บทที่ 12 พี่ห้าผู้ขัดเขิน

ลู่เสี่ยวชาร่ายยาวถึงรายชื่อแมลงกินคนที่น่าสยดสยอง แต่ละชนิดถ้าไม่ตัวใหญ่เท่าสิงโตหรือเสือ ก็มีรูปลักษณ์ที่น่าขยะแขยงจนขนลุก

ลู่เป่ยเฉินรู้ดีว่าเธอกำลังแต่งเรื่องขึ้นมาเอง เพราะเขาไม่เคยเห็นสัตว์ประหลาดพวกนั้นมาก่อน แต่พอได้ฟังคำบรรยายถึงลักษณะอันน่าเกลียดน่ากลัวอย่างละเอียดละออ เขาก็อดรู้สึกคันยุบยิบที่หนังศีรษะไม่ได้

"สิ่งที่เธอพูดมานั่น มันมีแค่ในหนังไซไฟฟอร์มยักษ์เท่านั้นแหละ"

ดวงตาของลู่เสี่ยวชาเป็นประกายขึ้นมาทันที "หนังสนุกไหม?"

ลู่เป่ยเฉินรู้สึกทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกจ้องมองด้วยดวงตาที่เป็นประกายคู่นั้น ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเชิดคางมนขึ้นเล็กน้อยอย่างไว้ตัว

"แน่นอนสิ วันหลังพี่จะพาเธอไปดูที่โรงหนัง"

"ตกลงตามนี้นะ"

ลู่เสี่ยวชาตอบตกลงอย่างร่าเริง ก่อนจะประคองโหลแก้วใส่ผีเสื้อเดินไปที่หน้าต่าง

"ได้เวลาปล่อยมันแล้ว"

ลู่เป่ยเฉินเดินตามไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผีเสื้อสีฟ้าอ่อนขยับปีกเบาๆ ก่อนจะบินโผบินออกไปสู่อิสรภาพภายใต้สายตาของฝาแฝดทั้งสอง

แสงแดดสาดส่องกระทบนัยน์ตาของพวกเขา เปลี่ยนให้มันกลายเป็นดั่งคริสตัลที่เปล่งประกายระยิบระยับ ขนตายาวงอนทอดเงาจางๆ ขับให้ผิวพรรณที่ขาวผ่องอยู่แล้วดูเรืองรองยิ่งขึ้นไปอีก

ลู่เป่ยเฉินช่วยเก็บข้าวของของเสี่ยวชาอย่างรวดเร็ว แม้ว่าจริงๆ แล้วจะมีเสื้อผ้าเก่าๆ เพียงสองชุดเท่านั้น

ชุดวอร์มและชุดลำลองราคาถูกจากแผงลอยทำให้คุณชายน้อยผู้ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดีถึงกับขมวดคิ้ว

"มีแค่นี้เหรอ?"

ลู่เสี่ยวชาพยักหน้าโดยไม่มีท่าทีอับอายหรือน้อยเนื้อต่ำใจแต่อย่างใด

"สถานสงเคราะห์ไม่มีเงินหรอก มีสองชุดไว้ให้เปลี่ยนซักก็ดีถมไปแล้ว จะเลือกมากไปทำไม"

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เสื้อผ้าพวกนี้ก็ดูแปลกแยกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมาอยู่ในห้องแต่งตัวอันหรูหรา

"ไปเถอะ เดี๋ยวพี่พาไปซื้อใหม่"

คุณชายน้อยเชิดหน้าขึ้นพร้อมกับหยิบบัตรธนาคารออกมา

แต่ดูเหมือนเขาจะรู้สึกว่าแค่นั้นยังไม่พอ จึงรีบวิ่งกลับไปที่ห้องนอนข้างๆ แล้วหอบเอากระปุกออมสินรูปหมูตัวใหญ่ออกมา

เขายัดกระปุกออมสินทั้งใบใส่มือเสี่ยวชา "นี่เงินอั่งเปาของปีที่แล้ว พี่ไม่ได้ใช้หรอก... ให้เธอ"

น่าขันนักที่ใบหูของเขาแดงก่ำไปหมด

ช่างเป็นคุณชายน้อยที่หยิ่งทะนง... แต่ขี้อายชะมัด

เสี่ยวชาไม่ได้ปฏิเสธ "ขอบใจนะพี่ชาย"

แม้จิตวิญญาณของเธอจะเคยผ่านชีวิตมาแล้วชาติหนึ่ง แต่การเรียกเด็กชายวัยสิบสามปีอย่างลู่เป่ยเฉินว่า 'พี่ชาย' กลับให้ความรู้สึกเป็นธรรมชาติอย่างน่าประหลาด

ริ้วแดงจางๆ แต้มบนใบหน้าขาวใสของลู่เป่ยเฉิน

"ข้างในมีเท่าไหร่เหรอ?"

ลู่จ้านและเผยอันหรานเดินเข้ามาดูว่าสองพี่น้องเข้ากันได้ดีหรือไม่

เมื่อเปิดประตูเข้ามา ก็เห็นทั้งสองคนนั่งหันหลังให้... กำลังนับเงินกันอยู่

กระปุกออมสินรูปหมูถูกทุบจนแตก ฝาแฝดชายหญิงนั่งเคียงข้างกันบนพรม กำลังรีดธนบัตรสีแดงให้เรียบและจัดเป็นปึกๆ อย่างเป็นระเบียบ

เสี่ยวชาโบกปึกเงินในมือ "ของหนูมีสองหมื่นสี่พันสามร้อยหยวน"

ลู่เป่ยเฉิน: "ของผมมีสองหมื่นห้าพันเจ็ดร้อยหยวน"

รวมกันได้ห้าหมื่นพอดีเป๊ะ

"ทำอะไรกันอยู่จ๊ะ?"

เผยอันหรานชะโงกหน้าเข้ามาถามด้วยความแปลกใจ "เสี่ยวเฉิน นั่นกระปุกออมสินลูกไม่ใช่เหรอ?"

ใบหูของเขาแดงขึ้นมาอีกครั้งขณะพยายามเก๊กขรึม

"ผม... ผมไม่ได้ใช้ ก็เลย... ให้เธอ"

เผยอันหรานมองใบหูที่แดงก่ำของลูกชายแล้วอดอมยิ้มไม่ได้... ช่างขัดเขินและขี้อายจริงๆ

ก่อนที่ลูกชายจะระเบิดตัวตายเพราะความอาย นางรีบเอื้อมมือไปขยี้ผมเขาเบาๆ

"ทำดีมากจ้ะลูกแม่"

เสี่ยวชาเองก็เอื้อมมือไปลูบผมทุยๆ ของเขาบ้าง

"ขอบใจนะเสี่ยวเฉิน"

เมื่อกี้ยังเรียก 'พี่ชาย' อยู่หยกๆ ตอนนี้กลายเป็น 'เสี่ยวเฉิน' ไปซะแล้ว

ลู่เป่ยเฉินชะงักกึก ก่อนจะขนลุกชันราวกับแมวที่ถูกเหยียบหาง

"ระ...เรียกใครว่าเสี่ยวเฉินฮะ! ให้เกียรติกันบ้าง เรียกพี่สิ!"

ลู่เสี่ยวชาแลบลิ้นใส่ "ก็ได้ พี่ชาย"

เพียงแค่นั้นเขาก็สงบลงทันที เผยอันหรานมองภาพนั้นด้วยความทึ่ง

ลูกชายคนเล็กของนางปกติเป็นเจ้าชายน้อยจอมเหวี่ยงที่เอาใจยากและต้องง้อนานเป็นวันๆ แต่เสี่ยวชากลับปราบพยศเขาได้ด้วยการลูบหัวแค่สองที

"แม่ครับ ผมจะพาเธอไปซื้อของ ดูสิ มีชุดแค่สองชุดเอง"

แม่ลู่เหลือบไปมองเสื้อผ้าเก่าๆ แล้วก็รู้สึกปวดใจ "แม่ไปด้วย!"

ความฝันของนางคือการมีลูกสาวน่ารักๆ ไว้จับแต่งตัวสวยๆ มาตลอด... และตอนนี้ฝันก็เป็นจริงแล้ว!

ลู่จ้านเดินเข้ามายืนข้างภรรยา "พ่อไปด้วย"

จากเดิมที่เป็นทริปช้อปปิ้งของสองพี่น้อง กลายเป็นการยกโขยงไปกันทั้งครอบครัว แถมด้วยพ่อบ้านและบอดี้การ์ดอีกสองคน

เสี่ยวชาถูกพาตรงดิ่งไปยังร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนมสุดหรู

"เสี่ยวชา เดินดูเลยลูก อยากได้ตัวไหนหยิบได้เลย"

ตัวเลือกละลานตาทำเอาลู่เป่ยเฉินตาลาย เขาเลยปล่อยหน้าที่เลือกให้เป็นของเธอ

พ่อลู่หยิบชุดกระโปรงสีชมพูจิ๋วขึ้นมา แล้วประกาศด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ตัวนี้"

เผยอันหราน: "..."

รสนิยมของสามีนางช่างเป็นผู้ชายทื่อๆ เสียเหลือเกิน

ชุดมันไม่ได้น่าเกลียดหรอก เขาแค่มีความเชื่อฝังหัวว่าเด็กผู้หญิงทุกคนใส่สีชมพูฟรุ้งฟริ้งแล้วจะดูดีที่สุด

เผยอันหรานไล่สามีและลูกชายไปที่ห้องรับรอง "พวกคุณสองคนไปรอตรงโน้นเลยไป"

นางเดินสับส้นสูงจากไปอย่างสง่างามและเด็ดขาด

คู่พ่อลูกที่ถูกทิ้ง: "..."

แม่ลู่กวาดชุดสวยๆ มากมายมากองในอ้อมแขนลูกสาว แต่เสี่ยวชากลับมองว่ามันน่ารำคาญ

"ใส่ชุดพวกนี้แล้วเตะคนลำบากแย่"

เธอบ่นพึมพำ เคยชินกับชุดทะมัดทะแมงในยุควันสิ้นโลกที่ต้องพร้อมรบและวิ่งหนีตลอดเวลา พอมาเจอระโปรงบานๆ แบบนี้เลยรู้สึกแปลกแยก

"แม่คะ หนูไปดูทางโน้นนะ"

เผยอันหรานที่ดวงตากำลังเป็นประกายกับราวแขวนชุดราตรี เพียงแค่พยักหน้าแล้วโบกมือให้พนักงานกวาดทุกชุดที่นางเล็งไว้ใส่ถุง

หลังจากเดินดูรอบๆ สุดท้ายเสี่ยวชาก็ยังคงเลือกชุดวอร์มตัวโคร่งอยู่ดี

ขณะกำลังจะเดินกลับไปหาแม่ เสียงแหลมปรี๊ดก็ดังขัดจังหวะขึ้น

"ที่นี่ร้านเสื้อผ้าระดับไฮเอนด์ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงปล่อยให้ตัวประหลาดซอมซ่อแบบนี้เข้ามาได้?"

คู่แม่ลูกที่แต่งตัวเต็มยศด้วยเครื่องเพชรพลอยยืนอยู่ไม่ไกล มองเสี่ยวชาด้วยสายตาเหยียดหยาม ผู้เป็นแม่ถึงกับยกมือขึ้นพัดโบกอากาศราวกับรังเกียจ

"ซวยชะมัด อากาศในร้านเสียหมดเพราะพวกไม่มีจะกินพวกนี้"

เสี่ยวชาปรายตามองพวกหล่อนอย่างไม่ใส่ใจจะเสวนาด้วย

ลูกสาวของหญิงคนนั้นเมื่อเห็นใบหน้าของเสี่ยวชา ก็เกิดประกายความอิจฉาวูบผ่านแววตา

"ฉันพูดกับแกอยู่นะ"

หล่อนขึ้นเสียง กอดดอกมองเสี่ยวชาด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

"รู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน? คนแต่งตัวโทรมๆ อย่างแกไม่ควรเหยียบเข้ามาด้วยซ้ำ ของในนี้ชิ้นนึงราคาเป็นหมื่นๆ... มีปัญญาจ่ายเหรอ?"

ดวงตาใสกระจ่างของเสี่ยวชากวาดมองหล่อน ก่อนจะถามกลับช้าๆ "ร้านนี้เป็นสมบัติของตระกูลเธอหรือไง?"

เด็กสาวคู่กรณีตาขวาง "ถึงจะไม่ใช่ แต่ฉันทนพวกไม่รู้จักเจียมกะลาหัวไม่ได้ รู้จักที่ต่ำที่สูงบ้าง... มีแต่นกเท่านั้นแหละที่ร้องจิ๊บๆ จั๊บๆ ไม่หยุด"

เสี่ยวชาตอกกลับทันควัน "ถ้าไม่ใช่ของเธอก็หุบปากซะ ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวน่ารำคาญ นึกว่านกกระจอกบินเข้ามาทำรังซะอีก"