั่งแทบจะเป็นลมล้มพับทันทีที่ได้ยินคำประกาศิตนั้น

งานเลี้ยงที่เผยอันหรานไปร่วม ล้วนเป็นงานที่เหล่าคุณหญิงคุณนายพยายามแทบตายกว่าจะได้บัตรเชิญ การกระทำนี้เท่ากับตัดหนทางไต่เต้าทางสังคมของตระกูลหลิวโดยสิ้นเชิง และสถานะของพวกเขานับจากวันนี้คงตกต่ำลงกว่าเดิมมาก

สองแม่ลูกหน้าเขียวด้วยความเสียใจภายหลัง ทำไมหล่อนต้องปากพล่อยตอนมาซื้อเสื้อผ้าด้วยนะ! ทำไมต้องปากเสียขนาดนั้น!

แต่ในใจลึกๆ พวกเธอกลับโทษลู่เสี่ยวชามากกว่า ทั้งที่เป็นคนตระกูลลู่แท้ๆ แต่ดันใส่เสื้อผ้าตลาดนัดราคาถูก นี่มันจงใจขุดหลุมล่อให้คนตกลงไปชัดๆ!

"เสี่ยวชา ต่อไปพวกมันไม่กล้ามารังแกหนูอีกแล้วนะลูก"

พอพ่อลู่กับแม่ลู่เดินกลับมาหาลูกสาว ก็ราวกับเปลี่ยนหน้ากากคนละใบ

จากตัวร้ายจอมโหดเมื่อครู่ กลายร่างเป็นคุณพ่อคุณแม่ผู้สูงศักดิ์และสง่างามต่อหน้าลูกสาวในพริบตา

ลู่เสี่ยวชาเอียงหัวซบมือแม่ รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่มีอะไรผิดปกติเลยสักนิด

"ขอบคุณค่ะคุณพ่อคุณแม่"

ริมฝีปากที่เม้มแน่นของลู่จ้านยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"คุณลู่คะ คุณลู่ ฉันรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว ยกโทษให้ฉันด้วยเถอะนะคะ ฉันไม่กล้าแล้วจริงๆ"

หลังจากจัดการสองแม่ลูกไปแล้ว พวกเขาก็ลืมพนักงานขายคนนั้นไปชั่วขณะเพราะมัวแต่ชื่นชมรอยยิ้มหวานๆ ของลูกสาว ใครจะคิดว่าเธอกลับรนหาที่ตายด้วยการวิ่งเข้าใส่ปากกระบอกปืนเสียอย่างนั้น

พนักงานขายร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลพราก ปากก็พร่ำเรียก "คุณลู่" พร้อมกับพุ่งตัวเข้ามาหาเขา

ลู่จ้านเบี่ยงตัวหลบอย่างแนบเนียน เผยอันหรานที่รอจังหวะอยู่แล้วก็สะบัดชายกระโปรง ยกเท้าที่สวมรองเท้าส้นสูงสีดำขึ้นถีบพนักงานขายคนนั้นเต็มแรง

"อ๊าย!!!"

พนักงานขายกระเด็นออกไปตามแรงถีบ

เผยอันหรานวางเท้าลง ปัดกระโปรงเบาๆ ด้วยท่วงท่าผู้ดี แล้วมองเหยียดพนักงานขายที่นอนกองอยู่กับพื้นด้วยสายตาเย็นชา

"น่าสมเพช มุกตื้นๆ แบบนี้มันตกยุคไปนานแล้ว ยัยแก่คนนี้ยังยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคน หล่อนยังกล้ากระโจนใส่สามีฉันอีกเหรอ!"

ลู่จ้านโอบไหล่ภรรยา "อย่าไปโมโหกับคนพรรค์นี้เลยเสียสุขภาพจิตเปล่าๆ"

ผู้จัดการร้านและพนักงานคนอื่นๆ ที่ยืนดูอยู่ถึงกับอ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้

คุณนายลู่แห่งตระกูลลู่ ดุสมคำร่ำลือจริงๆ!

ที่เขาเม้าท์กันว่าท่านประธานลู่กลัวเมีย เห็นทีจะจริงก็คราวนี้ มีภรรยาดุขนาดนี้อยู่ที่บ้าน ถ้ากล้าไปทำเจ้าชู้นอกบ้าน กลับไปคงโดนซ้อมปางตายแน่ๆ

ลู่เสี่ยวชาเบิกตากลมโตมองพ่อกับแม่ แล้วหันไปมองพี่ชาย

ลู่เป่ยเฉินมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับชินชากับภาพเหตุการณ์นี้ไปแล้ว

"เสี่ยวชา ไปกันเถอะ แม่เหมาเสื้อผ้าให้หนูหมดแล้ว"

เผยอันหรานจูงมือนุ่มนิ่มของลู่เสี่ยวชาเดินออกไปพร้อมสามีและลูกชาย

ส่วนชะตากรรมของพนักงานขายคนนั้นคงไม่ต้องเดา ในเมื่อลู่จ้านประกาศว่าไม่อยากเห็นหน้าเธออีก ชาตินี้เธอคงหมดสิทธิ์ทำงานในร้านแบรนด์เนมหรูๆ อีกต่อไป

ลู่เสี่ยวชาที่เดินออกมาจากร้านเสื้อผ้าแล้ว เงยหน้ามองแม่ลู่ด้วยดวงตาเป็นประกาย

"เมื่อกี้คุณแม่เท่สุดๆ ไปเลยค่ะ!"

พอโดนลูกสาวที่แสนว่านอนสอนง่ายมองด้วยสายตาชื่นชมแบบนี้ เผยอันหรานก็อดเขินไม่ได้

"แม่กลัวหนูจะตกใจแย่"

การถีบพนักงานขายหญิงคนนั้นเป็นปฏิกิริยาตอบสนองโดยอัตโนมัติ ตั้งแต่สามีขยายธุรกิจจนใหญ่โตและมีฐานะสูงส่งขึ้น ก็มักจะมีผู้หญิงมากหน้าหลายตาพยายามเข้ามาลองดีท้าทายขอบเขตและตำแหน่งของเธออยู่เสมอ

โชคดีที่สามีที่เธอเลือกนั้นรักและตามใจเธอมาก นอกจากเวลางานแล้ว เขาจะพาเธอไปด้วยทุกที่ เวลาเจอผู้หญิงที่พยายามทอดสะพานให้ ลู่จ้านก็จะแค่หลบฉากออกมา แล้วปล่อยให้ภรรยาจัดการตามสบาย

นานวันเข้า ทั้งสองก็เริ่มรู้ใจกัน

พอมีคนพยายามเข้าหา ลู่จ้านก็จะเบี่ยงตัวหลบ เปิดทางให้ภรรยา แล้วเผยอันหรานก็จะประเคนแม่ไม้มวยไทยใส่ไม่ยั้ง

ความจริงแล้ว... ที่เธอวางอำนาจและเอาแต่ใจได้ขนาดนี้ ล้วนเป็นเพราะถูกตามใจจนเสียนิสัยนั่นเอง

ลู่เสี่ยวชากอดแขนแม่แล้วเอาหน้าถูไถอ้อนเหมือนลูกแมว "หนูชอบแม่แบบนี้ที่สุดเลย"

ชาติที่แล้ว เธอเคยจินตนาการว่าครอบครัวของตัวเองจะเป็นแบบไหน การได้มีครอบครัวที่รักและตามใจขนาดนี้ในชาตินี้ ทำให้หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นมา

ฝ่ามือใหญ่ของใครบางคนวางลงบนศีรษะ แล้วขยี้ผมนุ่มๆ ของลู่เสี่ยวชาเบาๆ น้ำเสียงทรงอำนาจของผู้เป็นพ่อเจือความอ่อนโยนที่เป็นเอกลักษณ์

"ถ้าต่อไปใครรังแกหนูอีก ให้รีบกลับมาฟ้องพ่อนะ"

มุมปากของลู่เสี่ยวชามีลักยิ้มบุ๋มลงไปสองข้าง ดวงตาโค้งหยีเหมือนพระจันทร์เสี้ยววงน้อยที่สุกใส

"ค่ะ"

เธอเอียงหัวถูไถฝ่ามือของพ่อแล้วพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

ลู่เป่ยเฉินเดินล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยมาดเท่ๆ อยู่ข้างน้องสาว

"แล้วเธอจะไปโรงเรียนเมื่อไหร่?"

ลู่เสี่ยวชา "!!!"

ป...ไปโรงเรียนเหรอ?!

รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง ดวงตากลมโตดำขลับเหลือบมองไปทางพี่ชาย

"ป...ไปโรงเรียนเหรอ"

น้ำเสียงของเธอฟังดูไม่เต็มใจสุดๆ

ลู่เป่ยเฉินมองเธอด้วยความแปลกใจ "นี่อย่าบอกนะว่าเธอลืมไปแล้วว่าตัวเองเพิ่งจะสิบสาม? เด็กในสถานรับเลี้ยงเขาไม่ต้องไปโรงเรียนกันหรือไง?"

ลู่เสี่ยวชาขยี้จมูก รู้สึกร้อนตัวนิดๆ "ก...ก็ไม่เชิงหรอก แค่ผลการเรียนของหนู... มันไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่น่ะ"

ตลกน่า การศึกษาที่เธอได้รับในชาติก่อนมีแต่วิชาเอาชีวิตรอดกับการสู้ซอมบี้ ส่วนเรื่องวิชาการน่ะเหรอ มันจะช่วยให้อิ่มท้องได้ไหมล่ะ? ช่วยให้รอดตายได้หรือเปล่า? ลำพังแค่เธออ่านออกเขียนได้ เอาไว้อ่านนิยายแก้เบื่อก็ถือว่าบุญโขแล้ว

ลู่เสี่ยวชาในโลกนี้ก็หัวช้าอยู่หน่อยๆ อย่าว่าแต่เรียนดีเลย สอบทีไรก็ได้ที่โหล่ของห้องตลอด